Ludewic Mac Kwin De Davy - My Blog
available in: French (original) | Spanish | Italian | German | Portuguese | English | Swedish | Russian | Dutch | Arabic "Les excuses ne sont pas des gestes vains, mais sont une première étape nécessaire vers toute réconciliation entre les peuples".
Ces paroles sont de Steven Cohen, le parlementaire américain à l’origine du texte voté le 29 juillet 2008 par le « United States Congress » qui reconnaît la « cruauté, la brutalité et l’inhumanité » de 250 années d’esclavage, de ségrégation et de discrimination raciale aux Etats-Unis. A l’heure où l’Amérique s’apprête à envoyer un homme de couleur à la Maison-« Blanche », les « excuses au nom du peuple américain » du Parlement mettent brutalement les Américains face aux démons du passé et les obligent presque à s’interroger sur la présente situation raciale dans le pays. Suivant les exemples australiens, canadiens et des anglicans, les Américains ont voulu par cet acte courageux et historique ouvrir « le dialogue sur les questions raciales » et favoriser ainsi l’« égalité pour tous ».
Lorsque l’on sait que pour certains peuples « la repentance est une haine de soi » et que l’on ne devrait pas « demander aux fils d’expier les fautes de leurs pères », la Chambre des représentants en adoptant aux deux tiers ce texte des excuses à la minorité « black » pour les lois Jim Crow sur la ségrégation raciale et pour la « fondamentale injustice » de l’esclavage, a voulu démontrer que l’Amérique est capable de reconnaître ses torts et de comprendre toute la douleur des communautés qui ont souffert du racisme le plus violent. C’est aussi là une manière de dire que malgré le « Civil Rights Act » promulgué par John F. Kennedy en 1964, garantissant aux Africains Américains les droits et libertés comme n’importe quel citoyen, les mentalités ont peu évolué et le problème de la discrimination raciale reste une préoccupation majeure.
Salués par les républicains et les démocrates, ainsi que par les sénateurs John McCain[1] et Barack Obama[2], ces excuses interviennent après les « regrets » exprimés par l’ancien président Bill Clinton pour le rôle des Etats-Unis dans la traite des esclaves et de George W. Bush, l’actuel président qui a qualifié, en 2003, l’esclavage de l’« un des plus grands crimes de l’Histoire ». Mais ce n’est pas la première fois que l’Amérique s’illustre dans le repentir[3], en février 2008[4], c’est le Sénat qui s’excusait auprès des Indiens d’Amérique pour les exactions commises par les colons. En 1988, le président Ronald Reagan et le Congrès, signait une loi qui présentait les excuses de l’Amérique aux Japonais Américains qui furent détenus arbitrairement dans des camps durant la Seconde Guerre mondiale[5]. Depuis l’abolition de l’esclavage en 1865, certains Etats du Sud des Etats-Unis ayant une forte autorité morale sur cette question ont exprimé des excuses aux Noirs pour les crimes odieux perpétrés, la Virginie a ouvert le bal en 2007, le Maryland, la Caroline du Nord, l’Alabama ont suivi. La déclaration du Congrès américain est une reconnaissance nationale, un geste symbolique qui vient soutenir les efforts des défenseurs des droits civiques et établir un devoir de mémoire plus que légitime.
Il y a quelques dizaines d’années les Noirs américains vivaient en « hors-la-loi » dans leur propre pays. Ils étaient dénués de droits et n’avaient presque aucune liberté. C’étaient des « intouchables ». Il ne pouvaient prendre le bus avec les Blancs, encore moins fréquenter les mêmes lieux publics, dans certains Etats les mariages interraciaux étaient interdits et les enfants issus des liaisons secrètes entre Noirs et Blancs, ou simplement du viol, étaient plus stigmatisés. Durant ces années pas si loin de notre présent, le Ku Klux Klan et ses groupuscules « commettaient des violences contre les populations noires sans risquer de peine de justice ». A cette époque, Noir était synonyme d’être lynché, pour un oui ou pour un non. On ne leur reconnaissait aucune dignité, les Noirs n’étaient que des sous-hommes qui ne pouvaient s’épanouir pleinement que dans la brutalité du fouet et le mépris du crachat. Encore de nos jours, les Noirs américains « souffrent de ce passé », de ces injustices qui font leur histoire les renvoyant toujours à cette place immonde que les autres ont décidé qu’elle était la leur. La place des parias.
Le texte adopté par la Chambre des représentants n’a pas la prétention de faire table rase du passé comme l’a souligné son principal auteur le démocrate blanc Steve Cohen, mais il veut favoriser un plus grand rapprochement entre les différentes entités raciales qui composent les Etats-Unis et en font un riche melting-pot. Mais il n’en demeure pas moins que ces excuses ouvrent la voie à des poursuites judiciaires, à des demandes de réparations et de compensations. Le vrai argument qui fait que d’autres pays coupables de crimes contre l’humanité comme la colonisation n’exprimeront jamais leurs excuses. Tout n’étant au fond qu’une question d’argent et souvent d’arrogance. Il est clair que les excuses du peuple américain n’effaceront pas l’assassinat de Martin Luther King Jr. et les autres meurtres, mais il a le mérite de permettre aux jeunes générations de se replonger dans l’histoire de leur pays en sachant que tout n’y a pas été blanc. C’est jeter les fondations d’un avenir commun, responsable et juste. Alors contrairement au républicain Tom Tandecredo du Colorado demandant aux démocrates « de commencer à se préoccuper des problèmes du XXe siècle, comme le prix du baril de brut, plutôt que de se concentrer sur un problème du XIXe siècle, déjà résolu par Abraham Lincoln », ces excuses vont contribuer à construire le présent, à penser au futur dans l’optique d’une meilleure intégration des minorités.
En marge du sentiment de satisfaction générale qui a accompagné cet acte fort, de nombreuses voix se sont élevées contre cette « mascarade politicienne » du Congrès. Pour Andrew Cline, reporter conservateur, ce geste n’est qu’une aide apportée à un Steve Cohen malmené dans une élection primaire locale, un point de vue partagé par le media Politico[6]. Il affirme ne pas comprendre la nécessité de s’excuser pour un « mal » commis dont les membres du Congrès ne sont en rien aujourd’hui responsables[7]. Les problèmes de l’Amérique actuelle mérite une plus grande implication des parlementaires qu’une « loi » qui ne résoudra pas les milliards de déficit. Peut-être faudra-t-il qu’un jour le Congrès s’excuse de ne s’être pas occupé des vraies questions quand il le fallait, conclut-il dans un éditorial virulent. Glenn Beck, un animateur populaire du fameux right wing, s’offusque de cette mise-à-mort de la démocratie américaine et va jusqu’à dire que « les excuses du Congrès sont un affront aux principes de la chrétienté »[8]. Certains Américains réagissant sur le vif ont ironisé sur ces « excuses » en affirmant qu’ils attendaient de voir les « Black » s’excuser à leur tour pour « la vente de drogue, le viol, les homicides et autres vicieux actes » commis depuis leur « arrivée » en Amérique.
Au-delà de la controverse menée par les conservateurs, les nouvelles « excuses » des Etats-Unis pour une de ses minorités vont dans le bon sens dans le mesure où elles reconnaissent la souffrance qu’a endurée durant des siècles la communauté noire et fait de la réparation de cette injustice une sorte de priorité morale. Déjà cette intention fondamentale dans la réconciliation des peuples en ce XXIe siècle où le choc des civilisations fait craindre le pire, exprime, loin des politiques belliqueuses de ces récentes années, la noblesse et la grandeur américaine.
--------------------------------------------------------------------------------
[1] “On the presidential campaign, Senator John McCain said last October that he would support a federal apology for slavery, although some critics note that he failed to support the bill when it was discussed in February of this year.” – Source The New York Times.
[2] “For his part, Senator Barack Obama has said he has little interest in an official government apology for slavery or reparations for descendants of slaves.” – Source Associated Press.
[3] « En 2005, des entreprises américaines, dont les banques JP Morgan et Wachovia ont reconnu avoir eu recours autrefois à un esclavage massif dans certaines de leurs activités. » - Source Olivier Lambert.
[4] “The U.S. Senate passed a resolution apologizing to Native Americans” – Source Apanews.
[5] “The 60,000 detainees who were alive at the time each received $20,000 from the government” – Source CNN.
[6] "But asked whether there was a link between the vote on the resolution and Cohen’s primary, a Democratic leadership aide was unequivocal : ’What do you think ? This just didn’t happen by accident.’ – Source Politico.com
[7] “Then there is the additional irony that the current membership of the U.S. House apologized for an evil for which it was not responsible and that was ended in the century before last.” – Source Fox News.
[8] Glenn Beck : Congress’ Slavery Apology is an "Affront to the Principles of Christianity"
Ces paroles sont de Steven Cohen, le parlementaire américain à l’origine du texte voté le 29 juillet 2008 par le « United States Congress » qui reconnaît la « cruauté, la brutalité et l’inhumanité » de 250 années d’esclavage, de ségrégation et de discrimination raciale aux Etats-Unis. A l’heure où l’Amérique s’apprête à envoyer un homme de couleur à la Maison-« Blanche », les « excuses au nom du peuple américain » du Parlement mettent brutalement les Américains face aux démons du passé et les obligent presque à s’interroger sur la présente situation raciale dans le pays. Suivant les exemples australiens, canadiens et des anglicans, les Américains ont voulu par cet acte courageux et historique ouvrir « le dialogue sur les questions raciales » et favoriser ainsi l’« égalité pour tous ».
Lorsque l’on sait que pour certains peuples « la repentance est une haine de soi » et que l’on ne devrait pas « demander aux fils d’expier les fautes de leurs pères », la Chambre des représentants en adoptant aux deux tiers ce texte des excuses à la minorité « black » pour les lois Jim Crow sur la ségrégation raciale et pour la « fondamentale injustice » de l’esclavage, a voulu démontrer que l’Amérique est capable de reconnaître ses torts et de comprendre toute la douleur des communautés qui ont souffert du racisme le plus violent. C’est aussi là une manière de dire que malgré le « Civil Rights Act » promulgué par John F. Kennedy en 1964, garantissant aux Africains Américains les droits et libertés comme n’importe quel citoyen, les mentalités ont peu évolué et le problème de la discrimination raciale reste une préoccupation majeure.
Salués par les républicains et les démocrates, ainsi que par les sénateurs John McCain[1] et Barack Obama[2], ces excuses interviennent après les « regrets » exprimés par l’ancien président Bill Clinton pour le rôle des Etats-Unis dans la traite des esclaves et de George W. Bush, l’actuel président qui a qualifié, en 2003, l’esclavage de l’« un des plus grands crimes de l’Histoire ». Mais ce n’est pas la première fois que l’Amérique s’illustre dans le repentir[3], en février 2008[4], c’est le Sénat qui s’excusait auprès des Indiens d’Amérique pour les exactions commises par les colons. En 1988, le président Ronald Reagan et le Congrès, signait une loi qui présentait les excuses de l’Amérique aux Japonais Américains qui furent détenus arbitrairement dans des camps durant la Seconde Guerre mondiale[5]. Depuis l’abolition de l’esclavage en 1865, certains Etats du Sud des Etats-Unis ayant une forte autorité morale sur cette question ont exprimé des excuses aux Noirs pour les crimes odieux perpétrés, la Virginie a ouvert le bal en 2007, le Maryland, la Caroline du Nord, l’Alabama ont suivi. La déclaration du Congrès américain est une reconnaissance nationale, un geste symbolique qui vient soutenir les efforts des défenseurs des droits civiques et établir un devoir de mémoire plus que légitime.
Il y a quelques dizaines d’années les Noirs américains vivaient en « hors-la-loi » dans leur propre pays. Ils étaient dénués de droits et n’avaient presque aucune liberté. C’étaient des « intouchables ». Il ne pouvaient prendre le bus avec les Blancs, encore moins fréquenter les mêmes lieux publics, dans certains Etats les mariages interraciaux étaient interdits et les enfants issus des liaisons secrètes entre Noirs et Blancs, ou simplement du viol, étaient plus stigmatisés. Durant ces années pas si loin de notre présent, le Ku Klux Klan et ses groupuscules « commettaient des violences contre les populations noires sans risquer de peine de justice ». A cette époque, Noir était synonyme d’être lynché, pour un oui ou pour un non. On ne leur reconnaissait aucune dignité, les Noirs n’étaient que des sous-hommes qui ne pouvaient s’épanouir pleinement que dans la brutalité du fouet et le mépris du crachat. Encore de nos jours, les Noirs américains « souffrent de ce passé », de ces injustices qui font leur histoire les renvoyant toujours à cette place immonde que les autres ont décidé qu’elle était la leur. La place des parias.
Le texte adopté par la Chambre des représentants n’a pas la prétention de faire table rase du passé comme l’a souligné son principal auteur le démocrate blanc Steve Cohen, mais il veut favoriser un plus grand rapprochement entre les différentes entités raciales qui composent les Etats-Unis et en font un riche melting-pot. Mais il n’en demeure pas moins que ces excuses ouvrent la voie à des poursuites judiciaires, à des demandes de réparations et de compensations. Le vrai argument qui fait que d’autres pays coupables de crimes contre l’humanité comme la colonisation n’exprimeront jamais leurs excuses. Tout n’étant au fond qu’une question d’argent et souvent d’arrogance. Il est clair que les excuses du peuple américain n’effaceront pas l’assassinat de Martin Luther King Jr. et les autres meurtres, mais il a le mérite de permettre aux jeunes générations de se replonger dans l’histoire de leur pays en sachant que tout n’y a pas été blanc. C’est jeter les fondations d’un avenir commun, responsable et juste. Alors contrairement au républicain Tom Tandecredo du Colorado demandant aux démocrates « de commencer à se préoccuper des problèmes du XXe siècle, comme le prix du baril de brut, plutôt que de se concentrer sur un problème du XIXe siècle, déjà résolu par Abraham Lincoln », ces excuses vont contribuer à construire le présent, à penser au futur dans l’optique d’une meilleure intégration des minorités.
En marge du sentiment de satisfaction générale qui a accompagné cet acte fort, de nombreuses voix se sont élevées contre cette « mascarade politicienne » du Congrès. Pour Andrew Cline, reporter conservateur, ce geste n’est qu’une aide apportée à un Steve Cohen malmené dans une élection primaire locale, un point de vue partagé par le media Politico[6]. Il affirme ne pas comprendre la nécessité de s’excuser pour un « mal » commis dont les membres du Congrès ne sont en rien aujourd’hui responsables[7]. Les problèmes de l’Amérique actuelle mérite une plus grande implication des parlementaires qu’une « loi » qui ne résoudra pas les milliards de déficit. Peut-être faudra-t-il qu’un jour le Congrès s’excuse de ne s’être pas occupé des vraies questions quand il le fallait, conclut-il dans un éditorial virulent. Glenn Beck, un animateur populaire du fameux right wing, s’offusque de cette mise-à-mort de la démocratie américaine et va jusqu’à dire que « les excuses du Congrès sont un affront aux principes de la chrétienté »[8]. Certains Américains réagissant sur le vif ont ironisé sur ces « excuses » en affirmant qu’ils attendaient de voir les « Black » s’excuser à leur tour pour « la vente de drogue, le viol, les homicides et autres vicieux actes » commis depuis leur « arrivée » en Amérique.
Au-delà de la controverse menée par les conservateurs, les nouvelles « excuses » des Etats-Unis pour une de ses minorités vont dans le bon sens dans le mesure où elles reconnaissent la souffrance qu’a endurée durant des siècles la communauté noire et fait de la réparation de cette injustice une sorte de priorité morale. Déjà cette intention fondamentale dans la réconciliation des peuples en ce XXIe siècle où le choc des civilisations fait craindre le pire, exprime, loin des politiques belliqueuses de ces récentes années, la noblesse et la grandeur américaine.
--------------------------------------------------------------------------------
[1] “On the presidential campaign, Senator John McCain said last October that he would support a federal apology for slavery, although some critics note that he failed to support the bill when it was discussed in February of this year.” – Source The New York Times.
[2] “For his part, Senator Barack Obama has said he has little interest in an official government apology for slavery or reparations for descendants of slaves.” – Source Associated Press.
[3] « En 2005, des entreprises américaines, dont les banques JP Morgan et Wachovia ont reconnu avoir eu recours autrefois à un esclavage massif dans certaines de leurs activités. » - Source Olivier Lambert.
[4] “The U.S. Senate passed a resolution apologizing to Native Americans” – Source Apanews.
[5] “The 60,000 detainees who were alive at the time each received $20,000 from the government” – Source CNN.
[6] "But asked whether there was a link between the vote on the resolution and Cohen’s primary, a Democratic leadership aide was unequivocal : ’What do you think ? This just didn’t happen by accident.’ – Source Politico.com
[7] “Then there is the additional irony that the current membership of the U.S. House apologized for an evil for which it was not responsible and that was ended in the century before last.” – Source Fox News.
[8] Glenn Beck : Congress’ Slavery Apology is an "Affront to the Principles of Christianity"
Nobleza y tamaño americano
Automatically translated into Spanish thanks to WorldLingo
“Las excusas no son gestos inútiles, sino son una primera etapa necesaria hacia toda reconciliación entre el pueblo”.
¿Estas palabras son de Esteban Cohen, el parlamentario americano a l? ¿origen del texto votado el 29 de julio de 2008 por el “United States Congress” que reconoce la “crueldad, la brutalidad y l? ¿inhumanidad” de 250 años d? esclavitud, de segregación y discriminación racial en los Estados Unidos. ¿A l? ¿hora en que l? ¿América s? ¿prepara a enviar a un negro a la Casa “Blanca”, las “excusas en nombre del pueblo americano” del Parlamento ponen brutalmente a los Americanos ante los demonios del pasado y casi los obligan a s? preguntar sobre la presente situación racial en el país. ¿Según los ejemplos australianos, canadienses y de los anglicanos, los Americanos quisieron por este acto valiente e histórico abrir “el diálogo sobre las cuestiones raciales” y favorecer así l? “igualdad para todos”.
¿Cuando l? ¿se sabe que para algún pueblo “el repentance es un odio sí” y que l? ¿no se debería “pedir a los hilos d? ¿expier las faltas de sus padres”, la Cámara de Representantes adoptando a los dos tercios este texto de las excusas a la minoría “black” para las leyes Jim Crow sobre la segregación racial y para la “fundamental injusticia” de l? ¿esclavitud, quiso demostrar que l? América es capaz de reconocer sus culpas y de incluir todo el dolor de las comunidades que sufrieron del racismo más violento. ¿C? está también allí una manera de decir que a pesar el “Civil Rights Act de” promulgado por John F. ¿Kennedy en 1964, garantizando a los Africanos Americanos los derechos y libertades como n? importe qué ciudadano, las mentalidades evolucionaron poco y el problema de la discriminación racial sigue siendo una preocupación principal.
¿Saludados por los republicanos y los demócratas, así como por los senadores John McCain [1] y Barack Obama [2], estas excusas se producen después “” lamentados por l? antiguo Presidente Bill Clinton para el papel de Estados Unidos en la trata de los esclavos y de George W. ¿Bush, l? ¿actual Presidente que calificó, en 2003, l? ¿esclavitud de l? ¿“uno de los mayores crímenes de l? Historia”. ¿Pero este n? ¿sólo es la primera vez l? ¿América s? ¿famoso en arrepentirella [3], en febrero de 2008 [4], c? ¿es el Senado que s? ¿disculpaba ante los Indios d? América para las exacciones cometidas por los colonos. ¿En 1988, el Presidente Ronald Reagan y el Congreso, firmaba una ley que presentaba las excusas de l? América a los Japoneses Americanos que se tuvieron arbitrariamente en campos durante la Segunda Guerra Mundial [5]. ¿Desde l? ¿abolición de l? ¿esclavitud en 1865, algunos Estados del Sur de los Estados Unidos teniendo una fuerte autoridad moral sobre esta cuestión expresaron excusas al Negros para los crímenes odiosos perpetrados, Virginia abrió el baile en 2007, a Maryland, a la Caroline del Norte, l? Alabama siguió. La declaración del Congreso americano es un reconocimiento nacional, un gesto simbólico que viene a apoyar los esfuerzos de los partidarios de los derechos cívicos y establecer un deber de memoria más que legítimo.
¿Hay algunas decenas d? años los Negros americanos vivían en “hors-la-loi” en su propio país. ¿Se privaban de derechos y n? casi tenían ninguna libertad. ¿C? eran “intocables”. No podía tomar el autobús con los Blancos, aún frecuentar menos los mismos lugares públicos, en algunos Estados los matrimonios interraciaux estaban prohibidos y los niños resultantes de las conexiones secretas entre Blancos y Negros, o simplemente de la violación, más se tachaban. Durante estos años no si lejos de nuestro presente, el Ku Klux Klan y sus grupúsculos “cometieran violencias contra las poblaciones negras sin arriesgar dolor de justicia”. ¿En esta época, Negro era sinónimo d? linchase, para un sí o para el no. ¿No se les reconocían ninguna dignidad, los Negros n? ¿eran que bajohombres que no podían s? abrir plenamente que en la brutalidad del látigo y el menosprecio del escupitajo. ¿Aún hoy día, los Negros americanos “sufren de este pasado”, de estas injusticias que hacen su historia que los remite siempre a este lugar immonde que los otros decidieron qu? era la suya. El lugar de apostó.
¿El texto adoptado por la Cámara de Representantes n? ¿a no hay la pretensión de hacer tabla rasa del pasado como l? destacó a su principal autor el demócrata blanco Esteban Cohen, pero quiere favorecer una mayor aproximación entre las distintas entidades raciales que componen los Estados Unidos y hacen un rico melting-pot. ¿Pero él n? en residencia no menos que estas excusas abren la vía a actuacíones judiciales, a solicitudes de reparaciones y compensaciones. ¿El verdadero argumento que hace que d? ¿otros países culpables de crímenes contra l? ¿humanidad como la colonización n? expresarán nunca sus excusas. ¿Puro n? ¿siendo básicamente qu? ¿una cuestión d? ¿dinero y a menudo d? arrogancia. ¿Queda claro que las excusas del pueblo americano n? ¿no borrarán l? asesinato de Martin Luther King Jr. ¿y los otros asesinatos, pero tiene el mérito de permitir a las jóvenes generaciones volverse a sumergirse en l? ¿historia de su país en sabiendo que puro n? allí no fue blanco. ¿C? ¿es sentar las bases d? un futuro común, responsable y justo. ¿Entonces contrariamente al republicano Tom Tandecredo de Colorado que pide a los demócratas “comenzar a preocuparse de los problemas del Siglo XX siglo, como el precio del barril de bruto, más que de concentrarse en un problema del Siglo XIX siglo, ya resuelto por Abraham Lincoln”, estas excusas van a contribuir a construir el presente, a pensar en el futuro en l? ¿la óptica d? una mejor integración de las minorías.
Al margen del sentimiento de satisfacción general que acompañó este acto muy, numerosas voces se elevaron contra esta “mascarada política” del Congreso. ¿Para Andrew Cline, prorrogar conservador, este gesto n? ¿este qu? una ayuda aportada a un Esteban Cohen maltratado en una elección primaria local, una opinión compartida por los medios de comunicacíon Politico [6]. ¿Afirma no incluir la necesidad de s? ¿disculpar para un “mal” cometido cuyos miembros del Congreso no son de ningún modo aujourd? hoy responsables [7]. ¿Los problemas de l? ¿América actual mérito una mayor implicación de los parlamentarios qu? una “ley” que no solucionará miles millones de déficit. ¿Quizá será necesario qu? ¿un día el Congreso s? ¿excusa s? no estar ocupado de las verdaderas cuestiones cuando lo era necesario, concluye en un editorial virulento. ¿Glenn Beck, un animador popular de los famosos right wing, s? ¿offusque esta de mise-à-mort de la democracia americana y va jusqu? a decir que “las excusas del Congreso son una afrenta a los principios de la cristiandad” [8]. ¿Algunos Americanos que reaccionaban sobre el vivo ironisé sobre estas “excusas” afirmando qu? ¿esperaban de ver el “a Black” s? disculpar a su vez para “la venta de droga, la violación, los homicidios y otros viciosos actos” cometidos desde su “llegada” en América.
¿Más allá de la controversia llevada por los conservadores, las nuevas “excusas” de Estados Unidos para una de sus minorías van en el buen sentido en el miden dónde ellas reconocen el sufrimiento qu? aguantó durante siglos la comunidad negra y hace la reparación de esta injusticia una clase de prioridad moral. Ya esta intención fundamental en la reconciliación del pueblo en este XXIe siglo en que el choque de las civilizaciones hace temer el peor, expresa, lejos de las políticas peleonas de estos recientes años, la nobleza y el tamaño americano.
¿[1]? ¿On the presidential campaign, Senator John McCain said last October that he would support a federal apology for slavery, although some critics note that he failed to support the bill when it was discussed in February of this year.? ? Fuente The Nueva York Times.
¿[2]? ¿For his part, Senator Barack Obama has said he has little interest in an official government apology for slavery or reparations for descendants of slaves.? ? Fuente Associated Cerca.
[3] “en 2005, de las empresas americanas, cuyos bancos JP Morgan y Wachovia reconocieron haber recurrido antes a una esclavitud masiva en algunas de sus actividades. ” - Fuente Olivar Lamberto.
¿[4]? The EEUU. ¿Senate passed a resolution apologizing to Native Americans? ? Fuente Apanews.
¿[5]? ¿The 60,000 detainees who were alive at the time each received $20,000 from the government? ? Fuente CN.
¿[6] “Objetivo asked whether there was a link between the vota él the Resolución and Cohen? s primario, a Democratic liderazgo ayuda was unequivocal: ¿? ¿What do you think? ¿This just didn? ¿t happen by accidente.? ? ¿Fuente Politico.com
[7]? Then there is the additional irony that the current membership of the U.S. ¿House apologized for an evil for which it was not responsible and that was ended in the century before last.? ? Source Fox News.
[8] Glenn Beck: ¿Congreso? Slavery Apology is an “Affront to the Principles of Christianity”
Automatically translated into Spanish thanks to WorldLingo
“Las excusas no son gestos inútiles, sino son una primera etapa necesaria hacia toda reconciliación entre el pueblo”.
¿Estas palabras son de Esteban Cohen, el parlamentario americano a l? ¿origen del texto votado el 29 de julio de 2008 por el “United States Congress” que reconoce la “crueldad, la brutalidad y l? ¿inhumanidad” de 250 años d? esclavitud, de segregación y discriminación racial en los Estados Unidos. ¿A l? ¿hora en que l? ¿América s? ¿prepara a enviar a un negro a la Casa “Blanca”, las “excusas en nombre del pueblo americano” del Parlamento ponen brutalmente a los Americanos ante los demonios del pasado y casi los obligan a s? preguntar sobre la presente situación racial en el país. ¿Según los ejemplos australianos, canadienses y de los anglicanos, los Americanos quisieron por este acto valiente e histórico abrir “el diálogo sobre las cuestiones raciales” y favorecer así l? “igualdad para todos”.
¿Cuando l? ¿se sabe que para algún pueblo “el repentance es un odio sí” y que l? ¿no se debería “pedir a los hilos d? ¿expier las faltas de sus padres”, la Cámara de Representantes adoptando a los dos tercios este texto de las excusas a la minoría “black” para las leyes Jim Crow sobre la segregación racial y para la “fundamental injusticia” de l? ¿esclavitud, quiso demostrar que l? América es capaz de reconocer sus culpas y de incluir todo el dolor de las comunidades que sufrieron del racismo más violento. ¿C? está también allí una manera de decir que a pesar el “Civil Rights Act de” promulgado por John F. ¿Kennedy en 1964, garantizando a los Africanos Americanos los derechos y libertades como n? importe qué ciudadano, las mentalidades evolucionaron poco y el problema de la discriminación racial sigue siendo una preocupación principal.
¿Saludados por los republicanos y los demócratas, así como por los senadores John McCain [1] y Barack Obama [2], estas excusas se producen después “” lamentados por l? antiguo Presidente Bill Clinton para el papel de Estados Unidos en la trata de los esclavos y de George W. ¿Bush, l? ¿actual Presidente que calificó, en 2003, l? ¿esclavitud de l? ¿“uno de los mayores crímenes de l? Historia”. ¿Pero este n? ¿sólo es la primera vez l? ¿América s? ¿famoso en arrepentirella [3], en febrero de 2008 [4], c? ¿es el Senado que s? ¿disculpaba ante los Indios d? América para las exacciones cometidas por los colonos. ¿En 1988, el Presidente Ronald Reagan y el Congreso, firmaba una ley que presentaba las excusas de l? América a los Japoneses Americanos que se tuvieron arbitrariamente en campos durante la Segunda Guerra Mundial [5]. ¿Desde l? ¿abolición de l? ¿esclavitud en 1865, algunos Estados del Sur de los Estados Unidos teniendo una fuerte autoridad moral sobre esta cuestión expresaron excusas al Negros para los crímenes odiosos perpetrados, Virginia abrió el baile en 2007, a Maryland, a la Caroline del Norte, l? Alabama siguió. La declaración del Congreso americano es un reconocimiento nacional, un gesto simbólico que viene a apoyar los esfuerzos de los partidarios de los derechos cívicos y establecer un deber de memoria más que legítimo.
¿Hay algunas decenas d? años los Negros americanos vivían en “hors-la-loi” en su propio país. ¿Se privaban de derechos y n? casi tenían ninguna libertad. ¿C? eran “intocables”. No podía tomar el autobús con los Blancos, aún frecuentar menos los mismos lugares públicos, en algunos Estados los matrimonios interraciaux estaban prohibidos y los niños resultantes de las conexiones secretas entre Blancos y Negros, o simplemente de la violación, más se tachaban. Durante estos años no si lejos de nuestro presente, el Ku Klux Klan y sus grupúsculos “cometieran violencias contra las poblaciones negras sin arriesgar dolor de justicia”. ¿En esta época, Negro era sinónimo d? linchase, para un sí o para el no. ¿No se les reconocían ninguna dignidad, los Negros n? ¿eran que bajohombres que no podían s? abrir plenamente que en la brutalidad del látigo y el menosprecio del escupitajo. ¿Aún hoy día, los Negros americanos “sufren de este pasado”, de estas injusticias que hacen su historia que los remite siempre a este lugar immonde que los otros decidieron qu? era la suya. El lugar de apostó.
¿El texto adoptado por la Cámara de Representantes n? ¿a no hay la pretensión de hacer tabla rasa del pasado como l? destacó a su principal autor el demócrata blanco Esteban Cohen, pero quiere favorecer una mayor aproximación entre las distintas entidades raciales que componen los Estados Unidos y hacen un rico melting-pot. ¿Pero él n? en residencia no menos que estas excusas abren la vía a actuacíones judiciales, a solicitudes de reparaciones y compensaciones. ¿El verdadero argumento que hace que d? ¿otros países culpables de crímenes contra l? ¿humanidad como la colonización n? expresarán nunca sus excusas. ¿Puro n? ¿siendo básicamente qu? ¿una cuestión d? ¿dinero y a menudo d? arrogancia. ¿Queda claro que las excusas del pueblo americano n? ¿no borrarán l? asesinato de Martin Luther King Jr. ¿y los otros asesinatos, pero tiene el mérito de permitir a las jóvenes generaciones volverse a sumergirse en l? ¿historia de su país en sabiendo que puro n? allí no fue blanco. ¿C? ¿es sentar las bases d? un futuro común, responsable y justo. ¿Entonces contrariamente al republicano Tom Tandecredo de Colorado que pide a los demócratas “comenzar a preocuparse de los problemas del Siglo XX siglo, como el precio del barril de bruto, más que de concentrarse en un problema del Siglo XIX siglo, ya resuelto por Abraham Lincoln”, estas excusas van a contribuir a construir el presente, a pensar en el futuro en l? ¿la óptica d? una mejor integración de las minorías.
Al margen del sentimiento de satisfacción general que acompañó este acto muy, numerosas voces se elevaron contra esta “mascarada política” del Congreso. ¿Para Andrew Cline, prorrogar conservador, este gesto n? ¿este qu? una ayuda aportada a un Esteban Cohen maltratado en una elección primaria local, una opinión compartida por los medios de comunicacíon Politico [6]. ¿Afirma no incluir la necesidad de s? ¿disculpar para un “mal” cometido cuyos miembros del Congreso no son de ningún modo aujourd? hoy responsables [7]. ¿Los problemas de l? ¿América actual mérito una mayor implicación de los parlamentarios qu? una “ley” que no solucionará miles millones de déficit. ¿Quizá será necesario qu? ¿un día el Congreso s? ¿excusa s? no estar ocupado de las verdaderas cuestiones cuando lo era necesario, concluye en un editorial virulento. ¿Glenn Beck, un animador popular de los famosos right wing, s? ¿offusque esta de mise-à-mort de la democracia americana y va jusqu? a decir que “las excusas del Congreso son una afrenta a los principios de la cristiandad” [8]. ¿Algunos Americanos que reaccionaban sobre el vivo ironisé sobre estas “excusas” afirmando qu? ¿esperaban de ver el “a Black” s? disculpar a su vez para “la venta de droga, la violación, los homicidios y otros viciosos actos” cometidos desde su “llegada” en América.
¿Más allá de la controversia llevada por los conservadores, las nuevas “excusas” de Estados Unidos para una de sus minorías van en el buen sentido en el miden dónde ellas reconocen el sufrimiento qu? aguantó durante siglos la comunidad negra y hace la reparación de esta injusticia una clase de prioridad moral. Ya esta intención fundamental en la reconciliación del pueblo en este XXIe siglo en que el choque de las civilizaciones hace temer el peor, expresa, lejos de las políticas peleonas de estos recientes años, la nobleza y el tamaño americano.
¿[1]? ¿On the presidential campaign, Senator John McCain said last October that he would support a federal apology for slavery, although some critics note that he failed to support the bill when it was discussed in February of this year.? ? Fuente The Nueva York Times.
¿[2]? ¿For his part, Senator Barack Obama has said he has little interest in an official government apology for slavery or reparations for descendants of slaves.? ? Fuente Associated Cerca.
[3] “en 2005, de las empresas americanas, cuyos bancos JP Morgan y Wachovia reconocieron haber recurrido antes a una esclavitud masiva en algunas de sus actividades. ” - Fuente Olivar Lamberto.
¿[4]? The EEUU. ¿Senate passed a resolution apologizing to Native Americans? ? Fuente Apanews.
¿[5]? ¿The 60,000 detainees who were alive at the time each received $20,000 from the government? ? Fuente CN.
¿[6] “Objetivo asked whether there was a link between the vota él the Resolución and Cohen? s primario, a Democratic liderazgo ayuda was unequivocal: ¿? ¿What do you think? ¿This just didn? ¿t happen by accidente.? ? ¿Fuente Politico.com
[7]? Then there is the additional irony that the current membership of the U.S. ¿House apologized for an evil for which it was not responsible and that was ended in the century before last.? ? Source Fox News.
[8] Glenn Beck: ¿Congreso? Slavery Apology is an “Affront to the Principles of Christianity”
Nobiltà e dimensione americana
Automatically translated into Italian thanks to WorldLingo
“Le scuse non sono gesti inutili, ma sono una prima tappa necessaria verso qualsiasi riconciliazione tra i popoli„.
Queste parole sono di Steven Cohen, il parlamentare americano a l? origine del testo votato il 29 luglio 2008 da “United States congress„ che riconosce “la crudeltà, la brutalità e l? inhumanité„ di 250 anni d? schiavitù, di segregazione e di discriminazione razziale negli Stati Uniti. A l? ora dove l? America s? prepara ad inviare un uomo di colore alla casa “bianca„, “le scuse in nome del popolo americano„ del Parlamento mettono brutalmente gli americani di fronte ai demoni del passato e li costringono quasi a s? interrogare sulla presente situazione razziale nel paese. Secondo gli esempi australiani, canadesi e degli Anglicani, gli americani hanno voluto con quest'atto coraggioso e storico aprire “il dialogo sulle questioni razziali„ e favorire così l? “uguaglianza per tutti„.
Quando l? si sa che per alcuni popoli “il repentance è un odio di sé„ e soltanto l? non si dovrebbe “chiedere ai fili d? expier i difetti di loro padri„, la camera dei rappresentanti adottando ai due terzi questo testo delle scuse alla minoranza “black„ per le leggi Jim Crow sulla segregazione razziale e per “l'ingiustizia fondamentale„ di l? schiavitù, ha voluto dimostrare soltanto l? America è capace di riconoscere i suoi torti e comprendere tutto il dolore delle Comunità che hanno sofferto per il razzismo più violento. C? è così là un modo di dire che nonostante “civil Rights Act„ promulgato da John F. Kennedy nel 1964, che garantisce agli Africani americani i diritti e libertà come n? importa quale cittadino, le mentalità sono poco evoluti ed il problema della discriminazione razziale resta una preoccupazione principale.
Salutate dai repubblicani ed i democratici, come pure i senatori John McCain (1) e Barack Obama (2), queste scuse intervengono dopo “il rammarico„ espresso da l? ex presidente Bill Clinton per il ruolo degli Stati Uniti nella tratta degli schiavi e di George W. Bush, l? attuale presidente che ha qualificato, nel 2003, l? schiavitù di l? “uno dei più grandi crimini di l? Storia„. Ma questo n? non è la prima volta soltanto l? America s? famoso in repentir (3), nel febbraio 2008 (4), c? è il senato che s? scusava presso gli indiani d? America per le estorsioni commesse dai coloni. Nel 1988, il presidente Ronald Reagan ed il congresso, firmavano una legge che presentava le scuse di l? America ai giapponesi americani che furono detenuti arbitrariamente in campi durante la seconda guerra mondiale (5). Da l? abolizione di l? schiavitù in 1865, alcuni stati del Sud degli Stati Uniti avente una forte autorità morale sulla questione hanno espresso scuse ai neri per i crimini odiosi perpetrati, Virginie ha aperto il ballo nel 2007, il Maryland, la Caroline del Nord, l? Alabama ha seguito. La dichiarazione del congresso americano è un riconoscimento nazionale, un gesto simbolico che viene a sostenere gli sforzi dei difensori dei diritti civici e stabilire un dovere di memoria più che legittima.
Ci sono alcune decine d? anni i neri americani vivevano “in hors-la-loi„ nel loro paese. Erano privati di diritti e n? avevano quasi nessuna libertà. C? erano “intouchables„. Non poteva prendere l'autobus con i vuoti, ancora meno partecipare agli stessi luoghi pubblici, in alcuni stati i matrimoni interraciaux erano vietati ed i bambini derivati dai collegamenti segreti tra neri e bianchi, o semplicemente della violazione, erano più stigmatizzati. Durante quest'anni non se lontano dal nostro presente, Ku Klux Klan ed i suoi gruppetti “commettessero violenze contro le popolazioni nere senza rischiare pene di giustizia„. ALLORA, nero era sinonimo d? essere linciato, per un sì o per non. Non si riconoscevano loro alcuna dignità, i n neri? erano che sotto-uomini che non potevano s? épanouir interamente che nella brutalità della frusta ed il dispetto del crachat. Ancora al giorno d'oggi, i neri americani “soffrono per questo passato„, di queste ingiustizie che fanno la loro storia che le rinvia sempre a questo posto immonde che le altre hanno deciso qu? era loro. Il posto di scommise.
Il testo adottato dalla camera dei rappresentanti n? a non la pretesa di fare tabula rasa del passato come l? ha sottolineato il suo principale autore il democratico bianco Steve Cohen, ma vuole favorire un più grande ravvicinamento tra le diverse entità razziali che compongono gli Stati Uniti e ne fanno un melting-pot ricco. Ma egli n? in residenza non meno di queste scuse aprono la via ad azioni giudiziarie, a domande di riparazioni e di compensazioni. La vera argomentazione che fa soltanto d? altri paesi colpevoli di crimini contro l? umanità come la colonizzazione n? esprimeranno mai le loro scuse. Qualsiasi n? essendo in sotterraneo qu? una questione d? denaro e spesso d? arroganza. È chiaro soltanto le scuse del popolo americano n? non cancelleranno l? assassinio di Martin Luther King Jr. e gli altri omicidi, ma ha il merito di permettere alle giovani generazioni replonger in l? storia del loro paese in tenuto conto che qualsiasi n? non vi è stato bianco. C? è gettare le fondazioni d? un futuro comune, responsabile e giusto. Allora contrariamente al repubblicano Tom Tandecredo del Colorado che richiede ai democratici “di iniziare a preoccuparsi dei problemi del xxo secolo, come il prezzo del barile di grezzo, piuttosto che di concentrarsi su un problema del xixo secolo, già risolto da Abraham Lincoln„, queste scuse contribuiranno a costruire il presente, pensare al futuro in l? ottica d? una migliore integrazione delle minoranze.
In margine della sensazione di soddisfazione generale che ha accompagnato quest'atto molto, numerose voci si sono alzate contro questo “mascarade politicienne„ del congresso. Per Andrew Cline, rinviare conservatore, questo gesto n? est qu? un aiuto fornito a Steve Cohen malmenato in un'elezione primaria locale, un punto di vista condiviso dai mass media Politico (6). Afferma non comprendere la necessità di s? scusare per “un male„ commesso i cui membri del congresso non sono affatto aujourd? oggi responsabili (7). I problemi di l? America attuale merito una più grande implicazione dei parlamentari qu? “una legge„ che non risolverà i miliardi di deficit. Forse occorrerà qu? un giorno il congresso s? scuse s? non essere occupato delle vere questioni quando lo occorreva, conclude -il in un editoriale virulento. Glenn Beck un animatore popolare dei right famosi wing, s? offusque questa di mise-à-mort dalla democrazia americana e va jusqu? a dire che “le scuse del congresso sono un affronto ai principi della chrétienté„ (8). Alcuni americani che reagiscono sul vivo ironisé su queste “scuse„ affermando qu? aspettavano di vedere “Black„ s? scusare a loro volta per “la vendita di droga, la violazione, gli omicidi ed altri atti viziosi„ commessi dal loro “arrivo„ in America.
Oltre alla discussione condotta dai conservatori, le nuove “scuse„ degli Stati Uniti per una delle sue minoranze vanno nel buon senso in misura dove esse riconoscono la sofferenza qu? ha sopportato durante secoli la Comunità nera e fa riparazione di quest'ingiustizia un tipo di priorità morale. Già quest'intenzione fondamentale nella riconciliazione dei popoli in questo XXIe secolo dove la scossa delle civilizzazioni fa temere il peggiore, esprime, lontano dalle politiche bellicose di questi recenti anni, la nobiltà e la dimensione americana.
(1)? On the presidential campaign, Senator john McCain said last October that he would support a federal apology for slavery, although some critics note that he failed to support the bill when it was discussed in February of this year.? ? Fonte The New York Times.
(2)? For his part, Senator Barack Obama has said he has little interest in an official government apology for slavery or reparations for descendants of slaves.? ? Fonte Associated Press.
(3) “nel 2005, delle imprese americane, le cui banche JP Morgan e Wachovia hanno riconosciuto avere ricorso precedentemente ad una schiavitù massiccia in alcune delle loro attività. „ - Fonte ulivo Lambert.
(4)? The gli Stati Uniti. Senate passed a resolution apologizing to native Americans? ? Fonte Apanews.
(5)? The 60,000 detainees who were alive at the time each received $20,000 from the government? ? Fonte CNN.
(6) “scopo asked whether there was a link between the vota si the risoluzione and Cohen? s primario, a Democratic direzione aiuta was unequivocal: ? What do you think? This just didn? t happen by incidente.? ? Fonte Politico.com
(7)? Then there is the additional irony that the current membership of the U.s. House apologized for an evil for which it was not responsible and that was ended in the century before last.? ? Source Fox News.
[8] Glenn Beck: Congresso? Slavery Apology is an “affront to the Principles of Christianity„
Automatically translated into Italian thanks to WorldLingo
“Le scuse non sono gesti inutili, ma sono una prima tappa necessaria verso qualsiasi riconciliazione tra i popoli„.
Queste parole sono di Steven Cohen, il parlamentare americano a l? origine del testo votato il 29 luglio 2008 da “United States congress„ che riconosce “la crudeltà, la brutalità e l? inhumanité„ di 250 anni d? schiavitù, di segregazione e di discriminazione razziale negli Stati Uniti. A l? ora dove l? America s? prepara ad inviare un uomo di colore alla casa “bianca„, “le scuse in nome del popolo americano„ del Parlamento mettono brutalmente gli americani di fronte ai demoni del passato e li costringono quasi a s? interrogare sulla presente situazione razziale nel paese. Secondo gli esempi australiani, canadesi e degli Anglicani, gli americani hanno voluto con quest'atto coraggioso e storico aprire “il dialogo sulle questioni razziali„ e favorire così l? “uguaglianza per tutti„.
Quando l? si sa che per alcuni popoli “il repentance è un odio di sé„ e soltanto l? non si dovrebbe “chiedere ai fili d? expier i difetti di loro padri„, la camera dei rappresentanti adottando ai due terzi questo testo delle scuse alla minoranza “black„ per le leggi Jim Crow sulla segregazione razziale e per “l'ingiustizia fondamentale„ di l? schiavitù, ha voluto dimostrare soltanto l? America è capace di riconoscere i suoi torti e comprendere tutto il dolore delle Comunità che hanno sofferto per il razzismo più violento. C? è così là un modo di dire che nonostante “civil Rights Act„ promulgato da John F. Kennedy nel 1964, che garantisce agli Africani americani i diritti e libertà come n? importa quale cittadino, le mentalità sono poco evoluti ed il problema della discriminazione razziale resta una preoccupazione principale.
Salutate dai repubblicani ed i democratici, come pure i senatori John McCain (1) e Barack Obama (2), queste scuse intervengono dopo “il rammarico„ espresso da l? ex presidente Bill Clinton per il ruolo degli Stati Uniti nella tratta degli schiavi e di George W. Bush, l? attuale presidente che ha qualificato, nel 2003, l? schiavitù di l? “uno dei più grandi crimini di l? Storia„. Ma questo n? non è la prima volta soltanto l? America s? famoso in repentir (3), nel febbraio 2008 (4), c? è il senato che s? scusava presso gli indiani d? America per le estorsioni commesse dai coloni. Nel 1988, il presidente Ronald Reagan ed il congresso, firmavano una legge che presentava le scuse di l? America ai giapponesi americani che furono detenuti arbitrariamente in campi durante la seconda guerra mondiale (5). Da l? abolizione di l? schiavitù in 1865, alcuni stati del Sud degli Stati Uniti avente una forte autorità morale sulla questione hanno espresso scuse ai neri per i crimini odiosi perpetrati, Virginie ha aperto il ballo nel 2007, il Maryland, la Caroline del Nord, l? Alabama ha seguito. La dichiarazione del congresso americano è un riconoscimento nazionale, un gesto simbolico che viene a sostenere gli sforzi dei difensori dei diritti civici e stabilire un dovere di memoria più che legittima.
Ci sono alcune decine d? anni i neri americani vivevano “in hors-la-loi„ nel loro paese. Erano privati di diritti e n? avevano quasi nessuna libertà. C? erano “intouchables„. Non poteva prendere l'autobus con i vuoti, ancora meno partecipare agli stessi luoghi pubblici, in alcuni stati i matrimoni interraciaux erano vietati ed i bambini derivati dai collegamenti segreti tra neri e bianchi, o semplicemente della violazione, erano più stigmatizzati. Durante quest'anni non se lontano dal nostro presente, Ku Klux Klan ed i suoi gruppetti “commettessero violenze contro le popolazioni nere senza rischiare pene di giustizia„. ALLORA, nero era sinonimo d? essere linciato, per un sì o per non. Non si riconoscevano loro alcuna dignità, i n neri? erano che sotto-uomini che non potevano s? épanouir interamente che nella brutalità della frusta ed il dispetto del crachat. Ancora al giorno d'oggi, i neri americani “soffrono per questo passato„, di queste ingiustizie che fanno la loro storia che le rinvia sempre a questo posto immonde che le altre hanno deciso qu? era loro. Il posto di scommise.
Il testo adottato dalla camera dei rappresentanti n? a non la pretesa di fare tabula rasa del passato come l? ha sottolineato il suo principale autore il democratico bianco Steve Cohen, ma vuole favorire un più grande ravvicinamento tra le diverse entità razziali che compongono gli Stati Uniti e ne fanno un melting-pot ricco. Ma egli n? in residenza non meno di queste scuse aprono la via ad azioni giudiziarie, a domande di riparazioni e di compensazioni. La vera argomentazione che fa soltanto d? altri paesi colpevoli di crimini contro l? umanità come la colonizzazione n? esprimeranno mai le loro scuse. Qualsiasi n? essendo in sotterraneo qu? una questione d? denaro e spesso d? arroganza. È chiaro soltanto le scuse del popolo americano n? non cancelleranno l? assassinio di Martin Luther King Jr. e gli altri omicidi, ma ha il merito di permettere alle giovani generazioni replonger in l? storia del loro paese in tenuto conto che qualsiasi n? non vi è stato bianco. C? è gettare le fondazioni d? un futuro comune, responsabile e giusto. Allora contrariamente al repubblicano Tom Tandecredo del Colorado che richiede ai democratici “di iniziare a preoccuparsi dei problemi del xxo secolo, come il prezzo del barile di grezzo, piuttosto che di concentrarsi su un problema del xixo secolo, già risolto da Abraham Lincoln„, queste scuse contribuiranno a costruire il presente, pensare al futuro in l? ottica d? una migliore integrazione delle minoranze.
In margine della sensazione di soddisfazione generale che ha accompagnato quest'atto molto, numerose voci si sono alzate contro questo “mascarade politicienne„ del congresso. Per Andrew Cline, rinviare conservatore, questo gesto n? est qu? un aiuto fornito a Steve Cohen malmenato in un'elezione primaria locale, un punto di vista condiviso dai mass media Politico (6). Afferma non comprendere la necessità di s? scusare per “un male„ commesso i cui membri del congresso non sono affatto aujourd? oggi responsabili (7). I problemi di l? America attuale merito una più grande implicazione dei parlamentari qu? “una legge„ che non risolverà i miliardi di deficit. Forse occorrerà qu? un giorno il congresso s? scuse s? non essere occupato delle vere questioni quando lo occorreva, conclude -il in un editoriale virulento. Glenn Beck un animatore popolare dei right famosi wing, s? offusque questa di mise-à-mort dalla democrazia americana e va jusqu? a dire che “le scuse del congresso sono un affronto ai principi della chrétienté„ (8). Alcuni americani che reagiscono sul vivo ironisé su queste “scuse„ affermando qu? aspettavano di vedere “Black„ s? scusare a loro volta per “la vendita di droga, la violazione, gli omicidi ed altri atti viziosi„ commessi dal loro “arrivo„ in America.
Oltre alla discussione condotta dai conservatori, le nuove “scuse„ degli Stati Uniti per una delle sue minoranze vanno nel buon senso in misura dove esse riconoscono la sofferenza qu? ha sopportato durante secoli la Comunità nera e fa riparazione di quest'ingiustizia un tipo di priorità morale. Già quest'intenzione fondamentale nella riconciliazione dei popoli in questo XXIe secolo dove la scossa delle civilizzazioni fa temere il peggiore, esprime, lontano dalle politiche bellicose di questi recenti anni, la nobiltà e la dimensione americana.
(1)? On the presidential campaign, Senator john McCain said last October that he would support a federal apology for slavery, although some critics note that he failed to support the bill when it was discussed in February of this year.? ? Fonte The New York Times.
(2)? For his part, Senator Barack Obama has said he has little interest in an official government apology for slavery or reparations for descendants of slaves.? ? Fonte Associated Press.
(3) “nel 2005, delle imprese americane, le cui banche JP Morgan e Wachovia hanno riconosciuto avere ricorso precedentemente ad una schiavitù massiccia in alcune delle loro attività. „ - Fonte ulivo Lambert.
(4)? The gli Stati Uniti. Senate passed a resolution apologizing to native Americans? ? Fonte Apanews.
(5)? The 60,000 detainees who were alive at the time each received $20,000 from the government? ? Fonte CNN.
(6) “scopo asked whether there was a link between the vota si the risoluzione and Cohen? s primario, a Democratic direzione aiuta was unequivocal: ? What do you think? This just didn? t happen by incidente.? ? Fonte Politico.com
(7)? Then there is the additional irony that the current membership of the U.s. House apologized for an evil for which it was not responsible and that was ended in the century before last.? ? Source Fox News.
[8] Glenn Beck: Congresso? Slavery Apology is an “affront to the Principles of Christianity„
Noblesse und amerikanische Größe
Automatically translated into German thanks to WorldLingo
„Die Entschuldigungen sind keine unnützen Gesten, sondern sind eine erste notwendige Etappe in Richtung jeder Versöhnung zwischen den Völkern“.
Diese Worte sind von Steven Cohen, der amerikanische Abgeordnete l? Ursprung des Textes, der am 29. Juli 2008 angenommen wurde von, „United States Congress“, das die „Grausamkeit, die Brutalität und l wiedererkennt? Unmenschlichkeit“ von 250 Jahren d? Knechtschaft von Segregation und von Rassendiskriminierung in den Vereinigten Staaten. A l? Stunde wo l? Amerika s? appretiert, einen Farbmann an „das weiße“ Haus zu senden, die „Entschuldigungen im Namen des amerikanischen Volkes“ des Parlamentes stellen brutal die Amerikaner angesichts der Dämonen der Vergangenheit und sie zwingen fast zu s? über diese Rassenlage im Land zu befragen. Nach den australischen, kanadischen Beispielen und der Anglikaner, der Amerikaner durch diese mutige und historische Handlung „den Dialog über die Rassenfragen“ eröffnen und so begünstigen wollten l? „Gleichheit für alle“.
Wenn l? man weiß, daß für einige Völker „das repentance ein Haß von ihm“ und nur l ist? man dürfte nicht „von den Fäden d verlangen? expier die Fehler ihrer Väter“ das Haus der Abgeordneten, indem man an den zwei Drittel diesen Text der Entschuldigungen an der Minderheit „black“ für die Gesetze Jim Crow über die Rassentrennung annimmt und für die „grundlegende Ungerechtigkeit“ von l? Knechtschaft wollte nur l beweisen? Amerika ist fähig, seine Unrechte anzuerkennen und den ganzen Schmerz der Gemeinschaften zu begreifen, die unter dem gewalttätigsten Rassismus gelitten haben. C? auch dort ist eine Art zu sagen, daß trotz „Civil Rights Act“ veröffentlicht von John F. Kennedy im Jahre 1964, das den amerikanischen Afrikanern die Rechte und Freiheiten wie n garantiert? importiert, welcher Bürger, die Mentalitäten sich wenig entwickelt haben, und das Problem der Rassendiskriminierung ein Hauptanliegen bleibt.
Begrüßt von den Republikanern und den Demokraten sowie von Senatoren John McCain [1], und Barack Obama [2], erfolgen diese Entschuldigungen nach dem „Bedauern“, das durch l ausgedrückt wurde? ehemaliger Präsident Bill Clinton für die Rolle der Vereinigten Staaten im Melken der Sklaven und George W. Bush, l? aktueller Präsident, der im Jahre 2003 l qualifiziert hat? Knechtschaft l? „eines der größten Verbrechen l? Geschichte“. Aber dieses n? ist das erste Mal nur l? Amerika s? bekannt in es zu bereuen [3] im Februar 2008 [4] c? ist der Senat, der s? bei den Indern entschuldigte d? Amerika für das Machtmißbrauch, das von den Kolonisten begangen wurde. Im Jahre 1988 unterzeichnete Präsident Ronald Reagan und der Kongreß ein Gesetz, das sich von l entschuldigte? Amerika an den amerikanischen Japanern, die willkürlich in Lagern während des zweiten Weltkrieges [5] besessen wurden. Seit l? Abschaffung l? Knechtschaft in 1865, einige Staaten des Südens der Vereinigten Staaten, der eine starke moralische Autorität auf dieser Frage hat, haben Entschuldigungen an den schwarzen für die verübten abscheulichen Verbrechen ausgedrückt, Virginien hat den Briefkasten im Jahre 2007, Maryland, die Caroline des Nordens eröffnet, l? Alabama sind gefolgt. Die Erklärung des amerikanischen Kongresses ist eine nationale Anerkennung, eine symbolische Geste, die die Anstrengungen der Verteidiger der Bürgerrechte unterstützen und eine legitime Gedächtnispflicht mehr als aufstellen wird.
Es gibt einige Dutzend d? Jahre lebten die schwarzen amerikanisch in „hors-la-loi“ in ihrem eigenen Land. Sie wurden von Rechten und n aufgeopfert? hatten fast keine Freiheit. C? waren „unantastbare“. Er konnte den Bus mit den Leertasten nicht nehmen dieselben öffentlichen Orte noch, weniger zu besuchen, in einigen Staaten waren die interraciaux Ehen verboten und die Kinder, die aus den geheimen Verbindungen zwischen schwarzen und weißen stammten, oder einfach von der Verletzung mehr stigmatisiert wurden. Während dieser Jahre nicht, wenn weit weg von unserer Gegenwart Ku Klux Klan und seine Splittergruppen „Gewalten gegen die schwarzen Bevölkerungen begingen, ohne ein Justizleiden zu riskieren“. ZU dieser Zeit schwarz synonym war d? für ein Ja oder für nicht gelyncht zu werden. Man erkannte ihnen keine Würde, die schwarzen n wieder? waren, daß unter-Männer, die nicht konnten s? in vollem Umfang aufzublühen, daß in der Brutalität der Peitsche und der Verachtung des Speichels. Noch heute leiden die schwarzen amerikanisch „unter dieser Vergangenheit“, unter dieser Ungerechtigkeit, die ihre Geschichte macht sie, die immer auf diese immondestelle verweist, die die anderen beschlossen haben qu? sie war ihres. Die Stelle von wetteten.
Der Text, der durch das Haus der Abgeordneten n angenommen wurde? a nicht die Forderung kurzgeschnittene Tafel der Vergangenheit wie l zu machen? seinen Hauptautor hat weißer Demokrat Steve Cohen unterstrichen, aber er will eine größere Annäherung zwischen dem verschiedenen Rassengebilde begünstigen, das die Vereinigten Staaten zusammensetzt und davon ein reiches melting-pot macht. Aber er n? in Wohnsitz nicht weniger als diese Entschuldigungen ebnen den Weg für gerichtliche Verfolgungen, für Anträge von Reparaturen und von Kompensationen. Das wahre Argument, das nur d macht? andere schuldige Verbrechenländer gegen l? Menschheit als die Besiedlung n? nie werden ihre Entschuldigungen ausdrücken. Jedes n? seiend im Grunde qu? eine Frage d? Geld und oft d? Arroganz. Es ist klar nur die Entschuldigungen des amerikanischen Volkes n? werden l löschen? Mord von Martin Luther King Jr. und die anderen Morde, aber er hat den Verdienst, den jungen Generationen zu erlauben, sich in l wieder einzutauchen? Geschichte ihres Landes in, da jedes n? dort war weiß. C? die Gründungen d ist, zu werfen? eine gemeinsame, verantwortliche und gerechte Zukunft. Dann entgegen dem Republikaner Tom Tandecredo aus Colorado, der die Demokraten bittet „zu beginnen, sich über die Probleme des XX. Jahrhunderts zu beunruhigen wie der Preis für Barrel Rohöl eher als sich auf ein Problem des XIX. Jahrhunderts zu konzentrieren, das schon durch Abraham Lincoln gelöst wurde“ werden diese Entschuldigungen dazu beitragen, die Gegenwart zu bauen, an die Zukunft in l zu denken? Optik d? eine bessere Integration der Minderheiten.
Im Rahmen des Gefühls der allgemeinen Zufriedenheit, das diese Handlung sehr begleitet hat, haben sich zahlreiche Stimmen gegen diese „politische Maskerade“ des Kongresses erhoben. Für Andrew Cline Konservatives, diese Geste n zu vertagen? Osten qu? eine Hilfe, die einem Steve Cohen malmené in einer lokalen primären Wahl, einem Gesichtspunkt gewährt wurde, der durch die Politico-Medien [6] geteilt wurde. Er behauptet, die Notwendigkeit nicht zu umfassen von s? für ein „begangenes übel“ zu entschuldigen, dessen Mitglieder des Kongresses in nichts sind aujourd? heute verantwortlich [7]. Die Probleme l? Derzeitiges Amerika Verdienst eine größere Einbeziehung der Abgeordneten qu? ein „Gesetz“, das die Milliarden Defizit nicht lösen wird. Vielleicht wird man brauchen qu? ein Tag der Kongreß s? Entschuldigung s? mit den wahren Fragen befaßt zu werden, als man es brauchte, stellt er in einem heftigen Leitartikel fest. Glenn Beck ein Volksdiskussionsleiter der bekannten right wing s? offusque von dieses mise-à-mort von der amerikanischen Demokratie und geht jusqu? zu sagen, daß „die Entschuldigungen des Kongresses ein Affront an den Grundsätzen der Christenheit seien“ [8]. Einige Amerikaner, die auf dem lebhaften reagieren, ironisé auf diesen „Entschuldigungen“, indem sie qu bestätigt haben? sie warteten, „Black“ zu sehen s? ihrerseits für „den Verkauf von Droge, die Verletzung, die Morde und andere lasterhafte Handlungen“ zu entschuldigen, die seit ihrer „Ankunft“ in Amerika begangen wurden.
Über die Meinungsverschiedenheit hinaus, die von den Konservativen geführt wurde, gehen die neuen „Entschuldigungen“ der Vereinigten Staaten für eine von ihren Minderheiten in den guten Sinn in messen wo sie anerkennen das qu-Leiden? während Jahrhunderte endurée die schwarze Gemeinschaft und macht Reparatur dieser Ungerechtigkeit eine moralische Art Priorität. Schon äußert diese grundlegende Absicht in der Versöhnung der Völker in diesem XXIe Jahrhundert, wo der Schock der Zivilisationen das schlechteste befürchten läßt, weit weg von den streitsüchtigen Politiken dieser neuen Jahre die Noblesse und die amerikanische Größe.
[1]? On the presidential campaign, Senator John McCain said last October that he would support a federal apology for slavery, although some critics note that he failed to support the bill when it was discussed in February of this year.? ? Quelle The New York Times.
[2]? For his part, Senator Barack Obama has said he has little interest in an official government apology for slavery, or reparations for descendants of slaves.? ? Quelle Associated Press.
[3] „im Jahre 2005 von den amerikanischen Unternehmen, deren Banken JP Morgan und Wachovia wiedererkannt haben, Rückgriff früher auf eine massive Knechtschaft in einigen von ihren Aktivitäten gehabt zu haben. “ - Quelle Lambertölbaum.
[4]? The U.S. Senate passed a resolution apologizing to Native Americans? ? Apanews-Quelle.
[5]? The 60,000 detainees who were alive at the time each received $20,000 from the government? ? Cnquelle.
[6] „Ziel asked whether there was an link between nimmt the man the Entschließung and Cohen an? s primary an Democratic Führung hilft unequivocal was: ? What do you think? This just didn? t happen by Unfall.? ? Politico.com-Quelle
[7]? Then there is the additional irony that the current membership of the U.S. House apologized for an evil for which it was not responsible and that was ended in the century before last.? ? Source Fox News.
[8] Glenn Beck: Kongreß? Slavery Apology is an „Affront to the Principles of Christianity“
Automatically translated into German thanks to WorldLingo
„Die Entschuldigungen sind keine unnützen Gesten, sondern sind eine erste notwendige Etappe in Richtung jeder Versöhnung zwischen den Völkern“.
Diese Worte sind von Steven Cohen, der amerikanische Abgeordnete l? Ursprung des Textes, der am 29. Juli 2008 angenommen wurde von, „United States Congress“, das die „Grausamkeit, die Brutalität und l wiedererkennt? Unmenschlichkeit“ von 250 Jahren d? Knechtschaft von Segregation und von Rassendiskriminierung in den Vereinigten Staaten. A l? Stunde wo l? Amerika s? appretiert, einen Farbmann an „das weiße“ Haus zu senden, die „Entschuldigungen im Namen des amerikanischen Volkes“ des Parlamentes stellen brutal die Amerikaner angesichts der Dämonen der Vergangenheit und sie zwingen fast zu s? über diese Rassenlage im Land zu befragen. Nach den australischen, kanadischen Beispielen und der Anglikaner, der Amerikaner durch diese mutige und historische Handlung „den Dialog über die Rassenfragen“ eröffnen und so begünstigen wollten l? „Gleichheit für alle“.
Wenn l? man weiß, daß für einige Völker „das repentance ein Haß von ihm“ und nur l ist? man dürfte nicht „von den Fäden d verlangen? expier die Fehler ihrer Väter“ das Haus der Abgeordneten, indem man an den zwei Drittel diesen Text der Entschuldigungen an der Minderheit „black“ für die Gesetze Jim Crow über die Rassentrennung annimmt und für die „grundlegende Ungerechtigkeit“ von l? Knechtschaft wollte nur l beweisen? Amerika ist fähig, seine Unrechte anzuerkennen und den ganzen Schmerz der Gemeinschaften zu begreifen, die unter dem gewalttätigsten Rassismus gelitten haben. C? auch dort ist eine Art zu sagen, daß trotz „Civil Rights Act“ veröffentlicht von John F. Kennedy im Jahre 1964, das den amerikanischen Afrikanern die Rechte und Freiheiten wie n garantiert? importiert, welcher Bürger, die Mentalitäten sich wenig entwickelt haben, und das Problem der Rassendiskriminierung ein Hauptanliegen bleibt.
Begrüßt von den Republikanern und den Demokraten sowie von Senatoren John McCain [1], und Barack Obama [2], erfolgen diese Entschuldigungen nach dem „Bedauern“, das durch l ausgedrückt wurde? ehemaliger Präsident Bill Clinton für die Rolle der Vereinigten Staaten im Melken der Sklaven und George W. Bush, l? aktueller Präsident, der im Jahre 2003 l qualifiziert hat? Knechtschaft l? „eines der größten Verbrechen l? Geschichte“. Aber dieses n? ist das erste Mal nur l? Amerika s? bekannt in es zu bereuen [3] im Februar 2008 [4] c? ist der Senat, der s? bei den Indern entschuldigte d? Amerika für das Machtmißbrauch, das von den Kolonisten begangen wurde. Im Jahre 1988 unterzeichnete Präsident Ronald Reagan und der Kongreß ein Gesetz, das sich von l entschuldigte? Amerika an den amerikanischen Japanern, die willkürlich in Lagern während des zweiten Weltkrieges [5] besessen wurden. Seit l? Abschaffung l? Knechtschaft in 1865, einige Staaten des Südens der Vereinigten Staaten, der eine starke moralische Autorität auf dieser Frage hat, haben Entschuldigungen an den schwarzen für die verübten abscheulichen Verbrechen ausgedrückt, Virginien hat den Briefkasten im Jahre 2007, Maryland, die Caroline des Nordens eröffnet, l? Alabama sind gefolgt. Die Erklärung des amerikanischen Kongresses ist eine nationale Anerkennung, eine symbolische Geste, die die Anstrengungen der Verteidiger der Bürgerrechte unterstützen und eine legitime Gedächtnispflicht mehr als aufstellen wird.
Es gibt einige Dutzend d? Jahre lebten die schwarzen amerikanisch in „hors-la-loi“ in ihrem eigenen Land. Sie wurden von Rechten und n aufgeopfert? hatten fast keine Freiheit. C? waren „unantastbare“. Er konnte den Bus mit den Leertasten nicht nehmen dieselben öffentlichen Orte noch, weniger zu besuchen, in einigen Staaten waren die interraciaux Ehen verboten und die Kinder, die aus den geheimen Verbindungen zwischen schwarzen und weißen stammten, oder einfach von der Verletzung mehr stigmatisiert wurden. Während dieser Jahre nicht, wenn weit weg von unserer Gegenwart Ku Klux Klan und seine Splittergruppen „Gewalten gegen die schwarzen Bevölkerungen begingen, ohne ein Justizleiden zu riskieren“. ZU dieser Zeit schwarz synonym war d? für ein Ja oder für nicht gelyncht zu werden. Man erkannte ihnen keine Würde, die schwarzen n wieder? waren, daß unter-Männer, die nicht konnten s? in vollem Umfang aufzublühen, daß in der Brutalität der Peitsche und der Verachtung des Speichels. Noch heute leiden die schwarzen amerikanisch „unter dieser Vergangenheit“, unter dieser Ungerechtigkeit, die ihre Geschichte macht sie, die immer auf diese immondestelle verweist, die die anderen beschlossen haben qu? sie war ihres. Die Stelle von wetteten.
Der Text, der durch das Haus der Abgeordneten n angenommen wurde? a nicht die Forderung kurzgeschnittene Tafel der Vergangenheit wie l zu machen? seinen Hauptautor hat weißer Demokrat Steve Cohen unterstrichen, aber er will eine größere Annäherung zwischen dem verschiedenen Rassengebilde begünstigen, das die Vereinigten Staaten zusammensetzt und davon ein reiches melting-pot macht. Aber er n? in Wohnsitz nicht weniger als diese Entschuldigungen ebnen den Weg für gerichtliche Verfolgungen, für Anträge von Reparaturen und von Kompensationen. Das wahre Argument, das nur d macht? andere schuldige Verbrechenländer gegen l? Menschheit als die Besiedlung n? nie werden ihre Entschuldigungen ausdrücken. Jedes n? seiend im Grunde qu? eine Frage d? Geld und oft d? Arroganz. Es ist klar nur die Entschuldigungen des amerikanischen Volkes n? werden l löschen? Mord von Martin Luther King Jr. und die anderen Morde, aber er hat den Verdienst, den jungen Generationen zu erlauben, sich in l wieder einzutauchen? Geschichte ihres Landes in, da jedes n? dort war weiß. C? die Gründungen d ist, zu werfen? eine gemeinsame, verantwortliche und gerechte Zukunft. Dann entgegen dem Republikaner Tom Tandecredo aus Colorado, der die Demokraten bittet „zu beginnen, sich über die Probleme des XX. Jahrhunderts zu beunruhigen wie der Preis für Barrel Rohöl eher als sich auf ein Problem des XIX. Jahrhunderts zu konzentrieren, das schon durch Abraham Lincoln gelöst wurde“ werden diese Entschuldigungen dazu beitragen, die Gegenwart zu bauen, an die Zukunft in l zu denken? Optik d? eine bessere Integration der Minderheiten.
Im Rahmen des Gefühls der allgemeinen Zufriedenheit, das diese Handlung sehr begleitet hat, haben sich zahlreiche Stimmen gegen diese „politische Maskerade“ des Kongresses erhoben. Für Andrew Cline Konservatives, diese Geste n zu vertagen? Osten qu? eine Hilfe, die einem Steve Cohen malmené in einer lokalen primären Wahl, einem Gesichtspunkt gewährt wurde, der durch die Politico-Medien [6] geteilt wurde. Er behauptet, die Notwendigkeit nicht zu umfassen von s? für ein „begangenes übel“ zu entschuldigen, dessen Mitglieder des Kongresses in nichts sind aujourd? heute verantwortlich [7]. Die Probleme l? Derzeitiges Amerika Verdienst eine größere Einbeziehung der Abgeordneten qu? ein „Gesetz“, das die Milliarden Defizit nicht lösen wird. Vielleicht wird man brauchen qu? ein Tag der Kongreß s? Entschuldigung s? mit den wahren Fragen befaßt zu werden, als man es brauchte, stellt er in einem heftigen Leitartikel fest. Glenn Beck ein Volksdiskussionsleiter der bekannten right wing s? offusque von dieses mise-à-mort von der amerikanischen Demokratie und geht jusqu? zu sagen, daß „die Entschuldigungen des Kongresses ein Affront an den Grundsätzen der Christenheit seien“ [8]. Einige Amerikaner, die auf dem lebhaften reagieren, ironisé auf diesen „Entschuldigungen“, indem sie qu bestätigt haben? sie warteten, „Black“ zu sehen s? ihrerseits für „den Verkauf von Droge, die Verletzung, die Morde und andere lasterhafte Handlungen“ zu entschuldigen, die seit ihrer „Ankunft“ in Amerika begangen wurden.
Über die Meinungsverschiedenheit hinaus, die von den Konservativen geführt wurde, gehen die neuen „Entschuldigungen“ der Vereinigten Staaten für eine von ihren Minderheiten in den guten Sinn in messen wo sie anerkennen das qu-Leiden? während Jahrhunderte endurée die schwarze Gemeinschaft und macht Reparatur dieser Ungerechtigkeit eine moralische Art Priorität. Schon äußert diese grundlegende Absicht in der Versöhnung der Völker in diesem XXIe Jahrhundert, wo der Schock der Zivilisationen das schlechteste befürchten läßt, weit weg von den streitsüchtigen Politiken dieser neuen Jahre die Noblesse und die amerikanische Größe.
[1]? On the presidential campaign, Senator John McCain said last October that he would support a federal apology for slavery, although some critics note that he failed to support the bill when it was discussed in February of this year.? ? Quelle The New York Times.
[2]? For his part, Senator Barack Obama has said he has little interest in an official government apology for slavery, or reparations for descendants of slaves.? ? Quelle Associated Press.
[3] „im Jahre 2005 von den amerikanischen Unternehmen, deren Banken JP Morgan und Wachovia wiedererkannt haben, Rückgriff früher auf eine massive Knechtschaft in einigen von ihren Aktivitäten gehabt zu haben. “ - Quelle Lambertölbaum.
[4]? The U.S. Senate passed a resolution apologizing to Native Americans? ? Apanews-Quelle.
[5]? The 60,000 detainees who were alive at the time each received $20,000 from the government? ? Cnquelle.
[6] „Ziel asked whether there was an link between nimmt the man the Entschließung and Cohen an? s primary an Democratic Führung hilft unequivocal was: ? What do you think? This just didn? t happen by Unfall.? ? Politico.com-Quelle
[7]? Then there is the additional irony that the current membership of the U.S. House apologized for an evil for which it was not responsible and that was ended in the century before last.? ? Source Fox News.
[8] Glenn Beck: Kongreß? Slavery Apology is an „Affront to the Principles of Christianity“
Nobreza e grandeza americana
Automatically translated into Portuguese thanks to WorldLingo
“As desculpas não são gestos vãos, mas são uma primeira etapa necessária para qualquer reconciliação entre os povos”.
Estas palavras são Steven Cohen, o deputado americano à l? origem do texto votado o 29 de Julho de 2008 por “United States Congress” que reconhece “a crueldade, a brutalidade e l? inhumanité” de 250 anos d? escravidão, de segregação e discriminação racial nos Estados Unidos. A l? hora em que l? América s? prepara a enviar um homem de cor à Casa “Branca”, “as desculpas em nome do povo americano” do Parlamento põem brutalmente os Americanos em frente dos demónios do passado e quase obrigam-o à s? interrogar sobre a presente situação racial no país. De acordo com os exemplos australianos, canadianos e dos anglicanos, os Americanos quiseram por este acto corajoso e histórico abrir “o diálogo sobre as perguntas raciais” e favorecê-los assim l? “igualdade para todos”.
Quando l? sabe-se que para certos povos “o repentance é um ódio deele” e único l? não se deveria “pedir aos fios d? expier as faltas dos seus pais”, a Câmara dos representantes adoptando aos dois terços este texto das desculpas à minoria “black” para as leis Jim Crow sobre a segregação racial e para “a fundamental injustiça” de l? escravidão, quis demonstrar único l? A América é capaz de reconhecer as suas faltas e de compreender toda a dor das comunidades que sofreram do racismo mais violento. C? está tão lá uma maneira de dizer que contra “Civil Rights Act” promulgado por John F. Kennedy em 1964, garantindo aos Africanos Americanos os direitos e liberdades como n? importe qual cidadão, as mentalidades evoluíram pouco e o problema da discriminação racial permanece uma preocupação essencial.
Cumprimentados pelos republicanos e os democratas, bem como os senadores John McCain [1] e Barack Obama [2], estas desculpas intervêm após “as lamentações” expressas por l? antigo presidente Bill Clinton para o papel dos Estados Unidos no tráfico dos escravos e de George W. Bush, l? actual presidente que qualificou, em 2003, l? escravidão de l? “um mais maiores de crimes de l? História”. Mas este n? é a primeira vez apenas l? América s? famoso nele em arrepender-se [3], em Fevereiro de 2008 [4], c? é o Senado que s? desculpava junto dos Indianos d? América para as exacções cometidas pelos colonos. Em 1988, o presidente Ronald Reagan e o Congresso, assinava uma lei que apresentava as desculpas de l? América aos Japoneses Americanos que foram detidos arbitrariamente em campos durante a Segunda Guerra mundial [5]. Desde l? abolição de l? escravidão em 1865, certos Estados do Sul dos Estados Unidos que tem uma forte autoridade moral sobre esta pergunta exprimiram desculpas ao Pretos para os crimes odieux perpetrados, Virginie abriu o baile em 2007, Maryland, Caroline do Norte, l? Alabama seguiu. A declaração do Congresso americano é um reconhecimento nacional, um gesto simbólico que vem apoiar os esforços dos defensores dos direitos cívicos e estabelecer um dever de memória mais que legítimo.
Há cerca de dezenas d? anos os Pretos americanos viviam “em hors-la-loi” no seu próprio país. Eram privados de direitos e n? quase tinham nenhuma liberdade. C? eram “intouchables”. Não podia tomar o autocarro com os Brancos, ainda frequentar menos os mesmos lugares públicos, em certos Estados os casamentos interraciaux eram proibidos e as crianças procedentes das rotas secretas entre Pretos e Brancos, ou simplesmente da violação, eram estigmatizados mais. Durante estes anos não assim distante do nosso presente, o Ku Klux Klan e os seus pequenos grupos “cometiam violências contra as populações pretas sem estar a arriscar penalidade de justiça”. A cette époque, Preto era sinónimo d? ser linchado, para um sim ou para não. Não se reconhecia-lhes nenhuma dignidade, Pretos os n? eram que sobhomens que não podiam s? desabrochar plenamente que na brutalidade do chicote e o despeito crachat. Ainda hoje em dia, os Pretos americanos “sofrem deste passado”, destas injustiças que fazem a sua história que retorna-o sempre à este lugar immonde que os outros decidiram qu? era a sua. O lugar apostou.
O texto adoptado pela Câmara dos representantes n? a não a pretensão de fazer mesa barbeia do passado como l? sublinhou o seu principal autor o democrata branco Steve Cohen, mas quer favorecer maior aproximação entre as diferentes entidades raciais que compõem os Estados Unidos e fazem um rico melting-pot. Mas ele n? em residência não menos que estas desculpas abrem o caminho à continuações judiciais, pedidos reparar e de compensações. O verdadeiro argumento que faz único d? outros países culpados de crimes contra l? humanidade como a colonização n? exprimirão nunca as suas desculpas. Puro n? sendo basicamente qu? uma pergunta d? dinheiro e frequentemente d? arrogância. É claro único as desculpas do povo americano n? não apagarão l? assassinato de Martin Luther King Jr. e os outros assassinatos, mas tem o mérito de permitir as jovens gerações replonger em l? história do seu país sabendo que puro n? lá não foi branco. C? é lançar as fundações d? um futuro comum, responsável e justo. Então contrariamente ao republicano Tom Tandecredo do Colorado que pede aos democratas “que comecem a preocupar-se dos problemas do XXe século, como o preço do barril de produto bruto, antes que concentrar-se num problema do XIXe século, já resolvido por Abraham Lincoln”, estas desculpas vão contribuir para construir o presente, para pensar ao futuro em l? óptica d? uma melhor integração das minorias.
Em margem do sentimento de satisfação geral que acompanhou este acto extremamente, numerosas vozes ascenderam contra este “mascarade politicienne” do Congresso. Para Andrew Cline, adiar conservador, este gesto n? leste qu? uma ajuda prestada Steve Cohen malmené numa eleição primária local, um ponto de vista compartilhado pelos meios de comunicação social Politico [6]. Afirma não compreender a necessidade de s? desculpar para “um mal” cometido cujos membros do Congresso não estão nada aujourd? hoje responsáveis [7]. Os problemas de l? América actual mérito maior implicação dos deputados qu? “uma lei” que não resolverá os mil milhões de défice. Talvez será necessário qu? um dia o Congresso s? desculpa s? não ser ocupado das verdadeiras perguntas quando era-o necessário, conclui num editorial virulent. Glenn Beck, um animador popular dos famosos right wing, s? offusque este de mise-à-mort da democracia americana e vai jusqu? a dizer que “as desculpas do Congresso são uma afronta aos princípios da cristandade” [8]. Certos Americanos que reagem sobre o vivo ironisé sobre estas “desculpas” afirmando qu? esperavam de ver “o Black” s? desculpar à sua volta para “a venda de droga, a violação, os homicídios e outros viciosos actos” cometidos desde a sua “chegada” na América.
Para além da controvérsia efectuada pelos conservadores, as novas “desculpas” dos Estados Unidos para um das suas minorias vão no bom sentido em mede onde elas reconhecem o sofrimento qu? suportou durante séculos a comunidade preta e faz reparar desta injustiça uma espécie de prioridade moral. Já esta intenção fundamental na reconciliação dos povos neste XXIe século onde o choque das civilizações faz temer pior, exprime, distante das políticas belliqueuses destes recentes anos, a nobreza e a grandeza americana.
[1]? On the presidential campaign, Senator John McCain said last October that he would support a federal apology for slavery, although some critics note that he failed to support the bill when it was discussed in February of this year.? ? Fonte The Nova Iorque Times.
[2]? For his part, Senator Barack Obama has said he has little interest in an official government apology for slavery or reparations for descendants of slaves.? ? Fonte Associated Perto.
[3] “em 2005, das empresas americanas, cujos bancos JP Morgan e Wachovia reconheceram ter tido recurso anteriormente à uma escravidão maciça algumas das suas actividades. ” - Fonte Oliveira Lambert.
[4]? The EUA. Senate passed a resolution apologizing to Native Americans? ? Fonte Apanews.
[5]? The 60,000 detainees who were alive at the time each received $20,000 from the government? ? Fonte NC.
[6] “Objectivo asked whether there was a link between the vota ele the resolução and Cohen? s Primary, a Democratic liderança ajuda was unequivocal: ? What do you think? This just didn? t happen by acidente.? ? Fonte Politico.com
[7]? Then there is the additional irony that the current membership of the U.s. House apologized for an evil for which it was not responsible and that was ended in the century before last.? ? Source Fox News.
[8] Glenn Beck: Congresso? Slavery Apology is an “Affront to the Principles of Christianity”
Automatically translated into Portuguese thanks to WorldLingo
“As desculpas não são gestos vãos, mas são uma primeira etapa necessária para qualquer reconciliação entre os povos”.
Estas palavras são Steven Cohen, o deputado americano à l? origem do texto votado o 29 de Julho de 2008 por “United States Congress” que reconhece “a crueldade, a brutalidade e l? inhumanité” de 250 anos d? escravidão, de segregação e discriminação racial nos Estados Unidos. A l? hora em que l? América s? prepara a enviar um homem de cor à Casa “Branca”, “as desculpas em nome do povo americano” do Parlamento põem brutalmente os Americanos em frente dos demónios do passado e quase obrigam-o à s? interrogar sobre a presente situação racial no país. De acordo com os exemplos australianos, canadianos e dos anglicanos, os Americanos quiseram por este acto corajoso e histórico abrir “o diálogo sobre as perguntas raciais” e favorecê-los assim l? “igualdade para todos”.
Quando l? sabe-se que para certos povos “o repentance é um ódio deele” e único l? não se deveria “pedir aos fios d? expier as faltas dos seus pais”, a Câmara dos representantes adoptando aos dois terços este texto das desculpas à minoria “black” para as leis Jim Crow sobre a segregação racial e para “a fundamental injustiça” de l? escravidão, quis demonstrar único l? A América é capaz de reconhecer as suas faltas e de compreender toda a dor das comunidades que sofreram do racismo mais violento. C? está tão lá uma maneira de dizer que contra “Civil Rights Act” promulgado por John F. Kennedy em 1964, garantindo aos Africanos Americanos os direitos e liberdades como n? importe qual cidadão, as mentalidades evoluíram pouco e o problema da discriminação racial permanece uma preocupação essencial.
Cumprimentados pelos republicanos e os democratas, bem como os senadores John McCain [1] e Barack Obama [2], estas desculpas intervêm após “as lamentações” expressas por l? antigo presidente Bill Clinton para o papel dos Estados Unidos no tráfico dos escravos e de George W. Bush, l? actual presidente que qualificou, em 2003, l? escravidão de l? “um mais maiores de crimes de l? História”. Mas este n? é a primeira vez apenas l? América s? famoso nele em arrepender-se [3], em Fevereiro de 2008 [4], c? é o Senado que s? desculpava junto dos Indianos d? América para as exacções cometidas pelos colonos. Em 1988, o presidente Ronald Reagan e o Congresso, assinava uma lei que apresentava as desculpas de l? América aos Japoneses Americanos que foram detidos arbitrariamente em campos durante a Segunda Guerra mundial [5]. Desde l? abolição de l? escravidão em 1865, certos Estados do Sul dos Estados Unidos que tem uma forte autoridade moral sobre esta pergunta exprimiram desculpas ao Pretos para os crimes odieux perpetrados, Virginie abriu o baile em 2007, Maryland, Caroline do Norte, l? Alabama seguiu. A declaração do Congresso americano é um reconhecimento nacional, um gesto simbólico que vem apoiar os esforços dos defensores dos direitos cívicos e estabelecer um dever de memória mais que legítimo.
Há cerca de dezenas d? anos os Pretos americanos viviam “em hors-la-loi” no seu próprio país. Eram privados de direitos e n? quase tinham nenhuma liberdade. C? eram “intouchables”. Não podia tomar o autocarro com os Brancos, ainda frequentar menos os mesmos lugares públicos, em certos Estados os casamentos interraciaux eram proibidos e as crianças procedentes das rotas secretas entre Pretos e Brancos, ou simplesmente da violação, eram estigmatizados mais. Durante estes anos não assim distante do nosso presente, o Ku Klux Klan e os seus pequenos grupos “cometiam violências contra as populações pretas sem estar a arriscar penalidade de justiça”. A cette époque, Preto era sinónimo d? ser linchado, para um sim ou para não. Não se reconhecia-lhes nenhuma dignidade, Pretos os n? eram que sobhomens que não podiam s? desabrochar plenamente que na brutalidade do chicote e o despeito crachat. Ainda hoje em dia, os Pretos americanos “sofrem deste passado”, destas injustiças que fazem a sua história que retorna-o sempre à este lugar immonde que os outros decidiram qu? era a sua. O lugar apostou.
O texto adoptado pela Câmara dos representantes n? a não a pretensão de fazer mesa barbeia do passado como l? sublinhou o seu principal autor o democrata branco Steve Cohen, mas quer favorecer maior aproximação entre as diferentes entidades raciais que compõem os Estados Unidos e fazem um rico melting-pot. Mas ele n? em residência não menos que estas desculpas abrem o caminho à continuações judiciais, pedidos reparar e de compensações. O verdadeiro argumento que faz único d? outros países culpados de crimes contra l? humanidade como a colonização n? exprimirão nunca as suas desculpas. Puro n? sendo basicamente qu? uma pergunta d? dinheiro e frequentemente d? arrogância. É claro único as desculpas do povo americano n? não apagarão l? assassinato de Martin Luther King Jr. e os outros assassinatos, mas tem o mérito de permitir as jovens gerações replonger em l? história do seu país sabendo que puro n? lá não foi branco. C? é lançar as fundações d? um futuro comum, responsável e justo. Então contrariamente ao republicano Tom Tandecredo do Colorado que pede aos democratas “que comecem a preocupar-se dos problemas do XXe século, como o preço do barril de produto bruto, antes que concentrar-se num problema do XIXe século, já resolvido por Abraham Lincoln”, estas desculpas vão contribuir para construir o presente, para pensar ao futuro em l? óptica d? uma melhor integração das minorias.
Em margem do sentimento de satisfação geral que acompanhou este acto extremamente, numerosas vozes ascenderam contra este “mascarade politicienne” do Congresso. Para Andrew Cline, adiar conservador, este gesto n? leste qu? uma ajuda prestada Steve Cohen malmené numa eleição primária local, um ponto de vista compartilhado pelos meios de comunicação social Politico [6]. Afirma não compreender a necessidade de s? desculpar para “um mal” cometido cujos membros do Congresso não estão nada aujourd? hoje responsáveis [7]. Os problemas de l? América actual mérito maior implicação dos deputados qu? “uma lei” que não resolverá os mil milhões de défice. Talvez será necessário qu? um dia o Congresso s? desculpa s? não ser ocupado das verdadeiras perguntas quando era-o necessário, conclui num editorial virulent. Glenn Beck, um animador popular dos famosos right wing, s? offusque este de mise-à-mort da democracia americana e vai jusqu? a dizer que “as desculpas do Congresso são uma afronta aos princípios da cristandade” [8]. Certos Americanos que reagem sobre o vivo ironisé sobre estas “desculpas” afirmando qu? esperavam de ver “o Black” s? desculpar à sua volta para “a venda de droga, a violação, os homicídios e outros viciosos actos” cometidos desde a sua “chegada” na América.
Para além da controvérsia efectuada pelos conservadores, as novas “desculpas” dos Estados Unidos para um das suas minorias vão no bom sentido em mede onde elas reconhecem o sofrimento qu? suportou durante séculos a comunidade preta e faz reparar desta injustiça uma espécie de prioridade moral. Já esta intenção fundamental na reconciliação dos povos neste XXIe século onde o choque das civilizações faz temer pior, exprime, distante das políticas belliqueuses destes recentes anos, a nobreza e a grandeza americana.
[1]? On the presidential campaign, Senator John McCain said last October that he would support a federal apology for slavery, although some critics note that he failed to support the bill when it was discussed in February of this year.? ? Fonte The Nova Iorque Times.
[2]? For his part, Senator Barack Obama has said he has little interest in an official government apology for slavery or reparations for descendants of slaves.? ? Fonte Associated Perto.
[3] “em 2005, das empresas americanas, cujos bancos JP Morgan e Wachovia reconheceram ter tido recurso anteriormente à uma escravidão maciça algumas das suas actividades. ” - Fonte Oliveira Lambert.
[4]? The EUA. Senate passed a resolution apologizing to Native Americans? ? Fonte Apanews.
[5]? The 60,000 detainees who were alive at the time each received $20,000 from the government? ? Fonte NC.
[6] “Objectivo asked whether there was a link between the vota ele the resolução and Cohen? s Primary, a Democratic liderança ajuda was unequivocal: ? What do you think? This just didn? t happen by acidente.? ? Fonte Politico.com
[7]? Then there is the additional irony that the current membership of the U.s. House apologized for an evil for which it was not responsible and that was ended in the century before last.? ? Source Fox News.
[8] Glenn Beck: Congresso? Slavery Apology is an “Affront to the Principles of Christianity”
Nobility and American size
Automatically translated into English thanks to WorldLingo
“The excuses are not vain gestures, but are a first stage necessary towards any reconciliation between the people”.
Are these words of Steven Cohen, the American member of Parliament with L? origin of the text voted on July 29, 2008 by “United States Congress” which recognizes “cruelty, brutality and L? inhumanity” 250 years D? slavery, of segregation and racial discrimination in the United States. With L? hour when L? America S? prepares to send a coloured man to the “White” House, the “excuses in the name of the American people” of the Parliament brutally put the Americans vis-a-vis the demons of passed and almost oblige them with S? to question on the present racial situation in the country. According to did the Australian examples, Canadian and Anglicans, the Americans want by this courageous and historical act to open “the dialogue on the racial questions” and to thus support L? “equality for all”.
When L? it is known that for certain people “the repentance is a hatred of oneself” and that L? one should not “ask the wire D? expier faults of their fathers”, the Room of the representatives by adopting to two thirds this text of the excuses to the minority “black” for the laws Jim Crow on the racial segregation and for the “fundamental injustice” of L? did slavery, want to show that L? America is able to recognize its wrongs and to include/understand all the pain of the communities which suffered from the most violent racism. C? is a manner as there of saying as in spite of “Civil Rights Act” promulgated by John F. Kennedy in 1964, guaranteeing to the American Africans the rights and freedoms like N? import which citizen, mentalities evolved/moved little and the problem of racial discrimination remains a major concern.
Greeted by the republicans and the democrats, like by the senators John McCain [1] and Barack Obama [2], these excuses intervene after the “regrets” expressed by L? former president Bill Clinton for the role of the United States in the draft of the slaves and George W. Bush, L? current president who qualified, in 2003, L? slavery of L? “one of the greatest crimes of L? History”. But this N? is not the first time that L? America S? illustrates in the repentance [3], in February 2008 [4], C? is the Senate which S? excused near the Indians D? America for the exactions made by the colonists. In 1988, did president Ronald Reagan and the Congress, sign a law which presented the excuses of L? America with the American Japanese who were held arbitrarily in camps during the Second World war [5]. Since L? abolition of L? did slavery in 1865, certain States of the South of the United States having a strong moral authority on this question express excuses with the Blacks for the perpetrated odious crimes, Virginia opened the ball in 2007, Maryland, North Carolina, L? Alabama followed. The declaration of the American Congress is a national recognition, an epic symbolic system which comes to support the efforts of the defenders of the civic rights and to establish more a duty of memory than legitimate.
There are a few tens D? years the American Blacks lived in “outlaw” in their own country. They were stripped of rights and N? had almost any freedom. C? were the “untouchable ones”. It could not take the bus with the White, even less to attend the same public places, in certain States the interraciaux marriages were prohibited and the children resulting from the secret connections between Noirs and White, or simply with the rape, were stigmatized more. During these years not so far from our present, Ku Klux Klan and its bunches “made violences against the black populations without risking of sorrow of justice”. At that time, Noir was synonymous D? to be lynched, for one yes or one not. One recognized to them no dignity, Blacks N? were what of the submen who could not S? to open out fully that in the brutality of the whip and the contempt of spittle. Still nowadays, the American Blacks “suffer from this past”, of these injustices which make their history always returning them in this place immonde that the others decided qu? it was theirs. The place of bet.
The text adopted by the Room of representatives N? does not have the claim to make close-cropped table of last like L? his principal author the white democrat Steve Cohen underlined, but he wants to support a greater bringing together between the various racial entities which compose the United States and make a rich person melting-pot of it. But it N? in residence not less than these excuses open the way with legal proceedings, with requests for repairs and compensations. The true argument which makes that D? other guilty countries of crimes against L? humanity like colonization N? their excuses will never express. Any N? being at bottom qu? a question D? money and often D? arrogance. It is clear that the excuses of American people N? L will not erase? assassination of Martin Luther King Jr. and other murders, but does it have the merit to allow the younger generations of replonger in L? history of their country by knowing that any N? y was not white. C? is to throw the foundations D? a future common, responsible and right. Then contrary to will the republican Tom Tandecredo of Colorado asking the democrats “to start to be concerned with problems of the XXe century, like the price of the crude barrel, rather than to concentrate on a problem of the XIXe century, already solved by Abraham Lincoln”, these excuses contribute to build the present, to think of the future in L? optics D? a better integration of the minorities.
In margin of the feeling of general satisfaction which accompanied this strong act, of many voices protested against this “politicking masquerade” of the Congress. For Andrew Cline, to defer preserving, this gesture N? is qu? a help brought to Steve Cohen abused in a local primary election, a point of view shared by the media Politico [6]. It affirms not to include/understand the need for S? to excuse for a made “evil” of which the members of the Congress are of nothing aujourd? today responsible [7]. Problems of L? Does current America deserve a greater implication of members of Parliament qu? a “law” which will not solve the billion deficit. Perhaps will it be necessary qu? one day the Congress S? S excuses? to be not occupied true questions when it was needed, concludes it in a virulent leading article. Glenn Beck, a popular organizer of the famous right wing, S? offusque from this setting-with-death of the American democracy and jusqu goes? with saying that “the excuses of the Congress are an affront with the principles of Christendom” [8]. Certain Americans reacting on the sharp one were ironical about these “excuses” by affirming qu? they waited to see the “Black” S? to excuse in their turn for “the sale of drug, the rape, the homicides and other vicious acts” made since their “arrival” in America.
Beyond do the controversy carried out by the conservatives, the new “excuses” of the United States for one of its minorities go in the good direction in measurement where they recognize suffering qu? endured during centuries the community black and made repair of this injustice a kind of moral priority. Already this fundamental intention in the reconciliation of the people in this XXIe century when the shock of civilizations makes fear the worst, expresses, far from the quarrelsome policies of these recent years, the nobility and the American size.
--------------------------------------------------------------------------------
[1]? There the presidential campaign, Senator John McCain said last October that He would support is federal apology for slavery, although nap critics note that He failed to support the bill when it was discussed in February off this year.? ? Source The NewYork Times.
[2]? For his share, Senator Barack Obama has said He has little interest in year official government apology for slavery gold downward for repairs off Slavic.? ? Associated source Near.
[3] “In 2005, of the American companies, whose banks JP Morgan and Wachovia admitted having had recourse formerly to a massive slavery in some their activities. ” - Source Olivier Lambert.
[4]? The U.S. Does Senate passed have resolution apologizing to Native Americans? ? Apanews source.
[5]? Alive The 60,000 detainees who were At the time each received $20,000 from the government? ? CNN source.
[6] “does Goal asked whether there was have link between the vote one the resolution and Cohen? S primary, has Democratic leadership helps was unequivocal: ? What C you think? This just didn? T happen by accident.? ? Source Politico.com
[7]? Then there is the additional irony that the current membership off the U.S. Responsible house apologized for year evil for which it was not and that was ended in the century before last.? ? Fox News source.
[8] Glenn Beck: Congress? Slavery Apology is year “Affront to the Principles off Christianity”
Automatically translated into English thanks to WorldLingo
“The excuses are not vain gestures, but are a first stage necessary towards any reconciliation between the people”.
Are these words of Steven Cohen, the American member of Parliament with L? origin of the text voted on July 29, 2008 by “United States Congress” which recognizes “cruelty, brutality and L? inhumanity” 250 years D? slavery, of segregation and racial discrimination in the United States. With L? hour when L? America S? prepares to send a coloured man to the “White” House, the “excuses in the name of the American people” of the Parliament brutally put the Americans vis-a-vis the demons of passed and almost oblige them with S? to question on the present racial situation in the country. According to did the Australian examples, Canadian and Anglicans, the Americans want by this courageous and historical act to open “the dialogue on the racial questions” and to thus support L? “equality for all”.
When L? it is known that for certain people “the repentance is a hatred of oneself” and that L? one should not “ask the wire D? expier faults of their fathers”, the Room of the representatives by adopting to two thirds this text of the excuses to the minority “black” for the laws Jim Crow on the racial segregation and for the “fundamental injustice” of L? did slavery, want to show that L? America is able to recognize its wrongs and to include/understand all the pain of the communities which suffered from the most violent racism. C? is a manner as there of saying as in spite of “Civil Rights Act” promulgated by John F. Kennedy in 1964, guaranteeing to the American Africans the rights and freedoms like N? import which citizen, mentalities evolved/moved little and the problem of racial discrimination remains a major concern.
Greeted by the republicans and the democrats, like by the senators John McCain [1] and Barack Obama [2], these excuses intervene after the “regrets” expressed by L? former president Bill Clinton for the role of the United States in the draft of the slaves and George W. Bush, L? current president who qualified, in 2003, L? slavery of L? “one of the greatest crimes of L? History”. But this N? is not the first time that L? America S? illustrates in the repentance [3], in February 2008 [4], C? is the Senate which S? excused near the Indians D? America for the exactions made by the colonists. In 1988, did president Ronald Reagan and the Congress, sign a law which presented the excuses of L? America with the American Japanese who were held arbitrarily in camps during the Second World war [5]. Since L? abolition of L? did slavery in 1865, certain States of the South of the United States having a strong moral authority on this question express excuses with the Blacks for the perpetrated odious crimes, Virginia opened the ball in 2007, Maryland, North Carolina, L? Alabama followed. The declaration of the American Congress is a national recognition, an epic symbolic system which comes to support the efforts of the defenders of the civic rights and to establish more a duty of memory than legitimate.
There are a few tens D? years the American Blacks lived in “outlaw” in their own country. They were stripped of rights and N? had almost any freedom. C? were the “untouchable ones”. It could not take the bus with the White, even less to attend the same public places, in certain States the interraciaux marriages were prohibited and the children resulting from the secret connections between Noirs and White, or simply with the rape, were stigmatized more. During these years not so far from our present, Ku Klux Klan and its bunches “made violences against the black populations without risking of sorrow of justice”. At that time, Noir was synonymous D? to be lynched, for one yes or one not. One recognized to them no dignity, Blacks N? were what of the submen who could not S? to open out fully that in the brutality of the whip and the contempt of spittle. Still nowadays, the American Blacks “suffer from this past”, of these injustices which make their history always returning them in this place immonde that the others decided qu? it was theirs. The place of bet.
The text adopted by the Room of representatives N? does not have the claim to make close-cropped table of last like L? his principal author the white democrat Steve Cohen underlined, but he wants to support a greater bringing together between the various racial entities which compose the United States and make a rich person melting-pot of it. But it N? in residence not less than these excuses open the way with legal proceedings, with requests for repairs and compensations. The true argument which makes that D? other guilty countries of crimes against L? humanity like colonization N? their excuses will never express. Any N? being at bottom qu? a question D? money and often D? arrogance. It is clear that the excuses of American people N? L will not erase? assassination of Martin Luther King Jr. and other murders, but does it have the merit to allow the younger generations of replonger in L? history of their country by knowing that any N? y was not white. C? is to throw the foundations D? a future common, responsible and right. Then contrary to will the republican Tom Tandecredo of Colorado asking the democrats “to start to be concerned with problems of the XXe century, like the price of the crude barrel, rather than to concentrate on a problem of the XIXe century, already solved by Abraham Lincoln”, these excuses contribute to build the present, to think of the future in L? optics D? a better integration of the minorities.
In margin of the feeling of general satisfaction which accompanied this strong act, of many voices protested against this “politicking masquerade” of the Congress. For Andrew Cline, to defer preserving, this gesture N? is qu? a help brought to Steve Cohen abused in a local primary election, a point of view shared by the media Politico [6]. It affirms not to include/understand the need for S? to excuse for a made “evil” of which the members of the Congress are of nothing aujourd? today responsible [7]. Problems of L? Does current America deserve a greater implication of members of Parliament qu? a “law” which will not solve the billion deficit. Perhaps will it be necessary qu? one day the Congress S? S excuses? to be not occupied true questions when it was needed, concludes it in a virulent leading article. Glenn Beck, a popular organizer of the famous right wing, S? offusque from this setting-with-death of the American democracy and jusqu goes? with saying that “the excuses of the Congress are an affront with the principles of Christendom” [8]. Certain Americans reacting on the sharp one were ironical about these “excuses” by affirming qu? they waited to see the “Black” S? to excuse in their turn for “the sale of drug, the rape, the homicides and other vicious acts” made since their “arrival” in America.
Beyond do the controversy carried out by the conservatives, the new “excuses” of the United States for one of its minorities go in the good direction in measurement where they recognize suffering qu? endured during centuries the community black and made repair of this injustice a kind of moral priority. Already this fundamental intention in the reconciliation of the people in this XXIe century when the shock of civilizations makes fear the worst, expresses, far from the quarrelsome policies of these recent years, the nobility and the American size.
--------------------------------------------------------------------------------
[1]? There the presidential campaign, Senator John McCain said last October that He would support is federal apology for slavery, although nap critics note that He failed to support the bill when it was discussed in February off this year.? ? Source The NewYork Times.
[2]? For his share, Senator Barack Obama has said He has little interest in year official government apology for slavery gold downward for repairs off Slavic.? ? Associated source Near.
[3] “In 2005, of the American companies, whose banks JP Morgan and Wachovia admitted having had recourse formerly to a massive slavery in some their activities. ” - Source Olivier Lambert.
[4]? The U.S. Does Senate passed have resolution apologizing to Native Americans? ? Apanews source.
[5]? Alive The 60,000 detainees who were At the time each received $20,000 from the government? ? CNN source.
[6] “does Goal asked whether there was have link between the vote one the resolution and Cohen? S primary, has Democratic leadership helps was unequivocal: ? What C you think? This just didn? T happen by accident.? ? Source Politico.com
[7]? Then there is the additional irony that the current membership off the U.S. Responsible house apologized for year evil for which it was not and that was ended in the century before last.? ? Fox News source.
[8] Glenn Beck: Congress? Slavery Apology is year “Affront to the Principles off Christianity”
Nobility och amerikanen storleksanpassar
Automatically translated into Swedish thanks to WorldLingo
”Är är ursäkterna inte fåfänga gester, utan första arrangerar nödvändigt in mot någon försoning mellan folket”.
Är dessa uttrycker av Steven Cohen, amerikanmedlemmen av parlamentet med L? beskärningen av texten som röstades på Juli 29, 2008 vid ”, förenade påstår kongressen” som känner igen ”grymhet, brutalitet och L? inhumanity” 250 år D? slaveri av segregeringen och rasdiskriminering i Förenta staterna. Med L? timme when L? Amerika S? förbereder sig att överföra en färgad man till ”det vit” huset, ”sätter oblige ursäkterna i det känt av amerikanfolket” av parlamentet brutally amerikanerna vis-a-vis demonerna av passerat och nästan dem med S? att ifrågasätta på det närvarande ras- läget i landet. Enligt de australiensiska exemplen, kanadensare, och Anglicans, amerikanerna önskar vid denna modigt och historiskt agerar för att öppna ”föra dialog på det ras- ifrågasätter” och till thus stöttar L? ”jämställdhet för alla”.
When L? det är bekant att med säkerhet folket ”ångern är ett hat av honom” och att L? en bör inte ”fråga binda D? mer expier kritiserar av deras fäder”, rummet av teknikerna, genom att adoptera till två thirds denna text av ursäkterna till minoriteten ”svart” för den lagJim galandet på den ras- segregeringen och för ”grundorättvisan” av L? önskade slaveri, att visa det L? Amerika är kompetent att känna igen dess fel, och att inkludera/förstå att alla smärtar av gemenskaperna som led från den mest våldsamma rasismen. C? är ett sätt så där av ordstävet, som ”medborgarrätten agerar trots” promulgerat av John F. Kennedy i 1964 och att garantera till amerikanafrikanerna rätterna och freedoms gillar N? importen, som medborgaren, mentaliteter evolved/rört lite, och problemet av rasdiskriminering återstår ett ha som huvudämnebekymmer.
Greeted av republikanerna och demokraterna, något liknande av senatorsna John McCain [1] och Barack Obama [2], ingriper dessa ursäkter efter ”ånger” som uttrycks av L? tidigare president Bill Clinton för rollen av Förenta staterna i formulera av slavar och George W. Bush L? strömpresident vem som är kvalificerad, i 2003, L? slaveri av L? ”ett av de mest stora brotten av L? Historia”. Men detta N? inte är den första tiden som L? Amerika S? illustrerar i ångern [3], i Februari 2008 [4], C? är senaten som S? ursäktat nära indierna D? Amerika för exactionsna som göras av nybyggarna. I 1988 undertecknade presidenten Ronald Reagan och kongressen, en lag som framlade ursäkterna av L? Amerika med amerikanjapanen, som rymdes godtyckligt i läger under understödjavärlden, kriger [5]. Efter L? avskaffande av L? slaveri i 1865, bestämt påstår av söderna av Förenta staterna att ha en stark moralisk myndighet på detta ifrågasätter uttryckliga ursäkter med svartarna för de begick odious brotten, Virginia öppnade klumpa ihop sig i 2007, Maryland, North Carolina, L? Följda Alabama. Förklaringen av amerikankongressen är en medborgareerkännande, ett episkt symboliskt system som kommer att stötta försöken av försvararna av de medborgerliga rätterna och att upprätta mer en arbetsuppgift av minnet än legitim.
Där är några tio D? år som amerikansvartarna bodde i ”fredlös” i deras egna land. De revs av av rätter och N? hade nästan någon frihet. C? ”var kastlös person en”. Det kunde inte ta bussa med viten, även mindre att delta i den samma allmänheten förlägger, i bestämt påstår interraciauxförbindelserna förböds och barnen resultera från de hemliga anslutningarna mellan Noirs och vit eller enkelt med våldta, var stigmatized mer. Under dessa år inte så långtifrån vår gåva, gjorde Ku Klux Klan och dess grupper ”våld mot de svart befolkningarna, utan att riskera av sorg av rättvisa”. Då var Noir synonymt D? att lynchas, för en ja eller en inte. En kände igen till dem ingen värdighet, svärtar N? var vad av submen vem inte kunde S? att öppna ut fullständigt det i brutaliteten av piska och föraktet av spott. Stilla nuförtiden, amerikansvartarna ”lider från denna förflutna”, av dessa orättvisar som gör deras historia som går alltid dem i denna tillbaka för att förlägga immonde att andra avgjorde qu? den var deras. Förlägga av vad.
Texten som adopteras av rummet av tekniker N? har inte fordra som ska göras slut-kantjusterat för att bordlägga av jumbonågot liknande L? hans främsta författare som vitdemokraten Steve Cohen underströk, men han önskar att stötta mer stor komma med tillsammans mellan de olika ras- enheterna som komponerar Förenta staterna och gör en rik person smälta-lägger in av den. Men det N? i uppehåll inte öppnar mindre än dessa ursäkter långt med lagliga förfaranden, med förfrågan för reparerar och kompensationer. Det riktiga argumentet som gör det D? andra skyldiga länder av brott mot L? lik colonization N för mänsklighet? deras ursäkter ska aldrig uttryckligt. Något N? vara på botten qu? en ifrågasätta D? pengar och ofta D? arrogans. Det är frikänden att ursäkterna av amerikanen bemannar N? L som ska för att inte radera? lönnmord av Martin Luther konungjr. och andra mord, men har det meriten som låter de mer unga utvecklingarna av replonger i L? historia av deras land, genom att veta det något N? y var inte vit. C? är kast fundamenten D? en framtida allmänning, ansvarig och högert. Därefter ska tvärtemot den republikanska Tomen Tandecredo av Colorado som frågar demokraterna ”att starta att angå med problem av det XXe århundradet, gillar prissätta av den rå trumman, i stället för att koncentrera på ett problem av det XIXe århundradet som redan ar löst av Abraham Lincoln”, bidrar dessa ursäkter, för att bygga gåvan, till funderare av framtiden i L? optik D? en bättre integration av minoriteterna.
I förse med marginal av känslan av allmän tillfredsställelse som medföljde detta starkt agerar, av många uttrycker protesterat mot denna ”den politicking maskeraden” av kongressen. För Andrew Cline, att uppskjuta bevara, denna gest N? är qu? en hjälp som kommas med till Steve Cohen som missbrukas i ett lokalprimärval, en peka av, beskådar delat av det Politico massmedia [6]. Det intygar för att inte inkludera/förstår behovet för S? att ursäkta för gjorde ”ondska” av vilket medlemmarna av kongressen är av ingenting aujourden? i dag ansvarig [7]. Problem av L? Förtjänar strömmen Amerika en mer stor implikation av medlemmar av parlamentet qu? ”en lag” som ska för att inte lösa miljardunderskottet. Kanske ska det var nödvändig qu? en dag kongressen S? S-ursäkter? för att vara inte upptaget riktigt ifrågasätter, när det var nödvändigt, avslutar det i en virulent ledande artikel. Glenn Beck, en populär organisatör av den berömda högerkanten, S? offusque från denna in:ställa-med-död av den amerikandemokratin och jusquen går? med ordstävet som ”ursäkterna av kongressen är en skymf med principerna av Christendom” [8]. Bestämda amerikaner som reagerar på kor en, var ironical om dessa ”ursäktar”, genom att intyga qu? de väntade för att se ”svarten” S? för att ursäkta i deras vänd för ”rean av drogen agerar våldta, morden och annat ondskefullt” gjort efter deras ”ankomst” i Amerika.
Det okända gör tvisten som ut bärs av konservativ person, de nya ”ursäkterna” av Förenta staterna för en av dess minoriteter, går i den bra riktningen i mätning var de känner igen att lida qu? uthärdat under århundraden gemenskapsvarten och gjort reparera av denna orättvisa en sort av den moraliska prioriteten. Redan uttrycker denna grundavsikt i försoningen av folket i detta XXIe århundrade, när chocka av civilisationmakes fruktar det värst, långtifrån den grälsjuka politiken av dessa nya år, nobilityen, och amerikanen storleksanpassar.
--------------------------------------------------------------------------------
[1]? Där sade den presidents- aktionen, Senator John McCain att sist Oktober, som han skulle service är den federala ursäkten för slaveri, även om ta sig en tupplur kritiker noterar att han missade för att stötta räkningen, då det diskuterades i Februari av detta år.? ? Källa de NewYork tiderna.
[2]? För hans aktie har Senator Barack Obama sagt att han har lite att intressera i den officiella regerings- ursäkten för året för slaveri som är guld- för reparerar nedåt av Slavic.? ? Tillhörande källa nära.
[3] ”i 2005, av amerikanföretagen, vars packar ihop, medgav JP Morgan och Wachovia att ha haft tillflykt förr till ett massivt slaveri i några deras aktiviteter. ” - Källa Olivier Lambert.
[4]? U.S.NA. Har den passerade senaten upplösning att be om ursäkt till indianer? ? Apanews källa.
[5]? Vid liv mottog de 60.000 detaineesna vem var på tiden varje, $20.000 från regeringen? ? Cnn-källa.
[6] ”det frågade målet huruvida där var att ha att anknyta mellan rösta en upplösningen och Cohenen? Primärt S, har demokratisk ledarskaphjälp var otvetydigt: ? Vilket C dig funderare? Denna rättvisa didn? T händer vid olycka.? ? Källa Politico.com
[7]? Därefter finns det den extra ironin som är den strömmedlemskap av U.S.NA. Ansvarighuset bad om ursäkt för årsondskan som det inte var för, och det avslutades i århundradet för jumbo.? ? Rävnyheternakälla.
[8] Glenn Beck: Kongress? Slaveriursäkten är året ”skymf till principerna av kristendomen”,
Automatically translated into Swedish thanks to WorldLingo
”Är är ursäkterna inte fåfänga gester, utan första arrangerar nödvändigt in mot någon försoning mellan folket”.
Är dessa uttrycker av Steven Cohen, amerikanmedlemmen av parlamentet med L? beskärningen av texten som röstades på Juli 29, 2008 vid ”, förenade påstår kongressen” som känner igen ”grymhet, brutalitet och L? inhumanity” 250 år D? slaveri av segregeringen och rasdiskriminering i Förenta staterna. Med L? timme when L? Amerika S? förbereder sig att överföra en färgad man till ”det vit” huset, ”sätter oblige ursäkterna i det känt av amerikanfolket” av parlamentet brutally amerikanerna vis-a-vis demonerna av passerat och nästan dem med S? att ifrågasätta på det närvarande ras- läget i landet. Enligt de australiensiska exemplen, kanadensare, och Anglicans, amerikanerna önskar vid denna modigt och historiskt agerar för att öppna ”föra dialog på det ras- ifrågasätter” och till thus stöttar L? ”jämställdhet för alla”.
When L? det är bekant att med säkerhet folket ”ångern är ett hat av honom” och att L? en bör inte ”fråga binda D? mer expier kritiserar av deras fäder”, rummet av teknikerna, genom att adoptera till två thirds denna text av ursäkterna till minoriteten ”svart” för den lagJim galandet på den ras- segregeringen och för ”grundorättvisan” av L? önskade slaveri, att visa det L? Amerika är kompetent att känna igen dess fel, och att inkludera/förstå att alla smärtar av gemenskaperna som led från den mest våldsamma rasismen. C? är ett sätt så där av ordstävet, som ”medborgarrätten agerar trots” promulgerat av John F. Kennedy i 1964 och att garantera till amerikanafrikanerna rätterna och freedoms gillar N? importen, som medborgaren, mentaliteter evolved/rört lite, och problemet av rasdiskriminering återstår ett ha som huvudämnebekymmer.
Greeted av republikanerna och demokraterna, något liknande av senatorsna John McCain [1] och Barack Obama [2], ingriper dessa ursäkter efter ”ånger” som uttrycks av L? tidigare president Bill Clinton för rollen av Förenta staterna i formulera av slavar och George W. Bush L? strömpresident vem som är kvalificerad, i 2003, L? slaveri av L? ”ett av de mest stora brotten av L? Historia”. Men detta N? inte är den första tiden som L? Amerika S? illustrerar i ångern [3], i Februari 2008 [4], C? är senaten som S? ursäktat nära indierna D? Amerika för exactionsna som göras av nybyggarna. I 1988 undertecknade presidenten Ronald Reagan och kongressen, en lag som framlade ursäkterna av L? Amerika med amerikanjapanen, som rymdes godtyckligt i läger under understödjavärlden, kriger [5]. Efter L? avskaffande av L? slaveri i 1865, bestämt påstår av söderna av Förenta staterna att ha en stark moralisk myndighet på detta ifrågasätter uttryckliga ursäkter med svartarna för de begick odious brotten, Virginia öppnade klumpa ihop sig i 2007, Maryland, North Carolina, L? Följda Alabama. Förklaringen av amerikankongressen är en medborgareerkännande, ett episkt symboliskt system som kommer att stötta försöken av försvararna av de medborgerliga rätterna och att upprätta mer en arbetsuppgift av minnet än legitim.
Där är några tio D? år som amerikansvartarna bodde i ”fredlös” i deras egna land. De revs av av rätter och N? hade nästan någon frihet. C? ”var kastlös person en”. Det kunde inte ta bussa med viten, även mindre att delta i den samma allmänheten förlägger, i bestämt påstår interraciauxförbindelserna förböds och barnen resultera från de hemliga anslutningarna mellan Noirs och vit eller enkelt med våldta, var stigmatized mer. Under dessa år inte så långtifrån vår gåva, gjorde Ku Klux Klan och dess grupper ”våld mot de svart befolkningarna, utan att riskera av sorg av rättvisa”. Då var Noir synonymt D? att lynchas, för en ja eller en inte. En kände igen till dem ingen värdighet, svärtar N? var vad av submen vem inte kunde S? att öppna ut fullständigt det i brutaliteten av piska och föraktet av spott. Stilla nuförtiden, amerikansvartarna ”lider från denna förflutna”, av dessa orättvisar som gör deras historia som går alltid dem i denna tillbaka för att förlägga immonde att andra avgjorde qu? den var deras. Förlägga av vad.
Texten som adopteras av rummet av tekniker N? har inte fordra som ska göras slut-kantjusterat för att bordlägga av jumbonågot liknande L? hans främsta författare som vitdemokraten Steve Cohen underströk, men han önskar att stötta mer stor komma med tillsammans mellan de olika ras- enheterna som komponerar Förenta staterna och gör en rik person smälta-lägger in av den. Men det N? i uppehåll inte öppnar mindre än dessa ursäkter långt med lagliga förfaranden, med förfrågan för reparerar och kompensationer. Det riktiga argumentet som gör det D? andra skyldiga länder av brott mot L? lik colonization N för mänsklighet? deras ursäkter ska aldrig uttryckligt. Något N? vara på botten qu? en ifrågasätta D? pengar och ofta D? arrogans. Det är frikänden att ursäkterna av amerikanen bemannar N? L som ska för att inte radera? lönnmord av Martin Luther konungjr. och andra mord, men har det meriten som låter de mer unga utvecklingarna av replonger i L? historia av deras land, genom att veta det något N? y var inte vit. C? är kast fundamenten D? en framtida allmänning, ansvarig och högert. Därefter ska tvärtemot den republikanska Tomen Tandecredo av Colorado som frågar demokraterna ”att starta att angå med problem av det XXe århundradet, gillar prissätta av den rå trumman, i stället för att koncentrera på ett problem av det XIXe århundradet som redan ar löst av Abraham Lincoln”, bidrar dessa ursäkter, för att bygga gåvan, till funderare av framtiden i L? optik D? en bättre integration av minoriteterna.
I förse med marginal av känslan av allmän tillfredsställelse som medföljde detta starkt agerar, av många uttrycker protesterat mot denna ”den politicking maskeraden” av kongressen. För Andrew Cline, att uppskjuta bevara, denna gest N? är qu? en hjälp som kommas med till Steve Cohen som missbrukas i ett lokalprimärval, en peka av, beskådar delat av det Politico massmedia [6]. Det intygar för att inte inkludera/förstår behovet för S? att ursäkta för gjorde ”ondska” av vilket medlemmarna av kongressen är av ingenting aujourden? i dag ansvarig [7]. Problem av L? Förtjänar strömmen Amerika en mer stor implikation av medlemmar av parlamentet qu? ”en lag” som ska för att inte lösa miljardunderskottet. Kanske ska det var nödvändig qu? en dag kongressen S? S-ursäkter? för att vara inte upptaget riktigt ifrågasätter, när det var nödvändigt, avslutar det i en virulent ledande artikel. Glenn Beck, en populär organisatör av den berömda högerkanten, S? offusque från denna in:ställa-med-död av den amerikandemokratin och jusquen går? med ordstävet som ”ursäkterna av kongressen är en skymf med principerna av Christendom” [8]. Bestämda amerikaner som reagerar på kor en, var ironical om dessa ”ursäktar”, genom att intyga qu? de väntade för att se ”svarten” S? för att ursäkta i deras vänd för ”rean av drogen agerar våldta, morden och annat ondskefullt” gjort efter deras ”ankomst” i Amerika.
Det okända gör tvisten som ut bärs av konservativ person, de nya ”ursäkterna” av Förenta staterna för en av dess minoriteter, går i den bra riktningen i mätning var de känner igen att lida qu? uthärdat under århundraden gemenskapsvarten och gjort reparera av denna orättvisa en sort av den moraliska prioriteten. Redan uttrycker denna grundavsikt i försoningen av folket i detta XXIe århundrade, när chocka av civilisationmakes fruktar det värst, långtifrån den grälsjuka politiken av dessa nya år, nobilityen, och amerikanen storleksanpassar.
--------------------------------------------------------------------------------
[1]? Där sade den presidents- aktionen, Senator John McCain att sist Oktober, som han skulle service är den federala ursäkten för slaveri, även om ta sig en tupplur kritiker noterar att han missade för att stötta räkningen, då det diskuterades i Februari av detta år.? ? Källa de NewYork tiderna.
[2]? För hans aktie har Senator Barack Obama sagt att han har lite att intressera i den officiella regerings- ursäkten för året för slaveri som är guld- för reparerar nedåt av Slavic.? ? Tillhörande källa nära.
[3] ”i 2005, av amerikanföretagen, vars packar ihop, medgav JP Morgan och Wachovia att ha haft tillflykt förr till ett massivt slaveri i några deras aktiviteter. ” - Källa Olivier Lambert.
[4]? U.S.NA. Har den passerade senaten upplösning att be om ursäkt till indianer? ? Apanews källa.
[5]? Vid liv mottog de 60.000 detaineesna vem var på tiden varje, $20.000 från regeringen? ? Cnn-källa.
[6] ”det frågade målet huruvida där var att ha att anknyta mellan rösta en upplösningen och Cohenen? Primärt S, har demokratisk ledarskaphjälp var otvetydigt: ? Vilket C dig funderare? Denna rättvisa didn? T händer vid olycka.? ? Källa Politico.com
[7]? Därefter finns det den extra ironin som är den strömmedlemskap av U.S.NA. Ansvarighuset bad om ursäkt för årsondskan som det inte var för, och det avslutades i århundradet för jumbo.? ? Rävnyheternakälla.
[8] Glenn Beck: Kongress? Slaveriursäkten är året ”skymf till principerna av kristendomen”,
Знатность и американский размер
Automatically translated into Russian thanks to WorldLingo
«Отговорками не будут тщетные жесты, а будут первый этап обязательно к любой примиренности между людьми».
Эти слова Steven Cohen, американского депутата парламента с l? начало текста проголосовало 29-ого июля 2008 «съездом Соединенных Штатов» узнает «жестокость, зверство и l? inhumanity» 250 лет d? невольничество, сегрегации и расовая дискриминация в Соединенных Штатах. С l? час когда l? Америка s? подготовляет послать покрашенному человеку к «белой» дому, «отговорки in the name of американские люди» парламента зверски кладут американцов vis-a-vis демоны после того как они ы и почти обязывают их с s? спросить на присытствыющей расовой ситуации в стране. Согласно сделали австралийские примеры, чанадец и Anglicans, американцы хотеть этим отважным и историческим поступком для того чтобы раскрыть «диалог на расовых вопросах» и к таким образом поддержите l? «равность для всех».
Когда l? он известен что для одних людей «repentance будет ненавистью себя» и что l? одно «спросить провод d? более expier недостатки их отцов», комната представителей путем принятие до 2/3 этого текста отговорок к несовершеннолетию «черноте» для вороны Джим законов на расовая сегрегация и для «основной несправедливости» l? невольничество, хотел показать тот l? Америка может узнать свои неправды и включить/поймите полностью боль общин вытерпели от самого яростного расизма. C? образ как там говорить как in spite of «Закон о гражданских правах» обнародованное Джон F. Kennedy в 1964, гарантирующ к американским африканцам права и свободы любит n? импортируйте гражданин, mentalities эволюционировал/после того как он двинут немного и проблема расовая дискриминация остает главной заботой.
Приветствовано республиканцами и демократами, как сенаторы Джон McCain [1] и Barack Obama [2], эти отговорки вмешайтесь после того как «сожаления» выразили l? бывшия президент Билл Клинтон для роли Соединенных Штатов в проекте невольников и George W. Bush. Кустик, l? в настоящее время президент квалифицировало, в 2003, l? невольничество l? «одно из больших злодеяний l? История». Но этот n? не the first time тот l? Америка s? иллюстрирует в repentance [3], в феврале 2008 [4], c? сенат s? извинено почти индейцы d? Америка для exactions сделанных колонистами. В 1988, президент Рональд Рейган и съезд, подписали закон который представил отговорки l? Америка с американскими японцами держались произвольно в лагерях во время Второй войны [5]. С l? упразднение l? невольничество в 1865, некоторые положения юга Соединенных Штатов имея сильный нравственный авторитет на этом вопросе выразил отговорки с чернотой для perpetrated odious злодеяния, Вирджиния раскрыл шарик в 2007, Maryland, North Carolina, l? Алабама последовала за. Объявлением американского съезда будет национальное опознавание, былинная символическая система которая приходит поддержать усилия защитников civic прав и установить больше обязанность памяти чем правомерно.
Там будут немного 10 d? леты американская, котор чернота жила в «outlaw» в их собственной стране. Они были раздеты прав и n? имел почти любую свободу. C? были «untouchable одни». Оно не смогло принять шину с белизной, даже более менее для того чтобы присутствовать на таких же местах публики, в некоторых положениях были запрещены замужеств interraciaux, котор и дети приводящ к от втихомолку соединений между Noirs и бело, или просто с рапсом, находил stigmatized больше. Во время этих лет до тех пор от нашего настоящего момента, Ku Klux Klan и свои пуки «сделали violences против черных населенностей без рисковать скорбы правосудия». На том времени, Noir было синонимным d? быть lynched, для одного да или одного не. Одно не узнало к им никакой сан, чернит n? был из submen не смогл s? раскрыть вне полно то в зверстве хлыста и презрительности плевка. Все еще nowadays, американская чернота «терпит от этого прошлого», этих несправедливостей которые делают их историю всегда возвращающ их в этом immonde места что другие решили qu? он был theirs. Место париа.
Текст принятый комнатой представителей n? не имеет заявку для того чтобы сделать закрывать-подрезанную таблицу из последнего как l? его главным образом автор белый, котор демократ Стив Cohen underlined, но он хочет поддержать большой bring together между различными расовыми реальностями которые составляют Соединенные Штаты и делают плавить-бак персоны богатые люди его. Но оно n? в резиденции не чем эти отговорки раскрывают дорогу с законными продолжениями, с запросами для ремонтов и компенсаций. Поистине аргумент делает тот d? другие виновные страны злодеяний против l? гуманность любит колонизация n? их отговорки никогда не будут выражать. Любой n? был в основании qu? вопрос d? деньг и часто d? заносчивость. Оно ясно что отговорки американских людей n? L не сотрет? assassination cJr Мартин Лютер Кинг. и другие убийства, но оно имеет заслугу для того чтобы позволить более молодые поколения replonger в l? история их страны путем знать то любой n? y не был бел. C? будет ходом учредительства d? будущее общее, ответственн и право. После этого вопреки к воле республиканское Tom Tandecredo Colorado спрашивая, что демократы «начали быть связанным с проблемами столетия XXe, как цена незрелого бочонка, rather than сконцентрировали на проблеме столетия XIXe, уже разрешенной Abraham Lincoln», эти отговорки способствует для того чтобы построить настоящий момент, для того чтобы думать будущего в l? оптика d? более лучшее внедрение несовершеннолетий.
В допустимом пределе ощупывания вообще соответствия сопроводило этот сильный поступок, много голосов опротестованных против этого «politicking masquerade» съезда. Для Андрюа Cline, отложить сохраняющ, этот жест n? qu? помощь принесла к Стив Cohen злоупотреблянному в местном главным образом избрании, точке зрения, котор делят средства Politico [6]. Оно подтверждает для того чтобы не включить/понимает потребность для s? извинить для сделал «зло» of which членами съезда будут ничего aujourd? сегодня ответственн [7]. Проблемы l? В настоящее время америка заслуживает большую прикосновенность депутатов парламента qu? «закон» не разрешит миллиард дефицитов. Возможно это будет обязательно qu? один день съезд s? Отговорки s? для того чтобы быть занятыми поистине вопросами когда он был необходим, заключает его в вирулентной leading статье. Beck Glenn, популярный устроитель известного правого крыла, s? offusque от этой устанавливать-с-смерти американских народовластия и jusqu идет? с говорить то «отговорками съезда будут афронт с принципами Christendom» [8]. Одни американцы реагируя на острое одном были иронически о этих «извиняют» путем подтверждая qu? они ждали для того чтобы увидеть «черный» s? для того чтобы извинить в их повороте для «сбывания снадобья, рапс, homicides и другие порочные поступки» сделали с их «прибытия» в америку.
За сделайте полемика унесенная рутинерками, новыми «отговорками» Соединенных Штатов для одного из своих несовершеннолетий для того чтобы пойти в хорошее направление в измерении где они узнают терпя qu? о во время столетий черноту общины и сделано ремонт этой несправедливости вроде нравственный приоритет. Уже это основное намерие в примиренности людей в этом столетии XXIe когда удар цивилизаций делает страхом самое плохое, выражает, far from сварливые политики этих недавних лет, знатности и американского размера.
--------------------------------------------------------------------------------
[1]? Там кампанией по выборам президента, сенатором Джон McCain сказанным последним октябрем который он поддержал бы будет федеральное извинение для невольничества, хотя критики ворсины замечают что он не сумел поддержать счет когда он был обсужен в феврале с этого года.? ? Источник времена NewYork.
[2]? Для его доли, сенатор Barack Obama сказал он имеет меньший интерес в извинении правительства года официальном для золота невольничества вниз для ремонтов с Slavic.? ? Associated источник ближайше.
[3] «в 2005, из американских компаний, кренам которых JP Morgan и Wachovia впустил иметь recourse бывш к массивнейшему невольничеству в некоторых их RABOTах. » - Источник Olivier Lambert.
[4]? США. Ый сенат имеет разрешение apologizing к родним американцам? ? Источник Apanews.
[5]? Живо 60.000 detainees были вовремя каждым получили $20.000 от правительства? ? Источник CNN.
[6] «делает спрошенная цель было ли имеют соединение между вотумом одним разрешение и Cohen? S главным образом, имеет помощь демократического руководства был недвусмысленн: ? Что c, котор вы думаете? Это справедливое didn? T случается аварией.? ? Источник Politico.com
[7]? После этого будет дополнительная ироничность та в настоящее время членство с США. Ответственная дом apologized для зла года для она не была и то было закончено в столетии перед последним.? ? Источник новостей лисицы.
[8] Beck Glenn: Съезд? Извинением невольничества будет год «афронт к принципам с христианства»
Automatically translated into Russian thanks to WorldLingo
«Отговорками не будут тщетные жесты, а будут первый этап обязательно к любой примиренности между людьми».
Эти слова Steven Cohen, американского депутата парламента с l? начало текста проголосовало 29-ого июля 2008 «съездом Соединенных Штатов» узнает «жестокость, зверство и l? inhumanity» 250 лет d? невольничество, сегрегации и расовая дискриминация в Соединенных Штатах. С l? час когда l? Америка s? подготовляет послать покрашенному человеку к «белой» дому, «отговорки in the name of американские люди» парламента зверски кладут американцов vis-a-vis демоны после того как они ы и почти обязывают их с s? спросить на присытствыющей расовой ситуации в стране. Согласно сделали австралийские примеры, чанадец и Anglicans, американцы хотеть этим отважным и историческим поступком для того чтобы раскрыть «диалог на расовых вопросах» и к таким образом поддержите l? «равность для всех».
Когда l? он известен что для одних людей «repentance будет ненавистью себя» и что l? одно «спросить провод d? более expier недостатки их отцов», комната представителей путем принятие до 2/3 этого текста отговорок к несовершеннолетию «черноте» для вороны Джим законов на расовая сегрегация и для «основной несправедливости» l? невольничество, хотел показать тот l? Америка может узнать свои неправды и включить/поймите полностью боль общин вытерпели от самого яростного расизма. C? образ как там говорить как in spite of «Закон о гражданских правах» обнародованное Джон F. Kennedy в 1964, гарантирующ к американским африканцам права и свободы любит n? импортируйте гражданин, mentalities эволюционировал/после того как он двинут немного и проблема расовая дискриминация остает главной заботой.
Приветствовано республиканцами и демократами, как сенаторы Джон McCain [1] и Barack Obama [2], эти отговорки вмешайтесь после того как «сожаления» выразили l? бывшия президент Билл Клинтон для роли Соединенных Штатов в проекте невольников и George W. Bush. Кустик, l? в настоящее время президент квалифицировало, в 2003, l? невольничество l? «одно из больших злодеяний l? История». Но этот n? не the first time тот l? Америка s? иллюстрирует в repentance [3], в феврале 2008 [4], c? сенат s? извинено почти индейцы d? Америка для exactions сделанных колонистами. В 1988, президент Рональд Рейган и съезд, подписали закон который представил отговорки l? Америка с американскими японцами держались произвольно в лагерях во время Второй войны [5]. С l? упразднение l? невольничество в 1865, некоторые положения юга Соединенных Штатов имея сильный нравственный авторитет на этом вопросе выразил отговорки с чернотой для perpetrated odious злодеяния, Вирджиния раскрыл шарик в 2007, Maryland, North Carolina, l? Алабама последовала за. Объявлением американского съезда будет национальное опознавание, былинная символическая система которая приходит поддержать усилия защитников civic прав и установить больше обязанность памяти чем правомерно.
Там будут немного 10 d? леты американская, котор чернота жила в «outlaw» в их собственной стране. Они были раздеты прав и n? имел почти любую свободу. C? были «untouchable одни». Оно не смогло принять шину с белизной, даже более менее для того чтобы присутствовать на таких же местах публики, в некоторых положениях были запрещены замужеств interraciaux, котор и дети приводящ к от втихомолку соединений между Noirs и бело, или просто с рапсом, находил stigmatized больше. Во время этих лет до тех пор от нашего настоящего момента, Ku Klux Klan и свои пуки «сделали violences против черных населенностей без рисковать скорбы правосудия». На том времени, Noir было синонимным d? быть lynched, для одного да или одного не. Одно не узнало к им никакой сан, чернит n? был из submen не смогл s? раскрыть вне полно то в зверстве хлыста и презрительности плевка. Все еще nowadays, американская чернота «терпит от этого прошлого», этих несправедливостей которые делают их историю всегда возвращающ их в этом immonde места что другие решили qu? он был theirs. Место париа.
Текст принятый комнатой представителей n? не имеет заявку для того чтобы сделать закрывать-подрезанную таблицу из последнего как l? его главным образом автор белый, котор демократ Стив Cohen underlined, но он хочет поддержать большой bring together между различными расовыми реальностями которые составляют Соединенные Штаты и делают плавить-бак персоны богатые люди его. Но оно n? в резиденции не чем эти отговорки раскрывают дорогу с законными продолжениями, с запросами для ремонтов и компенсаций. Поистине аргумент делает тот d? другие виновные страны злодеяний против l? гуманность любит колонизация n? их отговорки никогда не будут выражать. Любой n? был в основании qu? вопрос d? деньг и часто d? заносчивость. Оно ясно что отговорки американских людей n? L не сотрет? assassination cJr Мартин Лютер Кинг. и другие убийства, но оно имеет заслугу для того чтобы позволить более молодые поколения replonger в l? история их страны путем знать то любой n? y не был бел. C? будет ходом учредительства d? будущее общее, ответственн и право. После этого вопреки к воле республиканское Tom Tandecredo Colorado спрашивая, что демократы «начали быть связанным с проблемами столетия XXe, как цена незрелого бочонка, rather than сконцентрировали на проблеме столетия XIXe, уже разрешенной Abraham Lincoln», эти отговорки способствует для того чтобы построить настоящий момент, для того чтобы думать будущего в l? оптика d? более лучшее внедрение несовершеннолетий.
В допустимом пределе ощупывания вообще соответствия сопроводило этот сильный поступок, много голосов опротестованных против этого «politicking masquerade» съезда. Для Андрюа Cline, отложить сохраняющ, этот жест n? qu? помощь принесла к Стив Cohen злоупотреблянному в местном главным образом избрании, точке зрения, котор делят средства Politico [6]. Оно подтверждает для того чтобы не включить/понимает потребность для s? извинить для сделал «зло» of which членами съезда будут ничего aujourd? сегодня ответственн [7]. Проблемы l? В настоящее время америка заслуживает большую прикосновенность депутатов парламента qu? «закон» не разрешит миллиард дефицитов. Возможно это будет обязательно qu? один день съезд s? Отговорки s? для того чтобы быть занятыми поистине вопросами когда он был необходим, заключает его в вирулентной leading статье. Beck Glenn, популярный устроитель известного правого крыла, s? offusque от этой устанавливать-с-смерти американских народовластия и jusqu идет? с говорить то «отговорками съезда будут афронт с принципами Christendom» [8]. Одни американцы реагируя на острое одном были иронически о этих «извиняют» путем подтверждая qu? они ждали для того чтобы увидеть «черный» s? для того чтобы извинить в их повороте для «сбывания снадобья, рапс, homicides и другие порочные поступки» сделали с их «прибытия» в америку.
За сделайте полемика унесенная рутинерками, новыми «отговорками» Соединенных Штатов для одного из своих несовершеннолетий для того чтобы пойти в хорошее направление в измерении где они узнают терпя qu? о во время столетий черноту общины и сделано ремонт этой несправедливости вроде нравственный приоритет. Уже это основное намерие в примиренности людей в этом столетии XXIe когда удар цивилизаций делает страхом самое плохое, выражает, far from сварливые политики этих недавних лет, знатности и американского размера.
--------------------------------------------------------------------------------
[1]? Там кампанией по выборам президента, сенатором Джон McCain сказанным последним октябрем который он поддержал бы будет федеральное извинение для невольничества, хотя критики ворсины замечают что он не сумел поддержать счет когда он был обсужен в феврале с этого года.? ? Источник времена NewYork.
[2]? Для его доли, сенатор Barack Obama сказал он имеет меньший интерес в извинении правительства года официальном для золота невольничества вниз для ремонтов с Slavic.? ? Associated источник ближайше.
[3] «в 2005, из американских компаний, кренам которых JP Morgan и Wachovia впустил иметь recourse бывш к массивнейшему невольничеству в некоторых их RABOTах. » - Источник Olivier Lambert.
[4]? США. Ый сенат имеет разрешение apologizing к родним американцам? ? Источник Apanews.
[5]? Живо 60.000 detainees были вовремя каждым получили $20.000 от правительства? ? Источник CNN.
[6] «делает спрошенная цель было ли имеют соединение между вотумом одним разрешение и Cohen? S главным образом, имеет помощь демократического руководства был недвусмысленн: ? Что c, котор вы думаете? Это справедливое didn? T случается аварией.? ? Источник Politico.com
[7]? После этого будет дополнительная ироничность та в настоящее время членство с США. Ответственная дом apologized для зла года для она не была и то было закончено в столетии перед последним.? ? Источник новостей лисицы.
[8] Beck Glenn: Съезд? Извинением невольничества будет год «афронт к принципам с христианства»
Adel en Amerikaanse grootte
Automatically translated into Dutch thanks to WorldLingo
„De verontschuldigingen zijn geen nutteloze gebaren, maar zijn een eerste vereiste etappe naar elke verzoening tussen de volkeren“.
Deze woorden zijn van Steven Cohen, de Amerikaanse parlementariër aan l? oorsprong van de tekst die op 29 juli 2008 wordt gestemd, door „United States Congres“ dat „de wreedheid, de bruutheid en l erkent? inhumanité“ van 250 jaar d? slavernij, van segregatie en rassendiscriminatie in de Verenigde Staten. A l? uur waar l? Amerika s? maakt klaar om een kleuring te verzenden naar „het Witte“ Huis, „de verontschuldigingen namens het Amerikaanse volk“ van het Parlement zetten bruut de Amerikanen tegenover de duivels van het verleden en dwingen ze bijna tot s? op deze rassensituatie in het land ondervragen. Volgens de Australische, canadese voorbeelden en van de Anglicanen, de Amerikanen door deze moedige en historische handeling „de dialoog op de rassenvragen willen openen“ en aldus bevorderen hebben l? „gelijkheid voor iedereen“.
Wanneer l? men weet dat voor bepaalde volkeren „repentance een haat van zichzelf“ en slechts l is? men zou „aan de geen draden d moeten vragen? expier de fouten van hun vaders“, de Kamer van de vertegenwoordigers door aan het twee derde deze tekst van de verontschuldigingen aan de minderheid „black“ voor de wetten Jim Crow over de rassenscheiding goed te keuren en „de fundamentele onrechtvaardigheid“ van l? de slavernij, heeft slechts l willen bewijzen? Amerika is in staat om zijn ongelijk te erkennen en om de hele pijn van de gemeenschappen te begrijpen die hebben geleden aan het heftigste racisme. C? is eveneens daar een manier om te zeggen dat ondanks „Burger Rights Act“ afgekondigd door John F. Kennedy in 1964, die aan de Amerikaanse Afrikanen de rechten en vrijheden als n garandeert? voert in welke burger, mentaliteit weinig zijn geëvolueerde en het probleem van de rassendiscriminatie een belangrijke bezorgdheid blijft.
Begroet door de republikeinen en de democraten, alsmede door de senatoren John McCain [1] en Barack Obama [2], grijpen deze verontschuldigingen na „de spijt“ in die per l wordt uitgesproken? vroegere president Bill Clinton voor de rol van de Verenigde Staten in de handel in de slaven en George W. Bush, l? huidige voorzitter die, in 2003, l heeft gekwalificeerd? slavernij van l? „een van de grootste misdaden van l? Geschiedenis“. Maar dit n? niet is de eerste keer slechts l? Amerika s? beroemd in het berouw hebben [3], in februari 2008 [4], c? is de Senaat die s? bij de Indiërs verontschuldigde d? Amerika voor het machtsmisbruik begaan door de kolonisten. In 1988 ondertekenden president Ronald Reagan en het Congres, een wet die de verontschuldigingen van l presenteerde? Amerika aan de Amerikaanse Japanners die willekeurig in kampen tijdens de Tweede Wereldoorlog in handen werden gehad [5]. Sinds l? afschaffing van l? de slavernij in 1865, bepaalde Staten van het Zuiden van de Verenigde Staten dat een sterke morele instantie op dit gebied heeft, hebben verontschuldigingen aan Zwart voor de gepleegde afschuwelijke misdaden uitgesproken, Virginia heeft de bal in 2007, Maryland, Caroline van het Noorden geopend, l? Alabama hebben gevolgd. De verklaring van het Amerikaanse Congres is een nationale erkenning, een symbolisch gebaar dat de inspanningen van de advocaten van de burgerlijke rechten zal ondersteunen en een plicht van wettig geheugen opstellen meer dan.
Er zijn enkele tientallen d? jaren leefde Zwart Amerikaans in „hors-la-loi“ in hun eigen land. Zij werden van rechten en n ontzegd? hadden bijna geen enkele vrijheid. C? „was onaantastbaar“. Hij konden de bus met de Wit niet nemen, nog minder dezelfde openbare plaatsen bezoeken, in bepaalde Staten waren de interraciaux huwelijken verboden en de kinderen afkomstig van de geheime verbindingen tussen Zwart en Wit, of eenvoudigweg van de aanranding, meer werden gestigmatiseerd. Tijdens deze jaren niet als ver van ons heden, Ku Klux Klan en zijn groepen „een geweld tegen de zwarte bevolkingen zonder een rechtvaardigheidsstraf“ te dreigen begingen. A cette époque Zwart synoniem was d? , voor een jawoord of een niet gelyncht worden. Men erkende hun geen enkele waardigheid, Zwarte n? waren dat onder-mannen die s niet konden? ten volle ontplooien dat in de bruutheid van de zweep en de minachting van het spuug. Nog tegenwoordig, lijdt Zwart Amerikaans „aan dit verleden“, aan deze onrechtvaardigheden die hun geschiedenis doen die ze terugstuurt, altijd aan deze plaats immonde die de anderen qu hebben besloten? zij was van hen. De plaats van wedde.
De tekst die door de Kamer van de vertegenwoordigers n wordt goedgekeurd? a niet de pretentie om kortgeknipte tafel van het verleden als l te doen? zijn voornaamste auteur heeft de witte democraat Steve Cohen onderstreept, maar hij wil een grotere toenadering tussen de verschillende rassenentiteiten bevorderen die de Verenigde Staten samenstellen en een rijke melting-pot ervan doen. Maar hij n? in woonplaats niet minder dan deze verontschuldigingen openen de weg aan gerechtelijke vervolgingen, aan vragen van reparaties en compensaties. Het echte argument dat slechts d doet? andere schuldige landen van misdaden tegen l? mensheid zoals de kolonisatie n? nooit zullen hun verontschuldigingen uitspreken. Elk n? zijnd het in wezen qu? een vraag d? geld en vaak d? arrogantie. Het is duidelijk slechts de verontschuldigingen van het Amerikaanse volk n? niet zullen l uitwissen? moord van Martin Luther King Jr. en de andere moorden, maar hij heeft de verdienste om de jonge generaties het mogelijk te maken om replonger in l? geschiedenis van hun land in aangezien elk n? er niet wit is geweest. C? de stichtingen d is werpen? een gemeenschappelijke, verantwoordelijke en rechtvaardige toekomst. Dan in tegenstelling tot de republikein Tom Tandecredo van Colorado die aan de democraten „om zich over de problemen van de XXe eeuw te beginnen zorgen te maken, zoals de prijs van het vat ruwe aardolie, eerder dan om zich op een probleem van de XIXe eeuw, reeds te concentreren vast door Abraham Lincoln“ vraagt, zullen deze verontschuldigingen helpen om het heden bouwen, aan de toekomst in l denken? gezichtspunt d? een betere integratie van de minderheden.
Buiten het gevoel van algemene tevredenheid dat deze handeling zeer heeft vergezeld, hebben talrijke stemmen zich tegen dit „mascarade politicienne“ van het Congres verzet. Voor Andrew Cline, conserveermiddel, dit gebaar n uitstellen? oosten qu? een hulp die aan Steve Cohen wordt bewezen, malmené in een plaatselijke voorverkiezing, een standpunt die door de media Politico worden gedeeld [6]. Hij verzekert niet de noodzaak van s te omvatten? voor „een begaan kwade“ verontschuldigen waarvan de leden van het Congres in geen enkel opzicht aujourd zijn? vandaag verantwoordelijk [7]. De problemen van l? Huidig Amerika verdienste een groter gevolg van de parlementariërs qu? „een wet“ die de miljard tekort niet zal oplossen. Misschien zal men qu nodig hebben? een dag het Congres s? verontschuldiging om s? niet van de echte vragen wanneer men het bezet worden nodig had, besluit hij in een venijnig hoofdartikel. Glenn Beck, een volksgangmaker van beroemde right wing, s? offusque van dit mise-à-mort van de Amerikaanse democratie en gaat jusqu? om te zeggen dat „de verontschuldigingen van het Congres affront aan de principes van de christenheid zijn“ [8]. Bepaalde Amerikanen die op levendig reageren, ironisé op deze „verontschuldigingen“ door qu te verzekeren? zij wachtten om „Black“ s te zien? op hun beurt voor „de verkoop van drugs, de aanranding, de moorden en andere verdorven handelingen“ verontschuldigen begaan sinds hun „komst“ in Amerika.
Over de discussie die door de conserveermiddelen wordt geleid, gaan de nieuwe „verontschuldigingen“ van de Verenigde Staten voor een van zijn minderheden in de goede richting in meten waar zij erkennen het lijden qu? tijdens eeuwen heeft de zwarte gemeenschap en reparatie van deze onrechtvaardigheid een soort morele prioriteit verdragen gedaan. Reeds spreekt dit fundamentele voornemen in de verzoening van de volkeren in dit XXIe eeuw waar de schok van de beschavingen het meest ergste laat vrezen, ver van de strijdlustige beleidsmaatregelen van deze recente jaren, de adel en de Amerikaanse grootte uit.
[1]? Men the presidential campaign, Senator John McCain said last October that he would steun hebben federaal apology for slavery, although sommeren critics op:merken that he failed to steun the Bill when IT was discussed in February off this year.? ? Bron The New York Times.
[2]? For his ver*trekken, Senator Barack Obama has said he has little interest in jaar official government apology for slavery echter reparatie for dalend off slaves.? ? Bron Associated Dichtbij.
[3] „in 2005, van de Amerikaanse ondernemingen, waarvan de banken JP Morgan en Wachovia op een massieve slavernij in sommige van hun activiteiten vroeger een beroep doen hebben erkend. “ - Bron Olijfboom Lambert.
[4]? The U.S. Senate passed hebben resolutie apologizing to Geboorte Americans? ? Bron Apanews.
[5]? The 60,000 detainees who were alive at the time each received $20,000 from the government? ? Bron CNN.
[6] „Doel asked whether there was aan link between neemt the men the resolutie and Cohen aan? primary s, aan Democratic leiderschap helpt unequivocal was: ? What do you think? This Just didn? t happen by ongeval.? ? Bron Politico.com
[7]? Then there is the additional irony that the current membership off the U.S. Hoes apologized for jaar evil for which IT was not responsible and that was ended in the century before last.? ? Bron Fox News.
[8] Glenn Beck: Congres? Slavery Apology is jaar „Affront to the Principles off Christianity“
Automatically translated into Dutch thanks to WorldLingo
„De verontschuldigingen zijn geen nutteloze gebaren, maar zijn een eerste vereiste etappe naar elke verzoening tussen de volkeren“.
Deze woorden zijn van Steven Cohen, de Amerikaanse parlementariër aan l? oorsprong van de tekst die op 29 juli 2008 wordt gestemd, door „United States Congres“ dat „de wreedheid, de bruutheid en l erkent? inhumanité“ van 250 jaar d? slavernij, van segregatie en rassendiscriminatie in de Verenigde Staten. A l? uur waar l? Amerika s? maakt klaar om een kleuring te verzenden naar „het Witte“ Huis, „de verontschuldigingen namens het Amerikaanse volk“ van het Parlement zetten bruut de Amerikanen tegenover de duivels van het verleden en dwingen ze bijna tot s? op deze rassensituatie in het land ondervragen. Volgens de Australische, canadese voorbeelden en van de Anglicanen, de Amerikanen door deze moedige en historische handeling „de dialoog op de rassenvragen willen openen“ en aldus bevorderen hebben l? „gelijkheid voor iedereen“.
Wanneer l? men weet dat voor bepaalde volkeren „repentance een haat van zichzelf“ en slechts l is? men zou „aan de geen draden d moeten vragen? expier de fouten van hun vaders“, de Kamer van de vertegenwoordigers door aan het twee derde deze tekst van de verontschuldigingen aan de minderheid „black“ voor de wetten Jim Crow over de rassenscheiding goed te keuren en „de fundamentele onrechtvaardigheid“ van l? de slavernij, heeft slechts l willen bewijzen? Amerika is in staat om zijn ongelijk te erkennen en om de hele pijn van de gemeenschappen te begrijpen die hebben geleden aan het heftigste racisme. C? is eveneens daar een manier om te zeggen dat ondanks „Burger Rights Act“ afgekondigd door John F. Kennedy in 1964, die aan de Amerikaanse Afrikanen de rechten en vrijheden als n garandeert? voert in welke burger, mentaliteit weinig zijn geëvolueerde en het probleem van de rassendiscriminatie een belangrijke bezorgdheid blijft.
Begroet door de republikeinen en de democraten, alsmede door de senatoren John McCain [1] en Barack Obama [2], grijpen deze verontschuldigingen na „de spijt“ in die per l wordt uitgesproken? vroegere president Bill Clinton voor de rol van de Verenigde Staten in de handel in de slaven en George W. Bush, l? huidige voorzitter die, in 2003, l heeft gekwalificeerd? slavernij van l? „een van de grootste misdaden van l? Geschiedenis“. Maar dit n? niet is de eerste keer slechts l? Amerika s? beroemd in het berouw hebben [3], in februari 2008 [4], c? is de Senaat die s? bij de Indiërs verontschuldigde d? Amerika voor het machtsmisbruik begaan door de kolonisten. In 1988 ondertekenden president Ronald Reagan en het Congres, een wet die de verontschuldigingen van l presenteerde? Amerika aan de Amerikaanse Japanners die willekeurig in kampen tijdens de Tweede Wereldoorlog in handen werden gehad [5]. Sinds l? afschaffing van l? de slavernij in 1865, bepaalde Staten van het Zuiden van de Verenigde Staten dat een sterke morele instantie op dit gebied heeft, hebben verontschuldigingen aan Zwart voor de gepleegde afschuwelijke misdaden uitgesproken, Virginia heeft de bal in 2007, Maryland, Caroline van het Noorden geopend, l? Alabama hebben gevolgd. De verklaring van het Amerikaanse Congres is een nationale erkenning, een symbolisch gebaar dat de inspanningen van de advocaten van de burgerlijke rechten zal ondersteunen en een plicht van wettig geheugen opstellen meer dan.
Er zijn enkele tientallen d? jaren leefde Zwart Amerikaans in „hors-la-loi“ in hun eigen land. Zij werden van rechten en n ontzegd? hadden bijna geen enkele vrijheid. C? „was onaantastbaar“. Hij konden de bus met de Wit niet nemen, nog minder dezelfde openbare plaatsen bezoeken, in bepaalde Staten waren de interraciaux huwelijken verboden en de kinderen afkomstig van de geheime verbindingen tussen Zwart en Wit, of eenvoudigweg van de aanranding, meer werden gestigmatiseerd. Tijdens deze jaren niet als ver van ons heden, Ku Klux Klan en zijn groepen „een geweld tegen de zwarte bevolkingen zonder een rechtvaardigheidsstraf“ te dreigen begingen. A cette époque Zwart synoniem was d? , voor een jawoord of een niet gelyncht worden. Men erkende hun geen enkele waardigheid, Zwarte n? waren dat onder-mannen die s niet konden? ten volle ontplooien dat in de bruutheid van de zweep en de minachting van het spuug. Nog tegenwoordig, lijdt Zwart Amerikaans „aan dit verleden“, aan deze onrechtvaardigheden die hun geschiedenis doen die ze terugstuurt, altijd aan deze plaats immonde die de anderen qu hebben besloten? zij was van hen. De plaats van wedde.
De tekst die door de Kamer van de vertegenwoordigers n wordt goedgekeurd? a niet de pretentie om kortgeknipte tafel van het verleden als l te doen? zijn voornaamste auteur heeft de witte democraat Steve Cohen onderstreept, maar hij wil een grotere toenadering tussen de verschillende rassenentiteiten bevorderen die de Verenigde Staten samenstellen en een rijke melting-pot ervan doen. Maar hij n? in woonplaats niet minder dan deze verontschuldigingen openen de weg aan gerechtelijke vervolgingen, aan vragen van reparaties en compensaties. Het echte argument dat slechts d doet? andere schuldige landen van misdaden tegen l? mensheid zoals de kolonisatie n? nooit zullen hun verontschuldigingen uitspreken. Elk n? zijnd het in wezen qu? een vraag d? geld en vaak d? arrogantie. Het is duidelijk slechts de verontschuldigingen van het Amerikaanse volk n? niet zullen l uitwissen? moord van Martin Luther King Jr. en de andere moorden, maar hij heeft de verdienste om de jonge generaties het mogelijk te maken om replonger in l? geschiedenis van hun land in aangezien elk n? er niet wit is geweest. C? de stichtingen d is werpen? een gemeenschappelijke, verantwoordelijke en rechtvaardige toekomst. Dan in tegenstelling tot de republikein Tom Tandecredo van Colorado die aan de democraten „om zich over de problemen van de XXe eeuw te beginnen zorgen te maken, zoals de prijs van het vat ruwe aardolie, eerder dan om zich op een probleem van de XIXe eeuw, reeds te concentreren vast door Abraham Lincoln“ vraagt, zullen deze verontschuldigingen helpen om het heden bouwen, aan de toekomst in l denken? gezichtspunt d? een betere integratie van de minderheden.
Buiten het gevoel van algemene tevredenheid dat deze handeling zeer heeft vergezeld, hebben talrijke stemmen zich tegen dit „mascarade politicienne“ van het Congres verzet. Voor Andrew Cline, conserveermiddel, dit gebaar n uitstellen? oosten qu? een hulp die aan Steve Cohen wordt bewezen, malmené in een plaatselijke voorverkiezing, een standpunt die door de media Politico worden gedeeld [6]. Hij verzekert niet de noodzaak van s te omvatten? voor „een begaan kwade“ verontschuldigen waarvan de leden van het Congres in geen enkel opzicht aujourd zijn? vandaag verantwoordelijk [7]. De problemen van l? Huidig Amerika verdienste een groter gevolg van de parlementariërs qu? „een wet“ die de miljard tekort niet zal oplossen. Misschien zal men qu nodig hebben? een dag het Congres s? verontschuldiging om s? niet van de echte vragen wanneer men het bezet worden nodig had, besluit hij in een venijnig hoofdartikel. Glenn Beck, een volksgangmaker van beroemde right wing, s? offusque van dit mise-à-mort van de Amerikaanse democratie en gaat jusqu? om te zeggen dat „de verontschuldigingen van het Congres affront aan de principes van de christenheid zijn“ [8]. Bepaalde Amerikanen die op levendig reageren, ironisé op deze „verontschuldigingen“ door qu te verzekeren? zij wachtten om „Black“ s te zien? op hun beurt voor „de verkoop van drugs, de aanranding, de moorden en andere verdorven handelingen“ verontschuldigen begaan sinds hun „komst“ in Amerika.
Over de discussie die door de conserveermiddelen wordt geleid, gaan de nieuwe „verontschuldigingen“ van de Verenigde Staten voor een van zijn minderheden in de goede richting in meten waar zij erkennen het lijden qu? tijdens eeuwen heeft de zwarte gemeenschap en reparatie van deze onrechtvaardigheid een soort morele prioriteit verdragen gedaan. Reeds spreekt dit fundamentele voornemen in de verzoening van de volkeren in dit XXIe eeuw waar de schok van de beschavingen het meest ergste laat vrezen, ver van de strijdlustige beleidsmaatregelen van deze recente jaren, de adel en de Amerikaanse grootte uit.
[1]? Men the presidential campaign, Senator John McCain said last October that he would steun hebben federaal apology for slavery, although sommeren critics op:merken that he failed to steun the Bill when IT was discussed in February off this year.? ? Bron The New York Times.
[2]? For his ver*trekken, Senator Barack Obama has said he has little interest in jaar official government apology for slavery echter reparatie for dalend off slaves.? ? Bron Associated Dichtbij.
[3] „in 2005, van de Amerikaanse ondernemingen, waarvan de banken JP Morgan en Wachovia op een massieve slavernij in sommige van hun activiteiten vroeger een beroep doen hebben erkend. “ - Bron Olijfboom Lambert.
[4]? The U.S. Senate passed hebben resolutie apologizing to Geboorte Americans? ? Bron Apanews.
[5]? The 60,000 detainees who were alive at the time each received $20,000 from the government? ? Bron CNN.
[6] „Doel asked whether there was aan link between neemt the men the resolutie and Cohen aan? primary s, aan Democratic leiderschap helpt unequivocal was: ? What do you think? This Just didn? t happen by ongeval.? ? Bron Politico.com
[7]? Then there is the additional irony that the current membership off the U.S. Hoes apologized for jaar evil for which IT was not responsible and that was ended in the century before last.? ? Bron Fox News.
[8] Glenn Beck: Congres? Slavery Apology is jaar „Affront to the Principles off Christianity“
نبالة وحجم أمريكيّة
Automatically translated into Arabic thanks to WorldLingo
"ليس الأعذار إشارات تافهة, غير أنّ [فيرست ستج] ضروريّة نحو أيّ توفيق بين الالناس".
يكونون هذا كلمات ستيفن [كهن], ال [ممبر وف برليمنت] أمريكيّة مع [ل]? اقترع أصل من النص في يوليو-تمّوز 29, 2008 ب "الولايات المتّحدة الأمريكيّة إجتماع" أيّ يميّز "قساوة, وحشيّ و [ل]? وحشيّة" 250 سنون [د]? عبودية, من عزل وتمييز عنصريّة في الولايات المتّحدة الأمريكيّة. مع [ل]? ساعة متى [ل]? أمريكا [س]? يعدّ أن يرسل يلوّن رجل إلى ال "بيضاء" منزل, ال "أعذار باسم الالناس أمريكيّة" من المجلس نواب بوحشيّة يضعون الأمريكيات [فيس--فيس] الشيطانات من يمرّ وتقريبا يجبرهم مع [س]? أن يستنطق على الحالة حاضرة عنصريّة في البلد. وفقا ل أتمّوا المثل أستراليّة, كندية و [أنغليكن], الأمريكيات أردت ب هذا شجاعة وعمل تاريخيّة أن يفتح "الحوار على الأسئلة عنصريّة" وإلى لذلك يساند [ل]? "حالة تساو ل كلّ".
متى [ل]? هو عرفت أنّ لالناس مؤكّدة "التوبة كراهية من بنفسي" وأنّ [ل]? واحدة سوفت لا "سألت السلك [د]? أخطاء [إإكسبير] من آباءهم", الغرفة من الممثلات ب يتبنّى إلى [توو ثيردس] هذا نص من الأعذار إلى الأقلية "أسود" للقانون جيم غراب على العزل عنصريّة ول ال "ظلم أساسيّة" من [ل]? عبودية, أراد أن يبدي أنّ [ل]? فهمت أمريكا يمكن أن يميّز أخطاءه وأن يتضمّن/[ألّ ث] ألم من الجماعات أيّ عانى من العنصرية عنيفة أكثر. [ك]? طريقة مثل هناك من يقول بما أنّ [إين سبيت وف] "[سفيل ريغت] عمل" يذاع بجون [ف.]. يحبّ كينيدي في 1964, يضمن إلى الإفريقيات أمريكيّة الحقوق وحريات ن? استوردت أيّ مواطنة, عقليات تطوّر/يتحرّك قليلا ويبقى المشكلة من تمييز عنصريّة اهتمام كبريات.
تدخّلت [غريتد] بالجمهوريات والديموقراتيات, مثل بالعضو مجلس الشيوخ جون [مكّين] [1] و [برك] [أبما] [2], هذا أعذار عقب ال "أسف" عبّر عن ب [ل]? رئيس سابقة [بيلّ كلينتون] للدور من الولايات المتّحدة الأمريكيّة في المسوّدة من العبيدات وجورج [و.]. بوش, [ل]? رئيس حاليّة الذي نعت, في 2003, [ل]? عبودية ال [ل]? "واحدة من الجرائم عظيمة [ل]? تاريخ". غير أنّ هذا ن? ليس [ث فيرست تيم] أنّ [ل]? أمريكا [س]? يوضّح في التوبة [3], في فبراير - شباط 2008 [4], [ك]? يكون المجلس الشيوخ أيّ [س]? يعذر قرب الهنديات [د]? أمريكا للابتزازات يجعل ب ال [كلونيست]. في 1988, رئيس [رونلد] ريغان والإجتماع, وقع قانون أيّ قدّم الأعذار ال [ل]? أمريكا مع اليابانية أمريكيّة الذي كان أمسكت بشكل اعتباطيّ في مخيمات أثناء الحرب عالميّة [5]. منذ [ل]? إلغاء ال [ل]? عبودية في 1865, دول مؤكّدة من الجنوب من الولايات المتّحدة الأمريكيّة يتلقّى سلطة قوّيّة أخلاقية على هذا سؤال عبّر عن أعذار مع الأسود ل ال يرتكب جرائم بغيضة, فيرجينيا فتح الكرة في 2007, مريلاند, [نورث كرولينا], [ل]? ألاباما تبع. الإعلان من الإجتماع أمريكيّة تمييز وطنيّة, نظامة ملحميّة رمزيّة أيّ يأتي أن يساند الجهود من المدافعات من الحقوق مدنيّة وأن يؤسّس كثير واجب رسم الذاكرة من شرعيّة.
هناك يكونون [ا فو] [تن] [د]? يحظّر سنون الأسود أمريكيّة عاشوا في "" في هم خاصّة بلد. هم كان جربت من حقوق ون? تلقّى تقريبا أيّ حرية. [ك]? كان ال "[أونتووشبل] أحد". كان هو استطاع لم يأخذ الحافلة مع الأبيض, حتّى أقلّ أن يحضر ال نفسه جمهور أماكن, في دول مؤكّدة ال [إينترّسوإكس] زواجات كان حظّرت والأطفال ينتج من التوصيلات سرّيّة بين [نويرس] وبيضاء, أو ببساطة مع العمليّة اغتصاب, وصم أكثر. أثناء هذا سنون لا [س فر] من هديتنا, جعل [كو] [كلوإكس] [كلن] وحزماته "عنف ضدّ الالسّكان سوداء دون يجازف من حزن العدل". [أت ثت تيم], كان [نوير] [د] مرادفة? أن يكون أعدمت, لواحدة نعم أو واحدة لا. واحدة ميّز إلى هم ما من كرامة, يسوّد ن? كان ماذا من ال [سوبمن] الذي استطاع لم [س]? أن يفتح خارجا كلّيّا أنّ في الوحشيّ من السوط والإحتقار ال [سبيتّل]. بعد في هذه الأيّام, يعاني الأسود أمريكيّة "من هذا ماض", من هذا ظلم أيّ يجعل تاريخهم دائما يرجعهم في هذا مكان [إيمّوند] أنّ الأخرى قرّر [قو]? هو كان خاصّتي. المكان المراهنة.
النص يتبنّى بالغرفة الممثلات ن? لا يتلقّى الإدعاء أن يجعل [كلوس-كروبّد] طاولة من أخرى مثل [ل]? مؤلفته رئيسيّة الديموقراطية بيضاء ستيف [كهن] سطّر, غير أنّ يريد هو أن يساند عظيمة [برينغ توجثر] بين الذاتية مختلفة عنصريّة أيّ يؤلّف الولايات المتّحدة الأمريكيّة ويجعل غنيّة شخص [ملتينغ-بوت] من هو. غير أنّ هو ن? في إقامة لا يفتح بعض من هذا أعذار الطريق مع جائز إجراءات, مع طلبات لإصلاحات وتعويضات. ال يصحّ حجة أيّ يجعل أنّ [د]? أخرى بلاد مذنبة جرائم ضدّ [ل]? إنسانية يحبّ استعمار ن? عبّر عن أعذارهم أبدا. أيّ ن? يكون أساسيّا [قو]? سؤال [د]? مال وغالبا [د]? عجرفة. هو واضحة أنّ الأعذار من الناس أمريكيّة ن? لن يمحي [ل]? إغتيال من مارتن [لوثر] ملك [جر.]. وأخرى جريمة قتل, غير أنّ هو يتلقّى الإستحقاق أن يسمح الأجيال شابّة [ربلونجر] في [ل]? تاريخ من بلدهم ب يعرف أنّ أيّ ن? [ي] [ب] لم بيضاء. [ك]? يكون أن رمي الأسس [د]? مقبلة عاديّة, مسؤولة ويصحّ. بعد ذلك على عكس إلى إرادة يسهم توم جمهوريّة [تندكردو] من كولورادو يسأل الديموقراتيات "أن يبدأ أن يكون تعلّقت مع مشاكل من [إكسإكس] قرن, مثل السعر من البرميل خام, [رثر ثن] أن يركّز على مشكلة من [إكسيإكس] قرن, سابقا يحلّ ب [أبرهم] لنكولن", هذا أعذار أن يبني الهدية, أن يفكّر من المستقبل في [ل]? بصريات [د]? دمج جيّدة من الأقليات.
في هامش من الإحساس من رضاء عامّة أيّ رافق هذا عمل قوّيّة, من كثير صوى يحتجّ ضدّ هذا "[بوليتيكينغ] تنكر" من الإجتماع. لأندرو [كلين], أن يؤجّل يحفظ, هذا إشارة ن? يكون [قو]? مساعدة أحضر إلى ستيف [كهن] يساء في إنتخاب محلّية أوّليّة, [بوينت وف فيو] يشارك بالأوساط [بوليتيك] [6]. هو يؤكّد لا أن يتضمّن/يفهم الحاجة ل [س]? أن جعل يعذر ل "شر" [أف وهيش] الأعضاء من الإجتماع من لاشيء [أوجوورد]? اليوم مسؤولة [7]. مشاكل ال [ل]? أمريكا حاليّة يستحقّ تضمن عظيمة [ممبر وف برليمنت] [قو]? "قانون" أيّ لن يحلّ البليون عجز. ربّما هو سيكون [قو] ضروريّة? واحدة يوم الإجتماع [س]? [س] أعذار? أن يكون لا يحتلّ يصحّ أسئلة عندما كان هو لازمة, يستنتج هو في مادة خبيثة رئيسيّة. [غلنّ] إشارة, منظمة شعبيّة من المشهورة [ريغت وينغ], [س]? يذهب [أفّوسقو] من هذا [ستّينغ-ويث-دث] من الأمريكيّة ديموقراطيّة و [جوسقو]? مع يقول أنّ "الأعذار من الإجتماع تحدي مع المبادئ المسيحية" [8]. كان أمريكيات مؤكّدة يتجاوب على الحادّة واحدة ساخرة حول هذا "يعذر" ب يؤكّد [قو]? هم انتظروا أن يرى ال "سوداء" [س]? أن يعذر في دورتهم ل "العمليّة بيع العقار, جعل العمليّة اغتصاب, العمليّة قتل وأخرى أعمال فاسدة" منذ هم "وصول" في أمريكا.
إلى ما بعد يتمّ الجدال يوفى بالمتحفّظ, الجديدة "أعذار" من الولايات المتّحدة الأمريكيّة لواحدة من أقلياته ذهبت في الاتّجاه جيّدة في قياس حيث هم يميّزون يعاني [قو]? يحتمل أثناء قرون الجماعة أسود ويجعل إصلاح من هذا ظلم نوع من أولوية أخلاقية. سابقا هذا نية أساسيّة في التوفيق من الالناس في هذا [إكسإكسي] قرن عندما يجعل الصدمة الحضارات خوف المريضة, عبّر عن, [فر فروم] السياسات مشاكسة من هذا سنون أخيرة, النبالة والحجم أمريكيّة.
--------------------------------------------------------------------------------
[1]? هناك الحملة رئاسيّة, عضو مجلس الشيوخ جون [مكّين] يقول أكتوبر - تشرين الأوّل متأخّرة أنّ هو ساند إعتذار فيديراليّة لعبودية, رغم أنّ قيلولة ناقدات يلاحظون أنّ [فيلد] هو أن يساند الفاتورة عندما هو كان تناقشت في فبراير - شباط من هذا سنة.? ? مصدر [نوورك] أوقات.
[2]? لسهمه, قد قال عضو مجلس الشيوخ [برك] [أبما] هو يتلقّى بعض فائدة في سنة رسميّة حكومة إعتذار لعبودية نوع ذهب إلى الأسفل لإصلاحات من [سلفيك].? ? مصدر موحّدة قريبا.
[3] "في 2005, من الشركات أمريكيّة, الذي بنوك [جب] [مورغن] و [وشفيا] اعترف يتلقّى يتلقّى استعانة سابقا إلى عبودية ضخمة في بعض هم أنشطة. " - مصدر أوليفييه [لمبرت].
[4]? الولايات المتّحدة الأمريكيّة مجلس الشيوخ يمّرّ يتلقّى قرار يعتذر إلى أمريكيات أهليّ طبيعيّ? ? [أبنوس] مصدر.
[5]? حيّة ال 60,000 استلم معتقلات الذي كان [أت ث تيم] كلّ $20,000 من الحكومة? ? شبكة سي. إن. إن مصدر.
[6] "يتمّ هدف يسأل ما إذا كان هناك يتلقّى خطوة بين الإقتراع واحدة القرار و [كهن]? يتلقّى [س] أوّليّة, ديموقراطيّة قيادة مساعدات كان جلّيّة: ? ما [ك] أنت تفكّر? هذا [ديدن] صحيحة? [ت] يحدث بحادث.? ? مصدر Politico.com
[7]? بعد ذلك هناك السخرية إضافيّة أنّ العضوية حاليّة من الولايات المتّحدة الأمريكيّة اعتذر منزل مسؤولة لسنة شر ل أيّ هو [ب] لم وأنّ كان أنهيت في القرن قبل أخرى.? ? ثعلب أخبار مصدر.
[8] [غلنّ] إشارة: إجتماع? عبودية إعتذار سنة "تحدي إلى المبادئ من مسيحية"
Automatically translated into Arabic thanks to WorldLingo
"ليس الأعذار إشارات تافهة, غير أنّ [فيرست ستج] ضروريّة نحو أيّ توفيق بين الالناس".
يكونون هذا كلمات ستيفن [كهن], ال [ممبر وف برليمنت] أمريكيّة مع [ل]? اقترع أصل من النص في يوليو-تمّوز 29, 2008 ب "الولايات المتّحدة الأمريكيّة إجتماع" أيّ يميّز "قساوة, وحشيّ و [ل]? وحشيّة" 250 سنون [د]? عبودية, من عزل وتمييز عنصريّة في الولايات المتّحدة الأمريكيّة. مع [ل]? ساعة متى [ل]? أمريكا [س]? يعدّ أن يرسل يلوّن رجل إلى ال "بيضاء" منزل, ال "أعذار باسم الالناس أمريكيّة" من المجلس نواب بوحشيّة يضعون الأمريكيات [فيس--فيس] الشيطانات من يمرّ وتقريبا يجبرهم مع [س]? أن يستنطق على الحالة حاضرة عنصريّة في البلد. وفقا ل أتمّوا المثل أستراليّة, كندية و [أنغليكن], الأمريكيات أردت ب هذا شجاعة وعمل تاريخيّة أن يفتح "الحوار على الأسئلة عنصريّة" وإلى لذلك يساند [ل]? "حالة تساو ل كلّ".
متى [ل]? هو عرفت أنّ لالناس مؤكّدة "التوبة كراهية من بنفسي" وأنّ [ل]? واحدة سوفت لا "سألت السلك [د]? أخطاء [إإكسبير] من آباءهم", الغرفة من الممثلات ب يتبنّى إلى [توو ثيردس] هذا نص من الأعذار إلى الأقلية "أسود" للقانون جيم غراب على العزل عنصريّة ول ال "ظلم أساسيّة" من [ل]? عبودية, أراد أن يبدي أنّ [ل]? فهمت أمريكا يمكن أن يميّز أخطاءه وأن يتضمّن/[ألّ ث] ألم من الجماعات أيّ عانى من العنصرية عنيفة أكثر. [ك]? طريقة مثل هناك من يقول بما أنّ [إين سبيت وف] "[سفيل ريغت] عمل" يذاع بجون [ف.]. يحبّ كينيدي في 1964, يضمن إلى الإفريقيات أمريكيّة الحقوق وحريات ن? استوردت أيّ مواطنة, عقليات تطوّر/يتحرّك قليلا ويبقى المشكلة من تمييز عنصريّة اهتمام كبريات.
تدخّلت [غريتد] بالجمهوريات والديموقراتيات, مثل بالعضو مجلس الشيوخ جون [مكّين] [1] و [برك] [أبما] [2], هذا أعذار عقب ال "أسف" عبّر عن ب [ل]? رئيس سابقة [بيلّ كلينتون] للدور من الولايات المتّحدة الأمريكيّة في المسوّدة من العبيدات وجورج [و.]. بوش, [ل]? رئيس حاليّة الذي نعت, في 2003, [ل]? عبودية ال [ل]? "واحدة من الجرائم عظيمة [ل]? تاريخ". غير أنّ هذا ن? ليس [ث فيرست تيم] أنّ [ل]? أمريكا [س]? يوضّح في التوبة [3], في فبراير - شباط 2008 [4], [ك]? يكون المجلس الشيوخ أيّ [س]? يعذر قرب الهنديات [د]? أمريكا للابتزازات يجعل ب ال [كلونيست]. في 1988, رئيس [رونلد] ريغان والإجتماع, وقع قانون أيّ قدّم الأعذار ال [ل]? أمريكا مع اليابانية أمريكيّة الذي كان أمسكت بشكل اعتباطيّ في مخيمات أثناء الحرب عالميّة [5]. منذ [ل]? إلغاء ال [ل]? عبودية في 1865, دول مؤكّدة من الجنوب من الولايات المتّحدة الأمريكيّة يتلقّى سلطة قوّيّة أخلاقية على هذا سؤال عبّر عن أعذار مع الأسود ل ال يرتكب جرائم بغيضة, فيرجينيا فتح الكرة في 2007, مريلاند, [نورث كرولينا], [ل]? ألاباما تبع. الإعلان من الإجتماع أمريكيّة تمييز وطنيّة, نظامة ملحميّة رمزيّة أيّ يأتي أن يساند الجهود من المدافعات من الحقوق مدنيّة وأن يؤسّس كثير واجب رسم الذاكرة من شرعيّة.
هناك يكونون [ا فو] [تن] [د]? يحظّر سنون الأسود أمريكيّة عاشوا في "" في هم خاصّة بلد. هم كان جربت من حقوق ون? تلقّى تقريبا أيّ حرية. [ك]? كان ال "[أونتووشبل] أحد". كان هو استطاع لم يأخذ الحافلة مع الأبيض, حتّى أقلّ أن يحضر ال نفسه جمهور أماكن, في دول مؤكّدة ال [إينترّسوإكس] زواجات كان حظّرت والأطفال ينتج من التوصيلات سرّيّة بين [نويرس] وبيضاء, أو ببساطة مع العمليّة اغتصاب, وصم أكثر. أثناء هذا سنون لا [س فر] من هديتنا, جعل [كو] [كلوإكس] [كلن] وحزماته "عنف ضدّ الالسّكان سوداء دون يجازف من حزن العدل". [أت ثت تيم], كان [نوير] [د] مرادفة? أن يكون أعدمت, لواحدة نعم أو واحدة لا. واحدة ميّز إلى هم ما من كرامة, يسوّد ن? كان ماذا من ال [سوبمن] الذي استطاع لم [س]? أن يفتح خارجا كلّيّا أنّ في الوحشيّ من السوط والإحتقار ال [سبيتّل]. بعد في هذه الأيّام, يعاني الأسود أمريكيّة "من هذا ماض", من هذا ظلم أيّ يجعل تاريخهم دائما يرجعهم في هذا مكان [إيمّوند] أنّ الأخرى قرّر [قو]? هو كان خاصّتي. المكان المراهنة.
النص يتبنّى بالغرفة الممثلات ن? لا يتلقّى الإدعاء أن يجعل [كلوس-كروبّد] طاولة من أخرى مثل [ل]? مؤلفته رئيسيّة الديموقراطية بيضاء ستيف [كهن] سطّر, غير أنّ يريد هو أن يساند عظيمة [برينغ توجثر] بين الذاتية مختلفة عنصريّة أيّ يؤلّف الولايات المتّحدة الأمريكيّة ويجعل غنيّة شخص [ملتينغ-بوت] من هو. غير أنّ هو ن? في إقامة لا يفتح بعض من هذا أعذار الطريق مع جائز إجراءات, مع طلبات لإصلاحات وتعويضات. ال يصحّ حجة أيّ يجعل أنّ [د]? أخرى بلاد مذنبة جرائم ضدّ [ل]? إنسانية يحبّ استعمار ن? عبّر عن أعذارهم أبدا. أيّ ن? يكون أساسيّا [قو]? سؤال [د]? مال وغالبا [د]? عجرفة. هو واضحة أنّ الأعذار من الناس أمريكيّة ن? لن يمحي [ل]? إغتيال من مارتن [لوثر] ملك [جر.]. وأخرى جريمة قتل, غير أنّ هو يتلقّى الإستحقاق أن يسمح الأجيال شابّة [ربلونجر] في [ل]? تاريخ من بلدهم ب يعرف أنّ أيّ ن? [ي] [ب] لم بيضاء. [ك]? يكون أن رمي الأسس [د]? مقبلة عاديّة, مسؤولة ويصحّ. بعد ذلك على عكس إلى إرادة يسهم توم جمهوريّة [تندكردو] من كولورادو يسأل الديموقراتيات "أن يبدأ أن يكون تعلّقت مع مشاكل من [إكسإكس] قرن, مثل السعر من البرميل خام, [رثر ثن] أن يركّز على مشكلة من [إكسيإكس] قرن, سابقا يحلّ ب [أبرهم] لنكولن", هذا أعذار أن يبني الهدية, أن يفكّر من المستقبل في [ل]? بصريات [د]? دمج جيّدة من الأقليات.
في هامش من الإحساس من رضاء عامّة أيّ رافق هذا عمل قوّيّة, من كثير صوى يحتجّ ضدّ هذا "[بوليتيكينغ] تنكر" من الإجتماع. لأندرو [كلين], أن يؤجّل يحفظ, هذا إشارة ن? يكون [قو]? مساعدة أحضر إلى ستيف [كهن] يساء في إنتخاب محلّية أوّليّة, [بوينت وف فيو] يشارك بالأوساط [بوليتيك] [6]. هو يؤكّد لا أن يتضمّن/يفهم الحاجة ل [س]? أن جعل يعذر ل "شر" [أف وهيش] الأعضاء من الإجتماع من لاشيء [أوجوورد]? اليوم مسؤولة [7]. مشاكل ال [ل]? أمريكا حاليّة يستحقّ تضمن عظيمة [ممبر وف برليمنت] [قو]? "قانون" أيّ لن يحلّ البليون عجز. ربّما هو سيكون [قو] ضروريّة? واحدة يوم الإجتماع [س]? [س] أعذار? أن يكون لا يحتلّ يصحّ أسئلة عندما كان هو لازمة, يستنتج هو في مادة خبيثة رئيسيّة. [غلنّ] إشارة, منظمة شعبيّة من المشهورة [ريغت وينغ], [س]? يذهب [أفّوسقو] من هذا [ستّينغ-ويث-دث] من الأمريكيّة ديموقراطيّة و [جوسقو]? مع يقول أنّ "الأعذار من الإجتماع تحدي مع المبادئ المسيحية" [8]. كان أمريكيات مؤكّدة يتجاوب على الحادّة واحدة ساخرة حول هذا "يعذر" ب يؤكّد [قو]? هم انتظروا أن يرى ال "سوداء" [س]? أن يعذر في دورتهم ل "العمليّة بيع العقار, جعل العمليّة اغتصاب, العمليّة قتل وأخرى أعمال فاسدة" منذ هم "وصول" في أمريكا.
إلى ما بعد يتمّ الجدال يوفى بالمتحفّظ, الجديدة "أعذار" من الولايات المتّحدة الأمريكيّة لواحدة من أقلياته ذهبت في الاتّجاه جيّدة في قياس حيث هم يميّزون يعاني [قو]? يحتمل أثناء قرون الجماعة أسود ويجعل إصلاح من هذا ظلم نوع من أولوية أخلاقية. سابقا هذا نية أساسيّة في التوفيق من الالناس في هذا [إكسإكسي] قرن عندما يجعل الصدمة الحضارات خوف المريضة, عبّر عن, [فر فروم] السياسات مشاكسة من هذا سنون أخيرة, النبالة والحجم أمريكيّة.
--------------------------------------------------------------------------------
[1]? هناك الحملة رئاسيّة, عضو مجلس الشيوخ جون [مكّين] يقول أكتوبر - تشرين الأوّل متأخّرة أنّ هو ساند إعتذار فيديراليّة لعبودية, رغم أنّ قيلولة ناقدات يلاحظون أنّ [فيلد] هو أن يساند الفاتورة عندما هو كان تناقشت في فبراير - شباط من هذا سنة.? ? مصدر [نوورك] أوقات.
[2]? لسهمه, قد قال عضو مجلس الشيوخ [برك] [أبما] هو يتلقّى بعض فائدة في سنة رسميّة حكومة إعتذار لعبودية نوع ذهب إلى الأسفل لإصلاحات من [سلفيك].? ? مصدر موحّدة قريبا.
[3] "في 2005, من الشركات أمريكيّة, الذي بنوك [جب] [مورغن] و [وشفيا] اعترف يتلقّى يتلقّى استعانة سابقا إلى عبودية ضخمة في بعض هم أنشطة. " - مصدر أوليفييه [لمبرت].
[4]? الولايات المتّحدة الأمريكيّة مجلس الشيوخ يمّرّ يتلقّى قرار يعتذر إلى أمريكيات أهليّ طبيعيّ? ? [أبنوس] مصدر.
[5]? حيّة ال 60,000 استلم معتقلات الذي كان [أت ث تيم] كلّ $20,000 من الحكومة? ? شبكة سي. إن. إن مصدر.
[6] "يتمّ هدف يسأل ما إذا كان هناك يتلقّى خطوة بين الإقتراع واحدة القرار و [كهن]? يتلقّى [س] أوّليّة, ديموقراطيّة قيادة مساعدات كان جلّيّة: ? ما [ك] أنت تفكّر? هذا [ديدن] صحيحة? [ت] يحدث بحادث.? ? مصدر Politico.com
[7]? بعد ذلك هناك السخرية إضافيّة أنّ العضوية حاليّة من الولايات المتّحدة الأمريكيّة اعتذر منزل مسؤولة لسنة شر ل أيّ هو [ب] لم وأنّ كان أنهيت في القرن قبل أخرى.? ? ثعلب أخبار مصدر.
[8] [غلنّ] إشارة: إجتماع? عبودية إعتذار سنة "تحدي إلى المبادئ من مسيحية"
Tags:
available in: French (original) | Spanish | Italian | German | Portuguese | English | Swedish | Russian | Dutch | Arabic Un feu incendiaire détruisait, il y a quelques jours, une partie de la prison de New-Bell à Douala, poumon de l’économie camerounaise. Des dizaines de prisonniers, coincés dans les cellules délabrées, périssaient sous le regard indifférent de leurs gardiens. Il y eut beaucoup d’encre versée pour, encore et toujours, dénoncer la vétusté des zones pénitentiaires, la surpopulation carcérale, le laxisme dans la gestion de ces milieux où cohabitent les mineurs, les femmes et les hommes dans une promiscuité effroyable. Et comme à l’accoutumée, les autorités servirent à la meute de journalistes, d’ONGistes, d’acteurs de la société civile faussement scandalisés, le même discours martelé depuis plus de vingt-cinq ans : « circulez, il n’y a rien à voir ! » Les prisons camerounaises sont à l’image des dirigeants locaux, préhistoriques. Elles s’écroulent de fatigue, bouffées par le temps impitoyable, même badigeonnées de chaux, elles donnent l’éclat de la vieillesse. Contrairement aux (ir)responsables politiques, elles ne peuvent s’accorder le luxe de mourir dans l’opulence. C’est en prenant des vies comme lors de cet incendie qu’elles peuvent dire aux hommes qu’elles sont au bout du rouleau. Vestiges du passé colonial, elles ont vu lyncher les héros nationaux, les combattants pour la liberté que le colon nommait « terroristes » et « anarchistes », les peuplades récalcitrantes aux « valeurs de la civilisation », les prisons camerounaises ont traversé les époques et incarnent douloureusement la mémoire nationale. Si seulement elles pouvaient parler, elles livreraient aux historiens d’aujourd’hui les secrets inavouables des régimes politiques qui ont tyrannisé le pays. Des meurtres, des esprits torturés dont le sang séché recouvre désormais les murs définitivement souillés.
L’enfer des prisons camerounaises est celui décrit par Dante, où les âmes damnées par la société et le pouvoir politique sont tourmentées par les démons de l’oppression. Personne ne peut y survivre. Personne ne peut survivre à la crasse, mélange délicieux de pisse et de matière fécale, qui s’étale à perte de vue dans ces cellules de la mort où sont entassés des centaines d’animaux appelés hommes. Personne ne peut survivre aux bastonnades régulières rythmées par de véritables abus corporels pratiqués par ceux qui sont censés faire respecter la loi ou, plus dramatique encore, par les plus vicieux des délinquants, insatiables fauves jetés dans l’arène. Nietzsche cherchait le surhomme, les prisons camerounaises l’ont trouvé. Oui parce qu’il faut être surhumain pour pouvoir vivre ce qui se passe dans ces lieux de désolation, ou alors sous-humain pour pouvoir avoir conscience de ce qui s’y fait et décider de maintenir le statu quo. Elles sont une honte à la dignité humaine, une honte à la considération de la vie, une honte aux valeurs humanistes qui fleurissent sur les grandes déclarations signées et ratifiées. Tandis que les budgets ministériels ne cessent d’augmenter dont la quasi-totalité est gaspillée en frais de mission à l’étranger ou dans l’achat de somptueuses berlines toutes options, les prisonniers doivent se contenter d’une nourriture infecte dans laquelle gisent trop souvent les cadavres de rats et autres cafards. Encadrés par des matons incompétents, ne devant leur admission à ce métier bouche-misère qu’à l’intervention d’un « parent », les pensionnaires des centres de l’horreur apprennent à devenir plus pervers qu’ils ne le sont avant leur admission. Il n’est pas étonnant qu’avec les trafics de tout genre (drogue, chanvre, cigarette), certains caïds ne souhaitent plus retrouver le monde extérieur, car la liberté ils l’acquièrent facilement en rémunérant fortement les gardiens. Le business est plus doux en taule, loin de la flicaille zélée qui n’est jamais contente de l’énorme enveloppe qu’elle reçoit.
Alors qu’importe que des criminels crèvent, calcinés par des flammes en colère, qu’importe qu’ils soient réduits en cendres, cela ne peut que soulager un peu plus la bourse du contribuable déjà vampirisée par les innombrables taxes et autres prélèvements fiscaux qui ne vont pas construire la nation, mais grossir la fortune du roitelet et de ses courtisans. Depuis qu’il s’est remarié à une petite arriviste tirée du ruisseau, notre clinquant coq ne cesse de trouver à la vie de château des goûts exquis. Balades en avion, séjours prolongés en Occident, le « Boss », comme le surnomment ses proches, est un grand seigneur qui croit en l’immortalité politique et au « libéralisme communautaire », une sorte d’ineptie idéologique soufflée par les précieux conseillers occidentaux afin de mieux subjuguer les masses illettrées. C’est dans l’ignorance du peuple que se pérennise le pouvoir. Le « Vieux Lion » a su faire de cette sagesse machiavélienne son credo. Jamais comme aujourd’hui, le peuple n’a autant dansé plus qu’il n’a pensé, pris dans la spirale de l’espoir artificiellement maintenu, perdu dans les brumes des réformes avortées et des succès rafistolés, il préfère se saouler à l’ivresse du mensonge d’Etat et se contenter des miettes que l’on lui refile les jours de grandes disettes, au lieu d’entamer une réflexion profonde sur ce « demain » qui ne se construira pas tout seul. En voyant les images des corps calcinés à New-Bell, certains préfèrent « zapper » sur Secret Story et s’extasier devant les imbécillités d’une télévision devenue poubelle. « On va faire comment ? Le Cameroun c’est le Cameroun » peut-on suivre sur les ondes radiophoniques, un constat d’échec permanent et une résignation épouvantable, à croire que « penser » l’avenir est chose impossible. Malgré les promesses de changement et de modernité, le Renouveau inlassablement claironné est un vaisseau fantôme qui navigue dans les eaux obscures du délire démagogique.
« Tous pourris ! » s’écriait-on dans les années 1990, lors de la braise sociale qui faillit coûter au monarque actuel sa couronne d’épines. Le ver n’est pas seulement dans la pomme, il a contaminé tout le verger. Plusieurs fois nommé au hit des pays les plus corrompus, le Cameroun est l’un des rares pays au monde où la corruption est le grand sport national. On y naît corrupteur et on devient corrompu. Toutes les strates sociales y passent. C’est la malédiction locale. On ne compte plus le nombre de personnes ayant trouvé la mort dans les hôpitaux publics faute de ne pas avoir « graissé la patte » au médecin. On pourrait prendre des siècles pour dénombrer les cas de magouilles dans les secteurs privés et publics. Le plus drôle dans l’affaire, c’est que les hommes en charge de lutter contre ce cancer social sont notoirement connus pour être eux-mêmes de puissants corrompus. Les récentes actions judiciaires contre de hauts responsables ne sont que des fumigènes pour calmer la colère d’une partie du peuple excédé par tant d’abus, et de petites vengeances qui reflètent la virulence des combats que se mènent les courtisans du prince. Certains de ceux qui sont accusés aujourd’hui, loin d’être des anges, subissent la fureur de leur « Boss », coupables selon lui d’avoir ruminé des prétentions présidentielles. Ainsi, le premier d’entre nous envoie un message assez subliminal aux ambitieux qui pensent dans l’ombre que l’heure de sa retraite a sonné. Que nenni. « Nous pas bouger ! » a-t-il voulu dire en modifiant pour une énième fois la loi suprême du pays. Ceux qui encensaient hier la limitation du mandat présidentiel sont les mêmes actuellement à la trouver anti-constitutionnelle. On fait appel aux plus grands esprits de la République pour expliquer au peuple affamé que le bonheur est dans la nouvelle constitution. Comme si le peuple était complètement dupe, mais il laisse faire parce qu’il en a marre de descendre dans la rue et se faire tirer dessus sans que cela n’émeuve les caméras des médias internationaux. Désabusé par le soutien constant des chancelleries occidentales aux démagogues locaux, fatigué de s’entendre dire qu’il est fainéant et incapable de vouloir le changement, épuisé de donner ses fils à la mort et achevé par les bidasses, dégoûté de voir la couronne du roi sauvé par l’intervention manu militari des légions étrangères, promptes à veiller sur les intérêts, le peuple laisse faire et se met à son tour comme ses dirigeants à danser, à se saouler.
D’énormes colonnes de fumée s’élèvent dans le ciel de Douala, la prison de New-Bell livre son ultime combat. Des cris se font entendre ; à l’extérieur, des gendarmes lourdement armés éloignent les curieux. La plupart des membres du gouvernement sont en congés en Europe, les lords et comtes de la République vont, en ce mois d’août, profiter de leurs résidences secondaires en Occident. On dépêche sur place un « représentant spécial » pour faire l’état des lieux, c’est-à-dire compter les morts et évaluer les dégâts matériels. Il rigole, serre des mains et papote avec ses collègues. Il fera une déclaration pompeuse devant les scribes gouvernementaux entassés comme des insectes autour d’un feu incandescent. « Sur les Très Hautes Recommandations de son Excellence le Chef de l’Etat » lancera-t-il dans un air solennel, le verbiage habituel, étranglé par l’émotion toute palpable de faire l’ouverture de tous les JT du soir. C’est sa « petite copine » qui sera contente de voir la tronche de ce ventripotent meugler des sottises, elle pourra sortir désormais la tête bien haute et le nez dans les cimes, en signifiant au quartier entier que son « sponsor » est passé à la « télé », dorénavant il est aussi un « grand ». La presse sous perfusion gouvernementale reprendra le lendemain à la une le communiqué envoyé directement de Paris, le lieu de villégiature privilégié de la caste politique nationale. On louera les sages instructions du « chef de l’Etat », la grandeur de son âme, et la générosité de son excentrique de femme qui, puisant dans les coffres publics, offrira gracieusement des pacotilles aux familles des sinistrés. Il ne faudra pas compter sur l’opposition laminée par la faim et les petites ambitions pour s’élever contre cette mascarade. Elle est sans leader et coupée de la réalité. Pathétiques charismatiques, les opposants ont perdu leur légitimité et leur crédibilité depuis que la majorité est allée s’asseoir à la table du monarque pour participer aussi à la « mangeoire ». Pourtant, nombreux sont ceux qui ont cru en eux, quittant souvent tout pour soutenir leurs programmes électoraux. Une fois les élections terminées, les faveurs accordées et les postes ministériels distribués, les opposants troquent leurs habits d’hommes du peuple contre des vestes sur mesure, de superbes villas et de magnifiques voitures.
Dans les rues de Yaoundé, il se chuchote que les meilleurs opposants à ce gâchis monumental qu’est le règne du « maître » d’Etoudi sont à l’intérieur de son propre clan. Ils attendent, dit-on, le moment opportun pour mettre fin, enfin, à ce non-sens étatique qui prévaut depuis trop longtemps. Mais peut-on faire confiance à ces courtisans qui ne le sont que de façade ? Ceux-là mêmes qui ne doivent leur ascension qu’à leur proximité avec le parti et à leur allégeance au prince ? Initiés de cercles occultes qui enchaînent leur indépendance et les exposent à de sombres manipulations, quel poids accorder à ces intentions de « révolution » ? Surtout lorsque certains de ces acteurs n’ont obtenu leur promotion sociale qu’après avoir « baissé leur froc » au propre comme au figuré ? En attendant que le miracle ait lieu, avec la permission des influents parrains occidentaux, les prisons, à l’instar de l’existence quotidienne de millions de Camerounais, continueront à cramer sous un ciel livide. Ce n’est pas demain que l’on verra surgir de nulle part un Barack Obama national, s’il n’est pas crucifié, pour faire naître l’espoir à un changement réel dans le « berceau de mes ancêtres ».
L’enfer des prisons camerounaises est celui décrit par Dante, où les âmes damnées par la société et le pouvoir politique sont tourmentées par les démons de l’oppression. Personne ne peut y survivre. Personne ne peut survivre à la crasse, mélange délicieux de pisse et de matière fécale, qui s’étale à perte de vue dans ces cellules de la mort où sont entassés des centaines d’animaux appelés hommes. Personne ne peut survivre aux bastonnades régulières rythmées par de véritables abus corporels pratiqués par ceux qui sont censés faire respecter la loi ou, plus dramatique encore, par les plus vicieux des délinquants, insatiables fauves jetés dans l’arène. Nietzsche cherchait le surhomme, les prisons camerounaises l’ont trouvé. Oui parce qu’il faut être surhumain pour pouvoir vivre ce qui se passe dans ces lieux de désolation, ou alors sous-humain pour pouvoir avoir conscience de ce qui s’y fait et décider de maintenir le statu quo. Elles sont une honte à la dignité humaine, une honte à la considération de la vie, une honte aux valeurs humanistes qui fleurissent sur les grandes déclarations signées et ratifiées. Tandis que les budgets ministériels ne cessent d’augmenter dont la quasi-totalité est gaspillée en frais de mission à l’étranger ou dans l’achat de somptueuses berlines toutes options, les prisonniers doivent se contenter d’une nourriture infecte dans laquelle gisent trop souvent les cadavres de rats et autres cafards. Encadrés par des matons incompétents, ne devant leur admission à ce métier bouche-misère qu’à l’intervention d’un « parent », les pensionnaires des centres de l’horreur apprennent à devenir plus pervers qu’ils ne le sont avant leur admission. Il n’est pas étonnant qu’avec les trafics de tout genre (drogue, chanvre, cigarette), certains caïds ne souhaitent plus retrouver le monde extérieur, car la liberté ils l’acquièrent facilement en rémunérant fortement les gardiens. Le business est plus doux en taule, loin de la flicaille zélée qui n’est jamais contente de l’énorme enveloppe qu’elle reçoit.
Alors qu’importe que des criminels crèvent, calcinés par des flammes en colère, qu’importe qu’ils soient réduits en cendres, cela ne peut que soulager un peu plus la bourse du contribuable déjà vampirisée par les innombrables taxes et autres prélèvements fiscaux qui ne vont pas construire la nation, mais grossir la fortune du roitelet et de ses courtisans. Depuis qu’il s’est remarié à une petite arriviste tirée du ruisseau, notre clinquant coq ne cesse de trouver à la vie de château des goûts exquis. Balades en avion, séjours prolongés en Occident, le « Boss », comme le surnomment ses proches, est un grand seigneur qui croit en l’immortalité politique et au « libéralisme communautaire », une sorte d’ineptie idéologique soufflée par les précieux conseillers occidentaux afin de mieux subjuguer les masses illettrées. C’est dans l’ignorance du peuple que se pérennise le pouvoir. Le « Vieux Lion » a su faire de cette sagesse machiavélienne son credo. Jamais comme aujourd’hui, le peuple n’a autant dansé plus qu’il n’a pensé, pris dans la spirale de l’espoir artificiellement maintenu, perdu dans les brumes des réformes avortées et des succès rafistolés, il préfère se saouler à l’ivresse du mensonge d’Etat et se contenter des miettes que l’on lui refile les jours de grandes disettes, au lieu d’entamer une réflexion profonde sur ce « demain » qui ne se construira pas tout seul. En voyant les images des corps calcinés à New-Bell, certains préfèrent « zapper » sur Secret Story et s’extasier devant les imbécillités d’une télévision devenue poubelle. « On va faire comment ? Le Cameroun c’est le Cameroun » peut-on suivre sur les ondes radiophoniques, un constat d’échec permanent et une résignation épouvantable, à croire que « penser » l’avenir est chose impossible. Malgré les promesses de changement et de modernité, le Renouveau inlassablement claironné est un vaisseau fantôme qui navigue dans les eaux obscures du délire démagogique.
« Tous pourris ! » s’écriait-on dans les années 1990, lors de la braise sociale qui faillit coûter au monarque actuel sa couronne d’épines. Le ver n’est pas seulement dans la pomme, il a contaminé tout le verger. Plusieurs fois nommé au hit des pays les plus corrompus, le Cameroun est l’un des rares pays au monde où la corruption est le grand sport national. On y naît corrupteur et on devient corrompu. Toutes les strates sociales y passent. C’est la malédiction locale. On ne compte plus le nombre de personnes ayant trouvé la mort dans les hôpitaux publics faute de ne pas avoir « graissé la patte » au médecin. On pourrait prendre des siècles pour dénombrer les cas de magouilles dans les secteurs privés et publics. Le plus drôle dans l’affaire, c’est que les hommes en charge de lutter contre ce cancer social sont notoirement connus pour être eux-mêmes de puissants corrompus. Les récentes actions judiciaires contre de hauts responsables ne sont que des fumigènes pour calmer la colère d’une partie du peuple excédé par tant d’abus, et de petites vengeances qui reflètent la virulence des combats que se mènent les courtisans du prince. Certains de ceux qui sont accusés aujourd’hui, loin d’être des anges, subissent la fureur de leur « Boss », coupables selon lui d’avoir ruminé des prétentions présidentielles. Ainsi, le premier d’entre nous envoie un message assez subliminal aux ambitieux qui pensent dans l’ombre que l’heure de sa retraite a sonné. Que nenni. « Nous pas bouger ! » a-t-il voulu dire en modifiant pour une énième fois la loi suprême du pays. Ceux qui encensaient hier la limitation du mandat présidentiel sont les mêmes actuellement à la trouver anti-constitutionnelle. On fait appel aux plus grands esprits de la République pour expliquer au peuple affamé que le bonheur est dans la nouvelle constitution. Comme si le peuple était complètement dupe, mais il laisse faire parce qu’il en a marre de descendre dans la rue et se faire tirer dessus sans que cela n’émeuve les caméras des médias internationaux. Désabusé par le soutien constant des chancelleries occidentales aux démagogues locaux, fatigué de s’entendre dire qu’il est fainéant et incapable de vouloir le changement, épuisé de donner ses fils à la mort et achevé par les bidasses, dégoûté de voir la couronne du roi sauvé par l’intervention manu militari des légions étrangères, promptes à veiller sur les intérêts, le peuple laisse faire et se met à son tour comme ses dirigeants à danser, à se saouler.
D’énormes colonnes de fumée s’élèvent dans le ciel de Douala, la prison de New-Bell livre son ultime combat. Des cris se font entendre ; à l’extérieur, des gendarmes lourdement armés éloignent les curieux. La plupart des membres du gouvernement sont en congés en Europe, les lords et comtes de la République vont, en ce mois d’août, profiter de leurs résidences secondaires en Occident. On dépêche sur place un « représentant spécial » pour faire l’état des lieux, c’est-à-dire compter les morts et évaluer les dégâts matériels. Il rigole, serre des mains et papote avec ses collègues. Il fera une déclaration pompeuse devant les scribes gouvernementaux entassés comme des insectes autour d’un feu incandescent. « Sur les Très Hautes Recommandations de son Excellence le Chef de l’Etat » lancera-t-il dans un air solennel, le verbiage habituel, étranglé par l’émotion toute palpable de faire l’ouverture de tous les JT du soir. C’est sa « petite copine » qui sera contente de voir la tronche de ce ventripotent meugler des sottises, elle pourra sortir désormais la tête bien haute et le nez dans les cimes, en signifiant au quartier entier que son « sponsor » est passé à la « télé », dorénavant il est aussi un « grand ». La presse sous perfusion gouvernementale reprendra le lendemain à la une le communiqué envoyé directement de Paris, le lieu de villégiature privilégié de la caste politique nationale. On louera les sages instructions du « chef de l’Etat », la grandeur de son âme, et la générosité de son excentrique de femme qui, puisant dans les coffres publics, offrira gracieusement des pacotilles aux familles des sinistrés. Il ne faudra pas compter sur l’opposition laminée par la faim et les petites ambitions pour s’élever contre cette mascarade. Elle est sans leader et coupée de la réalité. Pathétiques charismatiques, les opposants ont perdu leur légitimité et leur crédibilité depuis que la majorité est allée s’asseoir à la table du monarque pour participer aussi à la « mangeoire ». Pourtant, nombreux sont ceux qui ont cru en eux, quittant souvent tout pour soutenir leurs programmes électoraux. Une fois les élections terminées, les faveurs accordées et les postes ministériels distribués, les opposants troquent leurs habits d’hommes du peuple contre des vestes sur mesure, de superbes villas et de magnifiques voitures.
Dans les rues de Yaoundé, il se chuchote que les meilleurs opposants à ce gâchis monumental qu’est le règne du « maître » d’Etoudi sont à l’intérieur de son propre clan. Ils attendent, dit-on, le moment opportun pour mettre fin, enfin, à ce non-sens étatique qui prévaut depuis trop longtemps. Mais peut-on faire confiance à ces courtisans qui ne le sont que de façade ? Ceux-là mêmes qui ne doivent leur ascension qu’à leur proximité avec le parti et à leur allégeance au prince ? Initiés de cercles occultes qui enchaînent leur indépendance et les exposent à de sombres manipulations, quel poids accorder à ces intentions de « révolution » ? Surtout lorsque certains de ces acteurs n’ont obtenu leur promotion sociale qu’après avoir « baissé leur froc » au propre comme au figuré ? En attendant que le miracle ait lieu, avec la permission des influents parrains occidentaux, les prisons, à l’instar de l’existence quotidienne de millions de Camerounais, continueront à cramer sous un ciel livide. Ce n’est pas demain que l’on verra surgir de nulle part un Barack Obama national, s’il n’est pas crucifié, pour faire naître l’espoir à un changement réel dans le « berceau de mes ancêtres ».
La cuna de mis antepasados
Automatically translated into Spanish thanks to WorldLingo
¿Un fuego incendiario destruía, hay algunos días, una parte de la prisión de New-Bell a Douala, pulmón de l? economía camerunesa. Decenas de presos, acuñados en las células dilapidadas, fallecían bajo la mirada indiferente de sus encargados. ¿Hubo mucho d? tinta pagada para, aún y siempre, para denunciar la vetustez de las zonas penitenciarias, la superpoblación carcelaria, el laxismo en la gestión de estos medios donde cohabitan los menores, las mujeres y los hombres en una promiscuidad espantosa. ¿Y como a l? ¿acostumbrada, las autoridades sirvieron a la jauría de periodistas, d? ¿ONGistes, d? protagonistas de la sociedad civil falsamente escandalizar, el mismo discurso martillado desde más de veinticinco años: ¿“circula, n? ¡allí tiene nada que ver! ¿” Las prisiones camerunesas están a l? imagen de los dirigentes locales, prehistóricos. ¿Ellas s? ¿aplastan de cansancio, comidas por el tiempo despiadado, incluso blanqueadas de cal, dan l? resplandor de la vejez. ¿Contrariamente (Ir) a los responsables políticos, no pueden s? ¿conceder el lujo de morir en l? opulencia. ¿C? ¿está tomando vidas como en este incendio qu? ¿pueden decir a los hombres qu? están al cabo del rodillo. Vestigios del pasado colonial, vieron linchar a los héroes nacionales, combatiéndolos para la libertad que el colono nombraba “terroristas” y “anarquistas”, las tribus recalcitrantes a los “valores de la civilización”, las prisiones camerunesas cruzaron los tiempos y personifican penosamente la memoria nacional. ¿Si solamente podían hablar, suministrarían a los historiadores d? ¿aujourd? hoy los secretos inconfesables de los regímenes políticos que tiranizaron el país. Asesinatos, espíritus torturados cuya sangre secada cubre en adelante las paredes definitivamente manchadas.
¿L? ¿los demonios de l atormentan infierno de las prisiones camerunesas es el descrito por Que debe, dónde los almas damnées por la sociedad y el poder político? opresión. Nadie hay. ¿Nadie puede sobrevivir a la escala, mezcla deliciosa de Pisa y heces, que s? ¿período de inactividad a pérdida de vista en estas células de la muerte donde se apilan algunos centenares d? animales llamados hombres. ¿Nadie puede sobrevivir a los bastonnades regulares dados ritmo por verdaderos abusos corporales practicados por los que son supuestos hacer respetar la ley o, más dramática aún, por el más viciosos de los delincuentes, insaciables fieras lanzadas a l? arena. ¿Nietzsche buscaba el superhombre, las prisiones camerunesas l? encontraron. ¿Sí parce qu? ¿es necesario ser sobrehumano para poder vivir lo que pasa en estos lugares de desolación, o entonces bajohumano para poder tener conciencia de lo que s? allí hecho y decidir mantener el statu quo. Son una vergüenza a la dignidad humana, una vergüenza a la consideración de la vida, una vergüenza a los valores humanistas que florecen sobre las grandes declaraciones firmadas y ratificadas. ¿Mientras que los presupuestos ministeriales no cesan d? ¿aumentar la que casi totalidad se derrocha en gastos de misión a l? ¿extranjero o en l? ¿compra de suntuosas berlinas todas las opciones, los presos deben satisfacerse d? una comida repugnante en la cual yacen demasiado a menudo los cadáveres de ratas y otras cucarachas. ¿Encuadrados por matones ineficaces, no debiendo su admisión a este oficio boca-miseria qu? ¿a l? ¿intervención d? ¿un “padre”, los pensionistas de los centros de l? ¿horror aprenden a convertirse en más perverso qu? no lo están antes de su admisión. ¿Él n? ¿no es asombroso qu? ¿con los tráficos de toda clase (droga, cáñamo, cigarrillo), algunos caïds no desean encontrar más el mundo exterior, ya que la libertad ellos l? adquieren fácilmente remunerando mucho los encargados. ¿El negocios es más suave en talego, lejos del flicaille afanosa que n? ¿está nunca contento de l? ¿enorme dotación qu? recibe.
¿Entonces qu? ¿importa que criminales estallan, calcinados por llamas en cólera, qu? ¿importa qu? se reduzcan en cenizas, eso no puede sino aliviar un poco más la beca del contribuyente ya vampirisée por los innumerables impuestos y otras exacciones fiscales que no van construir la nación, sino a agrandar la fortuna del reyecillo y de su cortesanos. ¿Desde qu? ¿él s? se casa de nuevo a un pequeño arribista extraído del arroyo, nuestro oropel gallo no deja de encontrar a la vida castillo de los gustos exquis. ¿Pasee en avión, estancias prolongadas en Occidente, el “Jefe”, como lo llaman sus prójimos, es un gran señor que cree en l? ¿inmortalidad política y al “liberalismo comunitario”, una clase d? inepcia ideológica soplada por los preciosos consejeros occidentales con el fin de subyugar mejor las masas analfabetas. ¿C? ¿está en l? de ignorancia del pueblo que se persiste el poder. El “viejo León” supo hacer de esta sabiduría machiavélienne su credo. ¿Nunca como aujourd? ¿hoy, el pueblo n? ¿a tanto bailada más qu? ¿él n? ¿pensó, tomada en el espiral de l? ¿mantenida esperanza artificialmente, perdida en las brumas de las reformas abortadas y éxitos rafistolés, seprefiere se saouler a l? ¿embriaguez de la mentira d? ¿Estado y satisfacerse con las migas que l? ¿él él refile los días de grandes escaseces, al lugar d? iniciar una reflexión profunda sobre este “mañana” que no se construirá completamente solo. ¿Al ver las imágenes de los cuerpos calcinados a New-Bell, algunos prefieren “mariposear” sobre Secreto Story y s? ¿extasier ante los imbécillités d? una televisión que se han convertido en cubo de basura. ¿“Se va a hacer cómo? ¿El Camerún c? ¿es el Camerún” puede seguir sobre las ondas radiofónicas, un acta d? ¿fracaso permanente y una dimisión horrible, a creer que “pensar” l? futuro es cosa imposible. A pesar de las promesas de cambio y modernidad, el Renacimiento incansablemente claironné es una nave fantasma que navega en las aguas indeterminadas del delirio demagógico.
¡“Muy descompuestos! ¿” s? ¿se limpiaba en los años noventa, en la brasa social que falló costar al monarca actual su corona d? espinas. ¿El gusano n? no está sino en la manzana, contaminó toda la huerta. ¿Varias veces nombrado al hit de los países más corrompidos, el Camerún es l? uno de los raros países del mundo donde la corrupción es el gran deporte nacional. Se se nace corruptor y se convierte en corrompido. Todas las capas hay. ¿C? es la maldición local. No se cuenta ya el número de personas que encuentran la muerte en los hospitales públicos a falta de “no haber lubricado la pierna” al médico. Se podrían tardar siglos para contar los casos de chanchullos en los sectores privados y públicos. ¿Lo más divertido en l? ¿asunto, c? es que a los propios obviamente a hombres a cargo de luchar contra este cáncer social para para ser ellos mismos de potentes corrompidos. ¿Las recientes acciones judiciales contra altos responsables no son más que fumígenos para calmar la cólera d? ¿una parte del pueblo excedido por tanto d? abuso, y pequeñas venganzas que reflejan la virulencia de los combates que se llevan el cortesanos del príncipe. ¿Algunos de los que se acusan aujourd? ¿hoy, lejos d? ¿ser ángeles, sufren la furia de su “Jefe”, culpables a su modo de ver d? haber rumiado pretensiones presidenciales. ¿Así pues, el primer d? ¿entre nosotros envía un mensaje bastante subconsciente al ambiciosos que piensan en l? ¿sombra que l? hora de su jubilación sonó. Que nenni. ¡“Nosotros no moverse! ” quiso decir modificando por éni vez la ley suprema del país. Los que encensaient ayer la limitación del mandato presidencial son los mismos actualmente a encontrarlo anticonstitucional. Se recurre a los mayores espíritus de la República para explicar al pueblo muerto de hambre que la felicidad está en la nueva constitución. ¿Como si el pueblo completamente se debía, pero deja hacer parce qu? ¿tiene marre de descender en la calle y hacerse extraer arriba sin que eso n? mover las cámaras de los medios de comunicación internacionales. ¿Desengañado por el apoyo constante de las cancillerías occidentales a los demagogos locales, cansado con s? ¿proponerse decir qu? ¿es perezoso e incapaz de querer el cambio, agotado de dar sus hijos a la muerte y acabado por los bidasses, disgustado de ver la corona del rey salvado por l? intervención manu militari de las legiones extranjeras, promptes a velar sobre los intereses, el pueblo deja hacer y se pone a su vez como sus dirigentes a bailar, se saouler.
¿D? ¿enormes columnas de humo s? elevan en el cielo de Douala, la prisión de New-Bell suministra su último combate. Gritos se hacen oír; ¿a l? exterior, de los gendarmes excesivamente armados se alejan lo curiosos. ¿La mayoría de los miembros del Gobierno están en permisos en Europa, los Lordes y condes de la República van, en este mes d? agosto, aprovecharse de sus residencias secundarias en Occidente. ¿Se envía in situ a un “representante especial” para hacer l? ¿estado de los lugares, c? est-à-dire contar las muertes y evaluar los daños materiales. Él reguero, invernadero de las manos y papote con sus colegas. ¿Hará una declaración pompeuse delante de los escribas gubernamentales apilados como insectos alrededor d? un fuego incandescente. ¿“Sobre las muy Altas Recomendaciones de su Excelencia el Jefe de l? ¿Estado” lanzará en un aire solemne, la verborrea habitual, estrangulada por l? ¿emoción muy palpable de hacer l? apertura de los todos JT de la noche. ¿C? es su “pequeña amiga” que estará contenta de ver el tronche de este ventripotent meugler de las tonterías, podrá sacar en adelante la cabeza bien alta y la nariz en las cumbres, al significar al barrio entero que su “patrocinador” pasó al “tele”, en adelante es también un “grande”. La prensa bajo perfusión gubernamental reanudará el día siguiente al comunicado enviado directamente de París, el centro turístico privilegiado de la casta política nacional. ¿Se alquilarán a los sabios instrucciones del “jefe de l? Estado”, el tamaño de su alma, y la generosidad de su excéntrico de mujer que, dibujando en los maleteros públicos, ofrecerá gratuitamente pacotillas a las familias del siniestrados. ¿No será necesario contar con l? ¿oposición laminada por el hambre y las pequeñas ambiciones para s? elevar contra esta mascarada. Es sin líder y se corta de la realidad. ¿Patéticos carismáticos, los opositores perdieron su legitimidad y su credibilidad desde que la mayoría fue s? sentarse a la tabla del monarca para participar también en “el comedero”. Con todo, numerosos son los que creyeron en ellos, dejando a menudo para apoyar todo sus programas electorales. ¿Una vez terminadas las elecciones, los favores concedidos y distribuidos los puestos ministeriales, los opositores cambian sus ropas d? hombres del pueblo contra chaquetas a medida, magníficos chalets y espléndidos coches.
¿En las calles de Yaundé, se susurra que los mejores opositores a este gasto monumental qu? ¿es el reino “principal del” d? ¿Etoudi están a l? interior de su propio clan. Esperan, se dice, el momento conveniente para poner fin, por fin, a este absurdo oficial que prevalece desde demasiado mucho tiempo. ¿Pero se puede hacer de confianza a este cortesanos que no lo es más que fachada? ¿Mismos aquéllos que no deben su ascensión qu? ¿a su proximidad con el partido y a su lealtad a príncipe? ¿Iniciados de círculos ocultos que conectan su independencia y los exponen a oscuras manipulaciones, qué peso conceder a estas intenciones de “revolución”? ¿Sobre todo cuando algunos de estos protagonistas n? ¿obtuvieron su promoción social qu? ¿después de “lo haber bajado lo froc” al propia como al figurado? ¿A la espera de que el milagro tenga lugar, con el permiso de los influyentes padrinos occidentales, las prisiones, a l? ¿semejanza de l? existencia diaria de millones de Camerunés, seguirán a cramer bajo un cielo lívido. ¿Este n? ¿sólo es mañana l? ¿se verá surgir en ninguna parte de un Barack Obama nacional, s? ¿él n? ¿no crucifié, para hacer nacer l? esperanza a un cambio real en la “cuna de mis antepasados”.
Automatically translated into Spanish thanks to WorldLingo
¿Un fuego incendiario destruía, hay algunos días, una parte de la prisión de New-Bell a Douala, pulmón de l? economía camerunesa. Decenas de presos, acuñados en las células dilapidadas, fallecían bajo la mirada indiferente de sus encargados. ¿Hubo mucho d? tinta pagada para, aún y siempre, para denunciar la vetustez de las zonas penitenciarias, la superpoblación carcelaria, el laxismo en la gestión de estos medios donde cohabitan los menores, las mujeres y los hombres en una promiscuidad espantosa. ¿Y como a l? ¿acostumbrada, las autoridades sirvieron a la jauría de periodistas, d? ¿ONGistes, d? protagonistas de la sociedad civil falsamente escandalizar, el mismo discurso martillado desde más de veinticinco años: ¿“circula, n? ¡allí tiene nada que ver! ¿” Las prisiones camerunesas están a l? imagen de los dirigentes locales, prehistóricos. ¿Ellas s? ¿aplastan de cansancio, comidas por el tiempo despiadado, incluso blanqueadas de cal, dan l? resplandor de la vejez. ¿Contrariamente (Ir) a los responsables políticos, no pueden s? ¿conceder el lujo de morir en l? opulencia. ¿C? ¿está tomando vidas como en este incendio qu? ¿pueden decir a los hombres qu? están al cabo del rodillo. Vestigios del pasado colonial, vieron linchar a los héroes nacionales, combatiéndolos para la libertad que el colono nombraba “terroristas” y “anarquistas”, las tribus recalcitrantes a los “valores de la civilización”, las prisiones camerunesas cruzaron los tiempos y personifican penosamente la memoria nacional. ¿Si solamente podían hablar, suministrarían a los historiadores d? ¿aujourd? hoy los secretos inconfesables de los regímenes políticos que tiranizaron el país. Asesinatos, espíritus torturados cuya sangre secada cubre en adelante las paredes definitivamente manchadas.
¿L? ¿los demonios de l atormentan infierno de las prisiones camerunesas es el descrito por Que debe, dónde los almas damnées por la sociedad y el poder político? opresión. Nadie hay. ¿Nadie puede sobrevivir a la escala, mezcla deliciosa de Pisa y heces, que s? ¿período de inactividad a pérdida de vista en estas células de la muerte donde se apilan algunos centenares d? animales llamados hombres. ¿Nadie puede sobrevivir a los bastonnades regulares dados ritmo por verdaderos abusos corporales practicados por los que son supuestos hacer respetar la ley o, más dramática aún, por el más viciosos de los delincuentes, insaciables fieras lanzadas a l? arena. ¿Nietzsche buscaba el superhombre, las prisiones camerunesas l? encontraron. ¿Sí parce qu? ¿es necesario ser sobrehumano para poder vivir lo que pasa en estos lugares de desolación, o entonces bajohumano para poder tener conciencia de lo que s? allí hecho y decidir mantener el statu quo. Son una vergüenza a la dignidad humana, una vergüenza a la consideración de la vida, una vergüenza a los valores humanistas que florecen sobre las grandes declaraciones firmadas y ratificadas. ¿Mientras que los presupuestos ministeriales no cesan d? ¿aumentar la que casi totalidad se derrocha en gastos de misión a l? ¿extranjero o en l? ¿compra de suntuosas berlinas todas las opciones, los presos deben satisfacerse d? una comida repugnante en la cual yacen demasiado a menudo los cadáveres de ratas y otras cucarachas. ¿Encuadrados por matones ineficaces, no debiendo su admisión a este oficio boca-miseria qu? ¿a l? ¿intervención d? ¿un “padre”, los pensionistas de los centros de l? ¿horror aprenden a convertirse en más perverso qu? no lo están antes de su admisión. ¿Él n? ¿no es asombroso qu? ¿con los tráficos de toda clase (droga, cáñamo, cigarrillo), algunos caïds no desean encontrar más el mundo exterior, ya que la libertad ellos l? adquieren fácilmente remunerando mucho los encargados. ¿El negocios es más suave en talego, lejos del flicaille afanosa que n? ¿está nunca contento de l? ¿enorme dotación qu? recibe.
¿Entonces qu? ¿importa que criminales estallan, calcinados por llamas en cólera, qu? ¿importa qu? se reduzcan en cenizas, eso no puede sino aliviar un poco más la beca del contribuyente ya vampirisée por los innumerables impuestos y otras exacciones fiscales que no van construir la nación, sino a agrandar la fortuna del reyecillo y de su cortesanos. ¿Desde qu? ¿él s? se casa de nuevo a un pequeño arribista extraído del arroyo, nuestro oropel gallo no deja de encontrar a la vida castillo de los gustos exquis. ¿Pasee en avión, estancias prolongadas en Occidente, el “Jefe”, como lo llaman sus prójimos, es un gran señor que cree en l? ¿inmortalidad política y al “liberalismo comunitario”, una clase d? inepcia ideológica soplada por los preciosos consejeros occidentales con el fin de subyugar mejor las masas analfabetas. ¿C? ¿está en l? de ignorancia del pueblo que se persiste el poder. El “viejo León” supo hacer de esta sabiduría machiavélienne su credo. ¿Nunca como aujourd? ¿hoy, el pueblo n? ¿a tanto bailada más qu? ¿él n? ¿pensó, tomada en el espiral de l? ¿mantenida esperanza artificialmente, perdida en las brumas de las reformas abortadas y éxitos rafistolés, seprefiere se saouler a l? ¿embriaguez de la mentira d? ¿Estado y satisfacerse con las migas que l? ¿él él refile los días de grandes escaseces, al lugar d? iniciar una reflexión profunda sobre este “mañana” que no se construirá completamente solo. ¿Al ver las imágenes de los cuerpos calcinados a New-Bell, algunos prefieren “mariposear” sobre Secreto Story y s? ¿extasier ante los imbécillités d? una televisión que se han convertido en cubo de basura. ¿“Se va a hacer cómo? ¿El Camerún c? ¿es el Camerún” puede seguir sobre las ondas radiofónicas, un acta d? ¿fracaso permanente y una dimisión horrible, a creer que “pensar” l? futuro es cosa imposible. A pesar de las promesas de cambio y modernidad, el Renacimiento incansablemente claironné es una nave fantasma que navega en las aguas indeterminadas del delirio demagógico.
¡“Muy descompuestos! ¿” s? ¿se limpiaba en los años noventa, en la brasa social que falló costar al monarca actual su corona d? espinas. ¿El gusano n? no está sino en la manzana, contaminó toda la huerta. ¿Varias veces nombrado al hit de los países más corrompidos, el Camerún es l? uno de los raros países del mundo donde la corrupción es el gran deporte nacional. Se se nace corruptor y se convierte en corrompido. Todas las capas hay. ¿C? es la maldición local. No se cuenta ya el número de personas que encuentran la muerte en los hospitales públicos a falta de “no haber lubricado la pierna” al médico. Se podrían tardar siglos para contar los casos de chanchullos en los sectores privados y públicos. ¿Lo más divertido en l? ¿asunto, c? es que a los propios obviamente a hombres a cargo de luchar contra este cáncer social para para ser ellos mismos de potentes corrompidos. ¿Las recientes acciones judiciales contra altos responsables no son más que fumígenos para calmar la cólera d? ¿una parte del pueblo excedido por tanto d? abuso, y pequeñas venganzas que reflejan la virulencia de los combates que se llevan el cortesanos del príncipe. ¿Algunos de los que se acusan aujourd? ¿hoy, lejos d? ¿ser ángeles, sufren la furia de su “Jefe”, culpables a su modo de ver d? haber rumiado pretensiones presidenciales. ¿Así pues, el primer d? ¿entre nosotros envía un mensaje bastante subconsciente al ambiciosos que piensan en l? ¿sombra que l? hora de su jubilación sonó. Que nenni. ¡“Nosotros no moverse! ” quiso decir modificando por éni vez la ley suprema del país. Los que encensaient ayer la limitación del mandato presidencial son los mismos actualmente a encontrarlo anticonstitucional. Se recurre a los mayores espíritus de la República para explicar al pueblo muerto de hambre que la felicidad está en la nueva constitución. ¿Como si el pueblo completamente se debía, pero deja hacer parce qu? ¿tiene marre de descender en la calle y hacerse extraer arriba sin que eso n? mover las cámaras de los medios de comunicación internacionales. ¿Desengañado por el apoyo constante de las cancillerías occidentales a los demagogos locales, cansado con s? ¿proponerse decir qu? ¿es perezoso e incapaz de querer el cambio, agotado de dar sus hijos a la muerte y acabado por los bidasses, disgustado de ver la corona del rey salvado por l? intervención manu militari de las legiones extranjeras, promptes a velar sobre los intereses, el pueblo deja hacer y se pone a su vez como sus dirigentes a bailar, se saouler.
¿D? ¿enormes columnas de humo s? elevan en el cielo de Douala, la prisión de New-Bell suministra su último combate. Gritos se hacen oír; ¿a l? exterior, de los gendarmes excesivamente armados se alejan lo curiosos. ¿La mayoría de los miembros del Gobierno están en permisos en Europa, los Lordes y condes de la República van, en este mes d? agosto, aprovecharse de sus residencias secundarias en Occidente. ¿Se envía in situ a un “representante especial” para hacer l? ¿estado de los lugares, c? est-à-dire contar las muertes y evaluar los daños materiales. Él reguero, invernadero de las manos y papote con sus colegas. ¿Hará una declaración pompeuse delante de los escribas gubernamentales apilados como insectos alrededor d? un fuego incandescente. ¿“Sobre las muy Altas Recomendaciones de su Excelencia el Jefe de l? ¿Estado” lanzará en un aire solemne, la verborrea habitual, estrangulada por l? ¿emoción muy palpable de hacer l? apertura de los todos JT de la noche. ¿C? es su “pequeña amiga” que estará contenta de ver el tronche de este ventripotent meugler de las tonterías, podrá sacar en adelante la cabeza bien alta y la nariz en las cumbres, al significar al barrio entero que su “patrocinador” pasó al “tele”, en adelante es también un “grande”. La prensa bajo perfusión gubernamental reanudará el día siguiente al comunicado enviado directamente de París, el centro turístico privilegiado de la casta política nacional. ¿Se alquilarán a los sabios instrucciones del “jefe de l? Estado”, el tamaño de su alma, y la generosidad de su excéntrico de mujer que, dibujando en los maleteros públicos, ofrecerá gratuitamente pacotillas a las familias del siniestrados. ¿No será necesario contar con l? ¿oposición laminada por el hambre y las pequeñas ambiciones para s? elevar contra esta mascarada. Es sin líder y se corta de la realidad. ¿Patéticos carismáticos, los opositores perdieron su legitimidad y su credibilidad desde que la mayoría fue s? sentarse a la tabla del monarca para participar también en “el comedero”. Con todo, numerosos son los que creyeron en ellos, dejando a menudo para apoyar todo sus programas electorales. ¿Una vez terminadas las elecciones, los favores concedidos y distribuidos los puestos ministeriales, los opositores cambian sus ropas d? hombres del pueblo contra chaquetas a medida, magníficos chalets y espléndidos coches.
¿En las calles de Yaundé, se susurra que los mejores opositores a este gasto monumental qu? ¿es el reino “principal del” d? ¿Etoudi están a l? interior de su propio clan. Esperan, se dice, el momento conveniente para poner fin, por fin, a este absurdo oficial que prevalece desde demasiado mucho tiempo. ¿Pero se puede hacer de confianza a este cortesanos que no lo es más que fachada? ¿Mismos aquéllos que no deben su ascensión qu? ¿a su proximidad con el partido y a su lealtad a príncipe? ¿Iniciados de círculos ocultos que conectan su independencia y los exponen a oscuras manipulaciones, qué peso conceder a estas intenciones de “revolución”? ¿Sobre todo cuando algunos de estos protagonistas n? ¿obtuvieron su promoción social qu? ¿después de “lo haber bajado lo froc” al propia como al figurado? ¿A la espera de que el milagro tenga lugar, con el permiso de los influyentes padrinos occidentales, las prisiones, a l? ¿semejanza de l? existencia diaria de millones de Camerunés, seguirán a cramer bajo un cielo lívido. ¿Este n? ¿sólo es mañana l? ¿se verá surgir en ninguna parte de un Barack Obama nacional, s? ¿él n? ¿no crucifié, para hacer nacer l? esperanza a un cambio real en la “cuna de mis antepasados”.
La culla dei miei antenati
Automatically translated into Italian thanks to WorldLingo
Un fuoco incendiario distruggeva, alcuni giorni fa, una parte della prigione di New-Bell a Douala, polmone di l? economia camerunese. Decine di prigionieri, incastrati nelle cellule rovinate, perivano sotto lo sguardo indifferente dei loro custodi. Ci fu molto d? inchiostro versato per, ancora e sempre, denunciare la vetustà delle zone penitenziare, la sovrappopolazione carceraria, il laxisme nella gestione di quest'ambienti dove coabitano i minatori, le donne e gli uomini in una promiscuità terribile. E come a l? abituate, le autorità servirono all'meute di giornalisti, d? ONGistes d? attori della società civile faussement scandalisés, lo stesso discorso martellato da oltre venticinque anni: “circola, n? là ha nulla a vedere! „ Le prigioni camerunesi sono a l? immagine dei dirigenti locali, preistorici. Esse s? crollano di stanchezza, soffiate dal tempo spietato, anche imbiancate di calce, danno l? abbagliamento della vecchiaia. Contrariamente (ir) ai responsabili politici, non possono s? accordare il lusso di morire in l? opulence. C? è prendendo vite come in occasione di quest'incendio qu? possono dire agli uomini qu? sono al termine del rullo. Vestigia del passato coloniale, hanno visto linciare gli eroi nazionali, combattendoli per la libertà che il colono nominava “terroristici„ e “anarchistes„, i clan récalcitrantes “ai valori della civilizzazione„, le prigioni camerunesi hanno attraversato le epoche e comprendono penosamente la memoria nazionale. Se soltanto potessero parlare, consegnerebbero agli storici d? aujourd? oggi i segreti inavouables dei regimi politici che tyrannisé il paese. Omicidi, spiriti torturati il cui sangue essiccato copre ormai le pareti definitivamente sporcate.
L? inferno delle prigioni camerunesi è quello descritto da che deve, dove i cuori dalla società ed il potere politico tourmentées dai demoni di l? oppressione. Nessuno non può sopravvivervi. Nessuno non può sopravvivere alla scala, miscuglio delizioso di pisse e di materia fecale, che s? lentezza a perdita di vista in queste cellule della morte in cui entassés centinaia d? animali chiamati uomini. Nessuno non può sopravvivere alle bastonnades regolari date ritmo da veri abusi corporali praticati da quelli che sono presunti fare rispettare la legge o, più drammatica ancora, dai più viziosi dei delinquenti, cervi insaziabili gettati in l? sabbia. Nietzsche cercava il surhomme, le prigioni camerunesi l? hanno trovato. Sì parce qu? occorre essere sovrumani per potere vivere ciò che avviene in questi luoghi di desolazione, o allora sotto-umano per potere avere coscienza di ciò che s? ivi fatto e decidere di mantenere il statu quo. Sono una vergogna alla dignità umana, una vergogna alla considerazione della vita, una vergogna ai valori humanistes che fioriscono sulle grandi dichiarazioni firmate e ratificate. Mentre i bilanci ministeriali non cessano d? aumentare la cui quasi-totalità è sprecata in spese di missione a l? straniero o in l? acquisto di berline somptueuses qualsiasi opzione, i prigionieri devono accontentarsi d? prodotti alimentari ripugnanti nel quale gisent troppo spesso i cadaveri di ratti ed altre blatte. Inquadrati da sottomettiamo incompetenti, non dovendo la loro ammissione a questo lavoro bocca-miseria qu? a l? intervento d? “un genitore„, i pensionanti dei centri di l? orrore apprende a diventare più perverso qu? non lo sono prima della loro ammissione. Egli n? non è stupefacente qu? con i traffici di qualsiasi tipo (droga, canapa, sigaretta), alcuni caïds non desiderano trovare più il mondo esterno, poiché la libertà l? acquisiscono facilmente remunerando fortemente i custodi. L'affare è più morbido in taule, lontano dallo flicaille zelante che n? è mai contenta di l? busta enorme qu? riceve.
Allora qu? importa che criminali scoppiano, calcinati da fiamme in rabbia, qu? importa qu? siano ridotti in ceneri, ciò può soltanto alleviare un po'più la borsa del contribuente già dalle tasse innumerevoli ed altri prelievi fiscali che non costruiranno la nazione, ma non amplieranno la fortuna del regolo e dei suoi cortigiani. Da qu? egli s? remarié ad un piccolo arrivista tratto del ruscello, la nostra carta stagnola gallo non cessa di trovare alla vita castelli dei gusti exquis. Balades in aereo, soggiorni prolungati in occidente, “Boss„, come lo chiamano i suoi parenti, è un grande signore che crede in l? immortalité politico e “al liberalismo comunitario„, un tipo d? ineptie ideologico soffiata dai consulenti preziosi occidentali per subjuguer meglio le masse illetterate. C? è in l? ignoranza del popolo che si perpetua il potere. “Il vecchio leone„ ha saputo fare di questa saggezza machiavélienne il suo credo. Mai come aujourd? oggi, il popolo n? a tanto ballato più qu? egli n? ha pensato, presi nella spirale di l? speranza artificialmente mantenuta, persa nelle nebbie delle riforme abortite e dei successi, si preferisce saouler a l? intossicazione della menzogna d? Stato ed accontentarsi delle molliche soltanto l? si lui refile i giorni di grandi penurie, al luogo d? iniziare una riflessione profonda su questo “domani„ che non si costruirà molto solo. Vedendo le immagini dei corpi calcinati a New-Bell, alcuni preferiscono “fare lo zapping„ su segreto Story e s? extasier dinanzi alle imbécillités d? una televisione diventata pattumiera. “Si farà come? Il Camerun c? è il Camerun„ può seguire sulle onde radiophoniques, una constatazione d? fallimento permanente ed una rassegnazione spaventosa, a credere che “pensare„ l? futuro è cosa impossibile. Nonostante le promesse di cambiamento e di modernité, la rinascita instancabilmente è un vaso fantasma che naviga nelle acque oscure del delirio démagogique.
“Tutti marciti! „ s? si esclamava negli anni 1990, in occasione dell'braise sociale che fallì costare al monarca attuale la sua corona d? spine. Il verme n? non è soltanto nella mela, ha contaminato tutto il frutteto. Più volte nominato al hit dei paesi più corrotti, il Camerun è l? uno dei paesi rari al mondo dove la corruzione è il grande sport nazionale. Ci si nasce corrupteur e si diventa corrotto. Tutti gli strati sociali vi passano. C? è la maledizione locale. Non si conta più il numero di persone che hanno trovate la morte negli ospedali pubblici in mancanza di “non avere lubrificato la gamba„ al medico. Si potrebbero prendere secoli per contare i casi di manovre nei settori privati e pubblici. Il più divertente in l? affare, c? è che gli uomini responsabili di lottare contro questo cancro sociale sono evidentemente conosciuti per essere di potenti corrotti. Le recenti azioni giudiziarie contro alti responsabili sono soltanto fumogeni per calmare la rabbia d? una parte del popolo ecceduto da tanto d? abuso, e piccole vengeances che riflettono la virulenza dei combattimenti che si conducono i cortigiani del principe. Alcuni di quelli che sono accusati aujourd? oggi, lontano d? essere angeli, subisce la furia del loro “Boss„, colpevoli secondo lui d? avere ruminato pretese presidenziali. Così, il primo d? tra noi invia un messaggio abbastanza subliminare agli ambiziosi che pensano in l? ombra soltanto l? ora della sua pensione ha suonato. Che nenni. “Noi non muoversi! „ ha voluto dire modificando per una éniesima volta la legge suprema del paese. Coloro che encensaient ieri la limitazione del mandato presidenziale sono gli stessi attualmente a trovarla anti-constitutionnelle. Si fa appello ai più grandi spiriti della repubblica per spiegare al popolo morto di fame che la felicità è nella nuova costituzione. Come se il popolo fosse completamente dupe, ma lascia fare parce qu? ne ha marre di scendere nella via e farsi trarre sopra senza che ciò n? commuova le macchine fotografiche dei mass media internazionali. Disincantato con il sostegno costante delle cancellerie occidentali ai demagoghi locali, stancato di s? intendere dire qu? è pigro ed incapace di volere il cambiamento, esaurito di dare i suoi figli alla morte e completato dai bidasses, indignato di vedere la corona del re salvato da l? intervento manu militari delle legioni straniere, rapide da vegliare sugli interessi, il popolo lascia fare e si mette a sua volta come i suoi dirigenti a ballare, sé saouler.
D? colonne enormi di fumo s? alzano nel cielo di Douala, la prigione di New-Bell consegna il suo ultimo combattimento. Grida si fanno sentire; a l? esterno, dai gendarmi molto armati allontana i curiosi. La maggior parte dei membri del governo è in congedi in Europa, i lord e conti della repubblica vanno, in questo mese d? agosto, approfittare delle loro residenze secondarie in occidente. Si spedisce sul posto “un rappresentante speciale„ per fare l? inventario dei luoghi, c? est-à-dire contare le morti e valutare i danni materiali. Egli scolo, serra delle mani e papote con i suoi colleghi. Farà una dichiarazione pompeuse dinanzi ai scribes governativi entassés come insetti intorno d? un fuoco incandescente. “Molto sulle alte raccomandazioni di sua eccellenza il capo di l? Stato„ lancerà in un'aria solenne, il verbiage abituale, strangolato da l? emozione molto evidente di fare l? apertura di tutte le JT della sera. C? è il sua “piccola copine„ che sarà contenta di vedere lo tronche di questo ventripotent meugler delle sottises, potrà fare uscire ormai la testa ben alta ed il naso nelle cime, significando alla zona intera che il suo “sponsor„ è passato “al tele„, d'ora in poi è anche “un grande„. La stampa sotto aspersione governativa riprenderà il giorno dopo ad un comunicato inviato direttamente di Parigi, il luogo di villeggiatura privilegiato della casta politica nazionale. Si affitteranno i sages istruzioni “del capo di l? Stato„, la dimensione del suo cuore, e la generosità del suo eccentrico di donna che, che attinge nelle casse pubbliche, offrirà gentilmente cianfrusaglie alle famiglie dei sinistrati. Non occorrerà contare su l? opposizione laminata dalla fame e le piccole ambizioni per s? alzare contro questo mascarade. È senza capo ed è tagliata dalla realtà. Patetici carismatici, gli oppositori hanno perso la loro legittimità e la loro credibilità da quando la maggioranza è andata s? sedersi alla tavola del monarca per partecipare anche “alla mangiatoia„. Tuttavia, numerosi sono coloro che hanno creduto in loro, che lasciano spesso tutto di sostenere i loro programmi elettorali. Una volta le elezioni terminate, i favori accordati ed i posti ministeriali distribuiti, gli oppositori cambiano i loro vestiti d? uomini del popolo contro giacche su misura, ville superbes ed automobili splendide.
Nelle vie di Yaoundé, si sussurra soltanto i migliori oppositori a questo pasticcio monumentale qu? è il regno “principale„ del d? Etoudi è a l? interno del suo clan. Attendono, si dice, il momento opportuno per porre fine, infine, a questo non-sens statale che prevale troppo da a lungo. Ma si può fare fiducia a questi cortigiani che lo sono soltanto una facciata? Quelli stessi che non devono il loro aumento qu? alla loro prossimità con la parte ed alla loro fedeltà al principe? Iniziati di cerchi occulti che collegano la loro indipendenza e li espongono a manipolazioni scure, quale peso accordare a quest'intenzioni “di rivoluzione„? Soprattutto quando alcuni di quest'attori n? hanno ottenuto la loro promozione sociale qu? dopo “averli abbassati froc„ al proprio come nel apparso? Fin quando il miracolo abbia luogo, con il permesso dei padrini influenti occidentali, le prigioni, a l? modo di l? esistenza quotidiana di milioni di Camerunese, continuerà a cramer sotto un cielo livido. Questo n? non è domani soltanto l? si vedrà emergere da nessuna parte di un Barack Obama nazionale, s? egli n? crucifié, per fare nascere l? speranza ad un cambiamento reale “nella culla dei miei antenati„.
Automatically translated into Italian thanks to WorldLingo
Un fuoco incendiario distruggeva, alcuni giorni fa, una parte della prigione di New-Bell a Douala, polmone di l? economia camerunese. Decine di prigionieri, incastrati nelle cellule rovinate, perivano sotto lo sguardo indifferente dei loro custodi. Ci fu molto d? inchiostro versato per, ancora e sempre, denunciare la vetustà delle zone penitenziare, la sovrappopolazione carceraria, il laxisme nella gestione di quest'ambienti dove coabitano i minatori, le donne e gli uomini in una promiscuità terribile. E come a l? abituate, le autorità servirono all'meute di giornalisti, d? ONGistes d? attori della società civile faussement scandalisés, lo stesso discorso martellato da oltre venticinque anni: “circola, n? là ha nulla a vedere! „ Le prigioni camerunesi sono a l? immagine dei dirigenti locali, preistorici. Esse s? crollano di stanchezza, soffiate dal tempo spietato, anche imbiancate di calce, danno l? abbagliamento della vecchiaia. Contrariamente (ir) ai responsabili politici, non possono s? accordare il lusso di morire in l? opulence. C? è prendendo vite come in occasione di quest'incendio qu? possono dire agli uomini qu? sono al termine del rullo. Vestigia del passato coloniale, hanno visto linciare gli eroi nazionali, combattendoli per la libertà che il colono nominava “terroristici„ e “anarchistes„, i clan récalcitrantes “ai valori della civilizzazione„, le prigioni camerunesi hanno attraversato le epoche e comprendono penosamente la memoria nazionale. Se soltanto potessero parlare, consegnerebbero agli storici d? aujourd? oggi i segreti inavouables dei regimi politici che tyrannisé il paese. Omicidi, spiriti torturati il cui sangue essiccato copre ormai le pareti definitivamente sporcate.
L? inferno delle prigioni camerunesi è quello descritto da che deve, dove i cuori dalla società ed il potere politico tourmentées dai demoni di l? oppressione. Nessuno non può sopravvivervi. Nessuno non può sopravvivere alla scala, miscuglio delizioso di pisse e di materia fecale, che s? lentezza a perdita di vista in queste cellule della morte in cui entassés centinaia d? animali chiamati uomini. Nessuno non può sopravvivere alle bastonnades regolari date ritmo da veri abusi corporali praticati da quelli che sono presunti fare rispettare la legge o, più drammatica ancora, dai più viziosi dei delinquenti, cervi insaziabili gettati in l? sabbia. Nietzsche cercava il surhomme, le prigioni camerunesi l? hanno trovato. Sì parce qu? occorre essere sovrumani per potere vivere ciò che avviene in questi luoghi di desolazione, o allora sotto-umano per potere avere coscienza di ciò che s? ivi fatto e decidere di mantenere il statu quo. Sono una vergogna alla dignità umana, una vergogna alla considerazione della vita, una vergogna ai valori humanistes che fioriscono sulle grandi dichiarazioni firmate e ratificate. Mentre i bilanci ministeriali non cessano d? aumentare la cui quasi-totalità è sprecata in spese di missione a l? straniero o in l? acquisto di berline somptueuses qualsiasi opzione, i prigionieri devono accontentarsi d? prodotti alimentari ripugnanti nel quale gisent troppo spesso i cadaveri di ratti ed altre blatte. Inquadrati da sottomettiamo incompetenti, non dovendo la loro ammissione a questo lavoro bocca-miseria qu? a l? intervento d? “un genitore„, i pensionanti dei centri di l? orrore apprende a diventare più perverso qu? non lo sono prima della loro ammissione. Egli n? non è stupefacente qu? con i traffici di qualsiasi tipo (droga, canapa, sigaretta), alcuni caïds non desiderano trovare più il mondo esterno, poiché la libertà l? acquisiscono facilmente remunerando fortemente i custodi. L'affare è più morbido in taule, lontano dallo flicaille zelante che n? è mai contenta di l? busta enorme qu? riceve.
Allora qu? importa che criminali scoppiano, calcinati da fiamme in rabbia, qu? importa qu? siano ridotti in ceneri, ciò può soltanto alleviare un po'più la borsa del contribuente già dalle tasse innumerevoli ed altri prelievi fiscali che non costruiranno la nazione, ma non amplieranno la fortuna del regolo e dei suoi cortigiani. Da qu? egli s? remarié ad un piccolo arrivista tratto del ruscello, la nostra carta stagnola gallo non cessa di trovare alla vita castelli dei gusti exquis. Balades in aereo, soggiorni prolungati in occidente, “Boss„, come lo chiamano i suoi parenti, è un grande signore che crede in l? immortalité politico e “al liberalismo comunitario„, un tipo d? ineptie ideologico soffiata dai consulenti preziosi occidentali per subjuguer meglio le masse illetterate. C? è in l? ignoranza del popolo che si perpetua il potere. “Il vecchio leone„ ha saputo fare di questa saggezza machiavélienne il suo credo. Mai come aujourd? oggi, il popolo n? a tanto ballato più qu? egli n? ha pensato, presi nella spirale di l? speranza artificialmente mantenuta, persa nelle nebbie delle riforme abortite e dei successi, si preferisce saouler a l? intossicazione della menzogna d? Stato ed accontentarsi delle molliche soltanto l? si lui refile i giorni di grandi penurie, al luogo d? iniziare una riflessione profonda su questo “domani„ che non si costruirà molto solo. Vedendo le immagini dei corpi calcinati a New-Bell, alcuni preferiscono “fare lo zapping„ su segreto Story e s? extasier dinanzi alle imbécillités d? una televisione diventata pattumiera. “Si farà come? Il Camerun c? è il Camerun„ può seguire sulle onde radiophoniques, una constatazione d? fallimento permanente ed una rassegnazione spaventosa, a credere che “pensare„ l? futuro è cosa impossibile. Nonostante le promesse di cambiamento e di modernité, la rinascita instancabilmente è un vaso fantasma che naviga nelle acque oscure del delirio démagogique.
“Tutti marciti! „ s? si esclamava negli anni 1990, in occasione dell'braise sociale che fallì costare al monarca attuale la sua corona d? spine. Il verme n? non è soltanto nella mela, ha contaminato tutto il frutteto. Più volte nominato al hit dei paesi più corrotti, il Camerun è l? uno dei paesi rari al mondo dove la corruzione è il grande sport nazionale. Ci si nasce corrupteur e si diventa corrotto. Tutti gli strati sociali vi passano. C? è la maledizione locale. Non si conta più il numero di persone che hanno trovate la morte negli ospedali pubblici in mancanza di “non avere lubrificato la gamba„ al medico. Si potrebbero prendere secoli per contare i casi di manovre nei settori privati e pubblici. Il più divertente in l? affare, c? è che gli uomini responsabili di lottare contro questo cancro sociale sono evidentemente conosciuti per essere di potenti corrotti. Le recenti azioni giudiziarie contro alti responsabili sono soltanto fumogeni per calmare la rabbia d? una parte del popolo ecceduto da tanto d? abuso, e piccole vengeances che riflettono la virulenza dei combattimenti che si conducono i cortigiani del principe. Alcuni di quelli che sono accusati aujourd? oggi, lontano d? essere angeli, subisce la furia del loro “Boss„, colpevoli secondo lui d? avere ruminato pretese presidenziali. Così, il primo d? tra noi invia un messaggio abbastanza subliminare agli ambiziosi che pensano in l? ombra soltanto l? ora della sua pensione ha suonato. Che nenni. “Noi non muoversi! „ ha voluto dire modificando per una éniesima volta la legge suprema del paese. Coloro che encensaient ieri la limitazione del mandato presidenziale sono gli stessi attualmente a trovarla anti-constitutionnelle. Si fa appello ai più grandi spiriti della repubblica per spiegare al popolo morto di fame che la felicità è nella nuova costituzione. Come se il popolo fosse completamente dupe, ma lascia fare parce qu? ne ha marre di scendere nella via e farsi trarre sopra senza che ciò n? commuova le macchine fotografiche dei mass media internazionali. Disincantato con il sostegno costante delle cancellerie occidentali ai demagoghi locali, stancato di s? intendere dire qu? è pigro ed incapace di volere il cambiamento, esaurito di dare i suoi figli alla morte e completato dai bidasses, indignato di vedere la corona del re salvato da l? intervento manu militari delle legioni straniere, rapide da vegliare sugli interessi, il popolo lascia fare e si mette a sua volta come i suoi dirigenti a ballare, sé saouler.
D? colonne enormi di fumo s? alzano nel cielo di Douala, la prigione di New-Bell consegna il suo ultimo combattimento. Grida si fanno sentire; a l? esterno, dai gendarmi molto armati allontana i curiosi. La maggior parte dei membri del governo è in congedi in Europa, i lord e conti della repubblica vanno, in questo mese d? agosto, approfittare delle loro residenze secondarie in occidente. Si spedisce sul posto “un rappresentante speciale„ per fare l? inventario dei luoghi, c? est-à-dire contare le morti e valutare i danni materiali. Egli scolo, serra delle mani e papote con i suoi colleghi. Farà una dichiarazione pompeuse dinanzi ai scribes governativi entassés come insetti intorno d? un fuoco incandescente. “Molto sulle alte raccomandazioni di sua eccellenza il capo di l? Stato„ lancerà in un'aria solenne, il verbiage abituale, strangolato da l? emozione molto evidente di fare l? apertura di tutte le JT della sera. C? è il sua “piccola copine„ che sarà contenta di vedere lo tronche di questo ventripotent meugler delle sottises, potrà fare uscire ormai la testa ben alta ed il naso nelle cime, significando alla zona intera che il suo “sponsor„ è passato “al tele„, d'ora in poi è anche “un grande„. La stampa sotto aspersione governativa riprenderà il giorno dopo ad un comunicato inviato direttamente di Parigi, il luogo di villeggiatura privilegiato della casta politica nazionale. Si affitteranno i sages istruzioni “del capo di l? Stato„, la dimensione del suo cuore, e la generosità del suo eccentrico di donna che, che attinge nelle casse pubbliche, offrirà gentilmente cianfrusaglie alle famiglie dei sinistrati. Non occorrerà contare su l? opposizione laminata dalla fame e le piccole ambizioni per s? alzare contro questo mascarade. È senza capo ed è tagliata dalla realtà. Patetici carismatici, gli oppositori hanno perso la loro legittimità e la loro credibilità da quando la maggioranza è andata s? sedersi alla tavola del monarca per partecipare anche “alla mangiatoia„. Tuttavia, numerosi sono coloro che hanno creduto in loro, che lasciano spesso tutto di sostenere i loro programmi elettorali. Una volta le elezioni terminate, i favori accordati ed i posti ministeriali distribuiti, gli oppositori cambiano i loro vestiti d? uomini del popolo contro giacche su misura, ville superbes ed automobili splendide.
Nelle vie di Yaoundé, si sussurra soltanto i migliori oppositori a questo pasticcio monumentale qu? è il regno “principale„ del d? Etoudi è a l? interno del suo clan. Attendono, si dice, il momento opportuno per porre fine, infine, a questo non-sens statale che prevale troppo da a lungo. Ma si può fare fiducia a questi cortigiani che lo sono soltanto una facciata? Quelli stessi che non devono il loro aumento qu? alla loro prossimità con la parte ed alla loro fedeltà al principe? Iniziati di cerchi occulti che collegano la loro indipendenza e li espongono a manipolazioni scure, quale peso accordare a quest'intenzioni “di rivoluzione„? Soprattutto quando alcuni di quest'attori n? hanno ottenuto la loro promozione sociale qu? dopo “averli abbassati froc„ al proprio come nel apparso? Fin quando il miracolo abbia luogo, con il permesso dei padrini influenti occidentali, le prigioni, a l? modo di l? esistenza quotidiana di milioni di Camerunese, continuerà a cramer sotto un cielo livido. Questo n? non è domani soltanto l? si vedrà emergere da nessuna parte di un Barack Obama nazionale, s? egli n? crucifié, per fare nascere l? speranza ad un cambiamento reale “nella culla dei miei antenati„.
Die Wiege meiner Vorfahren
Automatically translated into German thanks to WorldLingo
Ein Brandfeuer zerstörte, es gibt einige Tage, einen Teil des Gefängnisses von New-Bell an Douala, Lunge l? kamerunische Wirtschaft. Zig Gefangen es, das in den zugrunde gerichteten Zellen geklemmt wurde, kamen unter dem indifferenten Blick ihrer Wärter um. Es gab viel d? für noch und immer die überalterung der reuevollen Zonen, die carcérale überbevölkerung, den Laxismus in der Verwaltung dieser Mitte bewanderte Tinte anzuprangern, wo die Bergarbeiter, die Frauen und die Männer in einer schrecklichen Vielfalt zusammenleben. Und wie an l? gewöhnt dienten die Behörden der Journalistenmeute, d? ONGistes, d? falsch schockierte Beteiligte der Zivilgesellschaft dieselbe seit mehr als fünfundzwanzig Jahren gehämmerte Rede: „, verkehrt er n? hat dort nichts zu sehen! “ Die kamerunischen Gefängnisse sind an l? Bild der Führungskräfte lokalen, prähistorischen. Sie s? von Ermüdung zusammen bouffées durch die unerbittliche Zeit sogar geweißt von Kalk brechen sie geben l? Skandal des Alters. Entgegen (ir), den politischen Entscheidungsträgern können sie nicht s? den Luxus zu gewähren in l zu sterben? überfluß. C? nimmt Leben wie bei diesem qu-Feuer ist? sie können den Männern qu sagen? sie sind am Ende der Rolle. Überreste der kolonialen Vergangenheit sahen sie die nationalen Helden lynchen sie, die für die Freiheit bekämpfen, daß der Kolonist nannte „terroristisch“ und „anarchistisch“, die récalcitrantes Völkerstämme an „den Werten der Zivilisation“, die kamerunischen Gefängnisse durchquert die Zeitalter und verkörpern schmerzlich das nationale Gedächtnis. Wenn nur sie sprechen könnten, würden sie den Historikern d liefern? aujourd? heute die nicht einzugestehenen Geheimnisse der politischen Regimes, die das Land tyrannisiert haben. Morde, gequälte Geister, deren getrocknetes Blut von nun an die definitiv beschmutzten Mauern bedeckt.
L? Hölle der kamerunischen Gefängnisse ist jene, die beschrieben wurde, von, müssende wo die Seelen damnées durch die Gesellschaft und die politische Macht durch die Dämonen l gefoltert? Unterdrückung. Niemand kann dort überleben. Niemand kann die Schlacke, köstliche Mischung von Pisa und fäkalen Materials überleben, das s? Sichtverluststillstand in diesen Zellen des Todes, wo etwa hundert d gestapelt werden? Tiere namens Männer. Niemand kann die regelmäßigen Prügeleien überleben, die durch echte Körpermißbräuche rhythmisiert wurden, die durch jene praktiziert wurden, die sollen, das dramatischere Gesetz oder noch durch die lasterhaftesten von den Straffälligen ungesättigtes in l geworfenes Rotwild respektieren zu lassen? Sand. Nietzsche suchte den übermenschen, die kamerunischen Gefängnisse l? gefunden haben. Ja parce qu? man muß übermenschlich sein, um leben zu können, was sich in diesen Verzweiflungsorten ereignet oder dann unter-menschlich, um sich von dem bewußt sein zu können, was s? dort gemacht und zu beschließen, den Status quo aufrechtzuerhalten. Sie sind eine Schande an der menschlichen Würde, eine Schande an der Erwägung des Lebens, eine Schande an den humanistischen Werten, die auf den großen unterzeichneten und ratifizierten Erklärungen blühen. Während die ministeriellen Budgets kein d aufhören? zu steigen, von die Quasitotalität in Kosten für Dienstreise l verschwendet wird? Fremde oder in l? Kauf kostbarer Förderwagen müssen sich alle Optionen, die Gefangenen d zufriedenstellen? eine infecte Nahrung, in der zu oft die Rattenleichname und andere Schaben gisent. Eingerahmt von unfähigen Gefängniswärtern, die ihre Zulassung zu diesem Handwerk Mund-Elend qu nicht müssen? an l? Intervention d? ein „Familienmitglied“ die Pensionäre der Zentren l? Schrecken lernen entarteter werden qu? sie sind es nicht vor ihrer Zulassung. Er n? erstaunlich ist qu? mit dem Verkehr jeder Art (Droge, Hanf, Zigarette), wünschen einige caïds, nicht mehr die Außenwelt, denn die Freiheit sie wiederzufinden l? erwerben leicht indem man stark die Wärter entschädigt. Das Geschäft ist in taule weit weg vom flicaille zarter fleißig, das n? ist nie zufrieden von l? gewaltiger qu-Umschlag? sie erhält.
Dann qu? importiert, daß Verbrecher platzen, kalziniert durch Flammen in Zorn, qu? importiert qu? sie werden aus Asche reduziert, das kann nur ein wenig mehr das Stipendium des Steuerzahlers schon vampirisée durch die unzähligen Steuern und andere fiskalische Abgaben erleichtern, die nicht die Nation bauen, aber das Vermögen des Zaunkönigs und seiner Höflinge vergrößern werden. Seit qu? er s? an einem kleinen gezogenen Streber des Bachs wieder geheiratet wird, unser HahnFlittergold hört nicht auf, am Leben ein Schloß der Geschmäcke zu finden exquis. Balades ins Flugzeug, Aufenthalte, die im Okzident verlängert wurden, der „Bossß“, wie es seine Angehörigen benennen, ist ein großer Herr, der in l glaubt? politische Unsterblichkeit und am „gemeinschaftlichen Liberalismus“ eine Art d? ideologische Albernheit, die von den wertvollen westlichen Beratern geblasen wurde, um die analphabetischen Massen besser zu unterjochen. C? ist in l? Unwissenheit des Volkes, die die Macht sich verewigt. Der „alte Löwe“ konnte von dieser machiavélienneweisheit sein Kredo machen. Nie wie aujourd? heute das Volk n? so getanztes a mehr qu? er n? gedacht hat genommen in der Spirale l? künstlich aufrechterhalten gebliebene Hoffnung, die im Nebel der abgetriebenen Reformen und der ausgebesserten Erfolge verloren wurde, zieht er es saouler an l vor? Betrunkenheit der Lüge d? Stand und sich mit den Krümeln nur l zufriedenzustellen? man ihn refile die Tage großer Mängel am Ort d? tiefe überlegungen über dieses „morgen“ anzustellen, das sich nicht ganz einzig bauen wird. Einige sehen die Bilder der Körper, die an New-Bell kalziniert wurden, und ziehen es vor „zapper“ auf Story-Geheimnis und s? extasier vor den imbécillités d? ein Fernsehen, das Mülleimer geworden ist. „Man wird wie machen? Kamerun c? ist Kamerun“ kann auf die radiophonischen Wellen folgen, ein Protokoll d? ständiger Mißerfolg und eine schreckliche Resignation zu glauben, daß l „zu denken“? Zukunft ist unmögliche Sache. Trotz der änderungs- und Versprechen modernité ist die unermüdlich claironné Erneuerung ein Gespensterschiff, das in den dunklen Gewässern des demagogischen Deliriums segelt.
„Verfaulte alle! “ s? écriait man in den neunziger Jahren bei der sozialen glühenden Kohle, die faillit, am derzeitigen Monarchen seine Krone d zu kosten? Dornen. Der Wurm n? ist nur im Apfel, er hat den ganzen Obstgarten verseucht. Mehrer Mal genannt am hit der am meisten korrumpierten Länder ist Kamerun l? eines der seltenen Länder an der Welt, wo die Bestechung der große nationale Sport ist. Man wird dort verführerisch geboren, und man wird korrumpiert. Alle sozialen Schichten gehen dazu über. C? ist malédiction lokales. Man zählt die Anzahl der Personen nicht mehr, die den Tod in den öffentlichen Krankenhäusern mangels „das Bein“ am Arzt nicht eingefettet zu haben gefunden haben. Man könnte Jahrhunderte dauern, um die Machenschaftfälle auf den privaten und öffentlichen Sektoren zu zählen. Das sonderbarste in l? Angelegenheit, c? ist, daß die Männer für gegen diesen sozialen Krebs zu kämpfen offenkundig bekannt sind, um selbst von mächtig es korrumpiert zu sein. Die neuen Klagen gegen hohe Verantwortliche sind nur fumigènes, um den Zorn d zu beruhigen? ein Teil des Volkes, das durch so viel d überschritten wurde? Mißbrauch und eine kleine Rache, die die Heftigkeit der Kämpfe widerspiegelt, die die Höflinge des Prinzen sich führen. Einige jener, die angeklagt werden aujourd? heute, weit d? Engel zu sein erfahren die Wut ihres „Bosssses“, schuldig seines Erachtens d? Präsidentschaftsforderungen überdacht zu haben. Somit das erste d? zwischen uns sendet eine ziemlich unterschwellige Mitteilung an die ehrgeizigen, die in l denken? Schatten nur l? Stunde ihre Pension hat geläutet. Daß nenni. „Uns nicht sich zu bewegen! wollte“ er sagen, indem er zu einem énième Mal das höchste Gesetz des Landes änderte. Jene, die gestern die Begrenzung des Präsidentschaftsmandats encensaient, sind dieselben momentan, es verfassungswidrig zu finden. Man nimmt die größten Geister der Republik in Anspruch, um Volk dem ausgehungerten zu erklären, daß das Glück in der neuen Verfassung ist. Als ob das Volk gänzlich dupe wäre, aber er läßt parce qu machen? er davon hat marre, in der Straße herabzusteigen und sich oben ziehen zu lassen, ohne daß das n? bewegt die Kameras der internationalen Medien. Désabusé durch die konstante Unterstützung der westlichen Kanzleien für die lokalen Demagogen, die ermüdet wurde, s? qu sagen zu wollen? es ist müßig und unfähig, die änderung zu wollen, die erschöpft, dem Tod ihre Fäden zu geben und die durch die bidasses vollendet wurde, angeekelt, die Krone des Königes zu sehen, der durch l gerettet wurde? Intervention manu militari der aufzupassenden Legionen ausländischen, sofortigen auf den Interessen, läßt das Volk machen und beginnt seinerseits als seine Führungskräfte zu tanzen, es saouler.
D? gewaltige Rauchkolonnen s? erheben im Himmel von Douala, das Gefängnis von New-Bell liefert seinen allerletzten Kampf. Schreie lassen sich hören; an l? Außenseite von den schwer bewaffneten Gendarmen entfernen die merkwürdigen. Die Mehrzahl der Mitglieder der Regierung ist in Urlaub in Europa, die Lords und Grafen der Republik gehen in diesen Monat d? August von ihren Zweitwohnungen im Okzident zu profitieren. Man schickt vor Ort einen „speziellen Vertreter“ ab, um l zu machen? Stand der Dinge, c? est-à-dire die Toten zu zählen und die Sachschäden abzuschätzen. Er Rinne, Gewächshaus der Hände und papote mit ihren Kollegen. Er wird eine pompeuse Erklärung vor den Regierungsschriftgelehrten machen, die als Insekten um d gestapelt wurden? ein weißglühendes Feuer. „Auf die sehr hohen Empfehlungen seiner Exzellenz der Chef l? Stand wird“ er einführen in einer feierlichen Luft der durch l erdrosselte, übliche Wortschwall? ganz greifbare Aufregung l zu machen? öffnung aller JT des Abends. C? ihre „kleine Freundin“, die zufrieden sein wird das Gesicht zu sehen von dieses ventripotent meugler von den Dummheiten ist, sie kann von nun an den gut hohen Kopf herauskommen, und die Nase in den Gipfeln, indem er am ganzen Viertel, daß ihr „Sponsor“ zum „Tele-“ übergegangen ist von jetzt an ist er bedeutet, auch ein „großes“. Die Presse unter Regierungsüebergießen wird am nächsten Tag an direkt gesendeten Mitteilung von Paris, den bevorzugten Ort villégiature der nationalen politischen Kaste wieder aufnehmen. Man wird die Weisen Instruktionen „des Chefs l mieten? Stand“, die Größe seiner Seele und die Großzügigkeit ihres Frauenexzenters, der, der aus den öffentlichen Koffern schöpft, unentgeltlich den Familien der katastrophengeschädigten Schund anbieten wird. Man muß nicht auf l rechnen? Opposition, die durch den Hunger und den kleinen Ehrgeiz gewalzt wurde für s? gegen diese Maskerade zu erheben. Sie ist ohne Führer und wird von der Wirklichkeit geschnitten. Pathetisch charismatisch haben die Gegner ihre Legitimität und ihre Glaubwürdigkeit verloren, seit die Mehrheit ging s? am Tisch des Monarchen zu setzen, um auch am „Futtertrog“ teilzunehmen. Jedoch zahlreich sind jene, die in ihnen geglaubt haben, indem sie oft alles verlassen haben, um ihre Wahlprogramme zu unterstützen. Einmal die beendeten Wahlen, die gewährten Gunstbezeigungen und die verteilten ministeriellen Posten, tauschen die Gegner ihre Gewänder d? Männer des Volkes gegen Jacken auf Maßnahme, prächtigen Villen und großartigen Kraftfahrzeugen.
In den Straßen von Yaoundé flüstert er sich nur die besten Gegner an diesem monumentalen Mörtel qu? ist die Herrschaft „Haupt-“ des d? Etoudi sind an l? Inneres seines eigenen Clans. Sie warten, sagt man, den geeigneten Zeitpunkt ab, um zu beenden schließlich an diesem Staatsunsinn, der seit zu lang vorherrscht. Aber kann man Vertrauen an diesen Höflingen machen, das es nur eine Fassade ist? Selben jene, die ihren qu-Aufstieg nicht müssen? in ihrer Nähe mit der Partei und in ihrer Treuepflicht am Prinzen? Geheimnisvolle Kreiseingeweihte die ihre Unabhängigkeit verknüpfen und setzen sie dunklen Handhabungen, welchem Gewicht aus, diesen Revolutionsabsichten „“ zu gewähren? Besonders, wenn einige von diesen Beteiligten n? erhalten haben ihre soziale Förderung qu? nachdem „sie froc“ am sauberen wie an enthalten gewesen gesenkt zu haben? Bis das Wunder mit der Erlaubnis der einflußreichen westlichen Paten die Gefängnisse in l stattfindet? instar l? tägliche Existenz von Millionen der Kameruner werden an cramer unter einem fahlen Himmel andauern. Dieses n? morgen ist nur l? man wird sehen nirgends aus Barack Obama nationalen auftauchen s? er n? crucifié, um l entstehen zu lassen? Hoffnung an einer wirklichen änderung in der „Wiege meiner Vorfahren“.
Automatically translated into German thanks to WorldLingo
Ein Brandfeuer zerstörte, es gibt einige Tage, einen Teil des Gefängnisses von New-Bell an Douala, Lunge l? kamerunische Wirtschaft. Zig Gefangen es, das in den zugrunde gerichteten Zellen geklemmt wurde, kamen unter dem indifferenten Blick ihrer Wärter um. Es gab viel d? für noch und immer die überalterung der reuevollen Zonen, die carcérale überbevölkerung, den Laxismus in der Verwaltung dieser Mitte bewanderte Tinte anzuprangern, wo die Bergarbeiter, die Frauen und die Männer in einer schrecklichen Vielfalt zusammenleben. Und wie an l? gewöhnt dienten die Behörden der Journalistenmeute, d? ONGistes, d? falsch schockierte Beteiligte der Zivilgesellschaft dieselbe seit mehr als fünfundzwanzig Jahren gehämmerte Rede: „, verkehrt er n? hat dort nichts zu sehen! “ Die kamerunischen Gefängnisse sind an l? Bild der Führungskräfte lokalen, prähistorischen. Sie s? von Ermüdung zusammen bouffées durch die unerbittliche Zeit sogar geweißt von Kalk brechen sie geben l? Skandal des Alters. Entgegen (ir), den politischen Entscheidungsträgern können sie nicht s? den Luxus zu gewähren in l zu sterben? überfluß. C? nimmt Leben wie bei diesem qu-Feuer ist? sie können den Männern qu sagen? sie sind am Ende der Rolle. Überreste der kolonialen Vergangenheit sahen sie die nationalen Helden lynchen sie, die für die Freiheit bekämpfen, daß der Kolonist nannte „terroristisch“ und „anarchistisch“, die récalcitrantes Völkerstämme an „den Werten der Zivilisation“, die kamerunischen Gefängnisse durchquert die Zeitalter und verkörpern schmerzlich das nationale Gedächtnis. Wenn nur sie sprechen könnten, würden sie den Historikern d liefern? aujourd? heute die nicht einzugestehenen Geheimnisse der politischen Regimes, die das Land tyrannisiert haben. Morde, gequälte Geister, deren getrocknetes Blut von nun an die definitiv beschmutzten Mauern bedeckt.
L? Hölle der kamerunischen Gefängnisse ist jene, die beschrieben wurde, von, müssende wo die Seelen damnées durch die Gesellschaft und die politische Macht durch die Dämonen l gefoltert? Unterdrückung. Niemand kann dort überleben. Niemand kann die Schlacke, köstliche Mischung von Pisa und fäkalen Materials überleben, das s? Sichtverluststillstand in diesen Zellen des Todes, wo etwa hundert d gestapelt werden? Tiere namens Männer. Niemand kann die regelmäßigen Prügeleien überleben, die durch echte Körpermißbräuche rhythmisiert wurden, die durch jene praktiziert wurden, die sollen, das dramatischere Gesetz oder noch durch die lasterhaftesten von den Straffälligen ungesättigtes in l geworfenes Rotwild respektieren zu lassen? Sand. Nietzsche suchte den übermenschen, die kamerunischen Gefängnisse l? gefunden haben. Ja parce qu? man muß übermenschlich sein, um leben zu können, was sich in diesen Verzweiflungsorten ereignet oder dann unter-menschlich, um sich von dem bewußt sein zu können, was s? dort gemacht und zu beschließen, den Status quo aufrechtzuerhalten. Sie sind eine Schande an der menschlichen Würde, eine Schande an der Erwägung des Lebens, eine Schande an den humanistischen Werten, die auf den großen unterzeichneten und ratifizierten Erklärungen blühen. Während die ministeriellen Budgets kein d aufhören? zu steigen, von die Quasitotalität in Kosten für Dienstreise l verschwendet wird? Fremde oder in l? Kauf kostbarer Förderwagen müssen sich alle Optionen, die Gefangenen d zufriedenstellen? eine infecte Nahrung, in der zu oft die Rattenleichname und andere Schaben gisent. Eingerahmt von unfähigen Gefängniswärtern, die ihre Zulassung zu diesem Handwerk Mund-Elend qu nicht müssen? an l? Intervention d? ein „Familienmitglied“ die Pensionäre der Zentren l? Schrecken lernen entarteter werden qu? sie sind es nicht vor ihrer Zulassung. Er n? erstaunlich ist qu? mit dem Verkehr jeder Art (Droge, Hanf, Zigarette), wünschen einige caïds, nicht mehr die Außenwelt, denn die Freiheit sie wiederzufinden l? erwerben leicht indem man stark die Wärter entschädigt. Das Geschäft ist in taule weit weg vom flicaille zarter fleißig, das n? ist nie zufrieden von l? gewaltiger qu-Umschlag? sie erhält.
Dann qu? importiert, daß Verbrecher platzen, kalziniert durch Flammen in Zorn, qu? importiert qu? sie werden aus Asche reduziert, das kann nur ein wenig mehr das Stipendium des Steuerzahlers schon vampirisée durch die unzähligen Steuern und andere fiskalische Abgaben erleichtern, die nicht die Nation bauen, aber das Vermögen des Zaunkönigs und seiner Höflinge vergrößern werden. Seit qu? er s? an einem kleinen gezogenen Streber des Bachs wieder geheiratet wird, unser HahnFlittergold hört nicht auf, am Leben ein Schloß der Geschmäcke zu finden exquis. Balades ins Flugzeug, Aufenthalte, die im Okzident verlängert wurden, der „Bossß“, wie es seine Angehörigen benennen, ist ein großer Herr, der in l glaubt? politische Unsterblichkeit und am „gemeinschaftlichen Liberalismus“ eine Art d? ideologische Albernheit, die von den wertvollen westlichen Beratern geblasen wurde, um die analphabetischen Massen besser zu unterjochen. C? ist in l? Unwissenheit des Volkes, die die Macht sich verewigt. Der „alte Löwe“ konnte von dieser machiavélienneweisheit sein Kredo machen. Nie wie aujourd? heute das Volk n? so getanztes a mehr qu? er n? gedacht hat genommen in der Spirale l? künstlich aufrechterhalten gebliebene Hoffnung, die im Nebel der abgetriebenen Reformen und der ausgebesserten Erfolge verloren wurde, zieht er es saouler an l vor? Betrunkenheit der Lüge d? Stand und sich mit den Krümeln nur l zufriedenzustellen? man ihn refile die Tage großer Mängel am Ort d? tiefe überlegungen über dieses „morgen“ anzustellen, das sich nicht ganz einzig bauen wird. Einige sehen die Bilder der Körper, die an New-Bell kalziniert wurden, und ziehen es vor „zapper“ auf Story-Geheimnis und s? extasier vor den imbécillités d? ein Fernsehen, das Mülleimer geworden ist. „Man wird wie machen? Kamerun c? ist Kamerun“ kann auf die radiophonischen Wellen folgen, ein Protokoll d? ständiger Mißerfolg und eine schreckliche Resignation zu glauben, daß l „zu denken“? Zukunft ist unmögliche Sache. Trotz der änderungs- und Versprechen modernité ist die unermüdlich claironné Erneuerung ein Gespensterschiff, das in den dunklen Gewässern des demagogischen Deliriums segelt.
„Verfaulte alle! “ s? écriait man in den neunziger Jahren bei der sozialen glühenden Kohle, die faillit, am derzeitigen Monarchen seine Krone d zu kosten? Dornen. Der Wurm n? ist nur im Apfel, er hat den ganzen Obstgarten verseucht. Mehrer Mal genannt am hit der am meisten korrumpierten Länder ist Kamerun l? eines der seltenen Länder an der Welt, wo die Bestechung der große nationale Sport ist. Man wird dort verführerisch geboren, und man wird korrumpiert. Alle sozialen Schichten gehen dazu über. C? ist malédiction lokales. Man zählt die Anzahl der Personen nicht mehr, die den Tod in den öffentlichen Krankenhäusern mangels „das Bein“ am Arzt nicht eingefettet zu haben gefunden haben. Man könnte Jahrhunderte dauern, um die Machenschaftfälle auf den privaten und öffentlichen Sektoren zu zählen. Das sonderbarste in l? Angelegenheit, c? ist, daß die Männer für gegen diesen sozialen Krebs zu kämpfen offenkundig bekannt sind, um selbst von mächtig es korrumpiert zu sein. Die neuen Klagen gegen hohe Verantwortliche sind nur fumigènes, um den Zorn d zu beruhigen? ein Teil des Volkes, das durch so viel d überschritten wurde? Mißbrauch und eine kleine Rache, die die Heftigkeit der Kämpfe widerspiegelt, die die Höflinge des Prinzen sich führen. Einige jener, die angeklagt werden aujourd? heute, weit d? Engel zu sein erfahren die Wut ihres „Bosssses“, schuldig seines Erachtens d? Präsidentschaftsforderungen überdacht zu haben. Somit das erste d? zwischen uns sendet eine ziemlich unterschwellige Mitteilung an die ehrgeizigen, die in l denken? Schatten nur l? Stunde ihre Pension hat geläutet. Daß nenni. „Uns nicht sich zu bewegen! wollte“ er sagen, indem er zu einem énième Mal das höchste Gesetz des Landes änderte. Jene, die gestern die Begrenzung des Präsidentschaftsmandats encensaient, sind dieselben momentan, es verfassungswidrig zu finden. Man nimmt die größten Geister der Republik in Anspruch, um Volk dem ausgehungerten zu erklären, daß das Glück in der neuen Verfassung ist. Als ob das Volk gänzlich dupe wäre, aber er läßt parce qu machen? er davon hat marre, in der Straße herabzusteigen und sich oben ziehen zu lassen, ohne daß das n? bewegt die Kameras der internationalen Medien. Désabusé durch die konstante Unterstützung der westlichen Kanzleien für die lokalen Demagogen, die ermüdet wurde, s? qu sagen zu wollen? es ist müßig und unfähig, die änderung zu wollen, die erschöpft, dem Tod ihre Fäden zu geben und die durch die bidasses vollendet wurde, angeekelt, die Krone des Königes zu sehen, der durch l gerettet wurde? Intervention manu militari der aufzupassenden Legionen ausländischen, sofortigen auf den Interessen, läßt das Volk machen und beginnt seinerseits als seine Führungskräfte zu tanzen, es saouler.
D? gewaltige Rauchkolonnen s? erheben im Himmel von Douala, das Gefängnis von New-Bell liefert seinen allerletzten Kampf. Schreie lassen sich hören; an l? Außenseite von den schwer bewaffneten Gendarmen entfernen die merkwürdigen. Die Mehrzahl der Mitglieder der Regierung ist in Urlaub in Europa, die Lords und Grafen der Republik gehen in diesen Monat d? August von ihren Zweitwohnungen im Okzident zu profitieren. Man schickt vor Ort einen „speziellen Vertreter“ ab, um l zu machen? Stand der Dinge, c? est-à-dire die Toten zu zählen und die Sachschäden abzuschätzen. Er Rinne, Gewächshaus der Hände und papote mit ihren Kollegen. Er wird eine pompeuse Erklärung vor den Regierungsschriftgelehrten machen, die als Insekten um d gestapelt wurden? ein weißglühendes Feuer. „Auf die sehr hohen Empfehlungen seiner Exzellenz der Chef l? Stand wird“ er einführen in einer feierlichen Luft der durch l erdrosselte, übliche Wortschwall? ganz greifbare Aufregung l zu machen? öffnung aller JT des Abends. C? ihre „kleine Freundin“, die zufrieden sein wird das Gesicht zu sehen von dieses ventripotent meugler von den Dummheiten ist, sie kann von nun an den gut hohen Kopf herauskommen, und die Nase in den Gipfeln, indem er am ganzen Viertel, daß ihr „Sponsor“ zum „Tele-“ übergegangen ist von jetzt an ist er bedeutet, auch ein „großes“. Die Presse unter Regierungsüebergießen wird am nächsten Tag an direkt gesendeten Mitteilung von Paris, den bevorzugten Ort villégiature der nationalen politischen Kaste wieder aufnehmen. Man wird die Weisen Instruktionen „des Chefs l mieten? Stand“, die Größe seiner Seele und die Großzügigkeit ihres Frauenexzenters, der, der aus den öffentlichen Koffern schöpft, unentgeltlich den Familien der katastrophengeschädigten Schund anbieten wird. Man muß nicht auf l rechnen? Opposition, die durch den Hunger und den kleinen Ehrgeiz gewalzt wurde für s? gegen diese Maskerade zu erheben. Sie ist ohne Führer und wird von der Wirklichkeit geschnitten. Pathetisch charismatisch haben die Gegner ihre Legitimität und ihre Glaubwürdigkeit verloren, seit die Mehrheit ging s? am Tisch des Monarchen zu setzen, um auch am „Futtertrog“ teilzunehmen. Jedoch zahlreich sind jene, die in ihnen geglaubt haben, indem sie oft alles verlassen haben, um ihre Wahlprogramme zu unterstützen. Einmal die beendeten Wahlen, die gewährten Gunstbezeigungen und die verteilten ministeriellen Posten, tauschen die Gegner ihre Gewänder d? Männer des Volkes gegen Jacken auf Maßnahme, prächtigen Villen und großartigen Kraftfahrzeugen.
In den Straßen von Yaoundé flüstert er sich nur die besten Gegner an diesem monumentalen Mörtel qu? ist die Herrschaft „Haupt-“ des d? Etoudi sind an l? Inneres seines eigenen Clans. Sie warten, sagt man, den geeigneten Zeitpunkt ab, um zu beenden schließlich an diesem Staatsunsinn, der seit zu lang vorherrscht. Aber kann man Vertrauen an diesen Höflingen machen, das es nur eine Fassade ist? Selben jene, die ihren qu-Aufstieg nicht müssen? in ihrer Nähe mit der Partei und in ihrer Treuepflicht am Prinzen? Geheimnisvolle Kreiseingeweihte die ihre Unabhängigkeit verknüpfen und setzen sie dunklen Handhabungen, welchem Gewicht aus, diesen Revolutionsabsichten „“ zu gewähren? Besonders, wenn einige von diesen Beteiligten n? erhalten haben ihre soziale Förderung qu? nachdem „sie froc“ am sauberen wie an enthalten gewesen gesenkt zu haben? Bis das Wunder mit der Erlaubnis der einflußreichen westlichen Paten die Gefängnisse in l stattfindet? instar l? tägliche Existenz von Millionen der Kameruner werden an cramer unter einem fahlen Himmel andauern. Dieses n? morgen ist nur l? man wird sehen nirgends aus Barack Obama nationalen auftauchen s? er n? crucifié, um l entstehen zu lassen? Hoffnung an einer wirklichen änderung in der „Wiege meiner Vorfahren“.
O berço dos meus antepassados
Automatically translated into Portuguese thanks to WorldLingo
Um fogo incendiário destruia, há alguns dias, uma parte da prisão de New-Bell Douala, pulmão de l? economia camaronesa. Dezenas de prisioneiros, bloqueados nas células degradadas, pereciam sob o olhar indiferente dos seus vigias. Houve muito d? tinta vertida para, ainda e sempre, denunciar a vetusdade das zonas penitenciárias, surpopulation prisional, o laxismo na gestão destes meios onde coabitam os mineiros, as mulheres e os homens em promiscuité pavoroso. E como à l? accoutumée, as autoridades serviram à matilha de jornalistas, d? ONGistes, d? actores da sociedade civil falsamente scandalisés, o mesmo discurso martelado desde mais de vinte e cinco anos: “circula, n? lá tem nada a ver! ” As prisões camaronesas estão à l? imagem dos líderes locais, pré-históricos. Elas s? desabam de cansaço, bouffées pelo tempo impiedoso, mesmo badigeonnées de cais, dão l? fenda da velhice. Contrariamente (IR) aos responsáveis políticos, não podem s? atribuir o luxo de morrer em l? opulence. C? está tomando vidas como aquando deeste incêndio qu? podem dizer aos homens qu? estão à extremidade do rolo. Vestígios do passado colonial, viram linchar os heróis nacionais, combatendo-o para a liberdade que o colono nomeava “terroristas” e “anárquicos”, as povoações récalcitrantes “aos valores da civilização”, as prisões camaronesas atravessaram as épocas e encarnam penosamente a memória nacional. Se apenas pudessem falar, entregariam aos historiadores d? aujourd? hoje os segredos inavouables dos regimes políticos que tyrannisé o país. Assassinatos, espíritos torturados dos quais o sangue secado abrange doravante os muros definitivamente sujados.
L? inferno das prisões camaronesas é o descrito por que Deve, onde as almas damnées pela sociedade e o poder político tourmentées pelos demónios de l? opressão. Ninguém haver. Ninguém não pode sobreviver à sujidade, mistura deliciosa de Pisa e de matéria fecal, que s? estofo da maré à perda de vista nestas células da morte onde entassés centena d? animais chamados homens. Ninguém não pode sobreviver aos bastonnades regulares ritmados por verdadeiros abusos corporais praticados por os que são suposto fazer respeitar a lei ou, mais dramática ainda, pelo mais viciosa dos delinquentes, insatiables cervos lançados em l? arena. Nietzsche procurava o super-homem, as prisões camaronesas l? encontrou. Sim parce qu? é necessário ser surhumain para poder viver o que se passa estes em lugares de desolação, ou então sobhumano para poder ter consciência deo que s? lá feito e decidir manter o statu quo. São uma vergonha à dignidade humana, uma vergonha à consideração da vida, uma vergonha aos valores humanistas que florescem sobre as grandes declarações assinadas e ratificadas. Enquanto os orçamentos ministeriais não cessam d? aumentar cujo a quase totalidade é desperdiçada em despesas de missão à l? estrangeiro ou em l? compra de somptueuses berlinas todas as opções, os prisioneiros devem satisfazer-se d? um alimento infecte no qual gisent demasiado frequentemente os cadáveres de ratos e outras baratas. Enquadrados por matons incompetentes, não devendo a sua admissão à este ofício boca-miséria qu? à l? intervenção d? “um parente”, os pensionistas dos centros de l? horror aprende de tornar-se mais perverso qu? não o estão antes da sua admissão. Ele n? não é surpreendente qu? com os tráfegos de qualquer tipo (droga, cânhamo, cigarro), alguns caïds não desejam mais reencontrar o mundo externo, porque a liberdade eles l? adquirem facilmente remunerando fortemente os vigias. O negócio é mais suave em taule, distante do flicaille zélée que n? é nunca contente de l? enorme envelope qu? recebe.
Então qu? importa que criminosos rebentam, calcinados por chamas em cólera, qu? importa qu? sejam reduzidos em cinzas, aquilo pode apenas aliviar mais ligeiramente a bolsa do contribuinte já vampirisée inúmeras pelas taxas e outras cobranças fiscais que não vão construir a nação, mas engrossar a fortuna roitelet e seus courtisans. Desde qu? ele s? remarié pequeno arriviste tirado do riacho, o nosso ouropel galo não cessa de encontrar à vida castelo dos gostos exquis. Balades em avião, estadas prolongados em Ocidente, “o Boss”, como cognominam-no os seus parentes, é um grande senhor que crê em l? immortalité político e “ao liberalismo comunitário”, uma espécie d? ineptie ideológico soprado preciosos pelos conselheiros ocidentais a fim de melhor subjugar as massas iletradas. C? está em l? _ ignorância povo que se perpetuar poder. “O Velho Leão” soube fazer desta sabedoria machiavélienne seu credo. Nunca como aujourd? hoje, o povo n? a tanto dançado mais qu? ele n? pensou, tomados na espiral de l? esperança artificialmente mantida, perdida nas brumas das reformas abortadas e os sucessos rafistolés, seprefere- saouler à l? embriaguez da mentira d? Estado e satisfazer-se das migalhas único l? ele ele refile os dias de grandes escassezs, ao lugar d? iniciar uma reflexão profunda sobre esta “amanhã” que não se construirá muito única. Vendo as imagens dos corpos calcinados à New-Bell, alguns preferem “zapper” sobre Segredo Story e s? extasier na frente dos imbécillités d? uma televisão que tem-se tornado caixote de lixo. “Vai-se fazer como? O Camarões c? são o Camarões” podem seguir sobre as ondas radiofónicas, uma constatação d? malogro permanente e uma renúncia tremenda, crer que “pensar” l? futuro é impossível. Apesar das promessas de mudança e modernité, o Renascimento infatigavelmente claironné é uma embarcação fantasma que navega nas águas escuras do delírio demagógico.
“Muito pourris! ” s? gritava-se nos anos 1990, aquando braise social que falhou custar ao monarca actual a sua coroa d? espinhas. O verme n? não está não somente na maçã, contaminou todo o pomar. Várias vezes nomeado ao hit dos países mais corrompidos, o Camarões são l? um dos raros países ao mundo onde a corrupção é o grande desporto nacional. Se nasce-se corrupteur e fica-se corrompido. Todos os estratos há. C? é malédiction local. Não se conta mais o número de pessoas que têm encontrado a morte nos hospitais públicos falta “de não ter lubrificado a pata” ao médico. Poderia-se tomar séculos para recensear os casos magouilles nos sectores privados e públicos. Mais engraçada em l? negócio, c? é que os homens en charge de lutar contra este cancro social são conhecidos notoriamente para ser eles mesmos de potentes corrompidos. Recentes as acções judiciais contra elevados responsáveis são apenas fumigènes para calmar a cólera d? uma parte do povo excedido por tanto d? abuso, e pequenas vinganças que reflectem a virulência dos combates que efectuam-se courtisans do príncipe. Alguns deos que são acusados aujourd? hoje, distante d? ser anjos, sofre a fúria o seu “Boss”, culpados de acordo com ele d? ruminé pretensões presidenciais. Assim, o primeiro d? entre nós envia uma mensagem bastante subliminal ao ambiciosos que pensam em l? sombra único l? hora da sua reforma tocou. Que nenni. “Nós não mover! ” quis dizer alterando para uma énième vez a lei suprema do país. Os que encensaient ontem a limitação do mandato presidencial são actualmente o mesma a encontrar-o anticonstitucionais. Recorre-se mais maiores a espíritos da República para explicar ao povo affamé que a felicidade está na nova constituição. Como se o povo completamente devia-se, mas deixa fazer parce qu? tem marre de descer na rua e fazer-se tirar acima sem que aquilo n? comova as câmaras dos meios de comunicação social internacionais. Désabusé pelo apoio constante das chancelarias ocidentais aos demagogos locais, cansado de s? propôr-se dizer qu? é preguiçoso e incapaz de querer a mudança, esgotada de dar os seus fios à morte e terminada pelos bidasses, desgostado de ver a coroa do rei salvo por l? intervenção manu militari das legiões estrangeiras, rápidas a velarem sobre os interesses, o povo deixa fazer e põe-se por sua vez como os seus líderes a dançar, se saouler.
D? enormes colunas de fumo s? criam no céu de Douala, a prisão de New-Bell entrega o seu final combate. Gritos fazem-se entender; à l? exterior, dos gendarmes pesadamente armados afasta o curiosos. A maior parte dos membros do governo está licenças na Europa, os lordes e Condes da República vão, neste mês d? Agosto, aproveitar das suas residências secundárias em Ocidente. Despacha-se sobre o lugar “um representante especial” para fazer l? estado dos lugares, c? est-à-dire contar as mortes e avaliar os estragos materiais. Ele drenagem, estufa das mãos e papote com os seus colegas. Fará uma declaração pompeuse na frente scribes governamentais entassés como insectos ao redor d? um fogo incandescent. “Sobre muito as Elevadas Recomendações de sua Excelência o Chefe de l? Estado” lançará num ar solene, verbiage habitual, estrangulado por l? emoção muito palpable de fazer l? abertura dos JT da noite. C? é a sua “pequena amiga” que estará contente de ver o tronche esta ventripotent meugler sottises, poderá sair doravante a cabeça bem elevada e o nariz nas coberturas, significando ao bairro inteiro que o seu “patrocinador” passou “ao tele”, doravante é também “um grande”. A imprensa sob perfusão governamental retomará o dia seguinte ao comunicado enviado directamente de Paris, o lugar de veraneio privilegiado da casta política nacional. Alugará-se os sábios instruções “do chefe de l? Estado”, a grandeza da sua alma, e a generosidade o seu excêntrico de mulher que, extraindo nas malas públicas, oferecerá graciosamente pacotilles às famílias do sinistrados. Não será necessário contar com l? oposição laminada pela fome e as pequenas ambições para s? criar contra este mascarade. É sem líder e é cortada da realidade. Os Pathétiques carismáticos, oponentes perderam a sua legitimidade e a sua credibilidade desde a maioria foi s? sentar à mesa do monarca para participar também “mangeoire”. No entanto, numerosos são os que creram neles, deixando frequentemente apoiá-los todo para os seus programas eleitorais. Uma vez as eleições terminadas, os favores atribuídos e os postos ministeriais distribuídos, os oponentes trocam os seus fatos d? homens do povo contra casacos sobre medida, magníficas casas de campo e magníficos automóveis.
Nas ruas Yaoundé, cicia-se único os melhores oponentes este gâchis monumental qu? é o reino “soberano” do d? Etoudi está à l? interior do seu próprio clã. Esperam, diz-se, o momento oportuno para pôr termo, por último, este non-sens estatal que prevalece desde demasiado muito tempo. Mas pode-se fazer de confiança estes courtisans que é-o apenas fachada? Aqueles mesmos que não devem o seu ascensão qu? à sua proximidade com o partido e a sua fidelidade à príncipe? Neófitos de círculos occultes que conectam a sua independência e expõem-o à sombrias manipulações, qual peso atribuir à estas intenções “de revolução”? Sobretudo quando alguns destes actores n? obteve a sua promoção social qu? após “tê-los reduzido froc” ao limpo como ao figurado? Esperando que o milagre tenha lugar, com a permissão dos influentes padrinhos ocidentais, as prisões, à l? fase de l? existência diária de milhões Camerounais, continuará à cramer sob um céu lívido. Este n? é amanhã apenas l? verá-se emergir em nenhuma parte de um Barack Obama nacional, s? ele n? não crucifié, para fazer nascer l? esperança à uma mudança real “no berço dos meus antepassados”.
Automatically translated into Portuguese thanks to WorldLingo
Um fogo incendiário destruia, há alguns dias, uma parte da prisão de New-Bell Douala, pulmão de l? economia camaronesa. Dezenas de prisioneiros, bloqueados nas células degradadas, pereciam sob o olhar indiferente dos seus vigias. Houve muito d? tinta vertida para, ainda e sempre, denunciar a vetusdade das zonas penitenciárias, surpopulation prisional, o laxismo na gestão destes meios onde coabitam os mineiros, as mulheres e os homens em promiscuité pavoroso. E como à l? accoutumée, as autoridades serviram à matilha de jornalistas, d? ONGistes, d? actores da sociedade civil falsamente scandalisés, o mesmo discurso martelado desde mais de vinte e cinco anos: “circula, n? lá tem nada a ver! ” As prisões camaronesas estão à l? imagem dos líderes locais, pré-históricos. Elas s? desabam de cansaço, bouffées pelo tempo impiedoso, mesmo badigeonnées de cais, dão l? fenda da velhice. Contrariamente (IR) aos responsáveis políticos, não podem s? atribuir o luxo de morrer em l? opulence. C? está tomando vidas como aquando deeste incêndio qu? podem dizer aos homens qu? estão à extremidade do rolo. Vestígios do passado colonial, viram linchar os heróis nacionais, combatendo-o para a liberdade que o colono nomeava “terroristas” e “anárquicos”, as povoações récalcitrantes “aos valores da civilização”, as prisões camaronesas atravessaram as épocas e encarnam penosamente a memória nacional. Se apenas pudessem falar, entregariam aos historiadores d? aujourd? hoje os segredos inavouables dos regimes políticos que tyrannisé o país. Assassinatos, espíritos torturados dos quais o sangue secado abrange doravante os muros definitivamente sujados.
L? inferno das prisões camaronesas é o descrito por que Deve, onde as almas damnées pela sociedade e o poder político tourmentées pelos demónios de l? opressão. Ninguém haver. Ninguém não pode sobreviver à sujidade, mistura deliciosa de Pisa e de matéria fecal, que s? estofo da maré à perda de vista nestas células da morte onde entassés centena d? animais chamados homens. Ninguém não pode sobreviver aos bastonnades regulares ritmados por verdadeiros abusos corporais praticados por os que são suposto fazer respeitar a lei ou, mais dramática ainda, pelo mais viciosa dos delinquentes, insatiables cervos lançados em l? arena. Nietzsche procurava o super-homem, as prisões camaronesas l? encontrou. Sim parce qu? é necessário ser surhumain para poder viver o que se passa estes em lugares de desolação, ou então sobhumano para poder ter consciência deo que s? lá feito e decidir manter o statu quo. São uma vergonha à dignidade humana, uma vergonha à consideração da vida, uma vergonha aos valores humanistas que florescem sobre as grandes declarações assinadas e ratificadas. Enquanto os orçamentos ministeriais não cessam d? aumentar cujo a quase totalidade é desperdiçada em despesas de missão à l? estrangeiro ou em l? compra de somptueuses berlinas todas as opções, os prisioneiros devem satisfazer-se d? um alimento infecte no qual gisent demasiado frequentemente os cadáveres de ratos e outras baratas. Enquadrados por matons incompetentes, não devendo a sua admissão à este ofício boca-miséria qu? à l? intervenção d? “um parente”, os pensionistas dos centros de l? horror aprende de tornar-se mais perverso qu? não o estão antes da sua admissão. Ele n? não é surpreendente qu? com os tráfegos de qualquer tipo (droga, cânhamo, cigarro), alguns caïds não desejam mais reencontrar o mundo externo, porque a liberdade eles l? adquirem facilmente remunerando fortemente os vigias. O negócio é mais suave em taule, distante do flicaille zélée que n? é nunca contente de l? enorme envelope qu? recebe.
Então qu? importa que criminosos rebentam, calcinados por chamas em cólera, qu? importa qu? sejam reduzidos em cinzas, aquilo pode apenas aliviar mais ligeiramente a bolsa do contribuinte já vampirisée inúmeras pelas taxas e outras cobranças fiscais que não vão construir a nação, mas engrossar a fortuna roitelet e seus courtisans. Desde qu? ele s? remarié pequeno arriviste tirado do riacho, o nosso ouropel galo não cessa de encontrar à vida castelo dos gostos exquis. Balades em avião, estadas prolongados em Ocidente, “o Boss”, como cognominam-no os seus parentes, é um grande senhor que crê em l? immortalité político e “ao liberalismo comunitário”, uma espécie d? ineptie ideológico soprado preciosos pelos conselheiros ocidentais a fim de melhor subjugar as massas iletradas. C? está em l? _ ignorância povo que se perpetuar poder. “O Velho Leão” soube fazer desta sabedoria machiavélienne seu credo. Nunca como aujourd? hoje, o povo n? a tanto dançado mais qu? ele n? pensou, tomados na espiral de l? esperança artificialmente mantida, perdida nas brumas das reformas abortadas e os sucessos rafistolés, seprefere- saouler à l? embriaguez da mentira d? Estado e satisfazer-se das migalhas único l? ele ele refile os dias de grandes escassezs, ao lugar d? iniciar uma reflexão profunda sobre esta “amanhã” que não se construirá muito única. Vendo as imagens dos corpos calcinados à New-Bell, alguns preferem “zapper” sobre Segredo Story e s? extasier na frente dos imbécillités d? uma televisão que tem-se tornado caixote de lixo. “Vai-se fazer como? O Camarões c? são o Camarões” podem seguir sobre as ondas radiofónicas, uma constatação d? malogro permanente e uma renúncia tremenda, crer que “pensar” l? futuro é impossível. Apesar das promessas de mudança e modernité, o Renascimento infatigavelmente claironné é uma embarcação fantasma que navega nas águas escuras do delírio demagógico.
“Muito pourris! ” s? gritava-se nos anos 1990, aquando braise social que falhou custar ao monarca actual a sua coroa d? espinhas. O verme n? não está não somente na maçã, contaminou todo o pomar. Várias vezes nomeado ao hit dos países mais corrompidos, o Camarões são l? um dos raros países ao mundo onde a corrupção é o grande desporto nacional. Se nasce-se corrupteur e fica-se corrompido. Todos os estratos há. C? é malédiction local. Não se conta mais o número de pessoas que têm encontrado a morte nos hospitais públicos falta “de não ter lubrificado a pata” ao médico. Poderia-se tomar séculos para recensear os casos magouilles nos sectores privados e públicos. Mais engraçada em l? negócio, c? é que os homens en charge de lutar contra este cancro social são conhecidos notoriamente para ser eles mesmos de potentes corrompidos. Recentes as acções judiciais contra elevados responsáveis são apenas fumigènes para calmar a cólera d? uma parte do povo excedido por tanto d? abuso, e pequenas vinganças que reflectem a virulência dos combates que efectuam-se courtisans do príncipe. Alguns deos que são acusados aujourd? hoje, distante d? ser anjos, sofre a fúria o seu “Boss”, culpados de acordo com ele d? ruminé pretensões presidenciais. Assim, o primeiro d? entre nós envia uma mensagem bastante subliminal ao ambiciosos que pensam em l? sombra único l? hora da sua reforma tocou. Que nenni. “Nós não mover! ” quis dizer alterando para uma énième vez a lei suprema do país. Os que encensaient ontem a limitação do mandato presidencial são actualmente o mesma a encontrar-o anticonstitucionais. Recorre-se mais maiores a espíritos da República para explicar ao povo affamé que a felicidade está na nova constituição. Como se o povo completamente devia-se, mas deixa fazer parce qu? tem marre de descer na rua e fazer-se tirar acima sem que aquilo n? comova as câmaras dos meios de comunicação social internacionais. Désabusé pelo apoio constante das chancelarias ocidentais aos demagogos locais, cansado de s? propôr-se dizer qu? é preguiçoso e incapaz de querer a mudança, esgotada de dar os seus fios à morte e terminada pelos bidasses, desgostado de ver a coroa do rei salvo por l? intervenção manu militari das legiões estrangeiras, rápidas a velarem sobre os interesses, o povo deixa fazer e põe-se por sua vez como os seus líderes a dançar, se saouler.
D? enormes colunas de fumo s? criam no céu de Douala, a prisão de New-Bell entrega o seu final combate. Gritos fazem-se entender; à l? exterior, dos gendarmes pesadamente armados afasta o curiosos. A maior parte dos membros do governo está licenças na Europa, os lordes e Condes da República vão, neste mês d? Agosto, aproveitar das suas residências secundárias em Ocidente. Despacha-se sobre o lugar “um representante especial” para fazer l? estado dos lugares, c? est-à-dire contar as mortes e avaliar os estragos materiais. Ele drenagem, estufa das mãos e papote com os seus colegas. Fará uma declaração pompeuse na frente scribes governamentais entassés como insectos ao redor d? um fogo incandescent. “Sobre muito as Elevadas Recomendações de sua Excelência o Chefe de l? Estado” lançará num ar solene, verbiage habitual, estrangulado por l? emoção muito palpable de fazer l? abertura dos JT da noite. C? é a sua “pequena amiga” que estará contente de ver o tronche esta ventripotent meugler sottises, poderá sair doravante a cabeça bem elevada e o nariz nas coberturas, significando ao bairro inteiro que o seu “patrocinador” passou “ao tele”, doravante é também “um grande”. A imprensa sob perfusão governamental retomará o dia seguinte ao comunicado enviado directamente de Paris, o lugar de veraneio privilegiado da casta política nacional. Alugará-se os sábios instruções “do chefe de l? Estado”, a grandeza da sua alma, e a generosidade o seu excêntrico de mulher que, extraindo nas malas públicas, oferecerá graciosamente pacotilles às famílias do sinistrados. Não será necessário contar com l? oposição laminada pela fome e as pequenas ambições para s? criar contra este mascarade. É sem líder e é cortada da realidade. Os Pathétiques carismáticos, oponentes perderam a sua legitimidade e a sua credibilidade desde a maioria foi s? sentar à mesa do monarca para participar também “mangeoire”. No entanto, numerosos são os que creram neles, deixando frequentemente apoiá-los todo para os seus programas eleitorais. Uma vez as eleições terminadas, os favores atribuídos e os postos ministeriais distribuídos, os oponentes trocam os seus fatos d? homens do povo contra casacos sobre medida, magníficas casas de campo e magníficos automóveis.
Nas ruas Yaoundé, cicia-se único os melhores oponentes este gâchis monumental qu? é o reino “soberano” do d? Etoudi está à l? interior do seu próprio clã. Esperam, diz-se, o momento oportuno para pôr termo, por último, este non-sens estatal que prevalece desde demasiado muito tempo. Mas pode-se fazer de confiança estes courtisans que é-o apenas fachada? Aqueles mesmos que não devem o seu ascensão qu? à sua proximidade com o partido e a sua fidelidade à príncipe? Neófitos de círculos occultes que conectam a sua independência e expõem-o à sombrias manipulações, qual peso atribuir à estas intenções “de revolução”? Sobretudo quando alguns destes actores n? obteve a sua promoção social qu? após “tê-los reduzido froc” ao limpo como ao figurado? Esperando que o milagre tenha lugar, com a permissão dos influentes padrinhos ocidentais, as prisões, à l? fase de l? existência diária de milhões Camerounais, continuará à cramer sob um céu lívido. Este n? é amanhã apenas l? verá-se emergir em nenhuma parte de um Barack Obama nacional, s? ele n? não crucifié, para fazer nascer l? esperança à uma mudança real “no berço dos meus antepassados”.
The cradle of my ancestors
Automatically translated into English thanks to WorldLingo
Did a fire flamer destroy, a few days ago, part of the prison of New-Beautiful in Douala, lung of L? Cameronian economy. Tens of prisoners, wedged in the dilapidated cells, perished under the indifferent glance their guards. There was much D? ink poured for, still and always, to denounce the outdatedness of the penitentiary zones, prison overpopulation, laxism in the management of these mediums where the minors, the women and the men in an appalling promiscuity cohabit. And as with L? accustomed, the authorities were used for the pack of journalists, D? ONGists, D? actors of the civil company wrongfully scandalized, the same speech hammered since more than twenty-five years: “circulate, it N? y has anything to see! ” Are the Cameronian prisons with L? image of the local, prehistoric leaders. They S? collapse of tiredness, puffed out by pitiless time, even whitewashed limes, they give L? glare of old age. Contrary to (ir) political leader, they cannot S? to grant the luxury to die in L? opulence. C? is by taking lives as at the time of this fire qu? they can say to men qu? they are at the end of the roller. Vestiges of the colonial past, they saw lynching the national heroes, the combatants for the freedom which the colonist named “terrorist” and “anarchistic”, the recalcitrant tribes with the “values of civilization”, the Cameronian prisons crossed the times and incarnate the national memory painfully. So only they could speak, they would deliver to the historians D? aujourd? today unavowable secrecies of the political régimes which tyrannized the country. Murders, tortured spirits with which dried blood covers from now on the definitively soiled walls.
L? is hell of the Cameronian prisons that described by Dante, where the hearts damnées by the company and the political power are tormented by the demons of L? oppression. Nobody can survive it. Can nobody survive the filth, mixes delicious of piss and fecal matter, which S? are slack as far as the eye can see in these cells of dead where piled up hundreds D? animals called men. Can nobody still survive the regular drubbings rythmées by true body abuses practised by those which are supposed to make respect the law or, more dramatic, by most vicious of the delinquents, insatiable fawn-coloured jetés in L? arena. Did Nietzsche seek the superman, the Cameronian prisons L? found. Yes parce qu? it is necessary to be superhuman to be able to live what occurs in these places from desolation, or then under-human to be able to be aware of what S? y made and to decide to maintain the status quo. They are a shame with human dignity, a shame with the consideration of the life, a shame with the humanistic values which flower on the great signed and ratified declarations. While the ministerial budgets do not cease D? to increase whose near total is wasted in expenses of mission to L? foreigner or in L? do purchase of sumptuous trucks all options, the prisoners have to be satisfied D? a repugnant food in which too often the corpses of rats and other cockroaches lie. Framed by inefficient screws, do not owe their admission with this trade stop-misery qu? with L? intervention D? a “relative”, boarders of the centers of L? do horror learn how to become more perverse qu? they are not it before their admission. It N? qu is not astonishing? with don't the traffics of any kind (drug, hemp, cigarette), some caïds wish any more to find the external world, because freedom they L? acquire easily by strongly remunerating the guards. Is the business softer in clink, far from the dedicated flicaille which N? is never content with L? enormous envelope qu? it receives.
Then qu? that of the criminals matters burst, calcined by flames in anger, qu? qu imports? they are reduced in ashes, that can only relieve a little more the purse of the taxpayer already vampirized by the innumerable taxes and other tax levies which will not build the nation, but enlarge the fortune of the kinglet and its courtiers. Since qu? it S? is remarié with a small go-getter drawn from the brook, our foil cock does not cease finding with the life of castle of the exquisite tastes. Stroll in the plane, stays prolonged in Occident, the “Boss”, as its close relations call it, is a large lord who believes in L? political immortality and with “Community liberalism”, a kind D? ideological ineptitude puffed up by the invaluable Western advisers in order to better subjugate the illiterate masses. C? is in L? ignorance of the people that the capacity is perennialized. The “old Lion” knew to make this wisdom machiavélienne its creed. Never like aujourd? today, people N? qu danced more as much? it N? thought, taken in the spiral of L? does hope artificially maintained, lost in the fogs of the fallen through reforms and rafistolés successes, it prefer saouler with L? intoxication of the lie D? State and to be satisfied with the crumbs that L? one him refile days of great food shortages, with the place D? to start a major reflexion over this “tomorrow” which will not be built all alone. By seeing the images of the bodies calcined with New-Beautiful, some prefer “zapper” on Secret Story and S? extasier in front of the imbecillities D? a television become dustbin. “One will make how? Cameroun C? ” can one is Cameroun follow on the radiophonic waves, a report D? permanent failure and a terrible resignation, to believe that “to think” L? future is thing impossible. In spite of the promises of change and modernity, the Revival inlassablement claironné is a ghost ship which sails in obscure water of is delirious demagogic.
“All rotted! ” S? did one clean in the years 1990, at the time of the social ember which failed to cost to the current monarch his crown D? spines. Worm N? is not only in apple, it contaminated all the orchard. Are several times named at the hit of the most corrupted countries, Cameroun L? one of the rare countries in the world where the corruption is the great national sport. One is born corrupting to with it and one becomes corrupted. All the social layers pass there. C? is the local curse. One does not count any more the number of people having found death in the public hospitals fault not “of not having lubricated the leg” with the doctor. One could take centuries to count the cases of chicaneries in the private and public sectors. Funniest in L? business, C? is that the men in responsibility of fight against this social cancer are manifestly known to be themselves of powerful corrupted. The recent judicial actions against high persons in charge are only the smoke-producing ones to calm anger D? part of the people exceeded by so much D? abuse, and of small revenges which reflect the virulence of the engagements that the courtiers of the prince carry out themselves. Some of those which are marked aujourd? today, far D? to be angels, undergo the fury of their “Boss”, culprits according to him D? to have ruminated presidential claims. Thus, first D? between us sends a rather subliminal message to ambitious who think in L? shade what L? hour of its retirement sounded. That nenni. “Not to move Us! ” he meant while modifying for one énième time the supreme law of the country. Those which encensaient the limitation of the presidential mandate yesterday are the same ones to currently find it anticonstitutional. One calls upon the great minds of the Republic to explain to the famished people than happiness is in the new constitution. As if the people were completely easily deceived, but it lets make parce qu? it having some enough to go down in the street and to be made draw above without that N? moves the cameras by the international media. Disillusioned by the constant support of the Western chancelleries for the local demagogues, tired S? to intend to say qu? it is lazy and unable to want the change, exhausted to give its sons to dead and completed by the bidasses, disgusted to see the crown of the king saved by L? intervention manu militari of the foreign, prompt legions to take care on the interests, the people lets make and is put in its turn like its leaders to dance, with saouler.
D? enormous columns of smoke S? raise in the sky of Douala, the prison of New-Beautiful book its ultimate combat. Cries are made hear; with L? outside, from the heavily armed gendarmes move away the curious ones. Are the majority of the members of the government on leave in Europe, the Lords and counts of the Republic go, in this month D? August, to benefit from their second homes in Occident. One dispatches a “special representative on the spot” to make L? inventory of fixtures, C? be-with-statement to count deaths and to evaluate the property damages. It laughs, greenhouse of the hands and papote with his colleagues. It will make a pompeuse statement in front of the governmental scribes piled up like insects around D? an incandescent fire. “On the Very High Recommendations of its Excellence the Chief of L? Will State” launch in a solemn air, the usual verbosity, strangled by L? very palpable emotion to make L? opening of all the JT of the evening. C? is his/her “small girlfriend” who will be glad to see the mug of this ventripotent meugler stupidities, it will be able to leave from now on the quite high head and the nose in the summits, while meaning with the whole district that its “sponsor” passed to the “TV”, henceforth he is also “large”. The press under governmental perfusion will take again the following day with official statement sent directly of Paris, the privileged vacation resort of the national political caste. One will rent the wise instructions of the “chief of L? State”, size of its heart, and the generosity of its eccentric of woman who, drawing from the public trunks, will gracefully offer shoddy goods to the families of the disaster victims. One will not have to count on L? opposition rolled by the hunger and the small ambitions for S? to raise against this masquerade. It without leader and is cut reality. Pathetic charismatic, the opponents lost their legitimacy and their credibility since the majority went S? to sit with the table of the monarch to also take part in the “manger”. However, many which is those believed in them, leaving often very to support their electoral programs. Once do the finished elections, the granted favours and the distributed ministerial stations, the opponents exchange their clothes D? men of the people counters jackets to measure, of superb villas and splendid cars.
In is the streets of Yaounde, it whispered that the best opponents with this monumental waste qu? of the “Master” D is the reign? Are Etoudi with L? interior of its own clan. They wait, says one, the convenient period to put an end, finally, with this official nonsense which prevails since too a long time. But can one trust these courtiers who are it only of frontage? These same which don't owe their rise qu? with their proximity with the party and their allegiance with the prince? Initiated occult circles which connect to dark handling, which weight exposes their independence and them to grant to these intentions of “revolution”? Especially when some of these actors N? obtained their social advancement qu? after “having lowered to them froc” with clean as with illustrated? While waiting for that the miracle takes place, with the permission of the influential Western godfathers, prisons, with L? instar of L? daily existence of million Cameronian, will continue with cramer under a livid sky. This N? is not tomorrow that L? one will see emerging from nowhere Barack Obama national, S? it N? is not crucifié, to give birth to L? hope with a real change in the “cradle of my ancestors”.
Automatically translated into English thanks to WorldLingo
Did a fire flamer destroy, a few days ago, part of the prison of New-Beautiful in Douala, lung of L? Cameronian economy. Tens of prisoners, wedged in the dilapidated cells, perished under the indifferent glance their guards. There was much D? ink poured for, still and always, to denounce the outdatedness of the penitentiary zones, prison overpopulation, laxism in the management of these mediums where the minors, the women and the men in an appalling promiscuity cohabit. And as with L? accustomed, the authorities were used for the pack of journalists, D? ONGists, D? actors of the civil company wrongfully scandalized, the same speech hammered since more than twenty-five years: “circulate, it N? y has anything to see! ” Are the Cameronian prisons with L? image of the local, prehistoric leaders. They S? collapse of tiredness, puffed out by pitiless time, even whitewashed limes, they give L? glare of old age. Contrary to (ir) political leader, they cannot S? to grant the luxury to die in L? opulence. C? is by taking lives as at the time of this fire qu? they can say to men qu? they are at the end of the roller. Vestiges of the colonial past, they saw lynching the national heroes, the combatants for the freedom which the colonist named “terrorist” and “anarchistic”, the recalcitrant tribes with the “values of civilization”, the Cameronian prisons crossed the times and incarnate the national memory painfully. So only they could speak, they would deliver to the historians D? aujourd? today unavowable secrecies of the political régimes which tyrannized the country. Murders, tortured spirits with which dried blood covers from now on the definitively soiled walls.
L? is hell of the Cameronian prisons that described by Dante, where the hearts damnées by the company and the political power are tormented by the demons of L? oppression. Nobody can survive it. Can nobody survive the filth, mixes delicious of piss and fecal matter, which S? are slack as far as the eye can see in these cells of dead where piled up hundreds D? animals called men. Can nobody still survive the regular drubbings rythmées by true body abuses practised by those which are supposed to make respect the law or, more dramatic, by most vicious of the delinquents, insatiable fawn-coloured jetés in L? arena. Did Nietzsche seek the superman, the Cameronian prisons L? found. Yes parce qu? it is necessary to be superhuman to be able to live what occurs in these places from desolation, or then under-human to be able to be aware of what S? y made and to decide to maintain the status quo. They are a shame with human dignity, a shame with the consideration of the life, a shame with the humanistic values which flower on the great signed and ratified declarations. While the ministerial budgets do not cease D? to increase whose near total is wasted in expenses of mission to L? foreigner or in L? do purchase of sumptuous trucks all options, the prisoners have to be satisfied D? a repugnant food in which too often the corpses of rats and other cockroaches lie. Framed by inefficient screws, do not owe their admission with this trade stop-misery qu? with L? intervention D? a “relative”, boarders of the centers of L? do horror learn how to become more perverse qu? they are not it before their admission. It N? qu is not astonishing? with don't the traffics of any kind (drug, hemp, cigarette), some caïds wish any more to find the external world, because freedom they L? acquire easily by strongly remunerating the guards. Is the business softer in clink, far from the dedicated flicaille which N? is never content with L? enormous envelope qu? it receives.
Then qu? that of the criminals matters burst, calcined by flames in anger, qu? qu imports? they are reduced in ashes, that can only relieve a little more the purse of the taxpayer already vampirized by the innumerable taxes and other tax levies which will not build the nation, but enlarge the fortune of the kinglet and its courtiers. Since qu? it S? is remarié with a small go-getter drawn from the brook, our foil cock does not cease finding with the life of castle of the exquisite tastes. Stroll in the plane, stays prolonged in Occident, the “Boss”, as its close relations call it, is a large lord who believes in L? political immortality and with “Community liberalism”, a kind D? ideological ineptitude puffed up by the invaluable Western advisers in order to better subjugate the illiterate masses. C? is in L? ignorance of the people that the capacity is perennialized. The “old Lion” knew to make this wisdom machiavélienne its creed. Never like aujourd? today, people N? qu danced more as much? it N? thought, taken in the spiral of L? does hope artificially maintained, lost in the fogs of the fallen through reforms and rafistolés successes, it prefer saouler with L? intoxication of the lie D? State and to be satisfied with the crumbs that L? one him refile days of great food shortages, with the place D? to start a major reflexion over this “tomorrow” which will not be built all alone. By seeing the images of the bodies calcined with New-Beautiful, some prefer “zapper” on Secret Story and S? extasier in front of the imbecillities D? a television become dustbin. “One will make how? Cameroun C? ” can one is Cameroun follow on the radiophonic waves, a report D? permanent failure and a terrible resignation, to believe that “to think” L? future is thing impossible. In spite of the promises of change and modernity, the Revival inlassablement claironné is a ghost ship which sails in obscure water of is delirious demagogic.
“All rotted! ” S? did one clean in the years 1990, at the time of the social ember which failed to cost to the current monarch his crown D? spines. Worm N? is not only in apple, it contaminated all the orchard. Are several times named at the hit of the most corrupted countries, Cameroun L? one of the rare countries in the world where the corruption is the great national sport. One is born corrupting to with it and one becomes corrupted. All the social layers pass there. C? is the local curse. One does not count any more the number of people having found death in the public hospitals fault not “of not having lubricated the leg” with the doctor. One could take centuries to count the cases of chicaneries in the private and public sectors. Funniest in L? business, C? is that the men in responsibility of fight against this social cancer are manifestly known to be themselves of powerful corrupted. The recent judicial actions against high persons in charge are only the smoke-producing ones to calm anger D? part of the people exceeded by so much D? abuse, and of small revenges which reflect the virulence of the engagements that the courtiers of the prince carry out themselves. Some of those which are marked aujourd? today, far D? to be angels, undergo the fury of their “Boss”, culprits according to him D? to have ruminated presidential claims. Thus, first D? between us sends a rather subliminal message to ambitious who think in L? shade what L? hour of its retirement sounded. That nenni. “Not to move Us! ” he meant while modifying for one énième time the supreme law of the country. Those which encensaient the limitation of the presidential mandate yesterday are the same ones to currently find it anticonstitutional. One calls upon the great minds of the Republic to explain to the famished people than happiness is in the new constitution. As if the people were completely easily deceived, but it lets make parce qu? it having some enough to go down in the street and to be made draw above without that N? moves the cameras by the international media. Disillusioned by the constant support of the Western chancelleries for the local demagogues, tired S? to intend to say qu? it is lazy and unable to want the change, exhausted to give its sons to dead and completed by the bidasses, disgusted to see the crown of the king saved by L? intervention manu militari of the foreign, prompt legions to take care on the interests, the people lets make and is put in its turn like its leaders to dance, with saouler.
D? enormous columns of smoke S? raise in the sky of Douala, the prison of New-Beautiful book its ultimate combat. Cries are made hear; with L? outside, from the heavily armed gendarmes move away the curious ones. Are the majority of the members of the government on leave in Europe, the Lords and counts of the Republic go, in this month D? August, to benefit from their second homes in Occident. One dispatches a “special representative on the spot” to make L? inventory of fixtures, C? be-with-statement to count deaths and to evaluate the property damages. It laughs, greenhouse of the hands and papote with his colleagues. It will make a pompeuse statement in front of the governmental scribes piled up like insects around D? an incandescent fire. “On the Very High Recommendations of its Excellence the Chief of L? Will State” launch in a solemn air, the usual verbosity, strangled by L? very palpable emotion to make L? opening of all the JT of the evening. C? is his/her “small girlfriend” who will be glad to see the mug of this ventripotent meugler stupidities, it will be able to leave from now on the quite high head and the nose in the summits, while meaning with the whole district that its “sponsor” passed to the “TV”, henceforth he is also “large”. The press under governmental perfusion will take again the following day with official statement sent directly of Paris, the privileged vacation resort of the national political caste. One will rent the wise instructions of the “chief of L? State”, size of its heart, and the generosity of its eccentric of woman who, drawing from the public trunks, will gracefully offer shoddy goods to the families of the disaster victims. One will not have to count on L? opposition rolled by the hunger and the small ambitions for S? to raise against this masquerade. It without leader and is cut reality. Pathetic charismatic, the opponents lost their legitimacy and their credibility since the majority went S? to sit with the table of the monarch to also take part in the “manger”. However, many which is those believed in them, leaving often very to support their electoral programs. Once do the finished elections, the granted favours and the distributed ministerial stations, the opponents exchange their clothes D? men of the people counters jackets to measure, of superb villas and splendid cars.
In is the streets of Yaounde, it whispered that the best opponents with this monumental waste qu? of the “Master” D is the reign? Are Etoudi with L? interior of its own clan. They wait, says one, the convenient period to put an end, finally, with this official nonsense which prevails since too a long time. But can one trust these courtiers who are it only of frontage? These same which don't owe their rise qu? with their proximity with the party and their allegiance with the prince? Initiated occult circles which connect to dark handling, which weight exposes their independence and them to grant to these intentions of “revolution”? Especially when some of these actors N? obtained their social advancement qu? after “having lowered to them froc” with clean as with illustrated? While waiting for that the miracle takes place, with the permission of the influential Western godfathers, prisons, with L? instar of L? daily existence of million Cameronian, will continue with cramer under a livid sky. This N? is not tomorrow that L? one will see emerging from nowhere Barack Obama national, S? it N? is not crucifié, to give birth to L? hope with a real change in the “cradle of my ancestors”.
Vagga av min förfäder
Automatically translated into Swedish thanks to WorldLingo
Flameren förstör, några dagar sedan, avfyrade delen av fängelset av Ny-Härligt i Douala, lung av L? Cameronian ekonomi. Tio av fång som kilades i de dilapidated cellerna, förgicks under det likgiltiga ögonkastet deras vakter. Det fanns mycket D? färgpulver som hälls för som är stilla och alltid, för att skarpt kritisera outdatednessen av straffanstalten, zonplanerar, fängelseoverpopulation, laxism i ledningen av dessa massmedia var minderårigarna, kvinnorna och manarna i en hemsk promiscuity sammanbor. Och som med L? vana användes myndigheterna för packen av journalister, D? ONGists D? skådespelarear av det borgerliga företaget scandalized wrongfully, det samma anförandet som bultades efter mer än twenty-five år: ”cirkulera, det N? y har något att se! ” Är de Cameronian fängelserna med L? avbilda av lokalen, förhistoriska ledare. Dem S? kollapsen av tirednessen som ut pustas vid obarmhärtig tid, även kalkade limefrukter, ger de L? ilsken blick av gamlingen. Tvärtemot (den ir) politisk ledare, kan inte de S? att bevilja lyxen till matrisen i L? opulence. C? är, genom att ta liv, som på tiden av detta avfyra qu? dem cannågot att säga till manar qu? de är på avsluta av rullen. Vestiges av den koloniala förflutnan, sågar de lyncha medborgarehjältarna, kombattanterna för friheten, som nybyggaren namngav ”terroristen” och ”det anarchistic”, de motspänstiga stammarna med ”värderar av civilisation”, de Cameronian fängelserna som korsas tiderna och, incarnate medborgareminnet painfully. Kunde så endast de tala, dem skulle levererar till historikerna D? aujourd? i dag unavowable secrecies av de politiska régimesna som tyrannized landet. Mord torterade andar med som torkade, blod täcker från nu på de definitively smutsade väggarna.
L? är helvete av de Cameronian fängelserna som beskrivit av Dante, var hjärtadamnéesna av företaget och det politiskt driver pinas av demonerna av L? förtryck. Inget kan fortleva det. Kan inget fortleva smörjan, blandningar som är läckra av piss, och den fecal materien, som S? är slaka så avlägsna, som syna kan se i dessa celler av dead, var travt upp hundreds D? djur kallade manar. Kan inget stillbilden fortleva stamgästdrubbingsna som rythmées vid riktigt förkroppsligar missbruk som är erfarna av de, som är förment att göra respekt lagen eller, mer dramatisk, vid mest ondskefull av brottslingarna, omättliga lisma-färgade jetés i L? arena. det Nietzsche sökanden stålmannen, Cameronianen fängslar L? funnit. Ja parce qu? det är nödvändigt att vara superhuman bor vad uppstår i dessa förlägger från enslighet, eller därefter under-människan är medveten av vilket S? gjort y och att avgöra att underhålla status quo. De är en skam med människovärde, en skam med övervägandet av livet, värderar en skam med det humanistiskt som blommar på de undertecknade och ratificerade förklaringarna för storen. Fördriva de ministerial budgetarna upphör inte D? till förhöjning vars nära slutsumma slös bort in, uppta som omkostnad av beskickning till L? utlänning eller i L? köp av överdådigt åker lastbil alla alternativ, fången måste att vara tillfredsställt D? en motbjudande mat, som liken av tjaller i för ofta, och andra kackerlackor ligger. Inramat av ineffektivt skruvar, varar skyldig inte deras erkännande med denna handelstoppa-misär qu? med L? ingripande D? ”en släkting”, boarders av centrerar av L? lärer fasan hur man blir mer motsträvig qu? de är inte det för deras erkännande. Det N? qu inte görar häpen? med inte trafikerar av någon sort (drogen, hemp, cigarett), några caïds önskar något mera att finna den yttre världen, därför att frihet dem L? få lätt, genom starkt att belöna vakterna. Är affären mer mjuk i finka, långtifrån den hängivna flicaillen som N? är aldrig nöjt med L? jättelikt kuvert qu? den mottar.
Därefter qu? att av brottslingmateriabristningen, calcined by flammar i ilska, qu? qu-importer? de förminskas i aska, kan det endast avlösa lite ett mer handväskan av skattebetalaren vampirized redan vid de innumerable skatterna och andra skattuttaxeringar vilket ska inte byggande nationen, men förstorar förmögenheten av kingleten och dess hovmän. Efter qu? det S? är remarié med en liten streber som dras från bäcken som är vår omkullkastar reser upp upphör inte att finna med livet av slottet av de utsökta smakerna. Strosa i det plant, stag som är långvariga i Occident, ”, basar”, som dess nära förbindelseappell det, är en stor lord som tror i L? politisk immortality och med ”gemenskapliberalism”, en sort D? den ideologiska ineptituden pusta upp vid de ovärderliga västra konsulenterna för att förbättra underkuvar analfabeten samlas. C? är i L? okunnighet av folket, att kapaciteten är, perennialized. ”Den gammala lionen” visste för att göra denna vishetmachiavélienne dess bekännelse. Aldrig lik aujourd? i dag folk N? qu dansade så mycket? det N? tanke som tas i röra sig i spiral av L? hopp som underhålls som konstgjort är borttappadt i dimmorna av de stupade through reformerna och rafistolésframgångarna, det föredrar saouler med L? intoxication av lien D? Påstå och att tillfredsställas med smulorna som L? en honom refile dagar av stora matbrister, med förlägga D? att starta en ha som huvudämnereflexion över detta ”i morgon” som ska för att inte byggas all bara. Genom att se, avbildar av förkroppsligar calcined med Ny-Härligt, föredrar några ”zapper” på hemlig berättelse och S? mer extasier framme av imbecillitiesna D? en television blir soptunnan. ”Gör ska en hur? Cameroun C? ” en är kan Cameroun följer på det radiophonic vinkar, en rapport D? permanent fel och en ruskig avsägelse, att tro det ”till funderare” L? framtid är det omöjliga tinget. Trots är löftena av ändring och modernity, nypremiärinlassablementclaironnéen en spökeship som seglar i oklart bevattnar av är yrande demagogiskt.
”All ruttnat! ” S? krönade en rengöring i åren 1990, på tiden av den sociala glöden, som missade för att kosta till strömmonarken his, D? ryggar. Avmaska N? inte endast i äpplet, det som är kontaminerat är alla fruktträdgård. Namnges flera tider på hiten av de mest fördärvade länderna, Cameroun L? ett av de sällsynta länderna i världen var korruptionen är den stora medborgaresporten. En är fött fördärv till med den, och en blir fördärvad. Alla sociala lagrar passerar där. C? är lokalförbannelsen. En räknar inte något mera antal människor som har funnit död i de offentliga sjukhusen, kritiserar inte ”av inte smörjning av lägga benen på ryggen” med manipulera. En kunde ta århundraden för att räkna fallen av chicaneries i de privata och offentliga sektorerna. Mest rolig i L? affär C? är det som manarna i ansvar av slagsmål mot denna sociala cancer är tydligen bekant sig själv av kraftigt som ska fördärvas. De nya juridiska handlingarna mot kickpersoner i laddning är endast röka-producera som lugnar ilska D? del av folket som överskrids av så mycket D? missbruk, och av lilla hämnder som reflekterar virulencen av kopplingarna, som hovmännen av princen bär ut sig själv. Några av de som är den markerade aujourden? i dag avlägset D? genomgå raseriet av deras ”basar”, gärningsmän enligt honom D för att vara änglar? att ha ruvat presidents- fordrar. Således första D? mellan oss överför ett snarlikt subliminalt meddelande till ambitiöst vem funderare i L? skugga vilket L? timmen av dess avgång lät. Den nenni. ”Inte till flyttningen oss! ” betydde han stunder som ändrar för en énièmetid den suveräna lagen av landet. De som encensaient begränsningen av det presidents- mandat är igår samma som för närvarande finner det anticonstitutionalen. Appeller en på storen varar besvärad av republiken för att förklara till det famished folket, än lyckan är i den nya konstitutionen. Som, om folket bedrogs fullständigt lätt, bara det låter för att göra parce qu? den som har några nog som går, besegrar i gatan och som ska göras attraktion över utan det N? flyttningar kamerorna vid landskampmassmedia. Desillusionerat av den konstant servicen av de västra chancelleriesna för lokaldemagogarna, trött S? att ämna till något att säga qu? den är lat och oförmögen att önska att ändringen som är utmattad ska ge dess sons till dött och som avslutar av bidassesna som äcklas för att se kröna av konungen sparad av L? ingripandemanumilitarien av de utländska snabba legionerna som tar omsorg på, intresserar, folket låter för att göra och sätts i dess vändnågot liknande dess ledare som dansar, med saouler.
D? jättelika kolonner av röker S? lönelyften i skyen av Douala, fängelset av Ny-Härligt bokar dess ultimat strid. Skrik göras hör; med L? utanför från den tungt beväpnade gendarmesflyttningen bort de nyfikna. Är majoriteten av medlemmarna av regeringen på tjänstledighetar i Europa, lordsna, och räkningar av republiken gå, i denna månad D? Augusti att gynna från deras understöder hem i Occident. Utskick ett ”ett specialt representativt på fläcken” som gör L? inventarium av fast tillbehör, C? vara-med-meddelande som räknar dödar och som utvärderar egenskapsskadorna. Det skrattar, räcker växthuset av och papote med hans kollegor. Det ska gör ett pompeusemeddelande främre av de stats- scribesna som travdes upp lika kryp runt om D? ett glödande avfyrar. ”På de Very kickrekommendationerna av dess utmärkthet chefen av L? Den ska statliga” barkassen i ett högtidligt luftar, den vanliga verbosityen som strypas av L? mycket palpable sinnesrörelse som gör L? öppna allra JTEN av aftonen. C? är his/hennes ”små flickvän” vem ska är glad att se råna av stupidities för denna ventripotent meugler, det ska lämnar från nu på ganska kickhuvudet och näsan i toppmötena, stunder som är menande med det hela området, som dess ”sponsor” passerade till ”TV:N”, fortsättningsvis honom är också ”stor”. Pressen under stats- perfusion ska take igen efter dagen med det officiella meddelandet som överförs direkt av Paris, den privilegierade semestersemesterorten av den politiska kasten för medborgare. En ska hyra de kloka anvisningarna av ”chefen av L? Påstå”, storleksanpassa av dess hjärta och generositeten av dess original av kvinnan som som drar från de offentliga stammarna, ska behagfullt shoddy godor för erbjudandet till familjerna av katastrofoffren. Ska en inte måste att räkna på L? opposition rullade vid hungern och de små ambitionerna för S? till lönelyften mot denna maskerad. Det utan ledare och är klippt verklighet. Patetiskt karismatiskt, de borttappada motståndarearna deras legitimitet och deras trovärdighet, sedan majoriteten gick S? att sitta med bordlägga av monarken också för att ta del i ”mangeren”. Emellertid trodde många, som är de, i dem och att lämna ofta mycket för att stötta deras val- program. Gör en gång de färdiga valen, de beviljade favörerna, och posterar den utdelade ministerialen, motståndarearna utbyter deras kläder D? manar av folket kontrar klår upp för att mäta, av superb villor och storartade bilar.
I är gatorna av Yaounde, det viskade att de bäst motståndarearna med denna monumentala förlorada qu? av ”det ledar-” Det är regeringstiden? Är Etoudi med L? inre av dess egna clan. Dem väntan, något att säga en, den lämpliga perioden att sätta en avsluta, slutligen, med denna officiella nonsens som segrar efter för en lång tid. Men kan man lita på dessa hovmän som är det endast av fasad? Dessa samma som inte varar skyldig deras löneförhöjning qu? med deras närhet med partit och deras trohet med princen? Initierat ockult cirklar som förbinder till mörkret som behandlar, som väger blottor deras självständighet och dem till lån till dessa avsikter av ”rotationen”? När speciellt några av dessa skådespelarear N? erhöll deras sociala befordran qu? efter ”efter att ha fällt ned till dem froc” med rengöring som med illustrerat? Stunden som väntar det mirakel, äger rum, med tillåtelsen av de inflytelserika västra gudfäderna, fängelser, med L? instar av L? dagligen existens av miljon Cameronian, ska fortsätter med cramer under en blågrå sky. Detta N? inte är morgondagen som L? ska en ser att dyka upp från den ingenstansBarack Obama medborgare, S? det N? inte är crucifié, att ge födelse till L? hopp med en verklig ändring i ”vaggar av min förfäder”.
Automatically translated into Swedish thanks to WorldLingo
Flameren förstör, några dagar sedan, avfyrade delen av fängelset av Ny-Härligt i Douala, lung av L? Cameronian ekonomi. Tio av fång som kilades i de dilapidated cellerna, förgicks under det likgiltiga ögonkastet deras vakter. Det fanns mycket D? färgpulver som hälls för som är stilla och alltid, för att skarpt kritisera outdatednessen av straffanstalten, zonplanerar, fängelseoverpopulation, laxism i ledningen av dessa massmedia var minderårigarna, kvinnorna och manarna i en hemsk promiscuity sammanbor. Och som med L? vana användes myndigheterna för packen av journalister, D? ONGists D? skådespelarear av det borgerliga företaget scandalized wrongfully, det samma anförandet som bultades efter mer än twenty-five år: ”cirkulera, det N? y har något att se! ” Är de Cameronian fängelserna med L? avbilda av lokalen, förhistoriska ledare. Dem S? kollapsen av tirednessen som ut pustas vid obarmhärtig tid, även kalkade limefrukter, ger de L? ilsken blick av gamlingen. Tvärtemot (den ir) politisk ledare, kan inte de S? att bevilja lyxen till matrisen i L? opulence. C? är, genom att ta liv, som på tiden av detta avfyra qu? dem cannågot att säga till manar qu? de är på avsluta av rullen. Vestiges av den koloniala förflutnan, sågar de lyncha medborgarehjältarna, kombattanterna för friheten, som nybyggaren namngav ”terroristen” och ”det anarchistic”, de motspänstiga stammarna med ”värderar av civilisation”, de Cameronian fängelserna som korsas tiderna och, incarnate medborgareminnet painfully. Kunde så endast de tala, dem skulle levererar till historikerna D? aujourd? i dag unavowable secrecies av de politiska régimesna som tyrannized landet. Mord torterade andar med som torkade, blod täcker från nu på de definitively smutsade väggarna.
L? är helvete av de Cameronian fängelserna som beskrivit av Dante, var hjärtadamnéesna av företaget och det politiskt driver pinas av demonerna av L? förtryck. Inget kan fortleva det. Kan inget fortleva smörjan, blandningar som är läckra av piss, och den fecal materien, som S? är slaka så avlägsna, som syna kan se i dessa celler av dead, var travt upp hundreds D? djur kallade manar. Kan inget stillbilden fortleva stamgästdrubbingsna som rythmées vid riktigt förkroppsligar missbruk som är erfarna av de, som är förment att göra respekt lagen eller, mer dramatisk, vid mest ondskefull av brottslingarna, omättliga lisma-färgade jetés i L? arena. det Nietzsche sökanden stålmannen, Cameronianen fängslar L? funnit. Ja parce qu? det är nödvändigt att vara superhuman bor vad uppstår i dessa förlägger från enslighet, eller därefter under-människan är medveten av vilket S? gjort y och att avgöra att underhålla status quo. De är en skam med människovärde, en skam med övervägandet av livet, värderar en skam med det humanistiskt som blommar på de undertecknade och ratificerade förklaringarna för storen. Fördriva de ministerial budgetarna upphör inte D? till förhöjning vars nära slutsumma slös bort in, uppta som omkostnad av beskickning till L? utlänning eller i L? köp av överdådigt åker lastbil alla alternativ, fången måste att vara tillfredsställt D? en motbjudande mat, som liken av tjaller i för ofta, och andra kackerlackor ligger. Inramat av ineffektivt skruvar, varar skyldig inte deras erkännande med denna handelstoppa-misär qu? med L? ingripande D? ”en släkting”, boarders av centrerar av L? lärer fasan hur man blir mer motsträvig qu? de är inte det för deras erkännande. Det N? qu inte görar häpen? med inte trafikerar av någon sort (drogen, hemp, cigarett), några caïds önskar något mera att finna den yttre världen, därför att frihet dem L? få lätt, genom starkt att belöna vakterna. Är affären mer mjuk i finka, långtifrån den hängivna flicaillen som N? är aldrig nöjt med L? jättelikt kuvert qu? den mottar.
Därefter qu? att av brottslingmateriabristningen, calcined by flammar i ilska, qu? qu-importer? de förminskas i aska, kan det endast avlösa lite ett mer handväskan av skattebetalaren vampirized redan vid de innumerable skatterna och andra skattuttaxeringar vilket ska inte byggande nationen, men förstorar förmögenheten av kingleten och dess hovmän. Efter qu? det S? är remarié med en liten streber som dras från bäcken som är vår omkullkastar reser upp upphör inte att finna med livet av slottet av de utsökta smakerna. Strosa i det plant, stag som är långvariga i Occident, ”, basar”, som dess nära förbindelseappell det, är en stor lord som tror i L? politisk immortality och med ”gemenskapliberalism”, en sort D? den ideologiska ineptituden pusta upp vid de ovärderliga västra konsulenterna för att förbättra underkuvar analfabeten samlas. C? är i L? okunnighet av folket, att kapaciteten är, perennialized. ”Den gammala lionen” visste för att göra denna vishetmachiavélienne dess bekännelse. Aldrig lik aujourd? i dag folk N? qu dansade så mycket? det N? tanke som tas i röra sig i spiral av L? hopp som underhålls som konstgjort är borttappadt i dimmorna av de stupade through reformerna och rafistolésframgångarna, det föredrar saouler med L? intoxication av lien D? Påstå och att tillfredsställas med smulorna som L? en honom refile dagar av stora matbrister, med förlägga D? att starta en ha som huvudämnereflexion över detta ”i morgon” som ska för att inte byggas all bara. Genom att se, avbildar av förkroppsligar calcined med Ny-Härligt, föredrar några ”zapper” på hemlig berättelse och S? mer extasier framme av imbecillitiesna D? en television blir soptunnan. ”Gör ska en hur? Cameroun C? ” en är kan Cameroun följer på det radiophonic vinkar, en rapport D? permanent fel och en ruskig avsägelse, att tro det ”till funderare” L? framtid är det omöjliga tinget. Trots är löftena av ändring och modernity, nypremiärinlassablementclaironnéen en spökeship som seglar i oklart bevattnar av är yrande demagogiskt.
”All ruttnat! ” S? krönade en rengöring i åren 1990, på tiden av den sociala glöden, som missade för att kosta till strömmonarken his, D? ryggar. Avmaska N? inte endast i äpplet, det som är kontaminerat är alla fruktträdgård. Namnges flera tider på hiten av de mest fördärvade länderna, Cameroun L? ett av de sällsynta länderna i världen var korruptionen är den stora medborgaresporten. En är fött fördärv till med den, och en blir fördärvad. Alla sociala lagrar passerar där. C? är lokalförbannelsen. En räknar inte något mera antal människor som har funnit död i de offentliga sjukhusen, kritiserar inte ”av inte smörjning av lägga benen på ryggen” med manipulera. En kunde ta århundraden för att räkna fallen av chicaneries i de privata och offentliga sektorerna. Mest rolig i L? affär C? är det som manarna i ansvar av slagsmål mot denna sociala cancer är tydligen bekant sig själv av kraftigt som ska fördärvas. De nya juridiska handlingarna mot kickpersoner i laddning är endast röka-producera som lugnar ilska D? del av folket som överskrids av så mycket D? missbruk, och av lilla hämnder som reflekterar virulencen av kopplingarna, som hovmännen av princen bär ut sig själv. Några av de som är den markerade aujourden? i dag avlägset D? genomgå raseriet av deras ”basar”, gärningsmän enligt honom D för att vara änglar? att ha ruvat presidents- fordrar. Således första D? mellan oss överför ett snarlikt subliminalt meddelande till ambitiöst vem funderare i L? skugga vilket L? timmen av dess avgång lät. Den nenni. ”Inte till flyttningen oss! ” betydde han stunder som ändrar för en énièmetid den suveräna lagen av landet. De som encensaient begränsningen av det presidents- mandat är igår samma som för närvarande finner det anticonstitutionalen. Appeller en på storen varar besvärad av republiken för att förklara till det famished folket, än lyckan är i den nya konstitutionen. Som, om folket bedrogs fullständigt lätt, bara det låter för att göra parce qu? den som har några nog som går, besegrar i gatan och som ska göras attraktion över utan det N? flyttningar kamerorna vid landskampmassmedia. Desillusionerat av den konstant servicen av de västra chancelleriesna för lokaldemagogarna, trött S? att ämna till något att säga qu? den är lat och oförmögen att önska att ändringen som är utmattad ska ge dess sons till dött och som avslutar av bidassesna som äcklas för att se kröna av konungen sparad av L? ingripandemanumilitarien av de utländska snabba legionerna som tar omsorg på, intresserar, folket låter för att göra och sätts i dess vändnågot liknande dess ledare som dansar, med saouler.
D? jättelika kolonner av röker S? lönelyften i skyen av Douala, fängelset av Ny-Härligt bokar dess ultimat strid. Skrik göras hör; med L? utanför från den tungt beväpnade gendarmesflyttningen bort de nyfikna. Är majoriteten av medlemmarna av regeringen på tjänstledighetar i Europa, lordsna, och räkningar av republiken gå, i denna månad D? Augusti att gynna från deras understöder hem i Occident. Utskick ett ”ett specialt representativt på fläcken” som gör L? inventarium av fast tillbehör, C? vara-med-meddelande som räknar dödar och som utvärderar egenskapsskadorna. Det skrattar, räcker växthuset av och papote med hans kollegor. Det ska gör ett pompeusemeddelande främre av de stats- scribesna som travdes upp lika kryp runt om D? ett glödande avfyrar. ”På de Very kickrekommendationerna av dess utmärkthet chefen av L? Den ska statliga” barkassen i ett högtidligt luftar, den vanliga verbosityen som strypas av L? mycket palpable sinnesrörelse som gör L? öppna allra JTEN av aftonen. C? är his/hennes ”små flickvän” vem ska är glad att se råna av stupidities för denna ventripotent meugler, det ska lämnar från nu på ganska kickhuvudet och näsan i toppmötena, stunder som är menande med det hela området, som dess ”sponsor” passerade till ”TV:N”, fortsättningsvis honom är också ”stor”. Pressen under stats- perfusion ska take igen efter dagen med det officiella meddelandet som överförs direkt av Paris, den privilegierade semestersemesterorten av den politiska kasten för medborgare. En ska hyra de kloka anvisningarna av ”chefen av L? Påstå”, storleksanpassa av dess hjärta och generositeten av dess original av kvinnan som som drar från de offentliga stammarna, ska behagfullt shoddy godor för erbjudandet till familjerna av katastrofoffren. Ska en inte måste att räkna på L? opposition rullade vid hungern och de små ambitionerna för S? till lönelyften mot denna maskerad. Det utan ledare och är klippt verklighet. Patetiskt karismatiskt, de borttappada motståndarearna deras legitimitet och deras trovärdighet, sedan majoriteten gick S? att sitta med bordlägga av monarken också för att ta del i ”mangeren”. Emellertid trodde många, som är de, i dem och att lämna ofta mycket för att stötta deras val- program. Gör en gång de färdiga valen, de beviljade favörerna, och posterar den utdelade ministerialen, motståndarearna utbyter deras kläder D? manar av folket kontrar klår upp för att mäta, av superb villor och storartade bilar.
I är gatorna av Yaounde, det viskade att de bäst motståndarearna med denna monumentala förlorada qu? av ”det ledar-” Det är regeringstiden? Är Etoudi med L? inre av dess egna clan. Dem väntan, något att säga en, den lämpliga perioden att sätta en avsluta, slutligen, med denna officiella nonsens som segrar efter för en lång tid. Men kan man lita på dessa hovmän som är det endast av fasad? Dessa samma som inte varar skyldig deras löneförhöjning qu? med deras närhet med partit och deras trohet med princen? Initierat ockult cirklar som förbinder till mörkret som behandlar, som väger blottor deras självständighet och dem till lån till dessa avsikter av ”rotationen”? När speciellt några av dessa skådespelarear N? erhöll deras sociala befordran qu? efter ”efter att ha fällt ned till dem froc” med rengöring som med illustrerat? Stunden som väntar det mirakel, äger rum, med tillåtelsen av de inflytelserika västra gudfäderna, fängelser, med L? instar av L? dagligen existens av miljon Cameronian, ska fortsätter med cramer under en blågrå sky. Detta N? inte är morgondagen som L? ska en ser att dyka upp från den ingenstansBarack Obama medborgare, S? det N? inte är crucifié, att ge födelse till L? hopp med en verklig ändring i ”vaggar av min förfäder”.
Вашгерд моих родоначальницев
Automatically translated into Russian thanks to WorldLingo
Flamer пожара разрушил, немного дней тому назад, часть тюрьмы Нов-Красивейшего в Douala, легке l? Экономия Cameronian. 10 пленников, заклиненные в dilapidated клетках, погибнули под равнодушным блестняном их предохранители. Был много d? чернила полили для, тишина и всегда, денонсируют outdatedness penitentiary зон, перезаселенность тюрьмы, laxism в управлении этих средств где несовершеннолетние, женщины и люди в appalling promiscuity сожительствуют. И как с l? accustomed, авторитеты были использованы для пакета журналистов, d? ONGists, d? актеры гражданской компании wrongfully scandalized, такая же речь ые молотком с больше чем двадцать пять лет: «обеспечьте циркуляцию, оно n? y имеет что-нибыдь увидеть! » Тюрьмы Cameronian с l? изображение местных, доисторических руководителей. Они s? сброс давления tiredness, засопетый вне к pitiless время, даже побеленные известки, они дают l? слепимость престарелого возраста. Политический руководитель противоположности (иКый), они не могут s? дарить роскошь к плашке в l? opulence. C? путем принимать жизни как во время этого пожара qu? они могут сказать к людям qu? они находятся на конце ролика. Vestiges колониального прошлого, они увидели lynching национальные герои, комбатанты для свободы которую колонист назвали «террористом» и «anarchistic», recalcitrant трибы с «значениями цивилизации», тюрьмы Cameronian пересеченные времена и incarnate национальная память тягостно. Настолько только они были в состоянии поговорить, они поставили бы к historians d? aujourd? сегодня unavowable secrecies политических régimes tyrannized страна. Убивает, попытанные духи с которыми высушенная кровь покрывает from now on окончательно удобренные стены.
L? ад тем Cameronian после того как я описаны Dante, где damnées сердец компанией и политической властью tormented демонами l? утеснение. Никто может выдержать оно. Может никто выдержать мразь, смешивает delicious piss и фекального дела, которое s? слабина насколько глаз может увидеть в этих клетках умерших где после того как он сложен вверх по сотниам d? животные вызвали людей. Может никто тишина выдержать регулярно rythmées drubbings поистине злоупотреблениями тела напрактикованными теми предположены, что делают уважением закон или, драматически, самым порочным delinquents, ненасытные пыжик-покрашенные jetés в l? арена. Nietzsche изыскивало superman, тюрьмы l Cameronian? найдено. Да parce qu? обязательно быть сверхчеловеческо смогло в реальном маштабе времени происходит в этих местах от desolation, или после этого под-людск будьте осведомленн что s? сделанный y и решить поддерживать статус-кво. Ими будет стыд с людским саном, стыд с рассмотрением жизни, стыд с humanistic значениями которые цветут на больших подписанных и ратифицированных объявлениях. Пока финансовая смета министерства не перестают d? увеличить около итога расточительствовано в расходах полета к l? иноплеменник или в l? покупкой великолепнейших тележек все варианты, пленники должна быть удовлетворяемый d? repugnant еда в слишком часто трупы крыс и других тараканов лежат. Обрамлено неработоспособными винтами, не задолжайте их допущению с этой trade останавливать-нищетой qu? с l? интервенция d? «родственник», пансионеры центров l? ужас учит как стать больше perverse qu? они не будет им перед их допущением. Оно n? qu не будет удивительнейш? с движения любого вида (снадобья, пеньки, сигареты), некоторые caïds желают больше для того чтобы найти внешний мир, потому что свобода они l? приобретите легко сильно remunerating предохранители. Дело мягке в clink, far from преданное flicaille которое n? не будет никогда содержим с l? преогромный габарит qu? он получает.
После этого qu? что взрыва дел преступников, кальцинированн пламенами в гневе, qu? ввозы qu? они уменьшены в золы, то может только сбросить немного больше портмоне налогоплательщика уже vampirized несметными тяглами и другими налоговыми сборами не построят нацию, но увеличивает удачу kinglet и своих придворных льстцев. С qu? оно s? remarié при малый идти-геттер нарисованный от ручейка, наш кран фольги не перестает найти с жизнью замока восхитительного вкуса. Погуляйте в плоскости, пребывания увеличиваемые в Occident, «босс», по мере того как свои близкия отношения вызывают его, будет большим лордом которому верит в l? политическая бессмертность и с «либерализмом общины», добросердечный d? мировоззренческий ineptitude засопел вверх неоцененными западными советниками более лучше для того чтобы покорить безграмотные массы. C? находит в l? незнание людей что емкость perennialized. «Старый львев» знал для того чтобы сделать этим machiavélienne премудрости свой creed. Никогда как aujourd? сегодня, люди n? qu станцевал более как очень? оно n? мысль, принятая в спираль l? делает искусственни поддерживаемое упование, потеряно в fogs упаденное через реформы и успехи rafistolés, его для того чтобы предпочитать saouler с l? опьянение лож d? Заявите и удовлетворяться с мякишами l? одно он refile дни больших нехваток продовольствия, с местом d? начать главное отражение над этим «завтра» не будет построено совсем самостоятельно. Путем видеть изображения тел кальцинировал с Нов-Красивейшим, некоторые предпочитают «zapper» на втихомолку рассказе и s? extasier перед imbecillities d? телевидение будет dustbin. «Одно сделает как? Камерун c? » может одно Камерун последовать за на radiophonic волны, рапорт d? постоянный отказ и ужасная безропотность, верить что «думать» l? будущим будет вещь невозможная. In spite of посылы изменения и modernity, claironné inlassablement возрождения будет корабль привидения которого ветрила в неясной воде делириозные демагогическими.
«Совсем запрено! » S? одно очистило в летах 1990, во время социального ember который не сумел стоить к в настоящее время monarch его крону d? позвоночники. Глист n? находит not only в яблоке, ем загрязнил полностью orchard. Несколько времен названы на ударе коррумпировать стран, Камеруне l? одна из редких стран в мире где развращением будет большой национальный спорт. Одно принесенный коррумпировать к с ему и одно будет коррумпированным. Все социальные слои проходят там. C? местное заклятье. Одно не подсчитывает больше число людей находя смерть в общественном недостатке стационаров не «смазывать ногу» с доктором. Одно смогло принять столетия для того чтобы подсчитать случаи chicaneries в приватных и общественных сечторах. Funniest в l? дело, c? то, котор люди сами в ответственности драки против этого социального рака manifestly известный мощного, котор нужно коррумпировать. Недавние судебные действия против высоких людей in charge только дым-производя одними для того чтобы утихомирить гнев d? разделите людей превышенных so much d? злоупотребление, и малых revenges которые отражают вирулентность захватов что придворные льстцы принца уносят. Некоторые из тех будут маркированным aujourd? сегодня, далекий d? для того чтобы быть ангелами, пройдите неистовство их «босса», виновницы согласно ему d? ruminated президентские заявки. Таким образом, первый d? между нами посылает довольно подпороговое сообщение к честолюбивому думают в l? тень что l? час своего выхода на пенсию звучал. То nenni. «Не двинуть нас! » он намеревался пока дорабатывающ для одного énième приурочивает высший закон страны. Те encensaient ограничение президентского мандата вчера такими же одними в настоящее время, котор нужно найти его anticonstitutional. Одно call upon большие разумы республики для того чтобы объяснить к famished люди чем счастье находится в новой конституции. Если люди вполне легко были обмануты, только они препятствуют для того чтобы сделать parce qu? оно имея некоторые достаточно, котор нужно пойти вниз в улицу и, котор нужно сделать притяжкой выше без того n? двигает камеры международными средствами. Disillusioned постоянн поддержкой западных chancelleries для местных demagogues, утомленный s? предназначить сказать qu? он ленив и неспособен хотеть изменение, вымотанное для того чтобы дать своих сынков к мертвому и завершитое bidasses, опостылетыми для того чтобы увидеть крону короля сохраненного l? militari manu интервенции чужих, проворных легионов для того чтобы позаботиться на интересах, люди препятствует для того чтобы сделать и положено в свой поворот как свои руководители для того чтобы станцевать, с saouler.
D? преогромные колонки дыма s? поднимите в небе Douala, тюрьме Нов-Красивейшей книги свой предельный бой. Сделаны выкрики слышат; с l? снаружи, от тяжело подготовленных gendarmes двиньте прочь любознательние одни. Большинство членов правительства на разрешении в Europe, лорды и отсчеты республики пойдите, в этот месяц d? Август, к преимуществу от их вторых домов в Occident. Одно посылает «специальный представитель на пятне» для того чтобы сделать l? инвентарь приспособлений, c? быть-с-заявление для того чтобы подсчитать смерти и оценить повреждения свойства. Оно смеется над, парник рук и papote с его коллегаами. Оно сделает заявление pompeuse перед правительственными подьячими сложенными вверх как насекомые вокруг d? раскаленный добела пожар. «На очень высоких рекомендациях своего Excellence вождь l? Заявит» старт в торжественном воздухе, обычном verbosity, задушенном l? очень palpable взволнованность для того чтобы сделать l? отверстие всего JT вечера. C? его/ее «малый girlfriend» будет радостно увидеть кружку тупоумий этого ventripotent meugler, оно будут оставили from now on довольно высокая головка и нос в саммитах, пока смысль с всем заречьем которое свой «рекламодатель» передал к «TV», henceforth он также «большая». Давление под правительственной перфузией будет принимать снова following день при официальное заявление посланное сразу Paris, privileged курорта каникулы национальной политической касты. Одно арендует велемудрые инструкции «вождя l? Положение», размер своего сердца, и шедрость своего ексцентрика женщины который, рисуя от общественных хоботов, грациозно предложит shoddy товары к семьям жертв бедствия. Одно подсчитать на l? противовключение свернуло голодом и малыми гонорами для s? поднять против этого masquerade. Без руководителя и будет отрезанной реальностью. Pathetic charismatic, противницы потеряло их легитимность и их правдоподобие в виду того что большинство пошло s? сидеть с таблицей monarch также для того чтобы принять участие в «manger». Однако, много который теми верили в их, выходящ часто очень для того чтобы поддержать их предвыборные программы. Раз делайте законченные избрания, даренные благосклонности и распределенные министерские станции, противницы обменивают их одеждами d? люди людей противопоставляют куртки для того чтобы измерить, superb вилл и великолепных автомобилей.
В улицы Yaounde, его прошептали что самые лучшие противницы с этим монументальным отходом qu? «оригинала» d будет царствование? Etoudi с l? интерьер своей собственной группы. Они ждут, говорят одно, удобный период для того чтобы положить конец, окончательно, с этим официальным вздором который превалирует с слишком длиннего времени. Но можно доверить этим придворным льстцам будут им только frontage? Эти такие же не задолжают их подъему qu? с их близостью с партией и их allegiance с принцом? Начатые оккультные круги подключают к темный регулировать, которому вес подвергает действию их независимость и они к дару к этим намериям «витка»? Специально когда некоторые из этих актеров n? получил их общественный прогресс qu? после того как «понижающ к им froc» с чистым как с проиллюстрировано? Пока ждущ то чудо осуществляет, с позволением влиятельных западных godfathers, тем, с l? instar l? ежедневное существование миллиона Cameronian, будет продолжаться с cramer под livid небом. Этот n? не завтра тот l? одно увидит вытекать от соотечественника Barack Obama nowhere, s? оно n? не crucifié, дать рожденио к l? понадейтесь с реальным изменением в «вашгерде моих родоначальницев».
Automatically translated into Russian thanks to WorldLingo
Flamer пожара разрушил, немного дней тому назад, часть тюрьмы Нов-Красивейшего в Douala, легке l? Экономия Cameronian. 10 пленников, заклиненные в dilapidated клетках, погибнули под равнодушным блестняном их предохранители. Был много d? чернила полили для, тишина и всегда, денонсируют outdatedness penitentiary зон, перезаселенность тюрьмы, laxism в управлении этих средств где несовершеннолетние, женщины и люди в appalling promiscuity сожительствуют. И как с l? accustomed, авторитеты были использованы для пакета журналистов, d? ONGists, d? актеры гражданской компании wrongfully scandalized, такая же речь ые молотком с больше чем двадцать пять лет: «обеспечьте циркуляцию, оно n? y имеет что-нибыдь увидеть! » Тюрьмы Cameronian с l? изображение местных, доисторических руководителей. Они s? сброс давления tiredness, засопетый вне к pitiless время, даже побеленные известки, они дают l? слепимость престарелого возраста. Политический руководитель противоположности (иКый), они не могут s? дарить роскошь к плашке в l? opulence. C? путем принимать жизни как во время этого пожара qu? они могут сказать к людям qu? они находятся на конце ролика. Vestiges колониального прошлого, они увидели lynching национальные герои, комбатанты для свободы которую колонист назвали «террористом» и «anarchistic», recalcitrant трибы с «значениями цивилизации», тюрьмы Cameronian пересеченные времена и incarnate национальная память тягостно. Настолько только они были в состоянии поговорить, они поставили бы к historians d? aujourd? сегодня unavowable secrecies политических régimes tyrannized страна. Убивает, попытанные духи с которыми высушенная кровь покрывает from now on окончательно удобренные стены.
L? ад тем Cameronian после того как я описаны Dante, где damnées сердец компанией и политической властью tormented демонами l? утеснение. Никто может выдержать оно. Может никто выдержать мразь, смешивает delicious piss и фекального дела, которое s? слабина насколько глаз может увидеть в этих клетках умерших где после того как он сложен вверх по сотниам d? животные вызвали людей. Может никто тишина выдержать регулярно rythmées drubbings поистине злоупотреблениями тела напрактикованными теми предположены, что делают уважением закон или, драматически, самым порочным delinquents, ненасытные пыжик-покрашенные jetés в l? арена. Nietzsche изыскивало superman, тюрьмы l Cameronian? найдено. Да parce qu? обязательно быть сверхчеловеческо смогло в реальном маштабе времени происходит в этих местах от desolation, или после этого под-людск будьте осведомленн что s? сделанный y и решить поддерживать статус-кво. Ими будет стыд с людским саном, стыд с рассмотрением жизни, стыд с humanistic значениями которые цветут на больших подписанных и ратифицированных объявлениях. Пока финансовая смета министерства не перестают d? увеличить около итога расточительствовано в расходах полета к l? иноплеменник или в l? покупкой великолепнейших тележек все варианты, пленники должна быть удовлетворяемый d? repugnant еда в слишком часто трупы крыс и других тараканов лежат. Обрамлено неработоспособными винтами, не задолжайте их допущению с этой trade останавливать-нищетой qu? с l? интервенция d? «родственник», пансионеры центров l? ужас учит как стать больше perverse qu? они не будет им перед их допущением. Оно n? qu не будет удивительнейш? с движения любого вида (снадобья, пеньки, сигареты), некоторые caïds желают больше для того чтобы найти внешний мир, потому что свобода они l? приобретите легко сильно remunerating предохранители. Дело мягке в clink, far from преданное flicaille которое n? не будет никогда содержим с l? преогромный габарит qu? он получает.
После этого qu? что взрыва дел преступников, кальцинированн пламенами в гневе, qu? ввозы qu? они уменьшены в золы, то может только сбросить немного больше портмоне налогоплательщика уже vampirized несметными тяглами и другими налоговыми сборами не построят нацию, но увеличивает удачу kinglet и своих придворных льстцев. С qu? оно s? remarié при малый идти-геттер нарисованный от ручейка, наш кран фольги не перестает найти с жизнью замока восхитительного вкуса. Погуляйте в плоскости, пребывания увеличиваемые в Occident, «босс», по мере того как свои близкия отношения вызывают его, будет большим лордом которому верит в l? политическая бессмертность и с «либерализмом общины», добросердечный d? мировоззренческий ineptitude засопел вверх неоцененными западными советниками более лучше для того чтобы покорить безграмотные массы. C? находит в l? незнание людей что емкость perennialized. «Старый львев» знал для того чтобы сделать этим machiavélienne премудрости свой creed. Никогда как aujourd? сегодня, люди n? qu станцевал более как очень? оно n? мысль, принятая в спираль l? делает искусственни поддерживаемое упование, потеряно в fogs упаденное через реформы и успехи rafistolés, его для того чтобы предпочитать saouler с l? опьянение лож d? Заявите и удовлетворяться с мякишами l? одно он refile дни больших нехваток продовольствия, с местом d? начать главное отражение над этим «завтра» не будет построено совсем самостоятельно. Путем видеть изображения тел кальцинировал с Нов-Красивейшим, некоторые предпочитают «zapper» на втихомолку рассказе и s? extasier перед imbecillities d? телевидение будет dustbin. «Одно сделает как? Камерун c? » может одно Камерун последовать за на radiophonic волны, рапорт d? постоянный отказ и ужасная безропотность, верить что «думать» l? будущим будет вещь невозможная. In spite of посылы изменения и modernity, claironné inlassablement возрождения будет корабль привидения которого ветрила в неясной воде делириозные демагогическими.
«Совсем запрено! » S? одно очистило в летах 1990, во время социального ember который не сумел стоить к в настоящее время monarch его крону d? позвоночники. Глист n? находит not only в яблоке, ем загрязнил полностью orchard. Несколько времен названы на ударе коррумпировать стран, Камеруне l? одна из редких стран в мире где развращением будет большой национальный спорт. Одно принесенный коррумпировать к с ему и одно будет коррумпированным. Все социальные слои проходят там. C? местное заклятье. Одно не подсчитывает больше число людей находя смерть в общественном недостатке стационаров не «смазывать ногу» с доктором. Одно смогло принять столетия для того чтобы подсчитать случаи chicaneries в приватных и общественных сечторах. Funniest в l? дело, c? то, котор люди сами в ответственности драки против этого социального рака manifestly известный мощного, котор нужно коррумпировать. Недавние судебные действия против высоких людей in charge только дым-производя одними для того чтобы утихомирить гнев d? разделите людей превышенных so much d? злоупотребление, и малых revenges которые отражают вирулентность захватов что придворные льстцы принца уносят. Некоторые из тех будут маркированным aujourd? сегодня, далекий d? для того чтобы быть ангелами, пройдите неистовство их «босса», виновницы согласно ему d? ruminated президентские заявки. Таким образом, первый d? между нами посылает довольно подпороговое сообщение к честолюбивому думают в l? тень что l? час своего выхода на пенсию звучал. То nenni. «Не двинуть нас! » он намеревался пока дорабатывающ для одного énième приурочивает высший закон страны. Те encensaient ограничение президентского мандата вчера такими же одними в настоящее время, котор нужно найти его anticonstitutional. Одно call upon большие разумы республики для того чтобы объяснить к famished люди чем счастье находится в новой конституции. Если люди вполне легко были обмануты, только они препятствуют для того чтобы сделать parce qu? оно имея некоторые достаточно, котор нужно пойти вниз в улицу и, котор нужно сделать притяжкой выше без того n? двигает камеры международными средствами. Disillusioned постоянн поддержкой западных chancelleries для местных demagogues, утомленный s? предназначить сказать qu? он ленив и неспособен хотеть изменение, вымотанное для того чтобы дать своих сынков к мертвому и завершитое bidasses, опостылетыми для того чтобы увидеть крону короля сохраненного l? militari manu интервенции чужих, проворных легионов для того чтобы позаботиться на интересах, люди препятствует для того чтобы сделать и положено в свой поворот как свои руководители для того чтобы станцевать, с saouler.
D? преогромные колонки дыма s? поднимите в небе Douala, тюрьме Нов-Красивейшей книги свой предельный бой. Сделаны выкрики слышат; с l? снаружи, от тяжело подготовленных gendarmes двиньте прочь любознательние одни. Большинство членов правительства на разрешении в Europe, лорды и отсчеты республики пойдите, в этот месяц d? Август, к преимуществу от их вторых домов в Occident. Одно посылает «специальный представитель на пятне» для того чтобы сделать l? инвентарь приспособлений, c? быть-с-заявление для того чтобы подсчитать смерти и оценить повреждения свойства. Оно смеется над, парник рук и papote с его коллегаами. Оно сделает заявление pompeuse перед правительственными подьячими сложенными вверх как насекомые вокруг d? раскаленный добела пожар. «На очень высоких рекомендациях своего Excellence вождь l? Заявит» старт в торжественном воздухе, обычном verbosity, задушенном l? очень palpable взволнованность для того чтобы сделать l? отверстие всего JT вечера. C? его/ее «малый girlfriend» будет радостно увидеть кружку тупоумий этого ventripotent meugler, оно будут оставили from now on довольно высокая головка и нос в саммитах, пока смысль с всем заречьем которое свой «рекламодатель» передал к «TV», henceforth он также «большая». Давление под правительственной перфузией будет принимать снова following день при официальное заявление посланное сразу Paris, privileged курорта каникулы национальной политической касты. Одно арендует велемудрые инструкции «вождя l? Положение», размер своего сердца, и шедрость своего ексцентрика женщины который, рисуя от общественных хоботов, грациозно предложит shoddy товары к семьям жертв бедствия. Одно подсчитать на l? противовключение свернуло голодом и малыми гонорами для s? поднять против этого masquerade. Без руководителя и будет отрезанной реальностью. Pathetic charismatic, противницы потеряло их легитимность и их правдоподобие в виду того что большинство пошло s? сидеть с таблицей monarch также для того чтобы принять участие в «manger». Однако, много который теми верили в их, выходящ часто очень для того чтобы поддержать их предвыборные программы. Раз делайте законченные избрания, даренные благосклонности и распределенные министерские станции, противницы обменивают их одеждами d? люди людей противопоставляют куртки для того чтобы измерить, superb вилл и великолепных автомобилей.
В улицы Yaounde, его прошептали что самые лучшие противницы с этим монументальным отходом qu? «оригинала» d будет царствование? Etoudi с l? интерьер своей собственной группы. Они ждут, говорят одно, удобный период для того чтобы положить конец, окончательно, с этим официальным вздором который превалирует с слишком длиннего времени. Но можно доверить этим придворным льстцам будут им только frontage? Эти такие же не задолжают их подъему qu? с их близостью с партией и их allegiance с принцом? Начатые оккультные круги подключают к темный регулировать, которому вес подвергает действию их независимость и они к дару к этим намериям «витка»? Специально когда некоторые из этих актеров n? получил их общественный прогресс qu? после того как «понижающ к им froc» с чистым как с проиллюстрировано? Пока ждущ то чудо осуществляет, с позволением влиятельных западных godfathers, тем, с l? instar l? ежедневное существование миллиона Cameronian, будет продолжаться с cramer под livid небом. Этот n? не завтра тот l? одно увидит вытекать от соотечественника Barack Obama nowhere, s? оно n? не crucifié, дать рожденио к l? понадейтесь с реальным изменением в «вашгерде моих родоначальницев».
De wieg van mijn voorvaders
Automatically translated into Dutch thanks to WorldLingo
Een brandveroorzakend vuur vernietigde, er is enkele dagen, een deel van de gevangenis van New-Bell aan Douala, long van l? Kameroense economie. Tientallen gevangenen, klem gezet in de bederfte cellen, kwamen onder de onverschillige blik van hun bewakers om. Er waren veel? inkt die voor, nog en altijd, de verouderde staat van de pénitentiaires zones, de carcérale overbevolking, de laksheid in het beleid van dit midden wordt betaald, aangeven waar de mijnwerkers, de vrouwen en de mannen in verschrikkelijke promiscuité samenwonen. En zoals aan l? gewend, dienden de autoriteiten tot de meute van journalisten, d? ONGistes, d? verkeerd gechoqueerde actoren van de burgerlijke vennootschap, dezelfde redevoering martelé sinds meer dan vijfentwintig jaar: „, circuleert hij n? heeft er niets om te zien! “ De Kameroense gevangenissen zijn aan l? beeld van de plaatselijke, prehistorische leiders. Zij s? van vermoeidheid in, gegeten door de meedogenlooze tijd, zelfs witgekalkt van kalk, storten zij geven l? glans van de ouderdom. In tegenstelling tot (ir) de politieke verantwoordelijken, kunnen zij s niet? de luxe toekennen om in l te sterven? weelde. C? door levens zoals te nemen bij deze brand is qu? zij kunnen aan de mannen qu zeggen? zij zijn aan het einde van de rol. Overblijfsels van het koloniale verleden, hebben zij de nationale helden zien lynchen, ze bestrijdend voor de vrijheid dat de kolonist „terroristisch“ en „anarchistisch“ benoemde, de récalcitrantes volksstammen aan „de waarden van de beschaving“, de Kameroense gevangenissen zijn overgestoken de tijdperken en voorgesteld pijnlijk het nationale geheugen. Als alleen maar zij konden spreken, zouden zij aan de historici d leveren? aujourd? vandaag de inavouables geheimen van de politieke regelingen die het land hebben getiranniseerd. Moorden, gefolterde geesten waarvan het gedroogde bloed voortaan de definitief souillés muren bedekt.
L? enfer van de Kameroense gevangenissen is die die wordt beschreven, door die, waar de damnées zielen door de vennootschap en de politieke macht worden gekweld door de duivels van l moet? onderdrukking. Niemand kan er niet overleven. Niemand kan crasse, heerlijke mengeling van Pisa en faecale materie overleven, die s? stilwater aan verlies van standpunt in deze cellen van de dood waar honderdtallen d worden opgestapeld? dieren genaamd mannen. Niemand kan regelmatige bastonnades overleven die door echte lichamelijke misbruiken worden geritmeerd, die door die worden uitgeoefend, die geacht zijn de wet of, meer dramatisch nog, door het verdorvenst van de misdadigers, onverzadelijke roofdieren laten eerbiedigen die in l worden geworpen? arena. Nietzsche zoeken surhomme, de Kameroense gevangenissen l? hebben gevonden. Jawoord parce qu? men moet bovenmenselijk zijn om te kunnen leven wat in deze plaatsen van droefheid, of dan onder-menselijk gebeurt om te kunnen zich bewust zijn van wat s? er gedaan en besluiten om de status-quo te handhaven. Zij zijn een dienstregeling aan de menselijke waardigheid, een dienstregeling aan de beschouwing van het leven, een dienstregeling aan de humanistes waarden die op de grote ondertekende en geratificeerde verklaringen bloeien. Terwijl de ministeriële begrotingen d niet ophouden? stijgen waarvan de quasi-totaliteit in dienstkosten aan l wordt verspild? buitenlander of in l? aankoop van luxueuze kolenwagenen moeten alle opties zich, gevangenen d tevredenstellen? een walgelijk voedsel waarin te vaak de kadavers van ratten en andere kakkerlakken gisent. Begeleid door het temmen onbekwaam, niet moetend hun toelating tot dit beroep mond-ellende qu? aan l? tussenkomst d? „een ouder“, de pensiongasten van de centra van l? de afschuw leert om meer pervers worden qu? zij zijn het niet voor hun toelating. Hij n? niet verwonderlijk is qu? met de handel van elk soort (drugs, hennep, sigaret), willen sommige caïds niet meer de buitenlandse wereld, want de vrijheid zij terugvinden l? verkrijgen gemakkelijk door de bewakers sterk te honoreren. De zaak is zachter in taule, ver van flicaille ijverig die n? is nooit tevreden over l? enorme envelop qu? zij ontvangt.
Dan qu? voert in dat misdadigers openmaken, gebrand door vlammen in woede, qu? voert qu in? zij zijn in assen verminderd, dat kan slechts iets meer de reeds vampirisée beurs van de belastingbetaler verlichten door de talloze belastingen en andere fiscale heffingen die niet het volk zullen bouwen, maar het vermogen van het goudhaantje en zijn hovelingen vergroten. Sinds qu? hij s? aan een kleine arrivist uit de stroom opnieuw wordt gehuwd, onze clinquant niet haan houdt op met aan het leven een kasteel van de smaken te vinden exquis. Balades in vliegtuig, verblijven die in Westen worden verlengd, „Boss“, zoals het zijn verwanten surnomment, is een grote heer die in l gelooft? politieke onsterfelijkheid en aan „het communautaire liberalisme“, een soort d? ideologische onzinnigheid die door de kostbare westerse adviseurs wordt geblazen teneinde beter de analfabetische massa's te onderwerpen. C? is in l? onwetendheid van het volk die zich de macht stabiliseert. „De Oude Leeuw“ heeft van deze wijsheid machiavélienne kunnen doen zijn credo. Nooit als aujourd? vandaag het volk n? net zoveel gedanst a meer qu? hij n? heeft gedacht, genomen in de spiraal van l? kunstmatig gehandhaafde hoop, die in de mist van de mislukte hervormingen en de rafistolés successen wordt verloren, verkiest hij saouler aan l? dronkenschap van de leugen d? Staat en zich met de kruimels slechts l tevredenstellen? men hem refile de dagen van grote schaarste, aan de plaats d? met een diepe discussie beginnen over dit „morgen“ die zich niet helemaal alleen zal bouwen. Door de beelden van de lichamen aan New-Bell te zien worden gebrand die, verkiezen sommige op Geheim Story „te zappen“ en s? extasier voor imbécillités d? een televisie geworden vuilnisbak. „Men zal hoe doen? Kameroen c? is Kameroen“ kan op de radiophoniques golven volgen, een constatering d? permanente mislukking en een verschrikkelijke berusting, om te geloven dat l „denken“? de toekomst is onmogelijk ding. Ondanks de beloftes van verandering en nieuwheid, is de onvermoeibaar claironné Opleving een schijnvat dat in de donkere wateren van het demagogische delirium vaart.
„Allemaal gerot! “ s? écriait men in de jaren '90, bij de sociale gloeiende kooltjes die faalde aan de huidige monarch zijn kroon d te kosten? doornen. De worm n? is niet alleen maar in de appel, hij heeft de hele boomgaard besmet. Verschillende keer benoemd aan hit van de meest omgekochte landen, is Kameroen l? een van de zeldzame landen aan de wereld waar de corruptie de grote nationale sport is. Men ontstaat verderfelijk er en men wordt omgekocht. Alle sociale lagen voorbij gaan er. C? is de plaatselijke vervloeking. Men telt het aantal personen die niet meer de dood in de openbare ziekenhuizen hebben gevonden, bij gebrek aan niet „de poot“ aan de arts ingevet te hebben. Men zou eeuwen in beslag kunnen nemen om de gevallen van gekonkel in de particuliere en openbare sectoren te tellen. Het grappigst in l? zaak, c? is dat de mannen in last zelf om tegen deze sociale kanker te strijden evident worden gekend om te zijn van machtig omgekocht. De recente rechterlijke acties tegen hoge verantwoordelijken zijn slechts rookverwekkers om de woede d te kalmeren? een deel het volk dat door zoveel d wordt overschreden? misbruik, en een kleine wraak die de vinnigheid van de gevechten weergeeft die zich de hovelingen van de prins leiden. Sommige daarvan die aujourd worden beschuldigd? vandaag ver d? engelen zijn, ondergaan de woede van hun „Boss“, schuldig volgens hem d? presidentspretenties herkauwd hebben. Aldus eerste d? tussen ons verzendt een vrij subliminaal bericht naar ambitieus die in l denken? schaduw slechts l? het uur van zijn pensioen heeft geluid. Dat nenni. „Ons niet verplaatsen! “ heeft er door voor een énie keer de opperste wet van het land te wijzigen willen zeggen. Degenen die de beperking van het presidentsmandaat gisteren encensaient zijn momenteel dezelfde het ongrondwettig te vinden. Men doet op de grootste geesten van de Republiek een beroep om het volk uit te leggen hongerig dat het geluk in de nieuwe grondwet is. Alsof het volk volledig bedrogen was, maar hij laat parce qu doen? hij heeft marre ervan om in de straat naar beneden te gaan en boven zich laten trekken zonder dat dat n? ontroert de camera's van de internationale media. Ontgoocheld door de constante steun van de westerse kanselarijen aan de plaatselijke demagogen, die van s wordt vermoeid? qu willen zeggen? het is lui en onbekwaam om de verandering te willen, uitgeput om zijn draden te geven aan de dood en beëindigd door bidasses, doen walgen om de kroon van de koning te zien gered per l? tussenkomst manu militari van de toe te zien op buitenlandse legioenen, vlug op de belangen, laat het volk doen en zet zich op zijn beurt als zijn leiders om te dansen, om saouler.
D? enorme rookkolommen s? heffen in de hemel van Douala op, de gevangenis van New-Bell levert zijn laatst gevecht. Schreeuwen laten zich horen; aan l? de buitenkant, van de zwaar gewapende politieagenten verwijderen nieuwsgierig. Het merendeel van de leden van de regering is in verlof in Europa, de lords en de graven van de Republiek gaan, in deze maand d? augustus, van hun tweede verblijfplaatsen in Westen profiteren. Men zendt „ter plaatse een speciale vertegenwoordiger“ vlug toe om l te doen? inventaris, c? est-à-dire de doden tellen en de materiële schade evalueren. Hij greppel, broeikas van de handen en papote met zijn collega's. Hij zal een pompeuse verklaring voor gouvernementele scribes afleggen die als insekten eromheen d worden opgestapeld? een gloeiend vuur. „Op zeer Hoge Aanbeveling van zijn Voortreffelijkheid het Hoofd van l? Staat“ zal er in een plechtige lucht, de gewone woordenvloed lanceren, die per l wordt gewurgd? erg tastbare ontroering om l te doen? opening van alle JT van 's avonds. C? haar „kleine copine“ die tevreden zal zijn om tronche van te zien dit ventripotent meugler van de stommiteiten, is zij zal kunnen voortaan het zeer hoge hoofd weggaan en de neus in de toppen, door aan de gehele wijk te betekenen dat zijn „sponsor“ aan „televisie“ is voorbijgegaan, voortaan is hij „eveneens groot“. De pers onder gouvernementele perfusion zal de volgende dag aan direct verzonden communiqué van Parijs, de bevoorrechte plaats van vakantie van de nationale politieke kaste hernemen. Men zal de wijze instructies van „het hoofd van l huren? Staat“, de grootte van zijn ziel, en de edelmoedigheid van zijn excentrique van vrouw die, putten uit de openbare kisten, gracieusement een rommel aan de families van ramp zal aanbieden. Men zal niet op l mogen rekenen? tegenstelling die door de honger en de kleine ambities voor s wordt gewalst? tegen dit mascarade opheffen. Zij is zonder leider en van de werkelijkheid gesneden. Pathetisch charismatisch, hebben de tegenstanders hun wettigheid en hun geloofwaardigheid verloren sinds de meerderheid s is gegaan? aan de tafel van de monarch zetten om eveneens aan „de trog“ deel te nemen. Nochtans talrijk zijn degenen die in hen, die vaak alles verlaten, hebben geloofd om hun verkiezingsprogramma's te ondersteunen. Eens de beëindigde verkiezingen, de toegekende voordelen en de verdeelde ministeriële posten, ruilen de tegenstanders hun habits d? mannen van het volk tegen jasjes op maat, schitterende villa's en prachtige auto's.
In de straten van Yaoundé, fluistert hij zich slechts de beste tegenstanders van deze monumentale mortel qu? is de regering van „hoofd“ d? Etoudi zijn aan l? binnenste van zijn eigen clan. Zij wachten, zegt men, op het gewenste moment om eind te zetten, tenslotte, aan deze staatsonzin die sinds te lang de overhand heeft. Maar kan men vertrouwen in deze hebben hovelingen dat het slechts een voorgevel zijn? Diezelfden die hun beklimming qu niet moeten? aan hun nabijheid met de partij en hun loyaliteit aan de prins? Zetten de ingewijden van occulte cirkels die hun onafhankelijkheid vastketenen en ze uiteen aan sombere hanteringen, welk gewicht aan deze voornemens van „revolutie“ toekennen? Vooral wanneer sommige van deze actoren n? hun sociale promotie qu hebben verkregen? na „hun froc“ aan eigen zoals aan voorgekomen gedaald te zijn? Tot wanneer het wonder, met de toestemming van invloedrijke westerse parrains, de gevangenissen, aan l plaatsvindt? voorbeeld van l? zal het dagelijkse bestaan van miljoenen Kameroeners, met cramer onder een lijkbleke hemel doorgaan. Dit n? niet morgen slechts is l? men zal uit nergens een nationale Barack Obama plotseling zien verschijnen, s? hij n? niet crucifié, om l te laten ontstaan? hoop aan een reële verandering in „de wieg van mijn voorvaders“.
Automatically translated into Dutch thanks to WorldLingo
Een brandveroorzakend vuur vernietigde, er is enkele dagen, een deel van de gevangenis van New-Bell aan Douala, long van l? Kameroense economie. Tientallen gevangenen, klem gezet in de bederfte cellen, kwamen onder de onverschillige blik van hun bewakers om. Er waren veel? inkt die voor, nog en altijd, de verouderde staat van de pénitentiaires zones, de carcérale overbevolking, de laksheid in het beleid van dit midden wordt betaald, aangeven waar de mijnwerkers, de vrouwen en de mannen in verschrikkelijke promiscuité samenwonen. En zoals aan l? gewend, dienden de autoriteiten tot de meute van journalisten, d? ONGistes, d? verkeerd gechoqueerde actoren van de burgerlijke vennootschap, dezelfde redevoering martelé sinds meer dan vijfentwintig jaar: „, circuleert hij n? heeft er niets om te zien! “ De Kameroense gevangenissen zijn aan l? beeld van de plaatselijke, prehistorische leiders. Zij s? van vermoeidheid in, gegeten door de meedogenlooze tijd, zelfs witgekalkt van kalk, storten zij geven l? glans van de ouderdom. In tegenstelling tot (ir) de politieke verantwoordelijken, kunnen zij s niet? de luxe toekennen om in l te sterven? weelde. C? door levens zoals te nemen bij deze brand is qu? zij kunnen aan de mannen qu zeggen? zij zijn aan het einde van de rol. Overblijfsels van het koloniale verleden, hebben zij de nationale helden zien lynchen, ze bestrijdend voor de vrijheid dat de kolonist „terroristisch“ en „anarchistisch“ benoemde, de récalcitrantes volksstammen aan „de waarden van de beschaving“, de Kameroense gevangenissen zijn overgestoken de tijdperken en voorgesteld pijnlijk het nationale geheugen. Als alleen maar zij konden spreken, zouden zij aan de historici d leveren? aujourd? vandaag de inavouables geheimen van de politieke regelingen die het land hebben getiranniseerd. Moorden, gefolterde geesten waarvan het gedroogde bloed voortaan de definitief souillés muren bedekt.
L? enfer van de Kameroense gevangenissen is die die wordt beschreven, door die, waar de damnées zielen door de vennootschap en de politieke macht worden gekweld door de duivels van l moet? onderdrukking. Niemand kan er niet overleven. Niemand kan crasse, heerlijke mengeling van Pisa en faecale materie overleven, die s? stilwater aan verlies van standpunt in deze cellen van de dood waar honderdtallen d worden opgestapeld? dieren genaamd mannen. Niemand kan regelmatige bastonnades overleven die door echte lichamelijke misbruiken worden geritmeerd, die door die worden uitgeoefend, die geacht zijn de wet of, meer dramatisch nog, door het verdorvenst van de misdadigers, onverzadelijke roofdieren laten eerbiedigen die in l worden geworpen? arena. Nietzsche zoeken surhomme, de Kameroense gevangenissen l? hebben gevonden. Jawoord parce qu? men moet bovenmenselijk zijn om te kunnen leven wat in deze plaatsen van droefheid, of dan onder-menselijk gebeurt om te kunnen zich bewust zijn van wat s? er gedaan en besluiten om de status-quo te handhaven. Zij zijn een dienstregeling aan de menselijke waardigheid, een dienstregeling aan de beschouwing van het leven, een dienstregeling aan de humanistes waarden die op de grote ondertekende en geratificeerde verklaringen bloeien. Terwijl de ministeriële begrotingen d niet ophouden? stijgen waarvan de quasi-totaliteit in dienstkosten aan l wordt verspild? buitenlander of in l? aankoop van luxueuze kolenwagenen moeten alle opties zich, gevangenen d tevredenstellen? een walgelijk voedsel waarin te vaak de kadavers van ratten en andere kakkerlakken gisent. Begeleid door het temmen onbekwaam, niet moetend hun toelating tot dit beroep mond-ellende qu? aan l? tussenkomst d? „een ouder“, de pensiongasten van de centra van l? de afschuw leert om meer pervers worden qu? zij zijn het niet voor hun toelating. Hij n? niet verwonderlijk is qu? met de handel van elk soort (drugs, hennep, sigaret), willen sommige caïds niet meer de buitenlandse wereld, want de vrijheid zij terugvinden l? verkrijgen gemakkelijk door de bewakers sterk te honoreren. De zaak is zachter in taule, ver van flicaille ijverig die n? is nooit tevreden over l? enorme envelop qu? zij ontvangt.
Dan qu? voert in dat misdadigers openmaken, gebrand door vlammen in woede, qu? voert qu in? zij zijn in assen verminderd, dat kan slechts iets meer de reeds vampirisée beurs van de belastingbetaler verlichten door de talloze belastingen en andere fiscale heffingen die niet het volk zullen bouwen, maar het vermogen van het goudhaantje en zijn hovelingen vergroten. Sinds qu? hij s? aan een kleine arrivist uit de stroom opnieuw wordt gehuwd, onze clinquant niet haan houdt op met aan het leven een kasteel van de smaken te vinden exquis. Balades in vliegtuig, verblijven die in Westen worden verlengd, „Boss“, zoals het zijn verwanten surnomment, is een grote heer die in l gelooft? politieke onsterfelijkheid en aan „het communautaire liberalisme“, een soort d? ideologische onzinnigheid die door de kostbare westerse adviseurs wordt geblazen teneinde beter de analfabetische massa's te onderwerpen. C? is in l? onwetendheid van het volk die zich de macht stabiliseert. „De Oude Leeuw“ heeft van deze wijsheid machiavélienne kunnen doen zijn credo. Nooit als aujourd? vandaag het volk n? net zoveel gedanst a meer qu? hij n? heeft gedacht, genomen in de spiraal van l? kunstmatig gehandhaafde hoop, die in de mist van de mislukte hervormingen en de rafistolés successen wordt verloren, verkiest hij saouler aan l? dronkenschap van de leugen d? Staat en zich met de kruimels slechts l tevredenstellen? men hem refile de dagen van grote schaarste, aan de plaats d? met een diepe discussie beginnen over dit „morgen“ die zich niet helemaal alleen zal bouwen. Door de beelden van de lichamen aan New-Bell te zien worden gebrand die, verkiezen sommige op Geheim Story „te zappen“ en s? extasier voor imbécillités d? een televisie geworden vuilnisbak. „Men zal hoe doen? Kameroen c? is Kameroen“ kan op de radiophoniques golven volgen, een constatering d? permanente mislukking en een verschrikkelijke berusting, om te geloven dat l „denken“? de toekomst is onmogelijk ding. Ondanks de beloftes van verandering en nieuwheid, is de onvermoeibaar claironné Opleving een schijnvat dat in de donkere wateren van het demagogische delirium vaart.
„Allemaal gerot! “ s? écriait men in de jaren '90, bij de sociale gloeiende kooltjes die faalde aan de huidige monarch zijn kroon d te kosten? doornen. De worm n? is niet alleen maar in de appel, hij heeft de hele boomgaard besmet. Verschillende keer benoemd aan hit van de meest omgekochte landen, is Kameroen l? een van de zeldzame landen aan de wereld waar de corruptie de grote nationale sport is. Men ontstaat verderfelijk er en men wordt omgekocht. Alle sociale lagen voorbij gaan er. C? is de plaatselijke vervloeking. Men telt het aantal personen die niet meer de dood in de openbare ziekenhuizen hebben gevonden, bij gebrek aan niet „de poot“ aan de arts ingevet te hebben. Men zou eeuwen in beslag kunnen nemen om de gevallen van gekonkel in de particuliere en openbare sectoren te tellen. Het grappigst in l? zaak, c? is dat de mannen in last zelf om tegen deze sociale kanker te strijden evident worden gekend om te zijn van machtig omgekocht. De recente rechterlijke acties tegen hoge verantwoordelijken zijn slechts rookverwekkers om de woede d te kalmeren? een deel het volk dat door zoveel d wordt overschreden? misbruik, en een kleine wraak die de vinnigheid van de gevechten weergeeft die zich de hovelingen van de prins leiden. Sommige daarvan die aujourd worden beschuldigd? vandaag ver d? engelen zijn, ondergaan de woede van hun „Boss“, schuldig volgens hem d? presidentspretenties herkauwd hebben. Aldus eerste d? tussen ons verzendt een vrij subliminaal bericht naar ambitieus die in l denken? schaduw slechts l? het uur van zijn pensioen heeft geluid. Dat nenni. „Ons niet verplaatsen! “ heeft er door voor een énie keer de opperste wet van het land te wijzigen willen zeggen. Degenen die de beperking van het presidentsmandaat gisteren encensaient zijn momenteel dezelfde het ongrondwettig te vinden. Men doet op de grootste geesten van de Republiek een beroep om het volk uit te leggen hongerig dat het geluk in de nieuwe grondwet is. Alsof het volk volledig bedrogen was, maar hij laat parce qu doen? hij heeft marre ervan om in de straat naar beneden te gaan en boven zich laten trekken zonder dat dat n? ontroert de camera's van de internationale media. Ontgoocheld door de constante steun van de westerse kanselarijen aan de plaatselijke demagogen, die van s wordt vermoeid? qu willen zeggen? het is lui en onbekwaam om de verandering te willen, uitgeput om zijn draden te geven aan de dood en beëindigd door bidasses, doen walgen om de kroon van de koning te zien gered per l? tussenkomst manu militari van de toe te zien op buitenlandse legioenen, vlug op de belangen, laat het volk doen en zet zich op zijn beurt als zijn leiders om te dansen, om saouler.
D? enorme rookkolommen s? heffen in de hemel van Douala op, de gevangenis van New-Bell levert zijn laatst gevecht. Schreeuwen laten zich horen; aan l? de buitenkant, van de zwaar gewapende politieagenten verwijderen nieuwsgierig. Het merendeel van de leden van de regering is in verlof in Europa, de lords en de graven van de Republiek gaan, in deze maand d? augustus, van hun tweede verblijfplaatsen in Westen profiteren. Men zendt „ter plaatse een speciale vertegenwoordiger“ vlug toe om l te doen? inventaris, c? est-à-dire de doden tellen en de materiële schade evalueren. Hij greppel, broeikas van de handen en papote met zijn collega's. Hij zal een pompeuse verklaring voor gouvernementele scribes afleggen die als insekten eromheen d worden opgestapeld? een gloeiend vuur. „Op zeer Hoge Aanbeveling van zijn Voortreffelijkheid het Hoofd van l? Staat“ zal er in een plechtige lucht, de gewone woordenvloed lanceren, die per l wordt gewurgd? erg tastbare ontroering om l te doen? opening van alle JT van 's avonds. C? haar „kleine copine“ die tevreden zal zijn om tronche van te zien dit ventripotent meugler van de stommiteiten, is zij zal kunnen voortaan het zeer hoge hoofd weggaan en de neus in de toppen, door aan de gehele wijk te betekenen dat zijn „sponsor“ aan „televisie“ is voorbijgegaan, voortaan is hij „eveneens groot“. De pers onder gouvernementele perfusion zal de volgende dag aan direct verzonden communiqué van Parijs, de bevoorrechte plaats van vakantie van de nationale politieke kaste hernemen. Men zal de wijze instructies van „het hoofd van l huren? Staat“, de grootte van zijn ziel, en de edelmoedigheid van zijn excentrique van vrouw die, putten uit de openbare kisten, gracieusement een rommel aan de families van ramp zal aanbieden. Men zal niet op l mogen rekenen? tegenstelling die door de honger en de kleine ambities voor s wordt gewalst? tegen dit mascarade opheffen. Zij is zonder leider en van de werkelijkheid gesneden. Pathetisch charismatisch, hebben de tegenstanders hun wettigheid en hun geloofwaardigheid verloren sinds de meerderheid s is gegaan? aan de tafel van de monarch zetten om eveneens aan „de trog“ deel te nemen. Nochtans talrijk zijn degenen die in hen, die vaak alles verlaten, hebben geloofd om hun verkiezingsprogramma's te ondersteunen. Eens de beëindigde verkiezingen, de toegekende voordelen en de verdeelde ministeriële posten, ruilen de tegenstanders hun habits d? mannen van het volk tegen jasjes op maat, schitterende villa's en prachtige auto's.
In de straten van Yaoundé, fluistert hij zich slechts de beste tegenstanders van deze monumentale mortel qu? is de regering van „hoofd“ d? Etoudi zijn aan l? binnenste van zijn eigen clan. Zij wachten, zegt men, op het gewenste moment om eind te zetten, tenslotte, aan deze staatsonzin die sinds te lang de overhand heeft. Maar kan men vertrouwen in deze hebben hovelingen dat het slechts een voorgevel zijn? Diezelfden die hun beklimming qu niet moeten? aan hun nabijheid met de partij en hun loyaliteit aan de prins? Zetten de ingewijden van occulte cirkels die hun onafhankelijkheid vastketenen en ze uiteen aan sombere hanteringen, welk gewicht aan deze voornemens van „revolutie“ toekennen? Vooral wanneer sommige van deze actoren n? hun sociale promotie qu hebben verkregen? na „hun froc“ aan eigen zoals aan voorgekomen gedaald te zijn? Tot wanneer het wonder, met de toestemming van invloedrijke westerse parrains, de gevangenissen, aan l plaatsvindt? voorbeeld van l? zal het dagelijkse bestaan van miljoenen Kameroeners, met cramer onder een lijkbleke hemel doorgaan. Dit n? niet morgen slechts is l? men zal uit nergens een nationale Barack Obama plotseling zien verschijnen, s? hij n? niet crucifié, om l te laten ontstaan? hoop aan een reële verandering in „de wieg van mijn voorvaders“.
المهد من أسلافي
Automatically translated into Arabic thanks to WorldLingo
نار [فلمر] دمّر, [ا فو] أيام [أغو], جزء من السجن من [نو-بوتيفول] في [دوولا], رئة ال [ل]? [كمرونين] اقتصاد. هلك [تن] السجينات, يوتّد في ال يخرب خلايا, تحت اللمس غيرمتحيّز حارساتهم. هناك كان كثير [د]? حبر صبّ ل, سكون ودائما, أن يشجب ال [أوتدتدنسّ] من الكاهن مناطق, سجن كثافة سكانيّة, [لإكسيسم] في الإدارة من هذا أوساط حيث القاصر, النساء والرجال في تجاور [أبّلّينغ] يتعايشون. وبما أنّ مع [ل]? معتادة, استعملت السلطات كان للحزمة الصحفيات, [د]? [أنجستس], [د]? [سكندليزد] ممثلات من الشركة مدنيّة ظلما وعدوانا, ال نفسه خطبة يطرق منذ أكثر من [تونت-فيف] سنون: "تناقلت, هو ن? [ي] يتلقّى أيّ شيء أن يرى! " يكونون [كمرونين] سجون مع [ل]? صورة من المحلّية, زعيمات ما قبل التّاريخ. هم [س]? انهيار ال [تيردنسّ], ينفخ خارجا بوقت عديم رحمة, حتّى يكلّل جير, يعطي هم [ل]? وهم الشيخوخة. عكس أن (تحت الأحمر) زعيمة سياسيّة, يستطيع هم لا [س]? أن يمنح الرفاهية إلى قالب في [ل]? [أبولنس]. [ك]? ب يأخذ حيوات بما أنّ [أت ث تيم وف] هذا نار [قو]? هم يستطيع قلت إلى رجال [قو]? هم في النهاية من البكرة. [فستيجس] من الماض مستعمرة, رأى هم يعدم البطلات وطنيّة, المقاتلات للحرية أيّ ال [كلونيست] عيّن "إرهابية" و" فوضويّة", القبائل [ركلسترنت] مع ال "قيم الحضارة", [كمرونين] سجون يعبر الأوقات ويجسّد الذاكرة وطنيّة بألم. هكذا فقط هم استطاع تكلّمت, هم سلّم إلى المؤرخات [د]? [أوجوورد]? [سكرسس] [أونفووبل] اليوم من ال [رجمس] سياسيّة أيّ [ترنّيزد] البلد. يقتل, يعذّب [سبيريتس] مع أيّ ينشّف دم يغطّي [فروم نوو ون] ال نهائيّا يلوّث جدر.
[ل]? يكون جحيم من [كمرونين] سجون أنّ يصف ب [دنت], أين القلوب [دمنس] بالشركة والقوة سياسيّة يكونون عذّب بالشيطانات ال [ل]? إضطهاد. لا أحد يستطيع بقيت هو. يستطيع لا أحد بقيت القذارة, [ميإكسس] لذيذة من [بيسّ] وأمر برازيّ, أيّ [س]? يكون فترة ركود [أس فر س] العين يستطيع رأيت في هذا خلايا الموتى حيث يكدّس فوق مئات [د]? حيوانات دعاوا رجال. يستطيع لا أحد سكون بقيت النظاميّة [دروبّينغس] [رثمس] ب يصحّ جسم أسواء يتدرّب ب أنّ أيّ يكون افترضت أن يجعل إحترام القانون أو, أكثر مثيرة, ب أكثر فاسدة من الجانح, غيرشبع [فون-كلوورد] [جتس] في [ل]? حلبة. [نيتزسكه] بحث ال [سوبرمن], [كمرونين] سجون [ل]? يؤسّس. نعم [برس] [قو]? هو ضروريّة أن يكون [سوبرهومن] أن يكون يمكن أن يعيش ماذا يقع في هذا أماكن من إقفار, أو بعد ذلك [أوندر-هومن] أن يكون يمكن أن يكون مدركة من ما [س]? [ي] يجعل وأن يقرّر أن يبقي ال [ستتثس قوو]. هم عار مع كرامة إنسانيّة, عار مع الإعتبار من الحياة, عار مع القيم [هومنيستيك] أيّ يزهر على العظيمة يقع ويجاز إعلانات. بينما الميزانيات وزاريّة لا يوقفون [د]? أن يزيد الذي قرب مجموعة يكون بدّدت في [إإكسبنسس] المهمة إلى [ل]? أجنبية أو في [ل]? شراء من شاحنات فخمة كلّ خيارات, السجينات يضطرّ كنت يرضى [د]? طعام معارضة في أيّ أيضا غالبا الأجثاث من فيران وأخرى صراصير يكذبون. لا يستدين يشكّل ببراغي غيرفعّال, انضمامهم مع هذا [ستوب-ميسري] تجاريّة [قو]? مع [ل]? تدخل [د]? "قريبة", [بوأردر] من المراكز ال [ل]? رعب يعلم كيف أن يصبح كثير [برفرس] [قو]? هم ليسوا هو قبل انضمامهم. هو ن? [قو] ليس مذهلة? مع لا ال [ترفّيكس] من أيّ نوع (عقار, قنب, سيجارة), بعض [كدس] يتمنّون أيّ أن يجد العالم خارجيّة, لأنّ حرية هم [ل]? اكتسبت بسهولة ب بقوّة يعوّض الحارسات. يكون العمل ليّنة في خشخشة, [فر فروم] ال [فليكيلّ] مخصّصة أيّ ن? أبدا راضي مع [ل]? غلاف ضخمة [قو]? هو يستلم.
بعد ذلك [قو]? أنّ من المجرمات أوامر انفجار, يكلّم بألهاب في حالة, [قو]? [قو] إستيراد? هم قلّدت في رماد, أنّ يستطيع فقط خفّفت قليلا كثير المحفظة من الدافع ضريبة سابقا [فمبيريزد] بالضرائب غيرقابل للإحصاء وأخرى ضريبة ضرائب أيّ لن يبني الأمة, غير أنّ يكبّر الحظ من ال [كينغلت] ومتودداته. منذ [قو]? هو [س]? [رمري] مع [غ-جتّر] صغيرة يسحب من الجدول, نا رقيقة معدنيّة ديك لا يوقف يجد مع الحياة القصر من الذوق بديعة. جلت في الطائرة, إقامات يمدّد في [أكّيدنت], ال "رئيس", بما أنّ يدعو علاقاته قريبة هو, لورد كبيرة الذي يصدق في [ل]? خلود سياسيّة ومع "جماعة تحررية", [د] لطيفة? نفخ [إينبتيتثد] إيديولوجيّة فوق بالمستشارات نفيسة غربيّة [إين وردر تو] على نحو أفضل قهرت ال [مسّ] أمّيّة. [ك]? في [ل]? [برنّيليزد] حالة جهل من الالناس أنّ القدرة. ال "عرف أسد قديمة" أن يجعل هذا حكمة [مشفلينّ] عقيدته. أبدا مثل [أوجوورد]? اليوم, الناس ن? [قو] رقص أكثر مثل كثير? هو ن? فكرة, يؤخذ في اللولب ال [ل]? يتمّ أمل بشكل مصطنع يبقى, يخسر في ال يضبّب من ال يسقط من خلال إصلاحات و [رفيستولس] نجاحات, هو فضّلت [سوولر] مع [ل]? تسمم من الوضع [د]? أفدت وأن يكون أرضيت مع الكسرات أنّ [ل]? يعيد واحدة ه أيام من عظيمة طعام نقوص, مع المكان [د]? أن يبدأ كبريات [رفلإكسيون] على هذا "غدا" أيّ لن يكون سيبني جميعا فحسب. كلّس ب يرى الصور من الأجسام مع [نو-بوتيفول], بعض يفضّل "[زبّر]" على سرّيّة قصة و [س]? [إإكستسر] أمام ال [إيمبسلّيتيس] [د]? تلفزيون يصبح صندوق نفاية. "سيجعل واحدة كيف? كامرون [ك]? " يستطيع واحدة يكون كامرون تبعت على الموجات [رديوفونيك], تقرير [د]? إخفاق دائمة وإستقالة رهيبة, أن يصدق أنّ "أن يفكّر" [ل]? مستقبل شيء مستحيلة. [إين سبيت وف] الوعود من تغير و [مودرنيتي], الانتعاش [إينلسّبلمنت] [كليرونّ] شبح ظلّ سفينة أيّ أشرعة في ماء غامضة من يكونون هذى [دمغجك].
"جميعا يفسد! " [س]? واحدة نظّف في السنون 1990, [أت ث تيم وف] الجمرة اجتماعيّة أيّ [فيلد] أن يكلّف إلى الملك حاليّة تاجه [د]? عمود فقريّ. دودة ن? ليس فحسب في تفّاح, هو لوّث [ألّ ث] بستان. يكون عدّة أوقات عيّنت في الإصابة من ال أكثر يفسد بلاد, كامرون [ل]? واحدة من البلاد نادرة في العالم حيث الفساد يكون الرياضة عظيمة وطنيّة. واحدة [بورن] يفسد إلى مع هو ويصبح واحدة يفسد. يمرّ [ألّ ث] طبقات اجتماعيّة هناك. [ك]? اللعبة محلّية. لا يعدّ واحدة [أني موش] الرقم الالناس يتلقّى يؤسّس موت في العامّة مستشفيات خطأ لا "من لا يتلقّى يزلق الساق" مع الدكتورة. واحدة استطاع أخذت قرون أن يعدّ الحالات ال [شكنريس] في الخاصّة والقطاع العامّ. مضحكة في [ل]? عمل, [ك]? أنّ الرجال في مسؤولية المعركة ضدّ هذا سرطان اجتماعيّة يكون [منيفستلي] عرفت أن يكون بنفسي من قوّيّة أفسدت. الأعمال أخيرة قضائيّة ضدّ أشخاص عال مسؤولة فقط ال [سموك-برودوسنغ] أحد أن يهدّئ حالة [د]? رحلت من الالناس يتجاوز ب كثيرا [د]? سوء, ومن إنتقامات صغيرة أيّ يعكس الفوعيّة من الإلتزامات أنّ يوفيبنفسي المتوددات من الأمير. بعض من أنّ أيّ يكون يعلم [أوجوورد]? اليوم, [د] بعيد? تحمّلت أن يكون ملاكات, الحالة ضراوة من هم "رئيس", متهمات وفقا ل ه [د]? أن يتلقّى تأمّلت إدعاءات رئاسيّة. لذلك, [د] أولى? يرسل بين نا رسالة [سوبليمينل] بالأحرى إلى طموحة الذي يفكّر في [ل]? ظل ما [ل]? ساعة من تقاعده يصوّت. أنّ [ننّي]. "لا أن يتحرّكنا! " عنى هو بينما يعدّل لواحدة [نيم] يوقّت القانون عليا من البلد. أنّ أيّ [إنسنسينت] التحديد من الإنتداب رئاسيّة بالأمس يكون ال نفسه أحد أن حاليّا وجدت هو [أنتيكنستيتثأيشنل]. واحدة يدعو العقول عظيمة من الجمهورية أن يفسّر إلى ال [فميشد] الناس من سعادة في الدستور جديدة. [أس يف] خدعت الالناس كان تماما بسهولة, غير أنّ هو يترك جعلت [برس] [قو]? هو يتلقّى بعض كافي أن يذهب إلى أسفل في الشارع وأن يكون جعلت حالة سحب أعلاه دون أنّ ن? يتحرّك الآلة تصوير بالأوساط دوليّة. يحرّر بالدعم ثابتة من ال [شنسلّري] غربيّة للديماغوجيات محلّية, [س] تعبة? أن ينوي أن يقول [قو]? هو كسولة ويعجز أن يريد التغير, يستنزف أن يعطي بناته إلى ميّتة ويتمّ ب ال [بيدسّس], أقرف أن يرى التاج من الملك ينقذ ب [ل]? تدخل [منو] يترك [ميليتري] من الأجنبيّة, فيالق متأهّبة أن يأخذ عناية على الفوائد, الالناس جعلت ووضعت في دورته مثل زعيماته أن يرقص, مع [سوولر].
[د]? أعمدة ضخمة دخان [س]? رفعت في السماء [دوولا], السجن من كتاب [نو-بوتيفول] قتاله نهائيّة. صرخات جعلت يسمع; مع [ل]? تحرّكت في الخارج, من ال بثقل يسلّح [جندرمس] بعيدا الفضوليّة أحد. ذهبت يكون الأغلبية من الأعضاء من الحكومة على إذن في أوروبا, اللورد وحسابات من الجمهورية, في هذا شهر [د]? أغسطس - آب, إلى فائدة من [سكند هوم] هم في [أكّيدنت]. واحدة يبعث "ممثلة خاصّة على البقعة" أن يجعل [ل]? [إينفنتوري وف فيإكستثر], [ك]? [ب-ويث-ستتمنت] أن يعدّ موت وأن يقيّم ال [بروبرتي دمج]. هو يضحك, دفيئة من الأيادي و [ببوت] مع زميلاته. هو سيجعل [بومبيوس] بيان أمام ال [سكريبس] حكوميّة يكدّس فوق مثل حشرات حول [د]? نار متوهّجة. "على التوصيات عال جدّا من امتيازه الرئيس ال [ل]? سيفيد" إطلاق في هواء جليلة, الإطناب معتادة, يختنق ب [ل]? عاطفة ملموسة جدّا أن يجعل [ل]? فتحة من [ألّ ث] [جت] من المساء. [ك]? [هيس/هر] "صديقة صغيرة" الذي سيكون سعيدة أن يرى الإبريق من هذا [فنتريبوتنت] [ميوغلر] حماقات, هو سيكون يمكن أن يترك [فروم نوو ون] الرأس عال الى حدّ بعيد والأنف في القمة, بينما معنى مع المنطقة كاملة أنّ ه "كفيلة" مرّ إلى ال "تلفزيون", من الآن فصاعدا هو يكون أيضا "كبيرة". سيأخذ الصحافة تحت حقن حكوميّة ثانية اليوم تالي مع [أفّيسل ستتمنت] يرسل مباشرة من باريس, الذو امتياز عطلة منتجع من الطائفة وطنيّة سياسيّة. واحدة سيستأجر التعليمات حكيمة من ال "رئيس ال [ل]? دولة", حجم من قلبه, والسخاء من شخص غريب الأطواره الإمرأة الذي, يسحب من الشنط عامّة, [غرسفولّي] سيقدّم بضائع رديئة إلى الأسرات من الكارثة ضحايا. لن يضطرّ واحدة عددت على [ل]? معارضة لفّ بالحالة جوع والطموح صغيرة ل [س]? أن يرفع ضدّ هذا تنكر. هو دون زعيمة ويقطع حقيقة. مثير للشفقة خسر ساحرة, المقاومات شرعيتهم ومصداقيتهم بما أنّ الأغلبية ذهب [س]? أن يجلس مع الطاولة من الملك أن أيضا ساهمت في ال "مذود". مهما, صدق كثير أيّ يكون أنّ في هم, يترك غالبا جدّا أن يساند برنامجهم انتخابيّة. مرّة أتمّت ال ينهى إنتخابات, ال يمنح معروفات وال يوزّع محطات وزاريّة, المقاومات يتبادلون ملابسهم [د]? يقاوم رجال من الالناس دثر أن يقيس, من ديار ممتازة وسيارات باهر.
في يكونون الشوارع من ياونده, هو همس أنّ المقاومات جيّدة مع هذا نفاية ضخمة [قو]? من ال "سيد" [د] العهد? يكون [إتوودي] مع [ل]? داخلية من ه خاصّة عشيرة. هم ينتظرون, يقول واحدة, الفترة ملائمة أن يضع نهاية, أخيرا, مع هذا هراء رسميّة أيّ يسود منذ أيضا [لونغ تيم]. غير أنّ يستطيع واحدة وثقت هذا متوددات الذي يكون هو فقط من واجهة? هذا نفس أيّ لا يستدين إرتفاعهم [قو]? مع قربهم مع الحزب وولاءهم مع الأمير? يبدأ دوائر سرّيّة أيّ يربط إلى مظلمة يعالج, أيّ وزن يعرض هم استقلال وهم إلى منحة إلى هذا نيات من "ثورة"? خصوصا عندما بعض من هذا ممثلات ن? نال تقدمهم اجتماعيّة [قو]? عقب "يتلقّى يخفّض إلى هم [فروك]" مع نظيفة بما أنّ مع يوضّح? بينما ينتظر ل أنّ يتمّ المعجزة, مع الإذن من العرابات مؤثّرة غربيّة, سجون, مع [ل]? [إينستر] من [ل]? سيستمرّ وجود يوميّة من مليون [كمرونين], مع [كرمر] تحت سماء شاحبة. هذا ن? ليس غدا أنّ [ل]? واحدة سيرى [إمرجنغ] من لامكان [برك] [أبما] مواطنة, [س]? هو ن? ليس [كروسفي], أن يعطي ولادة إلى [ل]? أملت مع تغير حقيقيّة في ال "مهد من أسلافي".
Automatically translated into Arabic thanks to WorldLingo
نار [فلمر] دمّر, [ا فو] أيام [أغو], جزء من السجن من [نو-بوتيفول] في [دوولا], رئة ال [ل]? [كمرونين] اقتصاد. هلك [تن] السجينات, يوتّد في ال يخرب خلايا, تحت اللمس غيرمتحيّز حارساتهم. هناك كان كثير [د]? حبر صبّ ل, سكون ودائما, أن يشجب ال [أوتدتدنسّ] من الكاهن مناطق, سجن كثافة سكانيّة, [لإكسيسم] في الإدارة من هذا أوساط حيث القاصر, النساء والرجال في تجاور [أبّلّينغ] يتعايشون. وبما أنّ مع [ل]? معتادة, استعملت السلطات كان للحزمة الصحفيات, [د]? [أنجستس], [د]? [سكندليزد] ممثلات من الشركة مدنيّة ظلما وعدوانا, ال نفسه خطبة يطرق منذ أكثر من [تونت-فيف] سنون: "تناقلت, هو ن? [ي] يتلقّى أيّ شيء أن يرى! " يكونون [كمرونين] سجون مع [ل]? صورة من المحلّية, زعيمات ما قبل التّاريخ. هم [س]? انهيار ال [تيردنسّ], ينفخ خارجا بوقت عديم رحمة, حتّى يكلّل جير, يعطي هم [ل]? وهم الشيخوخة. عكس أن (تحت الأحمر) زعيمة سياسيّة, يستطيع هم لا [س]? أن يمنح الرفاهية إلى قالب في [ل]? [أبولنس]. [ك]? ب يأخذ حيوات بما أنّ [أت ث تيم وف] هذا نار [قو]? هم يستطيع قلت إلى رجال [قو]? هم في النهاية من البكرة. [فستيجس] من الماض مستعمرة, رأى هم يعدم البطلات وطنيّة, المقاتلات للحرية أيّ ال [كلونيست] عيّن "إرهابية" و" فوضويّة", القبائل [ركلسترنت] مع ال "قيم الحضارة", [كمرونين] سجون يعبر الأوقات ويجسّد الذاكرة وطنيّة بألم. هكذا فقط هم استطاع تكلّمت, هم سلّم إلى المؤرخات [د]? [أوجوورد]? [سكرسس] [أونفووبل] اليوم من ال [رجمس] سياسيّة أيّ [ترنّيزد] البلد. يقتل, يعذّب [سبيريتس] مع أيّ ينشّف دم يغطّي [فروم نوو ون] ال نهائيّا يلوّث جدر.
[ل]? يكون جحيم من [كمرونين] سجون أنّ يصف ب [دنت], أين القلوب [دمنس] بالشركة والقوة سياسيّة يكونون عذّب بالشيطانات ال [ل]? إضطهاد. لا أحد يستطيع بقيت هو. يستطيع لا أحد بقيت القذارة, [ميإكسس] لذيذة من [بيسّ] وأمر برازيّ, أيّ [س]? يكون فترة ركود [أس فر س] العين يستطيع رأيت في هذا خلايا الموتى حيث يكدّس فوق مئات [د]? حيوانات دعاوا رجال. يستطيع لا أحد سكون بقيت النظاميّة [دروبّينغس] [رثمس] ب يصحّ جسم أسواء يتدرّب ب أنّ أيّ يكون افترضت أن يجعل إحترام القانون أو, أكثر مثيرة, ب أكثر فاسدة من الجانح, غيرشبع [فون-كلوورد] [جتس] في [ل]? حلبة. [نيتزسكه] بحث ال [سوبرمن], [كمرونين] سجون [ل]? يؤسّس. نعم [برس] [قو]? هو ضروريّة أن يكون [سوبرهومن] أن يكون يمكن أن يعيش ماذا يقع في هذا أماكن من إقفار, أو بعد ذلك [أوندر-هومن] أن يكون يمكن أن يكون مدركة من ما [س]? [ي] يجعل وأن يقرّر أن يبقي ال [ستتثس قوو]. هم عار مع كرامة إنسانيّة, عار مع الإعتبار من الحياة, عار مع القيم [هومنيستيك] أيّ يزهر على العظيمة يقع ويجاز إعلانات. بينما الميزانيات وزاريّة لا يوقفون [د]? أن يزيد الذي قرب مجموعة يكون بدّدت في [إإكسبنسس] المهمة إلى [ل]? أجنبية أو في [ل]? شراء من شاحنات فخمة كلّ خيارات, السجينات يضطرّ كنت يرضى [د]? طعام معارضة في أيّ أيضا غالبا الأجثاث من فيران وأخرى صراصير يكذبون. لا يستدين يشكّل ببراغي غيرفعّال, انضمامهم مع هذا [ستوب-ميسري] تجاريّة [قو]? مع [ل]? تدخل [د]? "قريبة", [بوأردر] من المراكز ال [ل]? رعب يعلم كيف أن يصبح كثير [برفرس] [قو]? هم ليسوا هو قبل انضمامهم. هو ن? [قو] ليس مذهلة? مع لا ال [ترفّيكس] من أيّ نوع (عقار, قنب, سيجارة), بعض [كدس] يتمنّون أيّ أن يجد العالم خارجيّة, لأنّ حرية هم [ل]? اكتسبت بسهولة ب بقوّة يعوّض الحارسات. يكون العمل ليّنة في خشخشة, [فر فروم] ال [فليكيلّ] مخصّصة أيّ ن? أبدا راضي مع [ل]? غلاف ضخمة [قو]? هو يستلم.
بعد ذلك [قو]? أنّ من المجرمات أوامر انفجار, يكلّم بألهاب في حالة, [قو]? [قو] إستيراد? هم قلّدت في رماد, أنّ يستطيع فقط خفّفت قليلا كثير المحفظة من الدافع ضريبة سابقا [فمبيريزد] بالضرائب غيرقابل للإحصاء وأخرى ضريبة ضرائب أيّ لن يبني الأمة, غير أنّ يكبّر الحظ من ال [كينغلت] ومتودداته. منذ [قو]? هو [س]? [رمري] مع [غ-جتّر] صغيرة يسحب من الجدول, نا رقيقة معدنيّة ديك لا يوقف يجد مع الحياة القصر من الذوق بديعة. جلت في الطائرة, إقامات يمدّد في [أكّيدنت], ال "رئيس", بما أنّ يدعو علاقاته قريبة هو, لورد كبيرة الذي يصدق في [ل]? خلود سياسيّة ومع "جماعة تحررية", [د] لطيفة? نفخ [إينبتيتثد] إيديولوجيّة فوق بالمستشارات نفيسة غربيّة [إين وردر تو] على نحو أفضل قهرت ال [مسّ] أمّيّة. [ك]? في [ل]? [برنّيليزد] حالة جهل من الالناس أنّ القدرة. ال "عرف أسد قديمة" أن يجعل هذا حكمة [مشفلينّ] عقيدته. أبدا مثل [أوجوورد]? اليوم, الناس ن? [قو] رقص أكثر مثل كثير? هو ن? فكرة, يؤخذ في اللولب ال [ل]? يتمّ أمل بشكل مصطنع يبقى, يخسر في ال يضبّب من ال يسقط من خلال إصلاحات و [رفيستولس] نجاحات, هو فضّلت [سوولر] مع [ل]? تسمم من الوضع [د]? أفدت وأن يكون أرضيت مع الكسرات أنّ [ل]? يعيد واحدة ه أيام من عظيمة طعام نقوص, مع المكان [د]? أن يبدأ كبريات [رفلإكسيون] على هذا "غدا" أيّ لن يكون سيبني جميعا فحسب. كلّس ب يرى الصور من الأجسام مع [نو-بوتيفول], بعض يفضّل "[زبّر]" على سرّيّة قصة و [س]? [إإكستسر] أمام ال [إيمبسلّيتيس] [د]? تلفزيون يصبح صندوق نفاية. "سيجعل واحدة كيف? كامرون [ك]? " يستطيع واحدة يكون كامرون تبعت على الموجات [رديوفونيك], تقرير [د]? إخفاق دائمة وإستقالة رهيبة, أن يصدق أنّ "أن يفكّر" [ل]? مستقبل شيء مستحيلة. [إين سبيت وف] الوعود من تغير و [مودرنيتي], الانتعاش [إينلسّبلمنت] [كليرونّ] شبح ظلّ سفينة أيّ أشرعة في ماء غامضة من يكونون هذى [دمغجك].
"جميعا يفسد! " [س]? واحدة نظّف في السنون 1990, [أت ث تيم وف] الجمرة اجتماعيّة أيّ [فيلد] أن يكلّف إلى الملك حاليّة تاجه [د]? عمود فقريّ. دودة ن? ليس فحسب في تفّاح, هو لوّث [ألّ ث] بستان. يكون عدّة أوقات عيّنت في الإصابة من ال أكثر يفسد بلاد, كامرون [ل]? واحدة من البلاد نادرة في العالم حيث الفساد يكون الرياضة عظيمة وطنيّة. واحدة [بورن] يفسد إلى مع هو ويصبح واحدة يفسد. يمرّ [ألّ ث] طبقات اجتماعيّة هناك. [ك]? اللعبة محلّية. لا يعدّ واحدة [أني موش] الرقم الالناس يتلقّى يؤسّس موت في العامّة مستشفيات خطأ لا "من لا يتلقّى يزلق الساق" مع الدكتورة. واحدة استطاع أخذت قرون أن يعدّ الحالات ال [شكنريس] في الخاصّة والقطاع العامّ. مضحكة في [ل]? عمل, [ك]? أنّ الرجال في مسؤولية المعركة ضدّ هذا سرطان اجتماعيّة يكون [منيفستلي] عرفت أن يكون بنفسي من قوّيّة أفسدت. الأعمال أخيرة قضائيّة ضدّ أشخاص عال مسؤولة فقط ال [سموك-برودوسنغ] أحد أن يهدّئ حالة [د]? رحلت من الالناس يتجاوز ب كثيرا [د]? سوء, ومن إنتقامات صغيرة أيّ يعكس الفوعيّة من الإلتزامات أنّ يوفيبنفسي المتوددات من الأمير. بعض من أنّ أيّ يكون يعلم [أوجوورد]? اليوم, [د] بعيد? تحمّلت أن يكون ملاكات, الحالة ضراوة من هم "رئيس", متهمات وفقا ل ه [د]? أن يتلقّى تأمّلت إدعاءات رئاسيّة. لذلك, [د] أولى? يرسل بين نا رسالة [سوبليمينل] بالأحرى إلى طموحة الذي يفكّر في [ل]? ظل ما [ل]? ساعة من تقاعده يصوّت. أنّ [ننّي]. "لا أن يتحرّكنا! " عنى هو بينما يعدّل لواحدة [نيم] يوقّت القانون عليا من البلد. أنّ أيّ [إنسنسينت] التحديد من الإنتداب رئاسيّة بالأمس يكون ال نفسه أحد أن حاليّا وجدت هو [أنتيكنستيتثأيشنل]. واحدة يدعو العقول عظيمة من الجمهورية أن يفسّر إلى ال [فميشد] الناس من سعادة في الدستور جديدة. [أس يف] خدعت الالناس كان تماما بسهولة, غير أنّ هو يترك جعلت [برس] [قو]? هو يتلقّى بعض كافي أن يذهب إلى أسفل في الشارع وأن يكون جعلت حالة سحب أعلاه دون أنّ ن? يتحرّك الآلة تصوير بالأوساط دوليّة. يحرّر بالدعم ثابتة من ال [شنسلّري] غربيّة للديماغوجيات محلّية, [س] تعبة? أن ينوي أن يقول [قو]? هو كسولة ويعجز أن يريد التغير, يستنزف أن يعطي بناته إلى ميّتة ويتمّ ب ال [بيدسّس], أقرف أن يرى التاج من الملك ينقذ ب [ل]? تدخل [منو] يترك [ميليتري] من الأجنبيّة, فيالق متأهّبة أن يأخذ عناية على الفوائد, الالناس جعلت ووضعت في دورته مثل زعيماته أن يرقص, مع [سوولر].
[د]? أعمدة ضخمة دخان [س]? رفعت في السماء [دوولا], السجن من كتاب [نو-بوتيفول] قتاله نهائيّة. صرخات جعلت يسمع; مع [ل]? تحرّكت في الخارج, من ال بثقل يسلّح [جندرمس] بعيدا الفضوليّة أحد. ذهبت يكون الأغلبية من الأعضاء من الحكومة على إذن في أوروبا, اللورد وحسابات من الجمهورية, في هذا شهر [د]? أغسطس - آب, إلى فائدة من [سكند هوم] هم في [أكّيدنت]. واحدة يبعث "ممثلة خاصّة على البقعة" أن يجعل [ل]? [إينفنتوري وف فيإكستثر], [ك]? [ب-ويث-ستتمنت] أن يعدّ موت وأن يقيّم ال [بروبرتي دمج]. هو يضحك, دفيئة من الأيادي و [ببوت] مع زميلاته. هو سيجعل [بومبيوس] بيان أمام ال [سكريبس] حكوميّة يكدّس فوق مثل حشرات حول [د]? نار متوهّجة. "على التوصيات عال جدّا من امتيازه الرئيس ال [ل]? سيفيد" إطلاق في هواء جليلة, الإطناب معتادة, يختنق ب [ل]? عاطفة ملموسة جدّا أن يجعل [ل]? فتحة من [ألّ ث] [جت] من المساء. [ك]? [هيس/هر] "صديقة صغيرة" الذي سيكون سعيدة أن يرى الإبريق من هذا [فنتريبوتنت] [ميوغلر] حماقات, هو سيكون يمكن أن يترك [فروم نوو ون] الرأس عال الى حدّ بعيد والأنف في القمة, بينما معنى مع المنطقة كاملة أنّ ه "كفيلة" مرّ إلى ال "تلفزيون", من الآن فصاعدا هو يكون أيضا "كبيرة". سيأخذ الصحافة تحت حقن حكوميّة ثانية اليوم تالي مع [أفّيسل ستتمنت] يرسل مباشرة من باريس, الذو امتياز عطلة منتجع من الطائفة وطنيّة سياسيّة. واحدة سيستأجر التعليمات حكيمة من ال "رئيس ال [ل]? دولة", حجم من قلبه, والسخاء من شخص غريب الأطواره الإمرأة الذي, يسحب من الشنط عامّة, [غرسفولّي] سيقدّم بضائع رديئة إلى الأسرات من الكارثة ضحايا. لن يضطرّ واحدة عددت على [ل]? معارضة لفّ بالحالة جوع والطموح صغيرة ل [س]? أن يرفع ضدّ هذا تنكر. هو دون زعيمة ويقطع حقيقة. مثير للشفقة خسر ساحرة, المقاومات شرعيتهم ومصداقيتهم بما أنّ الأغلبية ذهب [س]? أن يجلس مع الطاولة من الملك أن أيضا ساهمت في ال "مذود". مهما, صدق كثير أيّ يكون أنّ في هم, يترك غالبا جدّا أن يساند برنامجهم انتخابيّة. مرّة أتمّت ال ينهى إنتخابات, ال يمنح معروفات وال يوزّع محطات وزاريّة, المقاومات يتبادلون ملابسهم [د]? يقاوم رجال من الالناس دثر أن يقيس, من ديار ممتازة وسيارات باهر.
في يكونون الشوارع من ياونده, هو همس أنّ المقاومات جيّدة مع هذا نفاية ضخمة [قو]? من ال "سيد" [د] العهد? يكون [إتوودي] مع [ل]? داخلية من ه خاصّة عشيرة. هم ينتظرون, يقول واحدة, الفترة ملائمة أن يضع نهاية, أخيرا, مع هذا هراء رسميّة أيّ يسود منذ أيضا [لونغ تيم]. غير أنّ يستطيع واحدة وثقت هذا متوددات الذي يكون هو فقط من واجهة? هذا نفس أيّ لا يستدين إرتفاعهم [قو]? مع قربهم مع الحزب وولاءهم مع الأمير? يبدأ دوائر سرّيّة أيّ يربط إلى مظلمة يعالج, أيّ وزن يعرض هم استقلال وهم إلى منحة إلى هذا نيات من "ثورة"? خصوصا عندما بعض من هذا ممثلات ن? نال تقدمهم اجتماعيّة [قو]? عقب "يتلقّى يخفّض إلى هم [فروك]" مع نظيفة بما أنّ مع يوضّح? بينما ينتظر ل أنّ يتمّ المعجزة, مع الإذن من العرابات مؤثّرة غربيّة, سجون, مع [ل]? [إينستر] من [ل]? سيستمرّ وجود يوميّة من مليون [كمرونين], مع [كرمر] تحت سماء شاحبة. هذا ن? ليس غدا أنّ [ل]? واحدة سيرى [إمرجنغ] من لامكان [برك] [أبما] مواطنة, [س]? هو ن? ليس [كروسفي], أن يعطي ولادة إلى [ل]? أملت مع تغير حقيقيّة في ال "مهد من أسلافي".
Tags:
available in: French (original) | Spanish | Italian | German | Portuguese | English | Swedish | Russian | Dutch | Arabic La jeunesse camerounaise, comme toute la jeunesse africaine, face à la peur d’affronter un avenir sombre, entre chômage et délinquance, malgré des diplômes intéressants, s’interroge sur ces lendemains qui font déchanter. Pourtant, elle croit au changement même si le système tend à encourager le clientélisme, le tribalisme et la corruption.
Près d’un millier d’étudiants en ce jour de rentrée académique dans cet amphi de l’université de Yaoundé qui semble trop étroit pour contenir toute leur ambition et tout leur enthousiasme. Il fait près de quarante degré à l’ombre et ils sont entassés les uns sur les autres, jouant des coudes pour se faire de la place, comme si ici le véritable luxe c’est l’espace. Le professeur a du mal à se faire entendre, le microphone étant hors service depuis des lustres, sa voix fatiguée n’arrive plus à capter l’attention de cette petite chine qui lui fait face. Trublion, le public l’observe et lui envoie des paroles assassines qui, habitué, n’ont pas l’air de l’affecter. C’est de cette manière incongrue que l’on dispense les cours dans la plupart des écoles supérieures publiques au Cameroun. De nombreux jeunes étudiants entament ce parcours du combattant sachant déjà qu’ils auront tous peu de chance de faire carrière dans leur pays. En quête d’un meilleur avenir, ils donnent tout dans l’espoir de faire partie un jour à leur tour de l’élite impeccable qui se bronze au soleil monétaire. Mais ils le savent, la réalité est implacable, plus de 34 % des jeunes en Afrique subsaharienne sont des chômeurs selon un rapport du Bureau international du travail (BIT) de 2006 sur l’emploi des jeunes dans le monde, ce qui signifie qu’il y a peu de chance qu’ils puissent après l’obtention de leur diplôme trouver un travail décent. Le sous-emploi des jeunes est une préoccupation majeure dans l’élaboration des politiques de développement.
Le Cameroun comme la plupart des pays de l’Afrique noire connaît une crise profonde de l’emploi des jeunes. Avec les programmes d’ajustement structurel menés dans les années 90 sous le contrôle des institutions de Bretton Woods, le Cameroun a connu une terrible descente aux enfers qui a plombé le niveau de vie de ses habitants, surtout celui des classes les plus populaires. La baisse des salaires des agents de l’Etat, la revalorisation de la monnaie nationale et de la diminution significative de la productivité des secteurs industriels, miniers, forestiers et agricoles a accru la pauvreté des ménages ainsi que la misère des foyers modestes. Des entreprises publiques ont dû fermer ou ont été privatisées provoquant du coup un choc terrible dans le domaine de l’emploi et celui-ci s’est traduit par des licenciements massifs, mais aussi par le renforcement d’un climat d’insécurité sociale.
Les moyens alloués à l’enseignement et au Fonds national pour l’emploi (FNE), une sorte d’Agence nationale pour l’emploi (ANPE) à la camerounaise, ont été considérablement révisés, laissant dès lors sur le carreau la qualité de la politique d’éducation nationale et de l’emploi. Le système éducatif entier a presque été anéanti et la formation professionnelle s’est sensiblement appauvrie. Une situation qui a conduit à plus de corruption et d’opacité, décrédibilisant au passage les diplômes nationaux.
Tous les observateurs sont unanimes sur le fait que le climat à l’heure actuelle est morose et cela se voit en partie à travers le taux d’échec record aux examens officiels, qui depuis ces dernières années plonge littéralement dans les abysses. C’est dans ces conditions particulières que les étudiants camerounais, à l’instar de ceux de l’université de Yaoundé, sont confrontés dès le début de leur parcours au problème du sous-emploi et à l’inexistence de débouchés. L’on peut facilement déceler dans les conversations et les débats, qu’ils ont aux heures de pause, une réelle angoisse de l’avenir. Quelle formation pour quelle vie ? Voilà en résumé la question qui taraude ces jeunes gens. Certains avouent que le choix de leur filière est motivé non pas par une certaine vocation, mais par le souci d’entrer dans les exigences du marché du travail. Alors, on constate que les filières professionnelles (économie, comptabilité, management, etc.) sont saturées tandis que les filières plus classiques comme les lettres sont désertées. Fait nouveau, le droit et la science politique ont depuis cinq ans le vent en poupe, sans doute à cause de l’amélioration de la fonction libérale et de l’impression que la politique enrichit.
Et lorsque ces efforts ne suffisent pas, les jeunes Camerounais n’hésitent pas à tenter leur chance par la voie de l’immigration, clandestine ou pas. Tous les réseaux menant à Paris.
Ils se donnent à fond, c’est indéniable les jeunes Camerounais sont de grands bosseurs. Et malgré la faiblesse de perspectives, ils cherchent à s’en sortir dans le secteur informel. C’est ici ce que l’on appelle la « débrouillardise ». C’est ainsi que l’on retrouvera dans les rues de Yaoundé de jeunes vendeurs à la sauvette, de « bensikinneurs », de laveurs de voiture, pourtant diplômés des plus sérieuses écoles. Souvent, en marge de cet informel dans lequel ils essaient tant bien que mal de survivre, il est courant que les jeunes Camerounais se réfugient dans les buveries, la prostitution et la délinquance, faisant des zones urbaines et industrialisées des lieux d’une forte dangerosité. Les agressions sur les personnes, les braquages et les délits de tout ordre sont le lot quotidien des habitants de Yaoundé dont les responsables sont dans la majorité des cas de jeunes, victimes des célèbres maux de Voltaire : l’ennui, le vice et le besoin.
A ce stade, un constat s’impose froidement, l’éducation, contrairement aux idées reçues, n’est pas toujours la clé du problème. « La formation ne constitue en rien une garantie pour trouver un emploi décent » comme le soutient Dorothea Schmidt, économiste au BIT et co-auteur du rapport sur l’emploi des jeunes en Afrique subsaharienne. Beaucoup de jeunes diplômés ne se retrouvent-ils pas, par exemple, chauffeurs de taxi ou agents de sécurité ? Et quand bien même ils travaillent, ils sont très faiblement rénumérés ce qui en fait des personnes extrêmement pauvres comme le souligne ledit rapport : « un seul jeune sur dix gagne assez pour s’élever au-dessus du seuil de 2 dollars par jour ».
Au Cameroun, le sous-emploi des jeunes n’est en fait que la partie émergée de l’iceberg qui cache d’autres réalités encore plus dramatiques comme l’incompétence et le clientélisme de l’administration publique. Ce qui a pour effet d’annuler toute volonté de réformer le système et de proposer des solutions rapides au sous-emploi des jeunes Camerounais. Les colloques et autres séminaires viennent et se succèdent sans que l’on puisse entrevoir une sortie de crise. L’atteinte du point d’achèvement, ultime étape du processus PPTE (Pays pauvres et très endettés), n’a pas jusqu’à ce jour apporté aux Camerounais la bouffée d’air frais qu’on leur avait promis. Il a fallu malheureusement qu’il y ait de fortes grèves estudiantines, "répressées" dans le sang et le silence, pour que le budget de l’enseignement supérieur soit revalorisé et que de nouvelles infrastructures soient construites. Un accord avec les partenaires sociaux et économiques visant à créer et à favoriser l’initiative individuelle au travers des petites et moyennes entreprises a été trouvé. Mais comme le remarquait judicieusement l’ancien ambassadeur américain à Yaoundé, Niels Marquadt, le problème du sous-emploi des jeunes réside plus dans la corruption, le manque de communication sur les différentes aides au développement allouées par les pays occidentaux, les ONG internationales et les organes onusiens et la lourdeur administrative que par l’absence de créativité et de qualification des jeunes Camerounais.
Pourtant, le Cameroun gagnerait à s’inspirer de l’exemple des autres pays africains subsahariens qui ont mis en place des projets qui permettent aux jeunes de rester dans leur pays et de sortir de l’informel, à l’instar du Sénégal. Avec le projet Reva (Retour vers l’Agriculture) à destination de ces jeunes émigrés rapatriés des Canaries, le Sénégal offre une alternative à sa jeunesse, inquiète de son avenir. Un pari allant dans le sens du BIT pour qui le secteur agricole « doit continuer de jouer un rôle important dans les stratégies d’emploi des jeunes et dans les stratégies globales d’éradication de la pauvreté » en dépit « d’un exode rural croissant ». Ce qui conviendrait à un pays comme le Cameroun dont le secteur agricole représente la majorité des revenus de l’Etat. Il faudrait impérativement entamer des réformes qui auront pour but de le moderniser et de la rendre plus apte au commerce international. Ce secteur agricole est pourvoyeur de 40 % des emplois dans le monde. Et en Afrique subsaharienne, c’est l’un des principaux employeurs, avec le secteur informel, des jeunes.
Mais il n’en demeure pas moins que l’Etat doit se diversifier en favorisant un climat propice à la création des entreprises par, d’abord, le renforcement de la formation professionnelle avec plus d’infrastructures et d’éthique, ensuite par l’allègement administratif et fiscal sur toute initiative de création d’entreprise en exigeant des quotas d’embauche de jeunes nationaux. Enfin, permettre l’innovation scientifique et technique par de pôles ou de centres de recherche, tout en adaptant les principes sociaux à la compétitivité, tributaire de la mondialisation.
En attendant que les mesures énoncées soient prises en considération, les jeunes Camerounais, comme en cette journée de rentrée académique, ressentent une drôle d’impression que tout est joué à l’avance et que la méritocratie est un mot rassurant qui sonne creux, mais surtout qui ne parvient par leur ôter cette angoisse de l’avenir.
Près d’un millier d’étudiants en ce jour de rentrée académique dans cet amphi de l’université de Yaoundé qui semble trop étroit pour contenir toute leur ambition et tout leur enthousiasme. Il fait près de quarante degré à l’ombre et ils sont entassés les uns sur les autres, jouant des coudes pour se faire de la place, comme si ici le véritable luxe c’est l’espace. Le professeur a du mal à se faire entendre, le microphone étant hors service depuis des lustres, sa voix fatiguée n’arrive plus à capter l’attention de cette petite chine qui lui fait face. Trublion, le public l’observe et lui envoie des paroles assassines qui, habitué, n’ont pas l’air de l’affecter. C’est de cette manière incongrue que l’on dispense les cours dans la plupart des écoles supérieures publiques au Cameroun. De nombreux jeunes étudiants entament ce parcours du combattant sachant déjà qu’ils auront tous peu de chance de faire carrière dans leur pays. En quête d’un meilleur avenir, ils donnent tout dans l’espoir de faire partie un jour à leur tour de l’élite impeccable qui se bronze au soleil monétaire. Mais ils le savent, la réalité est implacable, plus de 34 % des jeunes en Afrique subsaharienne sont des chômeurs selon un rapport du Bureau international du travail (BIT) de 2006 sur l’emploi des jeunes dans le monde, ce qui signifie qu’il y a peu de chance qu’ils puissent après l’obtention de leur diplôme trouver un travail décent. Le sous-emploi des jeunes est une préoccupation majeure dans l’élaboration des politiques de développement.
Le Cameroun comme la plupart des pays de l’Afrique noire connaît une crise profonde de l’emploi des jeunes. Avec les programmes d’ajustement structurel menés dans les années 90 sous le contrôle des institutions de Bretton Woods, le Cameroun a connu une terrible descente aux enfers qui a plombé le niveau de vie de ses habitants, surtout celui des classes les plus populaires. La baisse des salaires des agents de l’Etat, la revalorisation de la monnaie nationale et de la diminution significative de la productivité des secteurs industriels, miniers, forestiers et agricoles a accru la pauvreté des ménages ainsi que la misère des foyers modestes. Des entreprises publiques ont dû fermer ou ont été privatisées provoquant du coup un choc terrible dans le domaine de l’emploi et celui-ci s’est traduit par des licenciements massifs, mais aussi par le renforcement d’un climat d’insécurité sociale.
Les moyens alloués à l’enseignement et au Fonds national pour l’emploi (FNE), une sorte d’Agence nationale pour l’emploi (ANPE) à la camerounaise, ont été considérablement révisés, laissant dès lors sur le carreau la qualité de la politique d’éducation nationale et de l’emploi. Le système éducatif entier a presque été anéanti et la formation professionnelle s’est sensiblement appauvrie. Une situation qui a conduit à plus de corruption et d’opacité, décrédibilisant au passage les diplômes nationaux.
Tous les observateurs sont unanimes sur le fait que le climat à l’heure actuelle est morose et cela se voit en partie à travers le taux d’échec record aux examens officiels, qui depuis ces dernières années plonge littéralement dans les abysses. C’est dans ces conditions particulières que les étudiants camerounais, à l’instar de ceux de l’université de Yaoundé, sont confrontés dès le début de leur parcours au problème du sous-emploi et à l’inexistence de débouchés. L’on peut facilement déceler dans les conversations et les débats, qu’ils ont aux heures de pause, une réelle angoisse de l’avenir. Quelle formation pour quelle vie ? Voilà en résumé la question qui taraude ces jeunes gens. Certains avouent que le choix de leur filière est motivé non pas par une certaine vocation, mais par le souci d’entrer dans les exigences du marché du travail. Alors, on constate que les filières professionnelles (économie, comptabilité, management, etc.) sont saturées tandis que les filières plus classiques comme les lettres sont désertées. Fait nouveau, le droit et la science politique ont depuis cinq ans le vent en poupe, sans doute à cause de l’amélioration de la fonction libérale et de l’impression que la politique enrichit.
Et lorsque ces efforts ne suffisent pas, les jeunes Camerounais n’hésitent pas à tenter leur chance par la voie de l’immigration, clandestine ou pas. Tous les réseaux menant à Paris.
Ils se donnent à fond, c’est indéniable les jeunes Camerounais sont de grands bosseurs. Et malgré la faiblesse de perspectives, ils cherchent à s’en sortir dans le secteur informel. C’est ici ce que l’on appelle la « débrouillardise ». C’est ainsi que l’on retrouvera dans les rues de Yaoundé de jeunes vendeurs à la sauvette, de « bensikinneurs », de laveurs de voiture, pourtant diplômés des plus sérieuses écoles. Souvent, en marge de cet informel dans lequel ils essaient tant bien que mal de survivre, il est courant que les jeunes Camerounais se réfugient dans les buveries, la prostitution et la délinquance, faisant des zones urbaines et industrialisées des lieux d’une forte dangerosité. Les agressions sur les personnes, les braquages et les délits de tout ordre sont le lot quotidien des habitants de Yaoundé dont les responsables sont dans la majorité des cas de jeunes, victimes des célèbres maux de Voltaire : l’ennui, le vice et le besoin.
A ce stade, un constat s’impose froidement, l’éducation, contrairement aux idées reçues, n’est pas toujours la clé du problème. « La formation ne constitue en rien une garantie pour trouver un emploi décent » comme le soutient Dorothea Schmidt, économiste au BIT et co-auteur du rapport sur l’emploi des jeunes en Afrique subsaharienne. Beaucoup de jeunes diplômés ne se retrouvent-ils pas, par exemple, chauffeurs de taxi ou agents de sécurité ? Et quand bien même ils travaillent, ils sont très faiblement rénumérés ce qui en fait des personnes extrêmement pauvres comme le souligne ledit rapport : « un seul jeune sur dix gagne assez pour s’élever au-dessus du seuil de 2 dollars par jour ».
Au Cameroun, le sous-emploi des jeunes n’est en fait que la partie émergée de l’iceberg qui cache d’autres réalités encore plus dramatiques comme l’incompétence et le clientélisme de l’administration publique. Ce qui a pour effet d’annuler toute volonté de réformer le système et de proposer des solutions rapides au sous-emploi des jeunes Camerounais. Les colloques et autres séminaires viennent et se succèdent sans que l’on puisse entrevoir une sortie de crise. L’atteinte du point d’achèvement, ultime étape du processus PPTE (Pays pauvres et très endettés), n’a pas jusqu’à ce jour apporté aux Camerounais la bouffée d’air frais qu’on leur avait promis. Il a fallu malheureusement qu’il y ait de fortes grèves estudiantines, "répressées" dans le sang et le silence, pour que le budget de l’enseignement supérieur soit revalorisé et que de nouvelles infrastructures soient construites. Un accord avec les partenaires sociaux et économiques visant à créer et à favoriser l’initiative individuelle au travers des petites et moyennes entreprises a été trouvé. Mais comme le remarquait judicieusement l’ancien ambassadeur américain à Yaoundé, Niels Marquadt, le problème du sous-emploi des jeunes réside plus dans la corruption, le manque de communication sur les différentes aides au développement allouées par les pays occidentaux, les ONG internationales et les organes onusiens et la lourdeur administrative que par l’absence de créativité et de qualification des jeunes Camerounais.
Pourtant, le Cameroun gagnerait à s’inspirer de l’exemple des autres pays africains subsahariens qui ont mis en place des projets qui permettent aux jeunes de rester dans leur pays et de sortir de l’informel, à l’instar du Sénégal. Avec le projet Reva (Retour vers l’Agriculture) à destination de ces jeunes émigrés rapatriés des Canaries, le Sénégal offre une alternative à sa jeunesse, inquiète de son avenir. Un pari allant dans le sens du BIT pour qui le secteur agricole « doit continuer de jouer un rôle important dans les stratégies d’emploi des jeunes et dans les stratégies globales d’éradication de la pauvreté » en dépit « d’un exode rural croissant ». Ce qui conviendrait à un pays comme le Cameroun dont le secteur agricole représente la majorité des revenus de l’Etat. Il faudrait impérativement entamer des réformes qui auront pour but de le moderniser et de la rendre plus apte au commerce international. Ce secteur agricole est pourvoyeur de 40 % des emplois dans le monde. Et en Afrique subsaharienne, c’est l’un des principaux employeurs, avec le secteur informel, des jeunes.
Mais il n’en demeure pas moins que l’Etat doit se diversifier en favorisant un climat propice à la création des entreprises par, d’abord, le renforcement de la formation professionnelle avec plus d’infrastructures et d’éthique, ensuite par l’allègement administratif et fiscal sur toute initiative de création d’entreprise en exigeant des quotas d’embauche de jeunes nationaux. Enfin, permettre l’innovation scientifique et technique par de pôles ou de centres de recherche, tout en adaptant les principes sociaux à la compétitivité, tributaire de la mondialisation.
En attendant que les mesures énoncées soient prises en considération, les jeunes Camerounais, comme en cette journée de rentrée académique, ressentent une drôle d’impression que tout est joué à l’avance et que la méritocratie est un mot rassurant qui sonne creux, mais surtout qui ne parvient par leur ôter cette angoisse de l’avenir.
¿L? ¿angustia de l? futuro
Automatically translated into Spanish thanks to WorldLingo
¿La juventud camerunesa, al igual que la juventud africana, ante el miedo d? ¿enfrentar un futuro oscuro, entre desempleo y delincuencia, a pesar de títulos interesantes, s? pregunte sobre estos día siguiente que hacen desilusionar. Con todo, cree al cambio aunque el sistema tiende a fomentar el clientélisme, el tribalisme y la corrupción.
¿Cerca d? ¿mil d? ¿estudiantes en este día de regreso académico en esta aula de l? Universidad de Yaundé que parece demasiado estrecha para contener toda su ambición y todo su entusiasmo. ¿Hace cerca de cuarenta grado a l? ¿sombra y se les apila los unos sobre otros, jugando de los codos para hacerse del lugar, como si aquí el verdadero lujo c? ¿este l? espacio. ¿El profesor tiene dificultades a hacerse oír, el micrófono siendo fuera de servicio desde lustres, su voz cansada n? ¿llega más a recoger l? atención de esta pequeña China que se le enfrenta. ¿Perturbador, el público l? ¿observa y le envía palabras asesinada que, asiduo, n? ¿no tienen l? ¿aire de l? afectar. ¿C? ¿es de este modo incongruente que l? se eximen los cursos en la mayoría de las escuelas superiores públicas al Camerún. ¿Numerosos jóvenes estudiantes empiezan este curso del combatiente que sabe ya qu? tendrán muy poca oportunidad de hacer carrera en su país. ¿En búsqueda d? ¿un mejor futuro, dan muy en l? ¿esperanza de formar parte un día a su vez de l? élite impecable que se broncea al sol monetario. ¿Pero lo saben, la realidad es implacable, más del 34% de los jóvenes en África subsahariano son parados según un informe de la Mesa internacional del trabajo (la OIT) de 2006 sobre l? ¿empleo de los jóvenes en el mundo, lo que significa qu? ¿hay poca oportunidad qu? ¿puedan después de l? obtención de su título encontrar un trabajo decente. ¿El subempleo de los jóvenes es una preocupación principal en l? elaboración de las políticas de desarrollo.
¿El Camerún como la mayoría de los países de l? ¿África negro conoce una crisis profunda de l? empleo de los jóvenes. ¿Con los programas d? ajuste estructural llevados en los años 90 bajo el control de las instituciones de Bretton Woods, el Camerún conoció un terrible descenso al infierno que llevó el nivel de vida de sus habitantes, sobre todo el de las clases más populares. ¿La reducción de los salarios de los agentes de l? Estado, la revalorización de la moneda nacional y la disminución significativa de la productividad de los sectores industriales, mineros, forestales y agrícolas aumentó la pobreza de los hogares así como la miseria de los hogares modestos. ¿Se privatizó a empresas públicas debieron cerrarse o que causaba del golpe un choque terrible en el ámbito de l? ¿empleo y éste s? ¿se traduce en despidos masivos, y también en el refuerzo d? ¿un clima d? inseguridad social.
¿Los medios asignados a l? ¿enseñanza y al Fondo nacional para l? ¿empleo (FNE), una clase d? ¿Agencia nacional para l? ¿empleo (ANPE) al camerunesa, se revisaron considerablemente, dejando por lo tanto sobre el cuadrado la calidad de la política d? ¿educación nacional y de l? empleo. ¿El sistema educativo entero casi se destruyó y la formación profesional s? sensiblemente se empobrece. ¿Una situación que condujo a más corrupción y d? opacidad, décrédibilisant al paso los títulos nacionales.
¿Todos los observadores son unánimes sobre el hecho de que el clima a l? ¿hora actual es sombría y eso se ve en parte a través del tipo d? fracaso marca a los exámenes oficiales, que desde estos últimos años hunde literalmente en los abismos. ¿C? ¿está en estas condiciones particulares que los estudiantes cameruneses, a l? ¿semejanza de los de l? ¿Universidad de Yaundé, se enfrenta al principio de su curso al problema del subempleo y a l? inexistencia de salidas. ¿L? ¿se puede fácilmente detectar en las conversaciones y los debates, qu? ¿tienen a las horas de pausa, una verdadera angustia de l? futuro. ¿Qué formación para qué vida? Aquí en resumen la cuestión que golpea ligeramente a esta joven gente. ¿Algunos reconocen que la elección de su sector es justificada no por una determinada vocación, sino por el deseo d? entrar en las exigencias del mercado laboral. Entonces, se constata que los sectores profesionales (economía, contabilidad, dirección, etc) se saturan mientras que se abandonan los sectores más clásicos como las cartas. ¿Nuevo hecho, el derecho y la ciencia política tienen desde hace cinco años el viento en popa, seguramente debido a l? ¿mejora de la función liberal y l? impresión que la política enriquece.
¿Y cuando estos esfuerzos no bastan, los jóvenes Cameruneses n? ¿no dudan en intentar su oportunidad por medio de l? inmigración, clandestina o no. Todas las redes que conducen en París.
¿Se dan con profundidad, c? es innegable los jóvenes Cameruneses son grandes currantes. ¿Y a pesar de la debilidad de perspectivas, buscan a s? salir en el sector informal. ¿C? ¿está aquí lo que l? se llama la “astucia”. ¿C? ¿es así como l? se encontrarán en las calles de Yaundé de jóvenes vendedores ambulantes no autorizado, de “bensikinneurs”, de lavadoras de coche, sin embargo a licenciados de las más serias escuelas. ¿A menudo, al margen de este informal en el cual intentan mal que bien sobrevivir, es corriente que los jóvenes Cameruneses se refugian en los buveries, la prostitución y la delincuencia, haciendo zonas urbanas e industrializadas de los lugares d? una fuerte peligrosidad. Las agresiones sobre las personas, los giros y los delitos de todo tipo son el lote diario de los habitantes de Yaundé cuyos responsables están en la mayoría de los casos de jóvenes, víctimas de los famosos males de Voltaire: ¿l? problema, el defecto y la necesidad.
¿EN esta fase, un acta s? ¿impone fríamente, l? ¿educación, contrariamente a los prejuicios, n? no es todavía la clave del problema. ¿“La formación no constituye de ningún modo una garantía para encontrar un empleo decente” como lo sostiene Dorothea Schmidt, economista a la OIT y coautor del informe sobre l? empleo de los jóvenes en África subsahariano. ¿Muchos jóvenes licenciados no se encuentran, por ejemplo, a conductores de taxi o a agentes de seguridad? Y aunque trabajen, muy rénumérés débilmente lo que en realidad personas extremadamente pobres como lo destaca dicho informe: ¿“un único joven sobre diez gana bastante para s? elevar sobre el límite máximo de 2 dólares al día”.
¿En el Camerún, el subempleo de los jóvenes n? ¿es en realidad que la parte surgida de l? ¿iceberg que oculta d? ¿otras realidades aún más dramáticas como l? ¿incompetencia y el clientélisme de l? Administración pública. ¿Lo que tiene como efecto d? cancelar toda voluntad de reformar el sistema y de proponer soluciones rápidas al subempleo de los jóvenes Cameruneses. ¿Los coloquios y otros seminarios vienen y se suceden sin que l? se pueda entrever una salida de crisis. ¿L? ¿ataque del punto d? ¿terminación, última etapa del proceso ESCUDO (Países pobres y muy endeudados), n? ¿a no jusqu? ¿hasta ahora aportado a los Cameruneses el soplo d? ¿aire fresco qu? se les había prometido. ¿Fue necesario desgraciadamente qu? ¿haya fuertes huelgas estudiantiles, “represadas” en la sangre y el silencio, para que el presupuesto de l? enseñanza superior esté revalorizada y que nuevas infraestructuras estén construidas. ¿Un acuerdo con los interlocutores sociales y económicos destinado a crear y a favorecer l? se encontró iniciativa individual a través de las pequeñas y medianas empresas. ¿Pero como lo observaba juiciosamente l? ¿antiguo embajador americano en Yaundé, Niels Marquadt, el problema del subempleo de los jóvenes reside más en la corrupción, la falta de comunicación sobre las distintas ayudas al desarrollo asignadas por los países occidentales, las ONG internacionales y los órganos de la ONU y la pesadez administrativa que por l? ausencia de creatividad y calificación de los jóvenes Cameruneses.
¿Con todo, el Camerún ganaría a s? ¿inspirarse en l? ¿ejemplo de los otros países africanos subsaharianos que establecieron proyectos que permiten a los jóvenes permanecer en su país y de salir de l? ¿informal, a l? semejanza de Senegal. ¿Con el proyecto soñó (Vuelta hacia l? Agricultura) con destino a estos jóvenes emigrantes repatriados de Canarias, Senegal ofrece una alternativa a su juventud, preocupa por su futuro. ¿Una apuesta que va en el sentido de la OIT para quien el sector agrícola “debe seguir desempeñando un papel importante en las estrategias d? ¿empleo de los jóvenes y en las estrategias globales d? ¿erradicación de la pobreza” en despecho “d? un éxodo rural creciente”. ¿Lo que convendría a un país como el Camerún cuyos el sector agrícola representa la mayoría de las rentas de l? Estado. Sería necesario empezar imperativamente reformas que tendrán por objeto modernizarlo y volverlo más aptas al comercio internacional. Este sector agrícola es abastecedor del 40% de los empleos en el mundo. ¿Y en África subsahariano, c? ¿este l? uno de los principales patronos, con el sector informal, de los jóvenes.
¿Pero él n? ¿en residencia no menos que l? ¿Estado debe diversificarse favoreciendo un clima propicio a la creación de las empresas por, d? ¿acceso, el refuerzo de la formación profesional con más d? ¿infraestructuras y d? ¿ética, a continuación por l? ¿desgravación administrativa y fiscal sobre toda iniciativa de creación d? ¿empresa exigiendo cuotas d? contratación de jóvenes nacionales. ¿Por fin, permitir l? innovación científica y técnica por polos o de centros de investigación, adaptando al mismo tiempo los principios sociales a la competitividad, tributario de la universalización.
¿A la espera de que se tengan en cuenta las medidas enunciadas, los jóvenes Cameruneses, como en este día de regreso académico, experimentan un divertido d? ¿impresión que se juega todo a l? ¿anticipo y que el méritocratie es una palabra que tranquiliza que suena hueco, pero sobre todo que no llega por ellos privar de esta angustia de l? futuro.
Automatically translated into Spanish thanks to WorldLingo
¿La juventud camerunesa, al igual que la juventud africana, ante el miedo d? ¿enfrentar un futuro oscuro, entre desempleo y delincuencia, a pesar de títulos interesantes, s? pregunte sobre estos día siguiente que hacen desilusionar. Con todo, cree al cambio aunque el sistema tiende a fomentar el clientélisme, el tribalisme y la corrupción.
¿Cerca d? ¿mil d? ¿estudiantes en este día de regreso académico en esta aula de l? Universidad de Yaundé que parece demasiado estrecha para contener toda su ambición y todo su entusiasmo. ¿Hace cerca de cuarenta grado a l? ¿sombra y se les apila los unos sobre otros, jugando de los codos para hacerse del lugar, como si aquí el verdadero lujo c? ¿este l? espacio. ¿El profesor tiene dificultades a hacerse oír, el micrófono siendo fuera de servicio desde lustres, su voz cansada n? ¿llega más a recoger l? atención de esta pequeña China que se le enfrenta. ¿Perturbador, el público l? ¿observa y le envía palabras asesinada que, asiduo, n? ¿no tienen l? ¿aire de l? afectar. ¿C? ¿es de este modo incongruente que l? se eximen los cursos en la mayoría de las escuelas superiores públicas al Camerún. ¿Numerosos jóvenes estudiantes empiezan este curso del combatiente que sabe ya qu? tendrán muy poca oportunidad de hacer carrera en su país. ¿En búsqueda d? ¿un mejor futuro, dan muy en l? ¿esperanza de formar parte un día a su vez de l? élite impecable que se broncea al sol monetario. ¿Pero lo saben, la realidad es implacable, más del 34% de los jóvenes en África subsahariano son parados según un informe de la Mesa internacional del trabajo (la OIT) de 2006 sobre l? ¿empleo de los jóvenes en el mundo, lo que significa qu? ¿hay poca oportunidad qu? ¿puedan después de l? obtención de su título encontrar un trabajo decente. ¿El subempleo de los jóvenes es una preocupación principal en l? elaboración de las políticas de desarrollo.
¿El Camerún como la mayoría de los países de l? ¿África negro conoce una crisis profunda de l? empleo de los jóvenes. ¿Con los programas d? ajuste estructural llevados en los años 90 bajo el control de las instituciones de Bretton Woods, el Camerún conoció un terrible descenso al infierno que llevó el nivel de vida de sus habitantes, sobre todo el de las clases más populares. ¿La reducción de los salarios de los agentes de l? Estado, la revalorización de la moneda nacional y la disminución significativa de la productividad de los sectores industriales, mineros, forestales y agrícolas aumentó la pobreza de los hogares así como la miseria de los hogares modestos. ¿Se privatizó a empresas públicas debieron cerrarse o que causaba del golpe un choque terrible en el ámbito de l? ¿empleo y éste s? ¿se traduce en despidos masivos, y también en el refuerzo d? ¿un clima d? inseguridad social.
¿Los medios asignados a l? ¿enseñanza y al Fondo nacional para l? ¿empleo (FNE), una clase d? ¿Agencia nacional para l? ¿empleo (ANPE) al camerunesa, se revisaron considerablemente, dejando por lo tanto sobre el cuadrado la calidad de la política d? ¿educación nacional y de l? empleo. ¿El sistema educativo entero casi se destruyó y la formación profesional s? sensiblemente se empobrece. ¿Una situación que condujo a más corrupción y d? opacidad, décrédibilisant al paso los títulos nacionales.
¿Todos los observadores son unánimes sobre el hecho de que el clima a l? ¿hora actual es sombría y eso se ve en parte a través del tipo d? fracaso marca a los exámenes oficiales, que desde estos últimos años hunde literalmente en los abismos. ¿C? ¿está en estas condiciones particulares que los estudiantes cameruneses, a l? ¿semejanza de los de l? ¿Universidad de Yaundé, se enfrenta al principio de su curso al problema del subempleo y a l? inexistencia de salidas. ¿L? ¿se puede fácilmente detectar en las conversaciones y los debates, qu? ¿tienen a las horas de pausa, una verdadera angustia de l? futuro. ¿Qué formación para qué vida? Aquí en resumen la cuestión que golpea ligeramente a esta joven gente. ¿Algunos reconocen que la elección de su sector es justificada no por una determinada vocación, sino por el deseo d? entrar en las exigencias del mercado laboral. Entonces, se constata que los sectores profesionales (economía, contabilidad, dirección, etc) se saturan mientras que se abandonan los sectores más clásicos como las cartas. ¿Nuevo hecho, el derecho y la ciencia política tienen desde hace cinco años el viento en popa, seguramente debido a l? ¿mejora de la función liberal y l? impresión que la política enriquece.
¿Y cuando estos esfuerzos no bastan, los jóvenes Cameruneses n? ¿no dudan en intentar su oportunidad por medio de l? inmigración, clandestina o no. Todas las redes que conducen en París.
¿Se dan con profundidad, c? es innegable los jóvenes Cameruneses son grandes currantes. ¿Y a pesar de la debilidad de perspectivas, buscan a s? salir en el sector informal. ¿C? ¿está aquí lo que l? se llama la “astucia”. ¿C? ¿es así como l? se encontrarán en las calles de Yaundé de jóvenes vendedores ambulantes no autorizado, de “bensikinneurs”, de lavadoras de coche, sin embargo a licenciados de las más serias escuelas. ¿A menudo, al margen de este informal en el cual intentan mal que bien sobrevivir, es corriente que los jóvenes Cameruneses se refugian en los buveries, la prostitución y la delincuencia, haciendo zonas urbanas e industrializadas de los lugares d? una fuerte peligrosidad. Las agresiones sobre las personas, los giros y los delitos de todo tipo son el lote diario de los habitantes de Yaundé cuyos responsables están en la mayoría de los casos de jóvenes, víctimas de los famosos males de Voltaire: ¿l? problema, el defecto y la necesidad.
¿EN esta fase, un acta s? ¿impone fríamente, l? ¿educación, contrariamente a los prejuicios, n? no es todavía la clave del problema. ¿“La formación no constituye de ningún modo una garantía para encontrar un empleo decente” como lo sostiene Dorothea Schmidt, economista a la OIT y coautor del informe sobre l? empleo de los jóvenes en África subsahariano. ¿Muchos jóvenes licenciados no se encuentran, por ejemplo, a conductores de taxi o a agentes de seguridad? Y aunque trabajen, muy rénumérés débilmente lo que en realidad personas extremadamente pobres como lo destaca dicho informe: ¿“un único joven sobre diez gana bastante para s? elevar sobre el límite máximo de 2 dólares al día”.
¿En el Camerún, el subempleo de los jóvenes n? ¿es en realidad que la parte surgida de l? ¿iceberg que oculta d? ¿otras realidades aún más dramáticas como l? ¿incompetencia y el clientélisme de l? Administración pública. ¿Lo que tiene como efecto d? cancelar toda voluntad de reformar el sistema y de proponer soluciones rápidas al subempleo de los jóvenes Cameruneses. ¿Los coloquios y otros seminarios vienen y se suceden sin que l? se pueda entrever una salida de crisis. ¿L? ¿ataque del punto d? ¿terminación, última etapa del proceso ESCUDO (Países pobres y muy endeudados), n? ¿a no jusqu? ¿hasta ahora aportado a los Cameruneses el soplo d? ¿aire fresco qu? se les había prometido. ¿Fue necesario desgraciadamente qu? ¿haya fuertes huelgas estudiantiles, “represadas” en la sangre y el silencio, para que el presupuesto de l? enseñanza superior esté revalorizada y que nuevas infraestructuras estén construidas. ¿Un acuerdo con los interlocutores sociales y económicos destinado a crear y a favorecer l? se encontró iniciativa individual a través de las pequeñas y medianas empresas. ¿Pero como lo observaba juiciosamente l? ¿antiguo embajador americano en Yaundé, Niels Marquadt, el problema del subempleo de los jóvenes reside más en la corrupción, la falta de comunicación sobre las distintas ayudas al desarrollo asignadas por los países occidentales, las ONG internacionales y los órganos de la ONU y la pesadez administrativa que por l? ausencia de creatividad y calificación de los jóvenes Cameruneses.
¿Con todo, el Camerún ganaría a s? ¿inspirarse en l? ¿ejemplo de los otros países africanos subsaharianos que establecieron proyectos que permiten a los jóvenes permanecer en su país y de salir de l? ¿informal, a l? semejanza de Senegal. ¿Con el proyecto soñó (Vuelta hacia l? Agricultura) con destino a estos jóvenes emigrantes repatriados de Canarias, Senegal ofrece una alternativa a su juventud, preocupa por su futuro. ¿Una apuesta que va en el sentido de la OIT para quien el sector agrícola “debe seguir desempeñando un papel importante en las estrategias d? ¿empleo de los jóvenes y en las estrategias globales d? ¿erradicación de la pobreza” en despecho “d? un éxodo rural creciente”. ¿Lo que convendría a un país como el Camerún cuyos el sector agrícola representa la mayoría de las rentas de l? Estado. Sería necesario empezar imperativamente reformas que tendrán por objeto modernizarlo y volverlo más aptas al comercio internacional. Este sector agrícola es abastecedor del 40% de los empleos en el mundo. ¿Y en África subsahariano, c? ¿este l? uno de los principales patronos, con el sector informal, de los jóvenes.
¿Pero él n? ¿en residencia no menos que l? ¿Estado debe diversificarse favoreciendo un clima propicio a la creación de las empresas por, d? ¿acceso, el refuerzo de la formación profesional con más d? ¿infraestructuras y d? ¿ética, a continuación por l? ¿desgravación administrativa y fiscal sobre toda iniciativa de creación d? ¿empresa exigiendo cuotas d? contratación de jóvenes nacionales. ¿Por fin, permitir l? innovación científica y técnica por polos o de centros de investigación, adaptando al mismo tiempo los principios sociales a la competitividad, tributario de la universalización.
¿A la espera de que se tengan en cuenta las medidas enunciadas, los jóvenes Cameruneses, como en este día de regreso académico, experimentan un divertido d? ¿impresión que se juega todo a l? ¿anticipo y que el méritocratie es una palabra que tranquiliza que suena hueco, pero sobre todo que no llega por ellos privar de esta angustia de l? futuro.
L? angoscia di l? futuro
Automatically translated into Italian thanks to WorldLingo
La gioventù camerunese, come tutta la gioventù africana, di fronte al timore d? affrontare un futuro scuro, tra disoccupazione e delinquenza, nonostante diplomi interessanti, s? interroga su questi giorno dopo che fanno prendere un tono più basso. Tuttavia, crede al cambiamento anche se il sistema tende ad incoraggiare lo clientélisme, lo tribalisme e la corruzione.
Vicino d? un migliaio d? studenti in questo giorno di rientro accademico in questo amphi di l? università di Yaoundé che sembra troppo stretta contenere tutta la loro ambizione e tutto il loro entusiasmo. Fa quasi quaranta grado a l? ombra ed entassés gli uni sugli altri, che giocano dei gomiti per farsi del posto, come se qui il vero lusso c? est l? spazio. Il professore ha difficoltà a farsi intendere, essendo il microfono fuori servizio da lucentezze, la sua voce stancata n? arriva più a captare l? attenzione della questa piccola Cina che gli fa faccia. Trublion il pubblico l? osserva e gli invia parole assassinati che, habitué, n? non hanno l? aria di l? influire. C? è in questo modo incongruo soltanto l? si dispensano i corsi nella maggior parte delle scuole superiori pubbliche al Camerun. Numerosi giovani studenti iniziano questo percorso del combattente che sa già qu? avranno tutti poca possibilità di fare carriera nel loro paese. In ricerca d? un migliore futuro, danno tutto in l? speranza di fare parte un giorno a loro volta di l? elite impeccabile che si bronza al sole monetaria. Ma lo sanno, la realtà è implacabile, più del 34% dei giovani in Africa subsahariana sono disoccupati secondo una relazione dell'Ufficio internazionale del lavoro (BIT) del 2006 su l? occupazione dei giovani nel mondo, il che significa qu? c'è poca possibilità qu? possano dopo l? conseguimento del loro diploma trovare un lavoro rispettabile. Il sottoimpiego dei giovani è una preoccupazione principale in l? elaborazione delle politiche di sviluppo.
Il Camerun e la maggior parte dei paesi di l? Africa nera conosce una crisi profonda di l? occupazione dei giovani. Con i programmi d? adeguamento strutturale condotti negli anni 90 sotto il controllo delle istituzioni di Bretton Woods, il Camerun ha conosciuto una discesa agl'inferi terribile che ha piombato il tenore di vita dei suoi abitanti, soprattutto quello delle classi più popolari. Il ribasso dei salari degli agenti di l? Stato, la rivalutazione della valuta nazionale e della diminuzione significativa della produttività dei settori industriali, minerari, forestali ed agricoli ha aumentato la povertà delle famiglie e la miseria dei focolari modesti. Imprese pubbliche hanno dovuto chiudere o sono state privatizzate che causa del colpo una scossa terribile nel settore di l? occupazione e quest'ultimo s? è tradotto da licenziamenti massicci, ma anche dal rafforzamento d? un clima d? insicurezza sociale.
I mezzi assegnati a l? insegnamento ed al fondo nazionale per l? occupazione (FNE), un tipo d? Agenzia nazionale per l? occupazione (ANPE) alla camerunese, è stata considerevolmente rivista, che lascia di conseguenza sul quadrato la qualità della politica d? istruzione nazionale e di l? occupazione. Il sistema educativo intero è stato quasi distrutto e la formazione professionale s? è sensibilmente impoverito. Una situazione che ha condotto a più corruzione e d? opacità, décrédibilisant al passaggio i diplomi nazionali.
Tutti gli osservatori sono unanimi sul fatto soltanto il clima a l? ora attuale è morose e ciò si vede in parte attraverso il tasso d? fallimento record agli esami ufficiali, che da allora in questi ultimi anni immerge letteralmente negli abissi. C? è in queste condizioni particolari che gli studenti camerunesi, a l? modo di quelli di l? università di Yaoundé, è confrontata all'inizio del loro percorso al problema del sottoimpiego ed a l? inexistence di sbocchi. L? si può facilmente individuare nelle conversazioni ed i dibattiti, qu? hanno alle ore di pausa, una reale angoscia di l? futuro. Quale formazione per quale vita? Ecco in riassunto la questione che spilla questa giovane gente. Alcuni riconoscono che la scelta del loro settore è motivata non da una certa vocazione, ma dalla preoccupazione d? entrare nelle esigenze del mercato del lavoro. Allora, si constata che i settori professionali (economia, contabilità, gestione, ecc.) sono saturati mentre i settori più classici come le lettere sono abbandonati. Fatto nuovo, il diritto e la scienza politica hanno da cinque anni il vento in poppa, certamente a causa di l? miglioramento della funzione liberale e di l? impressione che la politica arricchisce.
E quando questi sforzi non bastano, i giovani Camerunesi n? non esitano a tentare la loro possibilità per mezzo di l? immigrazione, clandestina o non. Tutte le reti che conducono a Parigi.
Si danno a fondo, c? è innegabile i giovani Camerunesi sono grandi bosseurs. E nonostante la debolezza di prospettive, cercano a s? uscirne nel settore informale. C? è qui soltanto l? si richiede “l'astuzia„. C? è e l? si troveranno nelle vie di Yaoundé di giovani rappresentanti alla corsa, “di bensikinneurs„, di rondelle d'automobile, tuttavia laureati delle scuole più serie. Spesso, in margine a quest'informale nel quale provano alla meno peggio a sopravvivere, è corrente che i giovani Camerunesi si rifugiano nelle buveries, la prostituzione e la delinquenza, che fa zone urbane ed industrializzate dei luoghi d? un forte pericolo. Le aggressioni sulle persone, le sterzate e le offese di qualsiasi ordine sono il gruppo quotidiano degli abitanti di Yaoundé i cui responsabili sono nella maggioranza dei casi di giovani, vittime dei mali famosi di Voltaire: l? difficoltà, il difetto e la necessità.
In questa fase, una constatazione s? impone freddamente, l? istruzione, contrariamente alle idee ricevute, n? non è sempre la chiave del problema. “La formazione non costituisce affatto una garanzia per trovare un'occupazione rispettabile„ come lo sostiene Dorothea Schmidt, economista agli BIT e collaboratore della relazione su l? occupazione dei giovani in Africa subsahariana. Molti giovani laureati non si trovano, ad esempio, autisti di taxi o agenti di sicurezza? E quando bene anche lavorano, rénumérés ciò che ne fa persone estremamente povere come lo sottolinea la suddetta relazione: “un solo giovane su dieci guadagna abbastanza per s? alzare sopra la soglia di 2 dollari al giorno„.
In Camerun, il sottoimpiego dei giovani n? è in realtà soltanto la parte emersa di l? iceberg che nasconde d? altre realtà ancora più drammatiche come l? incompetenza e lo clientélisme di l? amministrazione pubblica. Ciò che ha per effetto d? annullare ogni volontà di riformare il sistema e proporre soluzioni rapide al sottoimpiego dei giovani Camerunesi. I congressi ed altri seminari vengono e si succedono senza che l? si possa prevedere un'uscita di crisi. L? danno del punto d? completamento, ultima tappa del processo PPTE (paesi poveri e molto indebitati), n? a non jusqu? finora portato ai Camerunesi il soffio d? aria fresca qu? si era promesso loro. Ha occorso purtroppo qu? ci siano forti scioperi estudiantines, “répressées„ nel sangue ed il silenzio, perché il bilancio di l? insegnamento superiore sia rivalorizzato e che nuove infrastrutture siano costruite. Un accordo con le parti sociali ed economiche che cercano di creare e favorire l? iniziativa individuale attraverso le piccole e medie imprese è stata trovata. Ma come lo osservava giudiziosamente l? ex ambasciatore americano ad Yaoundé, Niels Marquadt, il problema del sottoimpiego dei giovani risiede più nella corruzione, la mancanza di comunicazione sui diversi aiuti allo sviluppo assegnati dal paese occidentale, le ONGS internazionali e gli organi onusiens e la pesantezza amministrativa che per l? assenza di creatività e di qualificazione dei giovani Camerunesi.
Tuttavia, il Camerun guadagnerebbe a s? ispirare di l? esempio degli altri paesi africani subsahariani che hanno organizzato progetti che permettono ai giovani di restare nel loro paese e di uscire da l? informale, a l? modo del Senegal. Con il progetto sognò (ritorno verso l? Agricoltura) a destinazione di questi giovani emigrati rimpatriati delle Canarie, il Senegal offre un'alternativa alla sua gioventù, preoccupa del suo futuro. Una scommessa che va nel senso del BIT per che il settore agricolo “deve continuare a svolgere un ruolo importante nelle strategie d? occupazione dei giovani e nelle strategie globali d? estirpazione della povertà„ in dispetto “d? un esodo rurale crescente„. Ciò che converrebbe ad un paese come il Camerun fra cui il settore agricolo rappresenta la maggioranza dei redditi di l? Stato. Occorrerebbe imperativamente iniziare riforme che avranno lo scopo di modernizzarlo e renderla più atta al commercio internazionale. Questo settore agricolo è fornitore del 40% delle occupazioni nel mondo. Ed in Africa subsahariana, c? est l? uno dei principali datori di lavoro, con il settore informale, dei giovani.
Ma egli n? in residenza non meno di l? Stato deve differenziarsi favorendo un clima propizio alla creazione delle imprese con, d? accesso, il rafforzamento della formazione professionale con più d? infrastrutture e d? etica, in seguito per l? alleggerimento amministrativo e fiscale su qualsiasi iniziativa di creazione d? impresa esigendo quote d? assunzione di giovani nazionali. Infine, permettere l? innovazione scientifica e tecnica con poli o di centri di ricerca, pur adattando i principi sociali alla competitività, tributario della mondializzazione.
Fin quando le misure enunciate siano adottate in considerazione, i giovani Camerunesi, come in questo giorno di rientro accademico, considerano un d divertente? impressione che tutto è giocato a l? anticipo e che la méritocratie è una parola che riassicura che suona cavità, ma soprattutto che non giunge per loro togliere quest'angoscia di l? futuro.
Automatically translated into Italian thanks to WorldLingo
La gioventù camerunese, come tutta la gioventù africana, di fronte al timore d? affrontare un futuro scuro, tra disoccupazione e delinquenza, nonostante diplomi interessanti, s? interroga su questi giorno dopo che fanno prendere un tono più basso. Tuttavia, crede al cambiamento anche se il sistema tende ad incoraggiare lo clientélisme, lo tribalisme e la corruzione.
Vicino d? un migliaio d? studenti in questo giorno di rientro accademico in questo amphi di l? università di Yaoundé che sembra troppo stretta contenere tutta la loro ambizione e tutto il loro entusiasmo. Fa quasi quaranta grado a l? ombra ed entassés gli uni sugli altri, che giocano dei gomiti per farsi del posto, come se qui il vero lusso c? est l? spazio. Il professore ha difficoltà a farsi intendere, essendo il microfono fuori servizio da lucentezze, la sua voce stancata n? arriva più a captare l? attenzione della questa piccola Cina che gli fa faccia. Trublion il pubblico l? osserva e gli invia parole assassinati che, habitué, n? non hanno l? aria di l? influire. C? è in questo modo incongruo soltanto l? si dispensano i corsi nella maggior parte delle scuole superiori pubbliche al Camerun. Numerosi giovani studenti iniziano questo percorso del combattente che sa già qu? avranno tutti poca possibilità di fare carriera nel loro paese. In ricerca d? un migliore futuro, danno tutto in l? speranza di fare parte un giorno a loro volta di l? elite impeccabile che si bronza al sole monetaria. Ma lo sanno, la realtà è implacabile, più del 34% dei giovani in Africa subsahariana sono disoccupati secondo una relazione dell'Ufficio internazionale del lavoro (BIT) del 2006 su l? occupazione dei giovani nel mondo, il che significa qu? c'è poca possibilità qu? possano dopo l? conseguimento del loro diploma trovare un lavoro rispettabile. Il sottoimpiego dei giovani è una preoccupazione principale in l? elaborazione delle politiche di sviluppo.
Il Camerun e la maggior parte dei paesi di l? Africa nera conosce una crisi profonda di l? occupazione dei giovani. Con i programmi d? adeguamento strutturale condotti negli anni 90 sotto il controllo delle istituzioni di Bretton Woods, il Camerun ha conosciuto una discesa agl'inferi terribile che ha piombato il tenore di vita dei suoi abitanti, soprattutto quello delle classi più popolari. Il ribasso dei salari degli agenti di l? Stato, la rivalutazione della valuta nazionale e della diminuzione significativa della produttività dei settori industriali, minerari, forestali ed agricoli ha aumentato la povertà delle famiglie e la miseria dei focolari modesti. Imprese pubbliche hanno dovuto chiudere o sono state privatizzate che causa del colpo una scossa terribile nel settore di l? occupazione e quest'ultimo s? è tradotto da licenziamenti massicci, ma anche dal rafforzamento d? un clima d? insicurezza sociale.
I mezzi assegnati a l? insegnamento ed al fondo nazionale per l? occupazione (FNE), un tipo d? Agenzia nazionale per l? occupazione (ANPE) alla camerunese, è stata considerevolmente rivista, che lascia di conseguenza sul quadrato la qualità della politica d? istruzione nazionale e di l? occupazione. Il sistema educativo intero è stato quasi distrutto e la formazione professionale s? è sensibilmente impoverito. Una situazione che ha condotto a più corruzione e d? opacità, décrédibilisant al passaggio i diplomi nazionali.
Tutti gli osservatori sono unanimi sul fatto soltanto il clima a l? ora attuale è morose e ciò si vede in parte attraverso il tasso d? fallimento record agli esami ufficiali, che da allora in questi ultimi anni immerge letteralmente negli abissi. C? è in queste condizioni particolari che gli studenti camerunesi, a l? modo di quelli di l? università di Yaoundé, è confrontata all'inizio del loro percorso al problema del sottoimpiego ed a l? inexistence di sbocchi. L? si può facilmente individuare nelle conversazioni ed i dibattiti, qu? hanno alle ore di pausa, una reale angoscia di l? futuro. Quale formazione per quale vita? Ecco in riassunto la questione che spilla questa giovane gente. Alcuni riconoscono che la scelta del loro settore è motivata non da una certa vocazione, ma dalla preoccupazione d? entrare nelle esigenze del mercato del lavoro. Allora, si constata che i settori professionali (economia, contabilità, gestione, ecc.) sono saturati mentre i settori più classici come le lettere sono abbandonati. Fatto nuovo, il diritto e la scienza politica hanno da cinque anni il vento in poppa, certamente a causa di l? miglioramento della funzione liberale e di l? impressione che la politica arricchisce.
E quando questi sforzi non bastano, i giovani Camerunesi n? non esitano a tentare la loro possibilità per mezzo di l? immigrazione, clandestina o non. Tutte le reti che conducono a Parigi.
Si danno a fondo, c? è innegabile i giovani Camerunesi sono grandi bosseurs. E nonostante la debolezza di prospettive, cercano a s? uscirne nel settore informale. C? è qui soltanto l? si richiede “l'astuzia„. C? è e l? si troveranno nelle vie di Yaoundé di giovani rappresentanti alla corsa, “di bensikinneurs„, di rondelle d'automobile, tuttavia laureati delle scuole più serie. Spesso, in margine a quest'informale nel quale provano alla meno peggio a sopravvivere, è corrente che i giovani Camerunesi si rifugiano nelle buveries, la prostituzione e la delinquenza, che fa zone urbane ed industrializzate dei luoghi d? un forte pericolo. Le aggressioni sulle persone, le sterzate e le offese di qualsiasi ordine sono il gruppo quotidiano degli abitanti di Yaoundé i cui responsabili sono nella maggioranza dei casi di giovani, vittime dei mali famosi di Voltaire: l? difficoltà, il difetto e la necessità.
In questa fase, una constatazione s? impone freddamente, l? istruzione, contrariamente alle idee ricevute, n? non è sempre la chiave del problema. “La formazione non costituisce affatto una garanzia per trovare un'occupazione rispettabile„ come lo sostiene Dorothea Schmidt, economista agli BIT e collaboratore della relazione su l? occupazione dei giovani in Africa subsahariana. Molti giovani laureati non si trovano, ad esempio, autisti di taxi o agenti di sicurezza? E quando bene anche lavorano, rénumérés ciò che ne fa persone estremamente povere come lo sottolinea la suddetta relazione: “un solo giovane su dieci guadagna abbastanza per s? alzare sopra la soglia di 2 dollari al giorno„.
In Camerun, il sottoimpiego dei giovani n? è in realtà soltanto la parte emersa di l? iceberg che nasconde d? altre realtà ancora più drammatiche come l? incompetenza e lo clientélisme di l? amministrazione pubblica. Ciò che ha per effetto d? annullare ogni volontà di riformare il sistema e proporre soluzioni rapide al sottoimpiego dei giovani Camerunesi. I congressi ed altri seminari vengono e si succedono senza che l? si possa prevedere un'uscita di crisi. L? danno del punto d? completamento, ultima tappa del processo PPTE (paesi poveri e molto indebitati), n? a non jusqu? finora portato ai Camerunesi il soffio d? aria fresca qu? si era promesso loro. Ha occorso purtroppo qu? ci siano forti scioperi estudiantines, “répressées„ nel sangue ed il silenzio, perché il bilancio di l? insegnamento superiore sia rivalorizzato e che nuove infrastrutture siano costruite. Un accordo con le parti sociali ed economiche che cercano di creare e favorire l? iniziativa individuale attraverso le piccole e medie imprese è stata trovata. Ma come lo osservava giudiziosamente l? ex ambasciatore americano ad Yaoundé, Niels Marquadt, il problema del sottoimpiego dei giovani risiede più nella corruzione, la mancanza di comunicazione sui diversi aiuti allo sviluppo assegnati dal paese occidentale, le ONGS internazionali e gli organi onusiens e la pesantezza amministrativa che per l? assenza di creatività e di qualificazione dei giovani Camerunesi.
Tuttavia, il Camerun guadagnerebbe a s? ispirare di l? esempio degli altri paesi africani subsahariani che hanno organizzato progetti che permettono ai giovani di restare nel loro paese e di uscire da l? informale, a l? modo del Senegal. Con il progetto sognò (ritorno verso l? Agricoltura) a destinazione di questi giovani emigrati rimpatriati delle Canarie, il Senegal offre un'alternativa alla sua gioventù, preoccupa del suo futuro. Una scommessa che va nel senso del BIT per che il settore agricolo “deve continuare a svolgere un ruolo importante nelle strategie d? occupazione dei giovani e nelle strategie globali d? estirpazione della povertà„ in dispetto “d? un esodo rurale crescente„. Ciò che converrebbe ad un paese come il Camerun fra cui il settore agricolo rappresenta la maggioranza dei redditi di l? Stato. Occorrerebbe imperativamente iniziare riforme che avranno lo scopo di modernizzarlo e renderla più atta al commercio internazionale. Questo settore agricolo è fornitore del 40% delle occupazioni nel mondo. Ed in Africa subsahariana, c? est l? uno dei principali datori di lavoro, con il settore informale, dei giovani.
Ma egli n? in residenza non meno di l? Stato deve differenziarsi favorendo un clima propizio alla creazione delle imprese con, d? accesso, il rafforzamento della formazione professionale con più d? infrastrutture e d? etica, in seguito per l? alleggerimento amministrativo e fiscale su qualsiasi iniziativa di creazione d? impresa esigendo quote d? assunzione di giovani nazionali. Infine, permettere l? innovazione scientifica e tecnica con poli o di centri di ricerca, pur adattando i principi sociali alla competitività, tributario della mondializzazione.
Fin quando le misure enunciate siano adottate in considerazione, i giovani Camerunesi, come in questo giorno di rientro accademico, considerano un d divertente? impressione che tutto è giocato a l? anticipo e che la méritocratie è una parola che riassicura che suona cavità, ma soprattutto che non giunge per loro togliere quest'angoscia di l? futuro.
L? Angst l? Zukunft
Automatically translated into German thanks to WorldLingo
Die kamerunische Jugend wie die ganze afrikanische Jugend angesichts der Angst d? einer dunklen Zukunft zwischen Arbeitslosigkeit und Kriminalität trotz interessanter Diplome zu trotzen s? befragt über diese am nächsten Tag, die zurückstecken lassen. Jedoch glaubt sie an die änderung, selbst wenn das System dazu neigt, das clientélisme, das tribalisme und die Bestechung zu ermutigen.
Nahe d? tausend d? Studenten in an diesem Tag akademischer Rückkehr in diesem Hörsaal l? Universität von Yaoundé, die zu eng scheint, um all ihren Ehrgeiz und all ihre Begeisterung zu enthalten. Er macht etwa vierzig Grad an l? Schatten und sie werden eine auf den anderen gestapelt, die von den Ellbogen spielen, um sich von der Stelle zu machen, als ob hier der echte Luxus c? Osten l? Raum. Der Professor hat übel, sich das mikrophon seiend außer Betrieb seit einem Glanz seine ermüdete Stimme n hören zu lassen? schafft es mehr, l zu empfangen? Beachtung von diesem kleinen China, das ihn bewältigt. Unruhestifter, die öffentlichkeit l? beobachtet und sendet ihm Worte ermordet, die, habitué, n? haben l? Luft l? zu betreffen. C? auf diese Weise nicht übereinstimmend ist nur l? man hält die Kurse in den meisten öffentliche höhere Schulen in Kamerun. Zahlreiche junge Studenten beginnen diese Strecke des Soldaten, die schon qu weiß? sie werden alle wenig Glück haben, Karriere in ihrem Land zu machen. In Suche d? eine bessere Zukunft geben sie alles in l? Hoffnung, ein Tag l ihrerseits zu gehören? einwandfreie Elite, die sich in der Währungssonne bronziert. Aber sie wissen es, die Wirklichkeit ist unversöhnlich, mehr als 34% der Jugendlichen in subsahraischem Afrika sind Arbeitslose nach einem Bericht des internationalen Arbeitsamtes (IAA) von 2006 über l? Beschäftigung der Jugendlichen in der Welt, was qu bedeutet? es gibt wenig qu-Glück? sie können nach l? Erlangung ihres Diploms eine diskrete Arbeit zu finden. Die Unterbeschäftigung der Jugendlichen ist ein Hauptanliegen in l? Ausarbeitung der Entwicklungspolitiken.
Kamerun wie die Mehrzahl der Länder l? Schwarzes Afrika kennt eine tiefe Krise l? Beschäftigung der Jugendlichen. Mit den Programmen d? Strukturanpassung hat in den neunziger Jahren geführt unter der Kontrolle der Institutionen von Bretton Woods, Kamerun einen schrecklichen Abstieg an der Hölle gekannt, der den Lebensstandard seiner Einwohner plombiert hat, besonders jener der populärsten Klassen. Die Lohnsenkung der Beamten l? Stand, die Aufwertung der Landeswährung und der erheblichen Senkung der Produktivität der industriellen, bergbaulichen, forstwirtschaftlichen und landwirtschaftlichen Sektoren hat die Armut der Haushalte sowie das Elend der bescheidenen Foyers gesteigert. Öffentliche Unternehmen mußten schließen oder sind privatisiert worden vom Hieb einen schrecklichen Schock im Bereich l verursachenden? Beschäftigung und diese s? durch massive Entlassungen, aber auch durch die Verstärkung d übersetzt wird? ein Klima d? soziale Unsicherheit.
Die l gewährten Mittel? Unterricht und am nationalen Fonds für l? Beschäftigung (FNE), eine Art d? Nationale Agentur für l? Beschäftigung (ANPE), auf kamerunische Art sind beträchtlich überprüft worden, die folglich auf der Fliese die Qualität der Politik d läßt? Bildungs- und Schulwesen und von l? Beschäftigung. Das ganze Erziehungssystem ist fast vernichtet worden und die Berufsbildung s? merklich arm gemacht wird. Eine Lage, die nach mehr Bestechung und d geführt hat? Undurchsichtigkeit am übergang die nationalen Diplome décrédibilisant.
Alle Beobachter sind auf der Tatsache einstimmig nur das Klima l? derzeitige Stunde ist morose, und das sieht sich zum Teil durch den Satz d? Rekordmißerfolg an den offiziellen Prüfungen, der seit diesen letzten Jahren wortwörtlich in die Tiefseegräben taucht. C? ist unter diesen besonderen Bedingungen, daß die kamerunischen Studenten an l? instar von jenen von l? Universität von Yaoundé werden zu Beginn ihrer Strecke am Problem der Unterbeschäftigung und an l konfrontiert? Fehlen von Absatz. L? man kann leicht in den Unterhaltungen und den Debatten aufdecken, qu? sie haben an den Pausenstunden, eine wirkliche Angst l? Zukunft. Welche Bildung für welches Leben? Da zusammenfassend die Frage, die diese jungen Leute bohrt. Einige gestehen, daß die Wahl ihrer Stufe nicht durch eine gewisse Berufung, aber durch die Sorge d motiviert wird? auf die Forderungen des Arbeitsmarktes einzugehen. Dann stellt man fest, daß die professionellen Stufen (Wirtschaft, Buchhaltung, Management usw.), gesättigt werden, während die klassischeren Stufen als die Briefe verlassen werden. Neue Tatsache, das Recht und die politische Wissenschaft haben seit fünf Jahren den Wind im Rücken zweifellos wegen der l? Verbesserung der liberalen Funktion und l? Eindruck, den die Politik erweitert.
Und wenn diese Anstrengungen nicht ausreichen, die jungen Kameruner n? sind unentschlossen, ihr Glück mittels der l zu versuchen? Einwanderung heimliche oder nicht. Alle Netze, die in Paris führen.
Sie geben sich gründlich, c? ist unleugbar die jungen Kameruner sind große Arbeitstiere. Und trotz der Perspektiveschwäche suchen sie s? auf dem informellen Sektor daraus hervorzugehen. C? hier ist es nur l? man nennt die „Gewieftheit“. C? sowie ist l? man wird in den Straßen von Yaoundé junger Verkäufer heimlich von „bensikinneurs“ von Kraftfahrzeugwaschmaschinen trotzdem Diplomierte der ernsthaftesten Schulen wiederfinden. Oft in Spielraum dieses informellen, in dem sie so gut wie möglich versuchen, zu überleben, ist es laufend, daß die jungen Kameruner in den buveries, der Prostitution und der Kriminalität flüchten, die Stadt- und industrialisierte Gebiete der Orte d machen? eine starke Gefährlichkeit. Die Agressionen auf den Personen, dem Lenken und den Vergehen jeder Art sind das tägliche Los der Einwohner von Yaoundé, dessen Verantwortliche in der Mehrheit der Jugendlichfälle sind, Opfer der berühmten übel von Voltaire: l? Problem, der Fehler und das Bedürfnis.
ZU diesem Zeitpunkt ein Protokoll s? drängt kalt auf, l? Erziehung entgegen den eingegangenen Ideen n? immer ist der Schlüssel des Problems. „Die Bildung bildet in nichts eine Garantie, um einen diskreten Arbeitsplatz zu finden“, wie es Dorothea Schmidt Wirtschaftsexperte am IAA und Mit-Autor des Berichtes über l unterstützt? Beschäftigung der Jugendlichen in subsahraischem Afrika. Finden sich viele junge Diplomierte zum Beispiel keine Fahrer Taxi oder Sicherheitsbeamte wieder? Und selbst wenn sie arbeiten, rénumérés sie sehr schwach, was in der Tat extrem arme Personen, wie es besagter Bericht unterstreicht: „nur ein Jugendlicher auf zehn gewinnt genug s? über der Schwelle von 2 Dollar pro Tag zu erheben“.
In Kamerun die Unterbeschäftigung der Jugendlichen n? in der Tat ist nur der aufgetauchte Teil l? Eisberg, der d versteckt? andere noch dramatischere Wirklichkeit wie l? Unfähigkeit und das clientélisme von l? öffentliche Verwaltung. , was d bewirkt? jeden Willen zu annullieren, das System zu reformieren und der Unterbeschäftigung der jungen Kameruner schnelle Lösungen vorzuschlagen. Die Kolloquien und andere Seminare kommen und folgen sich, ohne daß l? man kann einen Krisenausgang vorhersehen. L? Angriff des Punktes d? Vollendung, allerletzte Etappe des PPTE-Vorgangs (arme und sehr verschuldete Länder) n? a nicht jusqu? bis zum heutigen Tag gebracht den Kamerunern bouffée d? frische Luft qu? man hatte ihnen versprochen. Man hat leider qu gebraucht? es gibt starke Studentenstreiks „répressées“ im Blut und Stille, damit das Budget l? Hochschulbildung wird aufgewertet, und daß neue Infrastrukturen gebaut werden. Ein Abkommen mit den Sozial- und Wirtschaftspartnern, die darauf abzielen, l zu schaffen und zu begünstigen? individuelle Initiative durch die kleinen und durchschnittlichen Unternehmen ist gefunden worden. Aber, wie es vernünftig l bemerkte? ehemaliger amerikanischer Botschafter in Yaoundé, Niels Marquadt, beruht das Problem der Unterbeschäftigung der Jugendlichen mehr auf der Bestechung, dem Mangel an Kommunikation über die verschiedenen Entwicklungshilfen, die durch die westlichen Länder, die internationalen NRO und die UN-Organe und die Verwaltungsschwere wie durch l angelegt wurden? Fehlen einer Kreativität und einer Qualifikation der jungen Kameruner.
Jedoch würde Kamerun gewinnen s? von l zu leiten? Beispiel der anderen subsahraischen afrikanischen Länder, die Projekte geschaffen haben, die den Jugendlichen erlauben, in ihrem Land zu bleiben und aus l herauszukommen? informell an l? instar Senegals. Mit dem Projekt träumte (Rückkehr in Richtung des l? Landwirtschaft) für diese jungen ins Heimatland zurückgeführten Ausgewanderten aus der Kanarischen Inseln, Senegal bietet eine Alternative zu ihrer Jugend an, beunruhigt über ihre Zukunft. Eine Wette, die im Sinn des IAA ist, für das der landwirtschaftliche Sektor „, bei den Strategien d weiterhin eine wichtige Rolle spielen muß? Beschäftigung der Jugendlichen und in den globalen Strategien d? Entfernen der Armut“ in Hoffnungslosigkeit „d? eine wachsende Landauswanderung“. Was einem Land wie Kamerun passen würde, darunter der landwirtschaftliche Sektor, vertritt den Großteil der Einkommen von l? Stand. Man müßte dringend Reformen beginnen, die zum Ziel haben werden, es zu modernisieren und es am internationalen Handel geeigneter zu machen. Dieser landwirtschaftliche Sektor ist Lieferant von 40% der Arbeitsplätze in der Welt. Und in subsahraischem Afrika, c? Osten l? einer der Hauptarbeitgeber mit dem informellen Sektor der Jugendlichen.
Aber er n? in Wohnsitz nicht weniger als l? Stand muß sich diversifizieren, indem er ein Klima begünstigt, das für die Schaffung der Unternehmen durch, d günstig ist? Zugang, die Verstärkung der Berufsbildung mit mehr d? Infrastrukturen und d? Ethik danach durch l? administrative und Steuererleichterung auf jeder Schaffungsinitiative d? Unternehmen indem man Quoten d fordert? Einstellung junger Staatsangehöriger. Schließlich l zu erlauben? wissenschaftliche und technische Innovation durch Pole oder von Forschungszentren, indem man die sozialen Grundsätze an die Wettbewerbsfähigkeit, abhängiges von der Globalisierung anpaßt.
Bis die genannten Maßnahmen in Erwägung gezogen werden, fühlen die jungen Kameruner wie in diesem akademischen Tag Rückkehr ein sonderbares d? Eindruck, daß alles an l gespielt wird? Vorsprung und den das méritocratie ein beruhigendes Wort ist, das Vertiefung, und insbesondere die läutet, nicht durch sie erreicht, diese Angst l wegzunehmen? Zukunft.
Automatically translated into German thanks to WorldLingo
Die kamerunische Jugend wie die ganze afrikanische Jugend angesichts der Angst d? einer dunklen Zukunft zwischen Arbeitslosigkeit und Kriminalität trotz interessanter Diplome zu trotzen s? befragt über diese am nächsten Tag, die zurückstecken lassen. Jedoch glaubt sie an die änderung, selbst wenn das System dazu neigt, das clientélisme, das tribalisme und die Bestechung zu ermutigen.
Nahe d? tausend d? Studenten in an diesem Tag akademischer Rückkehr in diesem Hörsaal l? Universität von Yaoundé, die zu eng scheint, um all ihren Ehrgeiz und all ihre Begeisterung zu enthalten. Er macht etwa vierzig Grad an l? Schatten und sie werden eine auf den anderen gestapelt, die von den Ellbogen spielen, um sich von der Stelle zu machen, als ob hier der echte Luxus c? Osten l? Raum. Der Professor hat übel, sich das mikrophon seiend außer Betrieb seit einem Glanz seine ermüdete Stimme n hören zu lassen? schafft es mehr, l zu empfangen? Beachtung von diesem kleinen China, das ihn bewältigt. Unruhestifter, die öffentlichkeit l? beobachtet und sendet ihm Worte ermordet, die, habitué, n? haben l? Luft l? zu betreffen. C? auf diese Weise nicht übereinstimmend ist nur l? man hält die Kurse in den meisten öffentliche höhere Schulen in Kamerun. Zahlreiche junge Studenten beginnen diese Strecke des Soldaten, die schon qu weiß? sie werden alle wenig Glück haben, Karriere in ihrem Land zu machen. In Suche d? eine bessere Zukunft geben sie alles in l? Hoffnung, ein Tag l ihrerseits zu gehören? einwandfreie Elite, die sich in der Währungssonne bronziert. Aber sie wissen es, die Wirklichkeit ist unversöhnlich, mehr als 34% der Jugendlichen in subsahraischem Afrika sind Arbeitslose nach einem Bericht des internationalen Arbeitsamtes (IAA) von 2006 über l? Beschäftigung der Jugendlichen in der Welt, was qu bedeutet? es gibt wenig qu-Glück? sie können nach l? Erlangung ihres Diploms eine diskrete Arbeit zu finden. Die Unterbeschäftigung der Jugendlichen ist ein Hauptanliegen in l? Ausarbeitung der Entwicklungspolitiken.
Kamerun wie die Mehrzahl der Länder l? Schwarzes Afrika kennt eine tiefe Krise l? Beschäftigung der Jugendlichen. Mit den Programmen d? Strukturanpassung hat in den neunziger Jahren geführt unter der Kontrolle der Institutionen von Bretton Woods, Kamerun einen schrecklichen Abstieg an der Hölle gekannt, der den Lebensstandard seiner Einwohner plombiert hat, besonders jener der populärsten Klassen. Die Lohnsenkung der Beamten l? Stand, die Aufwertung der Landeswährung und der erheblichen Senkung der Produktivität der industriellen, bergbaulichen, forstwirtschaftlichen und landwirtschaftlichen Sektoren hat die Armut der Haushalte sowie das Elend der bescheidenen Foyers gesteigert. Öffentliche Unternehmen mußten schließen oder sind privatisiert worden vom Hieb einen schrecklichen Schock im Bereich l verursachenden? Beschäftigung und diese s? durch massive Entlassungen, aber auch durch die Verstärkung d übersetzt wird? ein Klima d? soziale Unsicherheit.
Die l gewährten Mittel? Unterricht und am nationalen Fonds für l? Beschäftigung (FNE), eine Art d? Nationale Agentur für l? Beschäftigung (ANPE), auf kamerunische Art sind beträchtlich überprüft worden, die folglich auf der Fliese die Qualität der Politik d läßt? Bildungs- und Schulwesen und von l? Beschäftigung. Das ganze Erziehungssystem ist fast vernichtet worden und die Berufsbildung s? merklich arm gemacht wird. Eine Lage, die nach mehr Bestechung und d geführt hat? Undurchsichtigkeit am übergang die nationalen Diplome décrédibilisant.
Alle Beobachter sind auf der Tatsache einstimmig nur das Klima l? derzeitige Stunde ist morose, und das sieht sich zum Teil durch den Satz d? Rekordmißerfolg an den offiziellen Prüfungen, der seit diesen letzten Jahren wortwörtlich in die Tiefseegräben taucht. C? ist unter diesen besonderen Bedingungen, daß die kamerunischen Studenten an l? instar von jenen von l? Universität von Yaoundé werden zu Beginn ihrer Strecke am Problem der Unterbeschäftigung und an l konfrontiert? Fehlen von Absatz. L? man kann leicht in den Unterhaltungen und den Debatten aufdecken, qu? sie haben an den Pausenstunden, eine wirkliche Angst l? Zukunft. Welche Bildung für welches Leben? Da zusammenfassend die Frage, die diese jungen Leute bohrt. Einige gestehen, daß die Wahl ihrer Stufe nicht durch eine gewisse Berufung, aber durch die Sorge d motiviert wird? auf die Forderungen des Arbeitsmarktes einzugehen. Dann stellt man fest, daß die professionellen Stufen (Wirtschaft, Buchhaltung, Management usw.), gesättigt werden, während die klassischeren Stufen als die Briefe verlassen werden. Neue Tatsache, das Recht und die politische Wissenschaft haben seit fünf Jahren den Wind im Rücken zweifellos wegen der l? Verbesserung der liberalen Funktion und l? Eindruck, den die Politik erweitert.
Und wenn diese Anstrengungen nicht ausreichen, die jungen Kameruner n? sind unentschlossen, ihr Glück mittels der l zu versuchen? Einwanderung heimliche oder nicht. Alle Netze, die in Paris führen.
Sie geben sich gründlich, c? ist unleugbar die jungen Kameruner sind große Arbeitstiere. Und trotz der Perspektiveschwäche suchen sie s? auf dem informellen Sektor daraus hervorzugehen. C? hier ist es nur l? man nennt die „Gewieftheit“. C? sowie ist l? man wird in den Straßen von Yaoundé junger Verkäufer heimlich von „bensikinneurs“ von Kraftfahrzeugwaschmaschinen trotzdem Diplomierte der ernsthaftesten Schulen wiederfinden. Oft in Spielraum dieses informellen, in dem sie so gut wie möglich versuchen, zu überleben, ist es laufend, daß die jungen Kameruner in den buveries, der Prostitution und der Kriminalität flüchten, die Stadt- und industrialisierte Gebiete der Orte d machen? eine starke Gefährlichkeit. Die Agressionen auf den Personen, dem Lenken und den Vergehen jeder Art sind das tägliche Los der Einwohner von Yaoundé, dessen Verantwortliche in der Mehrheit der Jugendlichfälle sind, Opfer der berühmten übel von Voltaire: l? Problem, der Fehler und das Bedürfnis.
ZU diesem Zeitpunkt ein Protokoll s? drängt kalt auf, l? Erziehung entgegen den eingegangenen Ideen n? immer ist der Schlüssel des Problems. „Die Bildung bildet in nichts eine Garantie, um einen diskreten Arbeitsplatz zu finden“, wie es Dorothea Schmidt Wirtschaftsexperte am IAA und Mit-Autor des Berichtes über l unterstützt? Beschäftigung der Jugendlichen in subsahraischem Afrika. Finden sich viele junge Diplomierte zum Beispiel keine Fahrer Taxi oder Sicherheitsbeamte wieder? Und selbst wenn sie arbeiten, rénumérés sie sehr schwach, was in der Tat extrem arme Personen, wie es besagter Bericht unterstreicht: „nur ein Jugendlicher auf zehn gewinnt genug s? über der Schwelle von 2 Dollar pro Tag zu erheben“.
In Kamerun die Unterbeschäftigung der Jugendlichen n? in der Tat ist nur der aufgetauchte Teil l? Eisberg, der d versteckt? andere noch dramatischere Wirklichkeit wie l? Unfähigkeit und das clientélisme von l? öffentliche Verwaltung. , was d bewirkt? jeden Willen zu annullieren, das System zu reformieren und der Unterbeschäftigung der jungen Kameruner schnelle Lösungen vorzuschlagen. Die Kolloquien und andere Seminare kommen und folgen sich, ohne daß l? man kann einen Krisenausgang vorhersehen. L? Angriff des Punktes d? Vollendung, allerletzte Etappe des PPTE-Vorgangs (arme und sehr verschuldete Länder) n? a nicht jusqu? bis zum heutigen Tag gebracht den Kamerunern bouffée d? frische Luft qu? man hatte ihnen versprochen. Man hat leider qu gebraucht? es gibt starke Studentenstreiks „répressées“ im Blut und Stille, damit das Budget l? Hochschulbildung wird aufgewertet, und daß neue Infrastrukturen gebaut werden. Ein Abkommen mit den Sozial- und Wirtschaftspartnern, die darauf abzielen, l zu schaffen und zu begünstigen? individuelle Initiative durch die kleinen und durchschnittlichen Unternehmen ist gefunden worden. Aber, wie es vernünftig l bemerkte? ehemaliger amerikanischer Botschafter in Yaoundé, Niels Marquadt, beruht das Problem der Unterbeschäftigung der Jugendlichen mehr auf der Bestechung, dem Mangel an Kommunikation über die verschiedenen Entwicklungshilfen, die durch die westlichen Länder, die internationalen NRO und die UN-Organe und die Verwaltungsschwere wie durch l angelegt wurden? Fehlen einer Kreativität und einer Qualifikation der jungen Kameruner.
Jedoch würde Kamerun gewinnen s? von l zu leiten? Beispiel der anderen subsahraischen afrikanischen Länder, die Projekte geschaffen haben, die den Jugendlichen erlauben, in ihrem Land zu bleiben und aus l herauszukommen? informell an l? instar Senegals. Mit dem Projekt träumte (Rückkehr in Richtung des l? Landwirtschaft) für diese jungen ins Heimatland zurückgeführten Ausgewanderten aus der Kanarischen Inseln, Senegal bietet eine Alternative zu ihrer Jugend an, beunruhigt über ihre Zukunft. Eine Wette, die im Sinn des IAA ist, für das der landwirtschaftliche Sektor „, bei den Strategien d weiterhin eine wichtige Rolle spielen muß? Beschäftigung der Jugendlichen und in den globalen Strategien d? Entfernen der Armut“ in Hoffnungslosigkeit „d? eine wachsende Landauswanderung“. Was einem Land wie Kamerun passen würde, darunter der landwirtschaftliche Sektor, vertritt den Großteil der Einkommen von l? Stand. Man müßte dringend Reformen beginnen, die zum Ziel haben werden, es zu modernisieren und es am internationalen Handel geeigneter zu machen. Dieser landwirtschaftliche Sektor ist Lieferant von 40% der Arbeitsplätze in der Welt. Und in subsahraischem Afrika, c? Osten l? einer der Hauptarbeitgeber mit dem informellen Sektor der Jugendlichen.
Aber er n? in Wohnsitz nicht weniger als l? Stand muß sich diversifizieren, indem er ein Klima begünstigt, das für die Schaffung der Unternehmen durch, d günstig ist? Zugang, die Verstärkung der Berufsbildung mit mehr d? Infrastrukturen und d? Ethik danach durch l? administrative und Steuererleichterung auf jeder Schaffungsinitiative d? Unternehmen indem man Quoten d fordert? Einstellung junger Staatsangehöriger. Schließlich l zu erlauben? wissenschaftliche und technische Innovation durch Pole oder von Forschungszentren, indem man die sozialen Grundsätze an die Wettbewerbsfähigkeit, abhängiges von der Globalisierung anpaßt.
Bis die genannten Maßnahmen in Erwägung gezogen werden, fühlen die jungen Kameruner wie in diesem akademischen Tag Rückkehr ein sonderbares d? Eindruck, daß alles an l gespielt wird? Vorsprung und den das méritocratie ein beruhigendes Wort ist, das Vertiefung, und insbesondere die läutet, nicht durch sie erreicht, diese Angst l wegzunehmen? Zukunft.
L? angústia de l? futuro
Automatically translated into Portuguese thanks to WorldLingo
A juventude camaronesa, da misma maneira que a juventude africana, perante o medo d? enfrentar um futuro sombrio, entre desemprego e delinquência, apesar de diplomas interessantes, s? interrogue sobre estes dias seguintes que fazem déchanter. No entanto, crê à mudança ainda que o sistema tende a incentivar o clientélisme, o tribalisme e a corrupção.
Perto d? um milhar d? estudantes neste dia de reentrada académico neste amphi de l? universidade Yaoundé que parece demasiado estreita para conter qualquer sua ambição e qualquer seu entusiasmo. Faz quase quarenta grau à l? sombra e entassés do um sobre os outros, brincando dos cotovelos para fazer-se do lugar, como se aqui o verdadeiro luxo c? leste l? espaço. O professor tem o mal a fazer-se entender, o microfone fora de serviço desde lustros, a sua voz cansada n? chega mais a captar l? atenção desta a pequena China que lhe faz face. Trublion, o público l? observa e envia-lhe palavras assassinadas que, frequentador assíduo, n? não têm l? ar de l? afectar. C? é desta maneira incongrue único l? dispensa-se os cursos na maior parte das escolas superiores públicas no Camarões. Numerosos jovens estudantes iniciam este percurso do combatente que sabe já qu? terão pouca possibilidade de fazer carreira no seu país. Em procura d? um melhor futuro, dão muito em l? esperança de fazer parte um dia à sua volta de l? elite impeccable que se bronzeia ao sol monetário. Mas sabem-no, a realidade é implacável, mais de 34% dos jovens na África subsariana estão desempregados de acordo com um relatório do Escritório internacional do trabalho (BIT) de 2006 sobre l? emprego dos jovens no mundo, o que significa qu? há pouca possibilidade qu? possam após l? obtenção do seu diploma encontrar um trabalho decente. O subemprego dos jovens é uma preocupação essencial em l? elaboração das políticas de desenvolvimento.
O Camarões assim como a maior parte dos países de l? A África preta conhece uma crise profunda de l? emprego dos jovens. Com os programas d? ajustamento estrutural efectuado nos anos 90 sob o controlo das instituições de Bretton Woods, o Camarões conheceram uma terrível descida aos infernos que chumbou o nível de vida dos seus habitantes, sobretudo o das classes mais populares. A baixa dos salários dos agentes de l? Estado, a revalorização da moeda nacional e a diminuição significativa da produtividade dos sectores industriais, mineiros, florestais e agrícolas aumentou a pobreza das famílias bem como a miséria dos lares modestos. Empresas públicas deveram fechar ou foram privatizadas que provoca do golpe um choque terrível no domínio de l? emprego e este s? é traduzido por despedimentos maciços, mas também o reforço d? um clima d? insegurança social.
Os meios atribuídos à l? ensino e ao Fundo nacional para l? emprego (FNE), uma espécie d? Agência nacional para l? emprego (ANPE) ao camaronês, foi revisto consideravelmente, deixando portanto sobre o quadrado a qualidade da política d? educação nacional e de l? emprego. O sistema educativo inteiro quase foi destruído e a formação profissional s? é empobrecido sensivelmente. Uma situação que conduziu à mais corrupção e d? opacidade, décrédibilisant à passagem os diplomas nacionais.
Todos os observadores são unânimes sobre o facto de o clima à l? hora actual é morose e aquilo vê-se em parte através da taxa d? malogro recorde aos exames oficiais, que desde estes últimos anos mergulha literalmente nas fossas oceânicas. C? está nestas condições especiais que os estudantes camaroneses, à l? fase os de l? universidade Yaoundé, é confrontada no início do seu percurso ao problema do subemprego e l? inexistência de mercados. L? pode-se facilmente detectar nas conversações e os debates, qu? têm às horas de pausa, uma real angústia de l? futuro. Qual formação para qual vida? Aí está em resumo a pergunta que abre roscas estes jovens pessoas. Alguns confessam que a escolha da sua fileira é fundamentada não por certa vocação, mas pela preocupação d? entrar nas exigências do mercado de trabalho. Então, constata-se que as fileiras profissionais (economia, contabilidade, gestão, etc.) são saturadas enquanto as fileiras mais clássicas como as cartas são abandonadas. Facto novo, o direito e a ciência política têm desde cinco anos o vento poupe, sem dúvida devido a l? melhoria da função liberal e l? impressão que a política enriquece.
E quando estes esforços não são suficientes, jovens Camerounais n? não hesitam a tentar a sua possibilidade através de l? imigração, clandestina ou não. Todas as redes que efectuam em Paris.
Dão-se à fundo, c? é inegável jovens Camerounais são grandes bosseurs. E apesar da fraqueza de perspectivas, procuram à s? sair no sector informal. C? é aqui único l? chama-se “débrouillardise”. C? é bem como l? reencontrará-se nas ruas Yaoundé de jovens vendedores sauvette, “bensikinneurs”, de lavadores de automóvel, no entanto diplomados mais das sérias escolas. Frequentemente, em margem deste informal nas quais tentam tanto embora mal de sobreviver, é corrente que jovens Camerounais refugiam-se os buveries, a prostituição e a delinquência, fazendo zonas urbanas e industrializadas dos lugares d? uma forte perigosidade. As agressões sobre as pessoas, as viragens e os delitos de qualquer ordem são o lote diário dos habitantes Yaoundé cujos responsáveis estão na maioria dos casos de jovens, vítimas dos famosos mais de Voltaire: l? aborrecimento, o defeito e a necessidade.
NA PRESENTE FASE, uma constatação s? impõe friamente, l? educação, contrariamente às ideias recebidas, n? não continua a chave do problema. “A formação não constitui em nada uma garantia para encontrar um emprego decente” como apoia-o Dorothea Schmidt, economista ao BIT e co-autor do relatório sobre l? emprego dos jovens em África subsariana. Muitos jovens diplomados não se reencontram, por exemplo, motoristas de táxi ou agentes de segurança? E quando bem mesmo trabalham, muito rénumérés ligeiramente o que com efeito pessoas extremamente pobres como sublinha-o o referido relatório: “só um jovem sobre dez ganha bastante para s? criar acima do limiar de 2 dólares por dia”.
Ao Camarões, o subemprego dos jovens n? é com efeito único a parte emergida de l? iceberg que esconde d? outras realidades ainda mais dramáticas como l? incompetência e o clientélisme de l? administração pública. O que tem por efeito d? anular qualquer vontade de reformar o sistema e de propôr soluções rápidas ao subemprego jovens Camerounais. Os colóquios e outros seminários vêm e sucedem-se sem que l? possa-se prever uma saída de crise. L? infracção do ponto d? realização, final etapa do processo PTE (Países pobres e muito endividados), n? a não jusqu? até agora trazido Camerounais a lufada d? ar fresco qu? tinha-lhes prometido-se. Foi necessário infelizmente qu? haja fortes greves estudantes, “répressées” no sangue e o silêncio, de modo que o orçamento de l? ensino superior seja revalorizado e que novas infra-estruturas sejam construídas. Um acordo com os parceiros sociais e económicos que visam criar e favorecer l? iniciativa individual através das pequenas e médias empresas foi encontrada. Mas como observava-o judiciosamente l? antigo embaixador americano em Yaoundé, Niels Marquadt, o problema do subemprego dos jovens reside mais na corrupção, a falta de comunicação sobre as diferentes ajudas ao desenvolvimento atribuídas os países ocidentais, pelas ONG internacionais e os órgãos da ONU e o peso administrativo que por l? ausência de criatividade e qualificação jovens Camerounais.
No entanto, o Camarões ganhariam à s? inspirar de l? exemplo dos outros países africanos subsarianos que instauraram projectos que permitem aos jovens permanecer no seu país e de sair de l? informal, à l? fase do Senegal. Com o projecto sonhou (Regresso para l? Agricultura) à destino destes jovens emigrados repatriados das Canárias, o Senegal oferece uma alternativa à sua juventude, preocupa do seu futuro. Uma aposta que vai no sentido do BIT para quem o sector agrícola “deve continuar que desempenhem um papel importante nas estratégias d? emprego dos jovens e nas estratégias globais d? erradicação da pobreza” em despeito “d? um êxodo rural crescente”. Conviria um país como o Camarões incluindo o sector agrícola representa a maioria dos rendimentos de l? Estado. Seria necessário reformas imperativamente iniciar que terão por objectivo modernizá-lo e tornar-o mais aptas ao comércio internacional. Este sector agrícola é fornecedor de 40% dos empregos no mundo. E em África subsariana, c? leste l? um dos principais empregadores, com o sector informal, dos jovens.
Mas ele n? em residência não menos que l? Estado deve diversificar-se favorecendo um clima propício à criação das empresas por, d? abordagem, o reforço da formação profissional com mais d? infra-estruturas e d? ética, seguidamente por l? redução administrativa e fiscal sobre qualquer iniciativa de criação d? empresa exigindo quotas d? contratação de jovens cidadãos. Por último, permitir l? inovação científica e técnica por pólos ou de centros de investigação, adaptando ao mesmo tempo os princípios sociais à competitividade, tributário da mundialização.
Esperando que as medidas enunciadas sejam tomadas em consideração, jovens Camerounais, como neste dia de reentrada académico, sentem um engraçado d? impressão que todo é brincado à l? adiantamento e que o méritocratie é uma palavra que tranquiliza que toca parte côncava, mas sobretudo que não chega por eles tirar esta angústia de l? futuro.
Automatically translated into Portuguese thanks to WorldLingo
A juventude camaronesa, da misma maneira que a juventude africana, perante o medo d? enfrentar um futuro sombrio, entre desemprego e delinquência, apesar de diplomas interessantes, s? interrogue sobre estes dias seguintes que fazem déchanter. No entanto, crê à mudança ainda que o sistema tende a incentivar o clientélisme, o tribalisme e a corrupção.
Perto d? um milhar d? estudantes neste dia de reentrada académico neste amphi de l? universidade Yaoundé que parece demasiado estreita para conter qualquer sua ambição e qualquer seu entusiasmo. Faz quase quarenta grau à l? sombra e entassés do um sobre os outros, brincando dos cotovelos para fazer-se do lugar, como se aqui o verdadeiro luxo c? leste l? espaço. O professor tem o mal a fazer-se entender, o microfone fora de serviço desde lustros, a sua voz cansada n? chega mais a captar l? atenção desta a pequena China que lhe faz face. Trublion, o público l? observa e envia-lhe palavras assassinadas que, frequentador assíduo, n? não têm l? ar de l? afectar. C? é desta maneira incongrue único l? dispensa-se os cursos na maior parte das escolas superiores públicas no Camarões. Numerosos jovens estudantes iniciam este percurso do combatente que sabe já qu? terão pouca possibilidade de fazer carreira no seu país. Em procura d? um melhor futuro, dão muito em l? esperança de fazer parte um dia à sua volta de l? elite impeccable que se bronzeia ao sol monetário. Mas sabem-no, a realidade é implacável, mais de 34% dos jovens na África subsariana estão desempregados de acordo com um relatório do Escritório internacional do trabalho (BIT) de 2006 sobre l? emprego dos jovens no mundo, o que significa qu? há pouca possibilidade qu? possam após l? obtenção do seu diploma encontrar um trabalho decente. O subemprego dos jovens é uma preocupação essencial em l? elaboração das políticas de desenvolvimento.
O Camarões assim como a maior parte dos países de l? A África preta conhece uma crise profunda de l? emprego dos jovens. Com os programas d? ajustamento estrutural efectuado nos anos 90 sob o controlo das instituições de Bretton Woods, o Camarões conheceram uma terrível descida aos infernos que chumbou o nível de vida dos seus habitantes, sobretudo o das classes mais populares. A baixa dos salários dos agentes de l? Estado, a revalorização da moeda nacional e a diminuição significativa da produtividade dos sectores industriais, mineiros, florestais e agrícolas aumentou a pobreza das famílias bem como a miséria dos lares modestos. Empresas públicas deveram fechar ou foram privatizadas que provoca do golpe um choque terrível no domínio de l? emprego e este s? é traduzido por despedimentos maciços, mas também o reforço d? um clima d? insegurança social.
Os meios atribuídos à l? ensino e ao Fundo nacional para l? emprego (FNE), uma espécie d? Agência nacional para l? emprego (ANPE) ao camaronês, foi revisto consideravelmente, deixando portanto sobre o quadrado a qualidade da política d? educação nacional e de l? emprego. O sistema educativo inteiro quase foi destruído e a formação profissional s? é empobrecido sensivelmente. Uma situação que conduziu à mais corrupção e d? opacidade, décrédibilisant à passagem os diplomas nacionais.
Todos os observadores são unânimes sobre o facto de o clima à l? hora actual é morose e aquilo vê-se em parte através da taxa d? malogro recorde aos exames oficiais, que desde estes últimos anos mergulha literalmente nas fossas oceânicas. C? está nestas condições especiais que os estudantes camaroneses, à l? fase os de l? universidade Yaoundé, é confrontada no início do seu percurso ao problema do subemprego e l? inexistência de mercados. L? pode-se facilmente detectar nas conversações e os debates, qu? têm às horas de pausa, uma real angústia de l? futuro. Qual formação para qual vida? Aí está em resumo a pergunta que abre roscas estes jovens pessoas. Alguns confessam que a escolha da sua fileira é fundamentada não por certa vocação, mas pela preocupação d? entrar nas exigências do mercado de trabalho. Então, constata-se que as fileiras profissionais (economia, contabilidade, gestão, etc.) são saturadas enquanto as fileiras mais clássicas como as cartas são abandonadas. Facto novo, o direito e a ciência política têm desde cinco anos o vento poupe, sem dúvida devido a l? melhoria da função liberal e l? impressão que a política enriquece.
E quando estes esforços não são suficientes, jovens Camerounais n? não hesitam a tentar a sua possibilidade através de l? imigração, clandestina ou não. Todas as redes que efectuam em Paris.
Dão-se à fundo, c? é inegável jovens Camerounais são grandes bosseurs. E apesar da fraqueza de perspectivas, procuram à s? sair no sector informal. C? é aqui único l? chama-se “débrouillardise”. C? é bem como l? reencontrará-se nas ruas Yaoundé de jovens vendedores sauvette, “bensikinneurs”, de lavadores de automóvel, no entanto diplomados mais das sérias escolas. Frequentemente, em margem deste informal nas quais tentam tanto embora mal de sobreviver, é corrente que jovens Camerounais refugiam-se os buveries, a prostituição e a delinquência, fazendo zonas urbanas e industrializadas dos lugares d? uma forte perigosidade. As agressões sobre as pessoas, as viragens e os delitos de qualquer ordem são o lote diário dos habitantes Yaoundé cujos responsáveis estão na maioria dos casos de jovens, vítimas dos famosos mais de Voltaire: l? aborrecimento, o defeito e a necessidade.
NA PRESENTE FASE, uma constatação s? impõe friamente, l? educação, contrariamente às ideias recebidas, n? não continua a chave do problema. “A formação não constitui em nada uma garantia para encontrar um emprego decente” como apoia-o Dorothea Schmidt, economista ao BIT e co-autor do relatório sobre l? emprego dos jovens em África subsariana. Muitos jovens diplomados não se reencontram, por exemplo, motoristas de táxi ou agentes de segurança? E quando bem mesmo trabalham, muito rénumérés ligeiramente o que com efeito pessoas extremamente pobres como sublinha-o o referido relatório: “só um jovem sobre dez ganha bastante para s? criar acima do limiar de 2 dólares por dia”.
Ao Camarões, o subemprego dos jovens n? é com efeito único a parte emergida de l? iceberg que esconde d? outras realidades ainda mais dramáticas como l? incompetência e o clientélisme de l? administração pública. O que tem por efeito d? anular qualquer vontade de reformar o sistema e de propôr soluções rápidas ao subemprego jovens Camerounais. Os colóquios e outros seminários vêm e sucedem-se sem que l? possa-se prever uma saída de crise. L? infracção do ponto d? realização, final etapa do processo PTE (Países pobres e muito endividados), n? a não jusqu? até agora trazido Camerounais a lufada d? ar fresco qu? tinha-lhes prometido-se. Foi necessário infelizmente qu? haja fortes greves estudantes, “répressées” no sangue e o silêncio, de modo que o orçamento de l? ensino superior seja revalorizado e que novas infra-estruturas sejam construídas. Um acordo com os parceiros sociais e económicos que visam criar e favorecer l? iniciativa individual através das pequenas e médias empresas foi encontrada. Mas como observava-o judiciosamente l? antigo embaixador americano em Yaoundé, Niels Marquadt, o problema do subemprego dos jovens reside mais na corrupção, a falta de comunicação sobre as diferentes ajudas ao desenvolvimento atribuídas os países ocidentais, pelas ONG internacionais e os órgãos da ONU e o peso administrativo que por l? ausência de criatividade e qualificação jovens Camerounais.
No entanto, o Camarões ganhariam à s? inspirar de l? exemplo dos outros países africanos subsarianos que instauraram projectos que permitem aos jovens permanecer no seu país e de sair de l? informal, à l? fase do Senegal. Com o projecto sonhou (Regresso para l? Agricultura) à destino destes jovens emigrados repatriados das Canárias, o Senegal oferece uma alternativa à sua juventude, preocupa do seu futuro. Uma aposta que vai no sentido do BIT para quem o sector agrícola “deve continuar que desempenhem um papel importante nas estratégias d? emprego dos jovens e nas estratégias globais d? erradicação da pobreza” em despeito “d? um êxodo rural crescente”. Conviria um país como o Camarões incluindo o sector agrícola representa a maioria dos rendimentos de l? Estado. Seria necessário reformas imperativamente iniciar que terão por objectivo modernizá-lo e tornar-o mais aptas ao comércio internacional. Este sector agrícola é fornecedor de 40% dos empregos no mundo. E em África subsariana, c? leste l? um dos principais empregadores, com o sector informal, dos jovens.
Mas ele n? em residência não menos que l? Estado deve diversificar-se favorecendo um clima propício à criação das empresas por, d? abordagem, o reforço da formação profissional com mais d? infra-estruturas e d? ética, seguidamente por l? redução administrativa e fiscal sobre qualquer iniciativa de criação d? empresa exigindo quotas d? contratação de jovens cidadãos. Por último, permitir l? inovação científica e técnica por pólos ou de centros de investigação, adaptando ao mesmo tempo os princípios sociais à competitividade, tributário da mundialização.
Esperando que as medidas enunciadas sejam tomadas em consideração, jovens Camerounais, como neste dia de reentrada académico, sentem um engraçado d? impressão que todo é brincado à l? adiantamento e que o méritocratie é uma palavra que tranquiliza que toca parte côncava, mas sobretudo que não chega por eles tirar esta angústia de l? futuro.
L? L distresses? future
Automatically translated into English thanks to WorldLingo
Cameronian youth, like all African youth, vis-a-vis the fear D? to face a dark future, between unemployment and delinquency, in spite of interesting diplomas, S? question over these following days which make déchanter. However, it believes in the change even if the system tends to encourage the clientelism, the tribalism and the corruption.
Close D? a thousand D? students in this day of academic re-entry in this lecture theater of L? university of Yaounde which seems too narrow to contain all their ambition and all their enthusiasm. It makes nearly forty degree with L? are shade and they piled up the ones on the others, playing of the elbows to be made place, like so here the true luxury C? is L? space. Does the professor have evil to be made hear, the microphone being except service since glosses, his voice tired N? manages more to collect L? attention of this small China which faces him. Troublemaker, the public L? observes and sends words to him assassinate which, accustomed, N? L do not have? air of L? to affect. C? is in a this incongruous way that L? one exempts the courses in the majority of the public schools higher than Cameroun. Many student young people start this course of the combatant knowing qu already? they will have all little chance to make career in their country. In search D? a better future, they give all in L? hope to form part one day in their turn of L? impeccable elite which is bronzed with the monetary sun. But they know it, reality is relentless, more than 34% of the young people in sub-Saharan Africa are unemployeds according to a report/ratio of the International Labour Office (the ILO) of 2006 on L? employment of the young people in the world, which means qu? there is little chance qu? they can after L? obtaining their diploma to find a work decent. Is the under-employment of the young people a major concern in L? development of the policies of development.
Cameroun like the majority of the countries of L? Does Black Africa undergo a major crisis of L? employment of the young people. With the programs D? adjustment structural carried out in the Nineties pennies control of the institutions of Bretton Woods, Cameroun knew a terrible descent into Hell which leaded the standard of living of its inhabitants, especially that of the most popular classes. Lowers it wages of the agents of L? State, the revalorization of the national currency and the significant reduction in the productivity of the sectors industrial, mining, forest and agricultural increased the poverty of the households as well as the misery of the modest hearths. Did public companies have to close or were privatisées causing blow a terrible shock in the field of L? employment and this one S? is translated by massive dismissals, but also by the reinforcement D? a climate D? social insecurity.
Allocated means with L? teaching and at the Bottoms national for L? employment (FNE), a kind D? Arranges national for L? were employment (ANPE) with Cameronian, revised considerably, consequently leaving at the pithead the quality of the policy D? national education and of L? employment. Was the whole education system almost destroyed and the vocational training S? is appreciably impoverished. A situation which led to more corruption and D? opacity, décrédibilisant with the passage the national diplomas.
Are all the observers unanimous on the fact that the climate with L? is current hour morose and that is seen partly through the rate D? failure record with the official examinations, which for these last years has plunged literally in the abyssals zone. C? is under these particular conditions that the Cameronian students, with L? instar of those of L? are university of Yaounde, confronted with the beginning of their course with the problem of the under-employment and L? inexistence of outlets. L? one can easily detect in the conversations and the debates, qu? they have at the hours of pause, a real anguish of L? future. Which formation for which life? Here is in short the question which taps these young people. Do some acknowledge that the choice of their die is justified not by a certain vocation, but by the concern D? to enter the requirements of the labour market. Then, it is noted that the professional dies (economy, accountancy, management, etc) are saturated while the dies more traditional as the letters are deserted. Have new fact, the right and political science had for five years the wind in poop, undoubtedly because of L? improvement of the liberal function and L? impression which the policy enriches.
And when these efforts are not enough, young Cameronians N? do not hesitate to try their chance by the way of L? immigration, clandestine or not. All networks leading to Paris.
They are given thoroughly, C? the young Cameronians are undeniable are large hard workers. And in spite of do the weakness of prospects, they seek with S? in leaving in the abstract sector. C? is here what L? one calls the “smartness”. C? is like L? one will find in the streets of Yaounde of young salesmen on the run, “bensikinneurs”, washers of car, however graduates of the most serious schools. Often, in margin of this abstract in which they after a fashion try to survive, it is common that the young Cameronians take refuge in the buveries, the prostitution and the delinquency, making urban and industrialized zones places D? a strong dangerosity. The aggressions on the people, the steerings and the offences of any kind are the daily batch of the inhabitants of Yaounde for which the persons in charge are in the majority of the cases of young people, victims of the famous evils of Voltaire: L? trouble, the vice one and the need.
This stage, a report S? imposes coldly, L? education, contrary to the generally accepted ideas, N? is not always the key of the problem. “Doesn't the formation constitute of anything a guarantee to find an employment decent” as supports it Dorothea Schmidt, economist at the ILO and joint author of the report/ratio on L? employment of the young people in sub-Saharan Africa. Aren't many young graduates found, for example, taxi drivers or agents of safety? And when well even they work, they are very slightly rénumérés what in fact of the extremely poor people as the aforementioned report/ratio underlines it: “only one young person on ten gains enough for S? to raise above the threshold of 2 dollars per day”.
In Cameroun, under-employment of young N? is in fact that the emerged part of L? iceberg which hides D? other realities even more dramatic like L? incompetence and clientelism of L? public administration. What causes D? to cancel any will to reform the system and to propose fast solutions with the under-employment of the young Cameronians. The conferences and other seminars coming and follow one another without L? one can foresee an exit of crisis. L? attack of the point D? completion, ultimate stage of process PPTE (poor and heavily in debt Countries), N? jusqu does not have? to date brought to the Cameronians the puff D? fresh air qu? one had promised to them. Qu was needed unfortunately? there are strong student's strikes, “re-pressed” in blood and silence, so that the budget of L? higher education is revalorized and than new infrastructures are built. An agreement with the two sides of industry and economic aiming creating and at supporting L? individual initiative through small and medium-sized companies was found. But as L noticed it judiciously? former American ambassador in Yaounde, Niels Marquadt, the problem of the under-employment of the young people resides more in the corruption, the lack of communication on the various development aids allocated by the Western countries, ONG international and the bodies U.N. and administrative heaviness that by L? absence of creativity and qualification of the young Cameronians.
However, Cameroun would gain with S? to inspire by L? example of the other sub-Saharan African countries which set up projects which make it possible to the young people to remain in their country and to leave L? abstract, with L? instar of Senegal. With did the project Dream (Return towards L? Agriculture) bound for these young repatriated emigrants of the Canaries, Senegal offers an alternative to its youth, anxious of its future. A bet going in the direction of the ILO for which the agricultural sector “has to continue to play an important part in the strategies D? employment of the young people and in the total strategies D? eradication of poverty” in spite “D? a rural migration growing”. What would be appropriate for a country as Cameroun whose agricultural sector represents the majority of the incomes of L? State. It would imperatively be necessary to start reforms the purpose of which will be to modernize it and to make it more suited to the international trade. This agricultural sector is provider of 40% of employment in the world. And in sub-Saharan Africa, C? is L? one of the principal employers, with the abstract sector, of the young people.
But it N? in residence not less than L? Does State have to diversify by supporting a climate favourable with the creation of the companies by, D? access, reinforcement of the vocational training with more D? infrastructures and D? ethics, then by L? administrative and tax lightening on any initiative of creation D? company by requiring quotas D? engage young nationals. Lastly, to allow L? innovation scientific and technical by poles or research centers, while adapting the social principles to competitiveness, dependent on universalization.
While waiting for that stated measurements are taken into account, the young Cameronians, as in this day of academic re-entry, feel funny D? is impression what all played L? advances and that the méritocratie is a reassuring word which sounds hollow, but especially which does not arrive by their removing this anguish of L? future.
Automatically translated into English thanks to WorldLingo
Cameronian youth, like all African youth, vis-a-vis the fear D? to face a dark future, between unemployment and delinquency, in spite of interesting diplomas, S? question over these following days which make déchanter. However, it believes in the change even if the system tends to encourage the clientelism, the tribalism and the corruption.
Close D? a thousand D? students in this day of academic re-entry in this lecture theater of L? university of Yaounde which seems too narrow to contain all their ambition and all their enthusiasm. It makes nearly forty degree with L? are shade and they piled up the ones on the others, playing of the elbows to be made place, like so here the true luxury C? is L? space. Does the professor have evil to be made hear, the microphone being except service since glosses, his voice tired N? manages more to collect L? attention of this small China which faces him. Troublemaker, the public L? observes and sends words to him assassinate which, accustomed, N? L do not have? air of L? to affect. C? is in a this incongruous way that L? one exempts the courses in the majority of the public schools higher than Cameroun. Many student young people start this course of the combatant knowing qu already? they will have all little chance to make career in their country. In search D? a better future, they give all in L? hope to form part one day in their turn of L? impeccable elite which is bronzed with the monetary sun. But they know it, reality is relentless, more than 34% of the young people in sub-Saharan Africa are unemployeds according to a report/ratio of the International Labour Office (the ILO) of 2006 on L? employment of the young people in the world, which means qu? there is little chance qu? they can after L? obtaining their diploma to find a work decent. Is the under-employment of the young people a major concern in L? development of the policies of development.
Cameroun like the majority of the countries of L? Does Black Africa undergo a major crisis of L? employment of the young people. With the programs D? adjustment structural carried out in the Nineties pennies control of the institutions of Bretton Woods, Cameroun knew a terrible descent into Hell which leaded the standard of living of its inhabitants, especially that of the most popular classes. Lowers it wages of the agents of L? State, the revalorization of the national currency and the significant reduction in the productivity of the sectors industrial, mining, forest and agricultural increased the poverty of the households as well as the misery of the modest hearths. Did public companies have to close or were privatisées causing blow a terrible shock in the field of L? employment and this one S? is translated by massive dismissals, but also by the reinforcement D? a climate D? social insecurity.
Allocated means with L? teaching and at the Bottoms national for L? employment (FNE), a kind D? Arranges national for L? were employment (ANPE) with Cameronian, revised considerably, consequently leaving at the pithead the quality of the policy D? national education and of L? employment. Was the whole education system almost destroyed and the vocational training S? is appreciably impoverished. A situation which led to more corruption and D? opacity, décrédibilisant with the passage the national diplomas.
Are all the observers unanimous on the fact that the climate with L? is current hour morose and that is seen partly through the rate D? failure record with the official examinations, which for these last years has plunged literally in the abyssals zone. C? is under these particular conditions that the Cameronian students, with L? instar of those of L? are university of Yaounde, confronted with the beginning of their course with the problem of the under-employment and L? inexistence of outlets. L? one can easily detect in the conversations and the debates, qu? they have at the hours of pause, a real anguish of L? future. Which formation for which life? Here is in short the question which taps these young people. Do some acknowledge that the choice of their die is justified not by a certain vocation, but by the concern D? to enter the requirements of the labour market. Then, it is noted that the professional dies (economy, accountancy, management, etc) are saturated while the dies more traditional as the letters are deserted. Have new fact, the right and political science had for five years the wind in poop, undoubtedly because of L? improvement of the liberal function and L? impression which the policy enriches.
And when these efforts are not enough, young Cameronians N? do not hesitate to try their chance by the way of L? immigration, clandestine or not. All networks leading to Paris.
They are given thoroughly, C? the young Cameronians are undeniable are large hard workers. And in spite of do the weakness of prospects, they seek with S? in leaving in the abstract sector. C? is here what L? one calls the “smartness”. C? is like L? one will find in the streets of Yaounde of young salesmen on the run, “bensikinneurs”, washers of car, however graduates of the most serious schools. Often, in margin of this abstract in which they after a fashion try to survive, it is common that the young Cameronians take refuge in the buveries, the prostitution and the delinquency, making urban and industrialized zones places D? a strong dangerosity. The aggressions on the people, the steerings and the offences of any kind are the daily batch of the inhabitants of Yaounde for which the persons in charge are in the majority of the cases of young people, victims of the famous evils of Voltaire: L? trouble, the vice one and the need.
This stage, a report S? imposes coldly, L? education, contrary to the generally accepted ideas, N? is not always the key of the problem. “Doesn't the formation constitute of anything a guarantee to find an employment decent” as supports it Dorothea Schmidt, economist at the ILO and joint author of the report/ratio on L? employment of the young people in sub-Saharan Africa. Aren't many young graduates found, for example, taxi drivers or agents of safety? And when well even they work, they are very slightly rénumérés what in fact of the extremely poor people as the aforementioned report/ratio underlines it: “only one young person on ten gains enough for S? to raise above the threshold of 2 dollars per day”.
In Cameroun, under-employment of young N? is in fact that the emerged part of L? iceberg which hides D? other realities even more dramatic like L? incompetence and clientelism of L? public administration. What causes D? to cancel any will to reform the system and to propose fast solutions with the under-employment of the young Cameronians. The conferences and other seminars coming and follow one another without L? one can foresee an exit of crisis. L? attack of the point D? completion, ultimate stage of process PPTE (poor and heavily in debt Countries), N? jusqu does not have? to date brought to the Cameronians the puff D? fresh air qu? one had promised to them. Qu was needed unfortunately? there are strong student's strikes, “re-pressed” in blood and silence, so that the budget of L? higher education is revalorized and than new infrastructures are built. An agreement with the two sides of industry and economic aiming creating and at supporting L? individual initiative through small and medium-sized companies was found. But as L noticed it judiciously? former American ambassador in Yaounde, Niels Marquadt, the problem of the under-employment of the young people resides more in the corruption, the lack of communication on the various development aids allocated by the Western countries, ONG international and the bodies U.N. and administrative heaviness that by L? absence of creativity and qualification of the young Cameronians.
However, Cameroun would gain with S? to inspire by L? example of the other sub-Saharan African countries which set up projects which make it possible to the young people to remain in their country and to leave L? abstract, with L? instar of Senegal. With did the project Dream (Return towards L? Agriculture) bound for these young repatriated emigrants of the Canaries, Senegal offers an alternative to its youth, anxious of its future. A bet going in the direction of the ILO for which the agricultural sector “has to continue to play an important part in the strategies D? employment of the young people and in the total strategies D? eradication of poverty” in spite “D? a rural migration growing”. What would be appropriate for a country as Cameroun whose agricultural sector represents the majority of the incomes of L? State. It would imperatively be necessary to start reforms the purpose of which will be to modernize it and to make it more suited to the international trade. This agricultural sector is provider of 40% of employment in the world. And in sub-Saharan Africa, C? is L? one of the principal employers, with the abstract sector, of the young people.
But it N? in residence not less than L? Does State have to diversify by supporting a climate favourable with the creation of the companies by, D? access, reinforcement of the vocational training with more D? infrastructures and D? ethics, then by L? administrative and tax lightening on any initiative of creation D? company by requiring quotas D? engage young nationals. Lastly, to allow L? innovation scientific and technical by poles or research centers, while adapting the social principles to competitiveness, dependent on universalization.
While waiting for that stated measurements are taken into account, the young Cameronians, as in this day of academic re-entry, feel funny D? is impression what all played L? advances and that the méritocratie is a reassuring word which sounds hollow, but especially which does not arrive by their removing this anguish of L? future.
L? L nödlägen? framtid
Automatically translated into Swedish thanks to WorldLingo
Den Cameronian ungdommen, gillar all afrikansk ungdom, vis-a-vis skräcken D? att vända mot en mörkerframtid, mellan arbetslöshet och brottslighet, trots som intresserar diplom, S? ifrågasätta över dessa efter dagar som gör déchanter. Emellertid tror det i ändringen, om även systemet ansar för att uppmuntra clientelismen, tribalismen och korruptionen.
Nära D? tusen D? deltagare i denna dag av den akademiska ren-entry i denna föreläser teatern av L? universitetar av Yaounde som verkar för smal för att innehålla all deras ambition och all deras entusiasm. Det gör nästan forty grad med L? var skuggar, och travde dem övre på andra, att leka av armbågar för att göras förlägger, gillar så här den riktiga lyxen C? är L? utrymme. Har professorn ondskan som ska göras, hör, mikrofonen som den är, undantar tjänste- efter kommenterar, his uttrycker trött N? klarar av mer till mot efterkrav L? uppmärksamhet av denna små Kina som vänder mot honom. Bråkmakare det offentliga let? observerar och överför uttrycker till honom lönnmördar som, vänja sig, N? L har inte? lufta av L? att påverka. C? i ett detta incongruous långt är det L? en undantar jagar i majoriteten av kommunal skola higher än Cameroun. Många deltagareungdomar startar denna för att jaga av kombattanten som redan vet qu? de ska har alla lite att riskera för att göra karriär i deras land. I sökande D? en bättre framtid ger de alla i L? hopp att bilda del en dag i deras vänd av L? oklanderlig elit som brons med den monetära sunen. Men de vet det, verklighet är oavlåtliga, mer, än 34% av ungdomaren i sub-Saharan Afrika är arbetslösar enligt en rapport/ett förhållande av landskamparbetekontoret (ILOEN) av 2006 på L? anställning av ungdomaren i världen, som hjälpmedel qu? det finns riskerar lite qu? dem can efter L? erhålla deras diplom för att finna ett anständigt arbete. Är underen-employment av ungdomaren ett ha som huvudämnebekymmer i L? utveckling av politiken av utveckling.
Cameroun något liknande majoriteten av länderna av L? Svärtar Afrika genomgår en ha som huvudämnekris av L? anställning av ungdomaren. Med programen D? strukturellt för justering som ut bars i ninetiesna som, encentmynt kontrollerar av institutionerna av Bretton trän, Cameroun, visste en ruskig nedstigning in i helvete som lett det standart av uppehället av dess invånare, speciellt, som av det populärast klassificerar. Fäller ned det utkämpar av medlen av L? Påstå revalorizationen av medborgarevalutan, och den viktiga förminskningen i produktiviteten av de industriella sektorerna, att bryta, skogen och jordbruks- ökade armodet av hushållen as well as misären av de blygsamma härdarna. företag måste offentligt slutet, eller var privatisées som orsakar slaget ett ruskigt, chockar i sätta in av L? anställning och detta ett S? översätts av massiva avskedandear, men också av förstärkningen D? ett klimat D? social osäkerhet.
Tilldelat hjälpmedel med L? undervisning och på bottenmedborgare för L? anställning (FNE), en sort D? Ordnar medborgare för L? var anställning (ANPE) med Cameronian som betydligt som reviderades lämnar därför på pitheaden det kvalitets- av politiken D? medborgareutbildning och av L? anställning. Förstördes det hela utbildningssystemet nästan och den yrkesmässiga utbildningen S? utarmas avsevärt. Ett läge som ledde till mer korruption och D? ogenomskinlighet som är décrédibilisant med passagen medborgarediplomen.
Är alla observatörer enhälliga på det faktumet klimatet med L? är strömtimmen butter, och ses det delvis till och med klassa D? felrekordet med de officiella undersökningarna, som för dessa sist år har kasta sig formligen i abyssalsna, zonplanerar. C? under dessa är detaljen villkorar att de Cameronian deltagarna, med L? instar av de av L? är universitetar av Yaounde som konfronteras med början av deras, jaga med problemet av underen-employment och let? inexistence av uttag. L? en kan lätt avkänna i konversationerna och debatterna, qu? de har på timmarna av pausen, ett verkligt kval av L? framtid. Vilket bildande för som liv? In här är kort stavelse ifrågasätta som klapp dessa ungdomar. Bekräftar några, att det primat av deras matris är befogat inte vid en bestämd kall, men vid bekymmer D? för att skriva in kraven av arbetet marknadsföra. Därefter noteras det att det yrkesmässigt dör (ekonomi, bokföringen, ledning, etc.) är genomdränkte stunder dör traditionellare, som märker deserteras. Nytt faktum, rätten, och statskunskap haft för fem år har linda poop in, otvivelaktigt på grund av L? förbättring av liberalen fungerar och L? intryck som politiken berikar.
Och när är dessa försök inte nog, unga Cameronians N? tvekar inte till det deras försök riskerar för resten av L? invandring som är hemlig eller inte. Allt knyter kontakt att leda till Paris.
De ges grundligt, C? den unga Cameroniansen är undeniable är stora hårda arbetare. Och trots svagheten av utsikter, dem sökanden med S? i att lämna i den abstrakt sektoren. C? är här vad L? appeller en ”smartnessen”. C? är något liknande L? ett ska fynd i gatorna av Yaounde av unga representanter på körningen, ”bensikinneurs”, packningar av bilen, however kandidater av det allvarligast skolar. Förse med marginal in av denna abstrakt begrepp som de, efter ett danaförsök att fortleva, det har varit vanligt att den unga Cameronians takefristaden i buveriesna, prostitutionen och brottsligheten, danande som är stads- och industrializeds zonplanerar förlägger i D, ofta? en stark dangerosity. Agressionerna på folket, steeringsna och förseelsearna av någon sort är dagstidningen grupperar av invånarna av Yaounde, som personerna i laddning är för i majoriteten av fallen av ungdomar, offer av de berömda ondska av Voltaire: L? besvära, det vice och behovet.
Detta arrangerar, en rapport S? lägger på kallt, L? utbildning tvärtemot de allmänt accepterade idéerna, N? inte alltid är det nyckel- av problemet. ”Utgör fogar ihop inte bildandet av något en garanti att finna en anständig anställning” som stöttar det Dorothea Schmidt, ekonom på ILOEN och författare av rapporten/förhållandet på L? anställning av ungdomaren i sub-Saharan Afrika. Inte finnas många unga kandidater, till exempel taxa chaufförer eller medel av säkerhet? Och när de är väl de även fungerar, är de mycket litet rénumérés vad i faktum av det extremt fattiga folket som den nämnda rapporten/förhållandet understryker det: ”endast en ung person på tio affärsvinster nog för S? till lönelyften ovanför ingången av 2 dollar per dag”.
I Cameroun under-employment av barn N? är i faktumet som den dök upp delen av L? isberg som döljer D? annan mer dramatisk något liknande L för verklighetar även? inkompetens och clientelism av L? offentlig administration. Orsakar vad D? att avbryta några som ska till reform systemet och att föreslå, fastar lösningar med underen-employment av den unga Cameroniansen. De kommande konferenserna och andra seminarier och följer en another utan L? en kan förutse en gå ut av krisen. L? attack av peka D? avslutning som är ultimat arrangerar av processaa (fattiga och tungt skuldsatta länder) för PPTE, N? jusquen har inte? hitintills kommit med till Cameroniansen puffen D? nytt lufta qu? man hade lovat till dem. Qu behövdes tyvärr? där den starka deltagarens är slag, ”re-pressed” i blod och tystnad, så att budgeten av L? högre utbildning är revalorized och, än nya infrastrukturer byggs. En överenskommelse med de två sidorna av bransch och ekonomiskt siktande skapa och på understödja L? individinsats till och med lilla och medelstora företag fanns. Men som L märkte det judiciously? den tidigare amerikanambassadören i Yaounde, Niels Marquadt, problemet av underen-employment av ungdomaren bor mer i korruptionen, bristen av kommunikationen på de olika utvecklingsbidragen som tilldelas av de västra länderna, förkroppsligar ONG-landskampen och U.N. och administrativ heaviness som vid L? frånvaro av kreativitet och kvalifikation av den unga Cameroniansen.
Emellertid skulle Cameroun affärsvinst med S? att inspirera vid L? exempel av de andra sub-Saharan afrikanska länderna som uppsättningen projekterar upp, som gör det möjlighet till ungdomaren för att återstå i deras land och för att lämna L? abstrakt begrepp med L? instar av Senegal. Med projekterade drömmen (retur in mot L? Jordbruk) som är destinerat för dessa unga repatrierade utvandrare av kanariefåglarna, Senegal erbjuder ett alternativ till dess ungdom som är angelägen av dess framtid. En vad som går i riktningen av ILOEN som jordbrukssektorn ”måste att fortsätta för för att leka en viktig del i strategierna D? anställning av ungdomaren och i de sammanlagda strategierna D? eradication av armod” i ondska ”D? en lantlig flyttning som växer”. Skulle vad är anslår för ett land som Cameroun vars jordbrukssektor föreställer majoriteten av inkomsterna av L? Statligt. Det skulle är absolut nödvändigt nödvändigt att starta reformer ämna av som ska är att modernisera den och att göra den som passades mer till internationell handel. Denna jordbrukssektor är familjeförsörjaren av 40% av anställning i världen. Och i sub-Saharan Afrika, C? är L? en av de främsta arbetsgivarna, med den abstrakt sektoren, av ungdomaren.
Men det N? i uppehåll inte mindre än L? Statligt att diversifiera vid understödja ett klimat som är gynnsamt med skapelsen av företagen by, måste D? ta fram förstärkningen av den yrkesmässiga utbildningen med mer D? infrastrukturer och D? etik därefter vid L? administrativ och skattlightening på någon insats av skapelse D? företag, genom att kräva kvoter D? koppla in unga medborgare. Avslutningsvis att låta L? innovation som är vetenskaplig och som är teknisk vid poler eller forskningscentra, stunder som anpassar de sociala principerna till konkurrensförmåga, anhörig på universalization.
Stunder som väntar det påstod mätningar, tas in i kontot, den unga Cameroniansen, som i denna dag av den akademiska ren-entry, känselförnimmelse roligt D? är intrycket vad allt lekt L? framflyttningar och det méritocratien är uppmuntra uttrycker vilken låter fördjupningen, men speciellt ankommer vilken inte vid deras ta bort detta kval av L? framtid.
Automatically translated into Swedish thanks to WorldLingo
Den Cameronian ungdommen, gillar all afrikansk ungdom, vis-a-vis skräcken D? att vända mot en mörkerframtid, mellan arbetslöshet och brottslighet, trots som intresserar diplom, S? ifrågasätta över dessa efter dagar som gör déchanter. Emellertid tror det i ändringen, om även systemet ansar för att uppmuntra clientelismen, tribalismen och korruptionen.
Nära D? tusen D? deltagare i denna dag av den akademiska ren-entry i denna föreläser teatern av L? universitetar av Yaounde som verkar för smal för att innehålla all deras ambition och all deras entusiasm. Det gör nästan forty grad med L? var skuggar, och travde dem övre på andra, att leka av armbågar för att göras förlägger, gillar så här den riktiga lyxen C? är L? utrymme. Har professorn ondskan som ska göras, hör, mikrofonen som den är, undantar tjänste- efter kommenterar, his uttrycker trött N? klarar av mer till mot efterkrav L? uppmärksamhet av denna små Kina som vänder mot honom. Bråkmakare det offentliga let? observerar och överför uttrycker till honom lönnmördar som, vänja sig, N? L har inte? lufta av L? att påverka. C? i ett detta incongruous långt är det L? en undantar jagar i majoriteten av kommunal skola higher än Cameroun. Många deltagareungdomar startar denna för att jaga av kombattanten som redan vet qu? de ska har alla lite att riskera för att göra karriär i deras land. I sökande D? en bättre framtid ger de alla i L? hopp att bilda del en dag i deras vänd av L? oklanderlig elit som brons med den monetära sunen. Men de vet det, verklighet är oavlåtliga, mer, än 34% av ungdomaren i sub-Saharan Afrika är arbetslösar enligt en rapport/ett förhållande av landskamparbetekontoret (ILOEN) av 2006 på L? anställning av ungdomaren i världen, som hjälpmedel qu? det finns riskerar lite qu? dem can efter L? erhålla deras diplom för att finna ett anständigt arbete. Är underen-employment av ungdomaren ett ha som huvudämnebekymmer i L? utveckling av politiken av utveckling.
Cameroun något liknande majoriteten av länderna av L? Svärtar Afrika genomgår en ha som huvudämnekris av L? anställning av ungdomaren. Med programen D? strukturellt för justering som ut bars i ninetiesna som, encentmynt kontrollerar av institutionerna av Bretton trän, Cameroun, visste en ruskig nedstigning in i helvete som lett det standart av uppehället av dess invånare, speciellt, som av det populärast klassificerar. Fäller ned det utkämpar av medlen av L? Påstå revalorizationen av medborgarevalutan, och den viktiga förminskningen i produktiviteten av de industriella sektorerna, att bryta, skogen och jordbruks- ökade armodet av hushållen as well as misären av de blygsamma härdarna. företag måste offentligt slutet, eller var privatisées som orsakar slaget ett ruskigt, chockar i sätta in av L? anställning och detta ett S? översätts av massiva avskedandear, men också av förstärkningen D? ett klimat D? social osäkerhet.
Tilldelat hjälpmedel med L? undervisning och på bottenmedborgare för L? anställning (FNE), en sort D? Ordnar medborgare för L? var anställning (ANPE) med Cameronian som betydligt som reviderades lämnar därför på pitheaden det kvalitets- av politiken D? medborgareutbildning och av L? anställning. Förstördes det hela utbildningssystemet nästan och den yrkesmässiga utbildningen S? utarmas avsevärt. Ett läge som ledde till mer korruption och D? ogenomskinlighet som är décrédibilisant med passagen medborgarediplomen.
Är alla observatörer enhälliga på det faktumet klimatet med L? är strömtimmen butter, och ses det delvis till och med klassa D? felrekordet med de officiella undersökningarna, som för dessa sist år har kasta sig formligen i abyssalsna, zonplanerar. C? under dessa är detaljen villkorar att de Cameronian deltagarna, med L? instar av de av L? är universitetar av Yaounde som konfronteras med början av deras, jaga med problemet av underen-employment och let? inexistence av uttag. L? en kan lätt avkänna i konversationerna och debatterna, qu? de har på timmarna av pausen, ett verkligt kval av L? framtid. Vilket bildande för som liv? In här är kort stavelse ifrågasätta som klapp dessa ungdomar. Bekräftar några, att det primat av deras matris är befogat inte vid en bestämd kall, men vid bekymmer D? för att skriva in kraven av arbetet marknadsföra. Därefter noteras det att det yrkesmässigt dör (ekonomi, bokföringen, ledning, etc.) är genomdränkte stunder dör traditionellare, som märker deserteras. Nytt faktum, rätten, och statskunskap haft för fem år har linda poop in, otvivelaktigt på grund av L? förbättring av liberalen fungerar och L? intryck som politiken berikar.
Och när är dessa försök inte nog, unga Cameronians N? tvekar inte till det deras försök riskerar för resten av L? invandring som är hemlig eller inte. Allt knyter kontakt att leda till Paris.
De ges grundligt, C? den unga Cameroniansen är undeniable är stora hårda arbetare. Och trots svagheten av utsikter, dem sökanden med S? i att lämna i den abstrakt sektoren. C? är här vad L? appeller en ”smartnessen”. C? är något liknande L? ett ska fynd i gatorna av Yaounde av unga representanter på körningen, ”bensikinneurs”, packningar av bilen, however kandidater av det allvarligast skolar. Förse med marginal in av denna abstrakt begrepp som de, efter ett danaförsök att fortleva, det har varit vanligt att den unga Cameronians takefristaden i buveriesna, prostitutionen och brottsligheten, danande som är stads- och industrializeds zonplanerar förlägger i D, ofta? en stark dangerosity. Agressionerna på folket, steeringsna och förseelsearna av någon sort är dagstidningen grupperar av invånarna av Yaounde, som personerna i laddning är för i majoriteten av fallen av ungdomar, offer av de berömda ondska av Voltaire: L? besvära, det vice och behovet.
Detta arrangerar, en rapport S? lägger på kallt, L? utbildning tvärtemot de allmänt accepterade idéerna, N? inte alltid är det nyckel- av problemet. ”Utgör fogar ihop inte bildandet av något en garanti att finna en anständig anställning” som stöttar det Dorothea Schmidt, ekonom på ILOEN och författare av rapporten/förhållandet på L? anställning av ungdomaren i sub-Saharan Afrika. Inte finnas många unga kandidater, till exempel taxa chaufförer eller medel av säkerhet? Och när de är väl de även fungerar, är de mycket litet rénumérés vad i faktum av det extremt fattiga folket som den nämnda rapporten/förhållandet understryker det: ”endast en ung person på tio affärsvinster nog för S? till lönelyften ovanför ingången av 2 dollar per dag”.
I Cameroun under-employment av barn N? är i faktumet som den dök upp delen av L? isberg som döljer D? annan mer dramatisk något liknande L för verklighetar även? inkompetens och clientelism av L? offentlig administration. Orsakar vad D? att avbryta några som ska till reform systemet och att föreslå, fastar lösningar med underen-employment av den unga Cameroniansen. De kommande konferenserna och andra seminarier och följer en another utan L? en kan förutse en gå ut av krisen. L? attack av peka D? avslutning som är ultimat arrangerar av processaa (fattiga och tungt skuldsatta länder) för PPTE, N? jusquen har inte? hitintills kommit med till Cameroniansen puffen D? nytt lufta qu? man hade lovat till dem. Qu behövdes tyvärr? där den starka deltagarens är slag, ”re-pressed” i blod och tystnad, så att budgeten av L? högre utbildning är revalorized och, än nya infrastrukturer byggs. En överenskommelse med de två sidorna av bransch och ekonomiskt siktande skapa och på understödja L? individinsats till och med lilla och medelstora företag fanns. Men som L märkte det judiciously? den tidigare amerikanambassadören i Yaounde, Niels Marquadt, problemet av underen-employment av ungdomaren bor mer i korruptionen, bristen av kommunikationen på de olika utvecklingsbidragen som tilldelas av de västra länderna, förkroppsligar ONG-landskampen och U.N. och administrativ heaviness som vid L? frånvaro av kreativitet och kvalifikation av den unga Cameroniansen.
Emellertid skulle Cameroun affärsvinst med S? att inspirera vid L? exempel av de andra sub-Saharan afrikanska länderna som uppsättningen projekterar upp, som gör det möjlighet till ungdomaren för att återstå i deras land och för att lämna L? abstrakt begrepp med L? instar av Senegal. Med projekterade drömmen (retur in mot L? Jordbruk) som är destinerat för dessa unga repatrierade utvandrare av kanariefåglarna, Senegal erbjuder ett alternativ till dess ungdom som är angelägen av dess framtid. En vad som går i riktningen av ILOEN som jordbrukssektorn ”måste att fortsätta för för att leka en viktig del i strategierna D? anställning av ungdomaren och i de sammanlagda strategierna D? eradication av armod” i ondska ”D? en lantlig flyttning som växer”. Skulle vad är anslår för ett land som Cameroun vars jordbrukssektor föreställer majoriteten av inkomsterna av L? Statligt. Det skulle är absolut nödvändigt nödvändigt att starta reformer ämna av som ska är att modernisera den och att göra den som passades mer till internationell handel. Denna jordbrukssektor är familjeförsörjaren av 40% av anställning i världen. Och i sub-Saharan Afrika, C? är L? en av de främsta arbetsgivarna, med den abstrakt sektoren, av ungdomaren.
Men det N? i uppehåll inte mindre än L? Statligt att diversifiera vid understödja ett klimat som är gynnsamt med skapelsen av företagen by, måste D? ta fram förstärkningen av den yrkesmässiga utbildningen med mer D? infrastrukturer och D? etik därefter vid L? administrativ och skattlightening på någon insats av skapelse D? företag, genom att kräva kvoter D? koppla in unga medborgare. Avslutningsvis att låta L? innovation som är vetenskaplig och som är teknisk vid poler eller forskningscentra, stunder som anpassar de sociala principerna till konkurrensförmåga, anhörig på universalization.
Stunder som väntar det påstod mätningar, tas in i kontot, den unga Cameroniansen, som i denna dag av den akademiska ren-entry, känselförnimmelse roligt D? är intrycket vad allt lekt L? framflyttningar och det méritocratien är uppmuntra uttrycker vilken låter fördjupningen, men speciellt ankommer vilken inte vid deras ta bort detta kval av L? framtid.
L? L огорчает? будущее
Automatically translated into Russian thanks to WorldLingo
Молодость Cameronian, как полностью африканская молодость, vis-a-vis страх d? смотреть на темное будущее, между незанятостью и delinquency, in spite of интересные дипломы, s? спросите над этими следуя за днями делают déchanter. Однако, оно верит в изменении even if система клонит ободрить clientelism, tribalism и развращение.
Близкий d? тысяча d? студенты в этом дне академичного входа в атмосферу в этом театре лекции l? университет Yaounde кажется, что слишком узким содержит полностью их гонор и весь их восторг. Оно делает почти 40 градусов с l? тень и они сложило вверх по одним на других, играть локтей, котор нужно сделать место, как настолько здесь поистине роскошь c? l? космос. Профессор имеет зло, котор нужно сделать слышит, микрофон за исключением обслуживания с лосков, его n утомлянный голосом? управляет больше для того чтобы собрать l? внимание этого малого Китая смотрит на его. Troublemaker, публика l? наблюдает и посылает слова к ему assassinate, привычно, n? L не имейте? воздух l? повлиять на. C? находит в этой несоответственной дороге l? изымать курсы в большинстве бесплатных государственных школ более высоко чем Камерун. Много молодых людей студента начинают этот курс комбатанта зная qu уже? они будут иметь полностью маленький шанс сделать карьеру в их стране. В поиске d? более лучшее будущее, они дают все в l? понадейтесь сформировать часть один день в их повороте l? impeccable элита бронзирована с монетным солнцем. Но они знают его, реальность relentless, больше чем 34% из молодых людей в sub-Saharan Африке будут unemployeds согласно рапорту/коэффициенту международного трудного офиса (ILO) 2006 на l? занятость молодых людей в мире, который намеревается qu? там будет меньшим шансом qu? они чонсервная банка после l? получающ их диплом для того чтобы считать работу пристойным. Будет under-employment молодых людей главная забота в l? развитие политик развития.
Камерун любит большинство стран l? Чернит Африку пройти главный кризис l? занятость молодых людей. С программами d? структурно унесенное в управлении пенни Nineties заведений древесин Bretton, Камерун регулировки знало ужасный спуск в ад который освинцованно стандарт прожитие своих жителей, специально которые самых популярных типов. Понижает его провожает кампанию веществ l? Положение, ревалоризация национальной валюты и значительно уменьшения в урожайности участков промышленных, минировать, пуща и аграрная увеличили скудость домочадцев также, как нищета скромных шестков. Открытые акционерные компании должны закрыть или был privatisées причиняя дуновение ужасный удар в поле l? занятость и этот один s? переводит массивнейшими отставками, но также подкреплением d? климат d? социальная необеспеченность.
Размещанные середины с l? учащ и на дн национальных для l? занятость (FNE), добросердечный d? Аранжирует соотечественник для l? было занятостью (ANPE) при Cameronian, откорректированное значительно, последовательн выходя на pithead качество политики d? национальное образование и l? занятость. Все система образования почти было разрушено и профессиональная подготовка s? будет appreciably беден. Ситуация вела к больше развращению и d? светонепроницаемость, décrédibilisant с проходом национальные дипломы.
Все наблюдатели единомысленны на факте том климат с l? будет в настоящее время часом morose и то увидено отчасти до тариф d? показатель отказа с официальными рассмотрениями, который на эти последние леты ввергал буквальн в зоне abyssals. C? находит под этими определенными условиями студенты Cameronian, с l? instar того из l? университет Yaounde, confronted с началом их курса с проблемой under-employment и l? inexistence выходов. L? одно смогите легко обнаружить в переговорах и debates, qu? они имеют на часах перерыва, реальной муке l? будущее. Которое образование для жизнь? Здесь вкратце вопрос выстукивает этих молодых людей. Некоторые подтверждают что выбор их плашки оправдан не некоторым призванием, но заботой d? вписать требования рынока труда. После этого, замечено что плашки профессионала (экономия, accountancy, управление, etc) насыщены пока дезертированы плашки более традиционные как письма. Нового обстоятельство, правая и политическая наука имеют на 5 лет ветер в poop, несомненно из-за l? улучшение либеральных функции и l? впечатление политика обогащает.
И когда эти усилия не достаточно, молодым Cameronians n? не смутитесь попытаться их шанс by the way l? иммиграция, clandestine или не. Все сети водя к Paris.
Они даются тщательно, c? молодое Cameronians undeniable будет большими трудными работниками. И in spite of слабость перспективностей, они изыскивает с s? в выходить в абстрактный участок. C? будет здесь l? вызывать «smartness». C? как l? находить в улицах Yaounde молодых продавецов на беге, «bensikinneurs», шайбы автомобиля, тем ме менее студент-выпускники самых серьезных школ. Часто, в допустимом пределе этого конспекта в котором они после того как попытка, котор нужно выдержать, оно способа общяя что молодое убежище взятия Cameronians в buveries, проституции и delinquency, делая урбанско и индустриализированные зоны устанавливают d? сильное dangerosity. Агрессиями на людях, управлениях рулем и обидах нисколько вида будут ежедневная серия жителей Yaounde для которых люди in charge находятся в большинстве случаев молодые люди, жертв известных зол Voltaire: L? тревога, вице одно и потребность.
Этот этап, рапорт s? наводит холодно, l? образование, вопреки к вообще принимаемым идеям, n? не всегда ключ проблемы. «Образование не образовывает что-нибыдь гарантию считать занятость пристойно» как поддерживает оно Dorothea Schmidt, економист на ILO и коллектива авторов рапорта/коэффициента на l? занятость молодых людей в sub-Saharan Африке. Не находят много молодых студент-выпускников, например, водителей таксомотора или веществ безопасности? И когда хороше даже они работают, они будут очень небольш rénumérés в действительности из весьма плохих людей как вышесказанные рапорт/коэффициент underlines он: «только один молодой человек на 10 увеличениях достаточно для s? поднять над порогом 2 долларов в день».
В Камеруне, under-employment молодого n? в действительности что вытеченная часть l? айсберг прячет d? другие реальности even more драматически как l? неправоспособность и clientelism l? общественная администрация. Причиняет d? отменить любые воля для того чтобы реформировать систему и предложить быстрые разрешения с under-employment молодого Cameronians. Конференции и другие семинары приходя и следуют за одним другое без l? одно может обеспечить выход кризиса. L? нападение пункта d? завершение, предельный этап процесса PPTE (бедные и тяжело в странах задолженности), n? jusqu не имеет? to date принесено к Cameronians слойку d? свежий воздух qu? одно пообещало к им. Qu несчастливо? там находятся забастовки сильного студента, «после того как они подавлены» в крови и безмолвии, TAK, CTO бюджетя l? высшее образование revalorized и чем новые инфраструктуры построены. Согласование с обеими сторонами индустрии и хозяйственного направляя создаваться и на поддерживать l? индивидуальная инициатива через small and medium-sized компании была найдена. Но по мере того как l заметил его judiciously? бывшее американское посол в Yaounde, Niels Marquadt, проблема under-employment молодых людей resides больше в развращении, отсутсвии сообщения на различных помощях в целях развития размещанных западными странами, ONG международном и ООН тел и управленческой затяжеленности которая l? отсутствие creativity и квалификация молодого Cameronians.
Однако, Камерун приобрел бы с s? воодушевить l? пример других sub-Saharan африканских стран устанавливают вверх проекты делают его по возможности к молодым людям остать в их стране и оставить l? конспект, с l? instar Сенегала. С проект мечтал (возвращение к l? Земледелие) прыгает для этих молодых репатриированных эмигрантов канерейок, предложений Сенегала алтернатива к своей молодости, тревоженой своего будущего. Парио идя в направление ILO для сельскохозяйственный сектор «должен продолжать сыграть важную часть в стратегиях d? занятость молодых людей и в полных стратегиях d? изживание скудости» в злобности «d? переселения в сельские районы в сельские районы». Было бы соотвествующим для страны как Камерун сельскохозяйственный сектор представляет большинство доходов l? Положение. Повелительно было бы обязательно начать реформы цель of which будет модернизировать его и сделать его больше одето к международной торговле. Этим сельскохозяйственным сектором будет provider 40% из занятости в мире. И в sub-Saharan Африке, c? l? один из главным образом работодателей, с абстрактным участком, молодых людей.
Но оно n? в резиденции не чем l? Положение должно разнообразить путем поддерживать климат благоприятный с творением компаний мимо, d? достигните, подкрепление профессиональной подготовки с больше d? инфраструктуры и d? этика, после этого l? разбалластование управленческих и тягла на любой инициативе творения d? компания путем требовать квот d? включите молодых соотечественников. Последн, позволить l? рационализаторство научное и технически полюсами или исследовательскими центрами, пока приспосабливающ социальные принципы к конкурентоспособности, зависимой на universalization.
Пока ждущ то заявил учтены измерения, молодое Cameronians, как в этом дне академичного входа в атмосферу, чувствуют funny d? впечатление все сыграли l? выдвижениями и тем méritocratie будут слово reassuring которая полость звуков, а специально не приезжают их извлекать эту муку l? будущее.
Automatically translated into Russian thanks to WorldLingo
Молодость Cameronian, как полностью африканская молодость, vis-a-vis страх d? смотреть на темное будущее, между незанятостью и delinquency, in spite of интересные дипломы, s? спросите над этими следуя за днями делают déchanter. Однако, оно верит в изменении even if система клонит ободрить clientelism, tribalism и развращение.
Близкий d? тысяча d? студенты в этом дне академичного входа в атмосферу в этом театре лекции l? университет Yaounde кажется, что слишком узким содержит полностью их гонор и весь их восторг. Оно делает почти 40 градусов с l? тень и они сложило вверх по одним на других, играть локтей, котор нужно сделать место, как настолько здесь поистине роскошь c? l? космос. Профессор имеет зло, котор нужно сделать слышит, микрофон за исключением обслуживания с лосков, его n утомлянный голосом? управляет больше для того чтобы собрать l? внимание этого малого Китая смотрит на его. Troublemaker, публика l? наблюдает и посылает слова к ему assassinate, привычно, n? L не имейте? воздух l? повлиять на. C? находит в этой несоответственной дороге l? изымать курсы в большинстве бесплатных государственных школ более высоко чем Камерун. Много молодых людей студента начинают этот курс комбатанта зная qu уже? они будут иметь полностью маленький шанс сделать карьеру в их стране. В поиске d? более лучшее будущее, они дают все в l? понадейтесь сформировать часть один день в их повороте l? impeccable элита бронзирована с монетным солнцем. Но они знают его, реальность relentless, больше чем 34% из молодых людей в sub-Saharan Африке будут unemployeds согласно рапорту/коэффициенту международного трудного офиса (ILO) 2006 на l? занятость молодых людей в мире, который намеревается qu? там будет меньшим шансом qu? они чонсервная банка после l? получающ их диплом для того чтобы считать работу пристойным. Будет under-employment молодых людей главная забота в l? развитие политик развития.
Камерун любит большинство стран l? Чернит Африку пройти главный кризис l? занятость молодых людей. С программами d? структурно унесенное в управлении пенни Nineties заведений древесин Bretton, Камерун регулировки знало ужасный спуск в ад который освинцованно стандарт прожитие своих жителей, специально которые самых популярных типов. Понижает его провожает кампанию веществ l? Положение, ревалоризация национальной валюты и значительно уменьшения в урожайности участков промышленных, минировать, пуща и аграрная увеличили скудость домочадцев также, как нищета скромных шестков. Открытые акционерные компании должны закрыть или был privatisées причиняя дуновение ужасный удар в поле l? занятость и этот один s? переводит массивнейшими отставками, но также подкреплением d? климат d? социальная необеспеченность.
Размещанные середины с l? учащ и на дн национальных для l? занятость (FNE), добросердечный d? Аранжирует соотечественник для l? было занятостью (ANPE) при Cameronian, откорректированное значительно, последовательн выходя на pithead качество политики d? национальное образование и l? занятость. Все система образования почти было разрушено и профессиональная подготовка s? будет appreciably беден. Ситуация вела к больше развращению и d? светонепроницаемость, décrédibilisant с проходом национальные дипломы.
Все наблюдатели единомысленны на факте том климат с l? будет в настоящее время часом morose и то увидено отчасти до тариф d? показатель отказа с официальными рассмотрениями, который на эти последние леты ввергал буквальн в зоне abyssals. C? находит под этими определенными условиями студенты Cameronian, с l? instar того из l? университет Yaounde, confronted с началом их курса с проблемой under-employment и l? inexistence выходов. L? одно смогите легко обнаружить в переговорах и debates, qu? они имеют на часах перерыва, реальной муке l? будущее. Которое образование для жизнь? Здесь вкратце вопрос выстукивает этих молодых людей. Некоторые подтверждают что выбор их плашки оправдан не некоторым призванием, но заботой d? вписать требования рынока труда. После этого, замечено что плашки профессионала (экономия, accountancy, управление, etc) насыщены пока дезертированы плашки более традиционные как письма. Нового обстоятельство, правая и политическая наука имеют на 5 лет ветер в poop, несомненно из-за l? улучшение либеральных функции и l? впечатление политика обогащает.
И когда эти усилия не достаточно, молодым Cameronians n? не смутитесь попытаться их шанс by the way l? иммиграция, clandestine или не. Все сети водя к Paris.
Они даются тщательно, c? молодое Cameronians undeniable будет большими трудными работниками. И in spite of слабость перспективностей, они изыскивает с s? в выходить в абстрактный участок. C? будет здесь l? вызывать «smartness». C? как l? находить в улицах Yaounde молодых продавецов на беге, «bensikinneurs», шайбы автомобиля, тем ме менее студент-выпускники самых серьезных школ. Часто, в допустимом пределе этого конспекта в котором они после того как попытка, котор нужно выдержать, оно способа общяя что молодое убежище взятия Cameronians в buveries, проституции и delinquency, делая урбанско и индустриализированные зоны устанавливают d? сильное dangerosity. Агрессиями на людях, управлениях рулем и обидах нисколько вида будут ежедневная серия жителей Yaounde для которых люди in charge находятся в большинстве случаев молодые люди, жертв известных зол Voltaire: L? тревога, вице одно и потребность.
Этот этап, рапорт s? наводит холодно, l? образование, вопреки к вообще принимаемым идеям, n? не всегда ключ проблемы. «Образование не образовывает что-нибыдь гарантию считать занятость пристойно» как поддерживает оно Dorothea Schmidt, економист на ILO и коллектива авторов рапорта/коэффициента на l? занятость молодых людей в sub-Saharan Африке. Не находят много молодых студент-выпускников, например, водителей таксомотора или веществ безопасности? И когда хороше даже они работают, они будут очень небольш rénumérés в действительности из весьма плохих людей как вышесказанные рапорт/коэффициент underlines он: «только один молодой человек на 10 увеличениях достаточно для s? поднять над порогом 2 долларов в день».
В Камеруне, under-employment молодого n? в действительности что вытеченная часть l? айсберг прячет d? другие реальности even more драматически как l? неправоспособность и clientelism l? общественная администрация. Причиняет d? отменить любые воля для того чтобы реформировать систему и предложить быстрые разрешения с under-employment молодого Cameronians. Конференции и другие семинары приходя и следуют за одним другое без l? одно может обеспечить выход кризиса. L? нападение пункта d? завершение, предельный этап процесса PPTE (бедные и тяжело в странах задолженности), n? jusqu не имеет? to date принесено к Cameronians слойку d? свежий воздух qu? одно пообещало к им. Qu несчастливо? там находятся забастовки сильного студента, «после того как они подавлены» в крови и безмолвии, TAK, CTO бюджетя l? высшее образование revalorized и чем новые инфраструктуры построены. Согласование с обеими сторонами индустрии и хозяйственного направляя создаваться и на поддерживать l? индивидуальная инициатива через small and medium-sized компании была найдена. Но по мере того как l заметил его judiciously? бывшее американское посол в Yaounde, Niels Marquadt, проблема under-employment молодых людей resides больше в развращении, отсутсвии сообщения на различных помощях в целях развития размещанных западными странами, ONG международном и ООН тел и управленческой затяжеленности которая l? отсутствие creativity и квалификация молодого Cameronians.
Однако, Камерун приобрел бы с s? воодушевить l? пример других sub-Saharan африканских стран устанавливают вверх проекты делают его по возможности к молодым людям остать в их стране и оставить l? конспект, с l? instar Сенегала. С проект мечтал (возвращение к l? Земледелие) прыгает для этих молодых репатриированных эмигрантов канерейок, предложений Сенегала алтернатива к своей молодости, тревоженой своего будущего. Парио идя в направление ILO для сельскохозяйственный сектор «должен продолжать сыграть важную часть в стратегиях d? занятость молодых людей и в полных стратегиях d? изживание скудости» в злобности «d? переселения в сельские районы в сельские районы». Было бы соотвествующим для страны как Камерун сельскохозяйственный сектор представляет большинство доходов l? Положение. Повелительно было бы обязательно начать реформы цель of which будет модернизировать его и сделать его больше одето к международной торговле. Этим сельскохозяйственным сектором будет provider 40% из занятости в мире. И в sub-Saharan Африке, c? l? один из главным образом работодателей, с абстрактным участком, молодых людей.
Но оно n? в резиденции не чем l? Положение должно разнообразить путем поддерживать климат благоприятный с творением компаний мимо, d? достигните, подкрепление профессиональной подготовки с больше d? инфраструктуры и d? этика, после этого l? разбалластование управленческих и тягла на любой инициативе творения d? компания путем требовать квот d? включите молодых соотечественников. Последн, позволить l? рационализаторство научное и технически полюсами или исследовательскими центрами, пока приспосабливающ социальные принципы к конкурентоспособности, зависимой на universalization.
Пока ждущ то заявил учтены измерения, молодое Cameronians, как в этом дне академичного входа в атмосферу, чувствуют funny d? впечатление все сыграли l? выдвижениями и тем méritocratie будут слово reassuring которая полость звуков, а специально не приезжают их извлекать эту муку l? будущее.
L? angst van l? toekomst
Automatically translated into Dutch thanks to WorldLingo
De Kameroense jeugd, zoals de hele Afrikaanse jeugd, tegenover de angst d? een sombere toekomst, tussen werkloosheid en misdaad, ondanks interessante diploma's trotseren, s? ondervraagt op deze volgende dagen die laten déchanter. Nochtans gelooft zij in de verandering zelfs wanneer het systeem ernaar streeft clientélisme, tribalisme en de corruptie te stimuleren.
Dichtbij d? duizend d? studenten in vandaag van academische terugkomst in dit amphi van l? universiteit van Yaoundé die te nauw lijkt om heel hun ambitie en heel hun enthousiasme te bevatten. Hij doet bijna veertig graad aan l? schaduw en zij worden enen op de anderen, die van de ellebogen spelen, opgestapeld om zich van de plaats te doen, alsof hier de echte luxe c? oosten l? ruimte. De leraar heeft kwade om zich, aangezien de microfoon is buiten dienst sinds glanzen, zijn vermoeide stem n te laten horen? slaagt meer erin l op te vangen? aandacht van dit kleine China dat hem het hoofd biedt. Trublion, het publiek l? observeert en verzendt hem woorden vermoord die, habitué, n? niet hebben l? lucht van l? bestemmen. C? op deze incongrue wijze slechts is l? men geeft de koersen in het merendeel van de openbare hogescholen in Kameroen. Van talrijke jonge studenten beginnen met dit traject van de soldaat dat reeds qu weet? zij zullen iedereen weinig geluk hebben om loopbaan in hun land te doen. In inzameling d? een betere toekomst, geven zij alles in l? hoop om deel op hun beurt uit te maken een dag van l? onberispelijke elite die zich aan de monetaire zon bruin wordt. Maar zij weten het, de werkelijkheid is implacable, meer dan 34% van de jongeren in Afrika bezuiden de Sahara is werklozen volgens een verslag van het internationale Bureau van het werk (ILO) van 2006 over l? betrekking van de jongeren in de wereld, hetgeen qu betekent? er is weinig geluk qu? zij kunnen na l? verkrijgen van hun diploma een decent werk vinden. De onvolledige werkgelegenheid van de jongeren is een belangrijke bezorgdheid in l? uitwerking van het ontwikkelingsbeleid.
Kameroen en het merendeel van de landen van l? Zwart Afrika maakt een diepe crisis van l door? betrekking van de jongeren. Met de programma's d? structuurwijziging geleid in de jaren 90 onder de controle van de instellingen van Bretton Woods, heeft Kameroen een verschrikkelijke afdaling aan enfers gekend die de levensstandaard van zijn inwoners, vooral die van de populairste klassen heeft geplombeerd. De daling van de lonen van de agenten van l? De staat, de herwaardering van de nationale munt en de belangrijke vermindering van de productiviteit van de industrie--, mijn-, bosbouwkundige en landbouw sectoren hebben de armoede van de huishoudens evenals de ellende van de bescheiden haarden vergroot. Staatsbedrijven hebben moeten sluiten of van de slag geprivatiseerd die een verschrikkelijke schok veroorzaakt, op het gebied van l? werkgelegenheid en deze s? door massieve ontslagen, maar ook door de versterking d wordt vertaald? een klimaat d? sociale onzekerheid.
De middelen die aan l worden toegekend? onderwijs en aan het nationale Fonds voor l? werkgelegenheid (FNE), een soort d? Nationaal agentschap voor l? de betrekking (ANPE) op de Kameroense manier, werden aanzienlijk herzien, die derhalve op de ruit de kwaliteit van de politiek d laat? nationale opvoeding en van l? werkgelegenheid. Het gehele educatieve systeem werd bijna en de beroepsopleiding s vernietigd? aanzienlijk wordt verarmd. Een situatie die heeft geleid tot meer corruptie en d? opacité, décrédibilisant in het voorbijgaan de nationale diploma's.
Alle waarnemers zijn unaniem op het feit slechts het klimaat aan l? het huidige uur is zwaarmoedig en dat ziet zich gedeeltelijk door de koers d? mislukken record van de officiële examens, dat sinds deze laatste jaren letterlijk in de afgronden duikt. C? is onder deze bijzondere omstandigheden dat de Kameroense studenten, aan l? voorbeeld daarvan van l? worden de universiteit van Yaoundé, geconfronteerd met het begin van hun traject aan het probleem van de onvolledige werkgelegenheid en l? onbeduidendheid van afzetmogelijkheden. L? men kan gemakkelijk in de gesprekken en de debatten ontdekken, qu? zij hebben aan de uren van pauze, een reële angst van l? toekomst. Welke opleiding voor welk leven? Daar is samengevat de vraag die deze jonge mensen taraude. Sommige bekennen dat de keus van hun sector niet door een zekere roeping, maar door de zorg d wordt gemotiveerd? de eisen van de arbeidsmarkt ingaan. Dan stelt men vast dat de professionele sectoren (economie, boekhouding, management, enz) worden verzadigd terwijl de meer klassieke sectoren zoals de brieven worden verlaten. Het nieuwe feit, het recht en de politieke wetenschap hebben sinds vijf jaar de wind in achtersteven, waarschijnlijk wegens l? verbetering van de liberale functie en van l? indruk die de politiek verrijkt.
En wanneer deze inspanningen niet voldoende zijn, de jonge Kameroeners n? aarzelen niet om hun kans te proberen via l? immigratie, klandestien of niet. Alle netwerken die in Parijs leiden.
Zij wijden zich grondig, c? is onbetwistbaar de jonge Kameroeners zijn een grote bosseurs. En ondanks de zwakte van vooruitzichten, zoeken zij aan s? erover weggaan in de informele sector. C? is hier wat l? men noemt „débrouillardise“. C? alsmede is l? men zal in de straten van Yaoundé van jonge verkopers aan de haast, van „bensikinneurs“, van laveurs van auto, toch gediplomeerden van de het meest ernstige scholen terugvinden. Vaak buiten dit informeel waarin zij zo goed mogelijk proberen te overleven, is het lopend dat de jonge Kameroeners in buveries, de prostitutie en de misdaad vluchten, doend stads- en geïndustrialiseerdel zones van de plaatsen d? een sterk gevaar. De agressies op de personen, het draaien en de delicten van elke orde zijn de dagelijkse partij van de inwoners van Yaoundé waarvan de verantwoordelijken in de meerderheid van de gevallen van jongeren zijn, slachtoffers van het beroemde kwade van Voltaire: l? verveling, de fout en de behoefte.
IN dit stadium, een constatering s? koel op legt, l? opvoeding, in tegenstelling tot de ontvangen ideeën, n? niet is altijd de sleutel van het probleem. „De vorming vormt in geen enkel opzicht een garantie om een decente betrekking te vinden“ zoals het Dorothea Schmidt, de econoom aan ILO en medeauteur van het verslag over l ondersteunt? betrekking van de jongeren in Afrika bezuiden de Sahara. Bevinden zich vele jonge gediplomeerden, bijvoorbeeld, geen chauffeurs van taxi of veiligheidsagenten weer? En desondanks zij werken, rénumérés zij in zeer beperkte mate wat in feite uiterst arme personen zoals het bovengenoemde verslag onderstreept: „de slechts één jongeman op tien wint genoeg voor s? boven de drempel van 2 dollar per dag“ opheffen.
In Kameroen, de onvolledige werkgelegenheid van jonge n? in feite slechts is het opgedoken deel l? iceberg die d verbergt? andere nog meer dramatische werkelijkheid als l? onbekwaamheid en clientélisme van l? openbaar bestuur. Dat wat als gevolg d heeft? elke wil annuleren om het systeem te hervormen en om snelle oplossingen voor de onvolledige werkgelegenheid van de jonge Kameroeners voor te stellen. De colloquia en andere seminaries komen en volgen zichop zonder dat l? men kan een output van crisis voorzien. L? aanslag van het punt d? voltooiing, laatste etappe van het proces PPTE (arme en zeer verschuldigde Landen), n? a niet jusqu? tot nu toe aangebracht aan de Kameroeners de vlaag d? verse lucht qu? men had hun beloofd. Men heeft helaas qu nodig gehad? er zijn sterke studentenstakingen, „répressées“ in het bloed en de stilte, opdat de begroting van l? het hoger onderwijs wordt en geherwaardeerd dat nieuwe infrastructuren worden gebouwd. Een overeenkomst met de sociale en economische partners om l te creëren en te bevorderen? het individuele initiatief door de kleine en middelgrote ondernemingen werd gevonden. Maar zoals het verstandig l opmerkte? vroegere Amerikaanse ambassadeur in Yaoundé, Niels Marquadt, berust het probleem van de onvolledige werkgelegenheid van de jongeren meer in de corruptie, gebrek aan het communicatie over de verschillende ontwikkelingshulp die door de westerse landen, internationale NGOs en de onusiens organen en de administratieve zwaarte wordt toegekend, dan per l? afwezigheid van creativiteit en kwalificatie van de jonge Kameroeners.
Nochtans zou Kameroen aan s winnen? tot l inspireren? voorbeeld van de andere Afrikaanse landen bezuiden de Sahara die projecten hebben opgesteld die de jongeren het mogelijk maken om in hun land te blijven en om van l weg te gaan? informeel, aan l? voorbeeld van Senegal. Met het project droomde (Terugkeer naar l? De landbouw) naar deze jonge rapatriëerde vluchtelingen van de Kanarische Eilanden, Senegal biedt een alternatief aan zijn jeugd aan, maakt over zijn toekomst ongerust. Een weddenschap die ILO aanstuurt op, waar voor de landbouwsector „een belangrijke rol in de strategieën d moet blijven spelen? betrekking van de jongeren en in de globale strategieën d? uitroeiing van de armoede“ in spijt „d? een toenemende plattelandsontvolking“. Dat wat voor een land zoals Kameroen zou passen waarvan de landbouwsector vertegenwoordigt de meerderheid van de inkomsten van l? Staat. Men met zou verplicht hervormingen moeten beginnen die ten doel zullen hebben het te moderniseren en om het meer in staat te maken aan de internationale handel. Deze landbouwsector is leverancier van 40% van de arbeidsplaatsen in de wereld. En in Afrika bezuiden de Sahara, c? oosten l? een van de voornaamste werkgevers, met de informele sector, van de jongeren.
Maar hij n? in woonplaats niet minder dan l? De staat moet zich diversifiëren door een gunstig klimaat aan de oprichting van de ondernemingen door, d te bevorderen? omtrek, de versterking van de beroepsopleiding met meer d? infrastructuren en d? ethiek, vervolgens per l? administratieve en fiscale vermindering op elk initiatief van oprichting d? onderneming door quota's d te eisen? aanwerven van jonge onderdanen. Uiteindelijk l toelaten? wetenschappelijke en technische innovatie door polen of van onderzoekcentra, de sociale principes aanpassend aan het concurrentievermogen, tribuutplichtige van de mondialisering.
Tot wanneer de vermelde maatregelen in overweging worden genomen, voelen de jonge Kameroeners, zoals in deze academische dag van terugkomst, een grappig d? indruk dat alles aan l wordt gespeeld? voorschot en dat méritocratie is een woord dat dat holte, maar vooral luidt die niet door hun deze angst van l afnemen bereikt geruststelt? toekomst.
Automatically translated into Dutch thanks to WorldLingo
De Kameroense jeugd, zoals de hele Afrikaanse jeugd, tegenover de angst d? een sombere toekomst, tussen werkloosheid en misdaad, ondanks interessante diploma's trotseren, s? ondervraagt op deze volgende dagen die laten déchanter. Nochtans gelooft zij in de verandering zelfs wanneer het systeem ernaar streeft clientélisme, tribalisme en de corruptie te stimuleren.
Dichtbij d? duizend d? studenten in vandaag van academische terugkomst in dit amphi van l? universiteit van Yaoundé die te nauw lijkt om heel hun ambitie en heel hun enthousiasme te bevatten. Hij doet bijna veertig graad aan l? schaduw en zij worden enen op de anderen, die van de ellebogen spelen, opgestapeld om zich van de plaats te doen, alsof hier de echte luxe c? oosten l? ruimte. De leraar heeft kwade om zich, aangezien de microfoon is buiten dienst sinds glanzen, zijn vermoeide stem n te laten horen? slaagt meer erin l op te vangen? aandacht van dit kleine China dat hem het hoofd biedt. Trublion, het publiek l? observeert en verzendt hem woorden vermoord die, habitué, n? niet hebben l? lucht van l? bestemmen. C? op deze incongrue wijze slechts is l? men geeft de koersen in het merendeel van de openbare hogescholen in Kameroen. Van talrijke jonge studenten beginnen met dit traject van de soldaat dat reeds qu weet? zij zullen iedereen weinig geluk hebben om loopbaan in hun land te doen. In inzameling d? een betere toekomst, geven zij alles in l? hoop om deel op hun beurt uit te maken een dag van l? onberispelijke elite die zich aan de monetaire zon bruin wordt. Maar zij weten het, de werkelijkheid is implacable, meer dan 34% van de jongeren in Afrika bezuiden de Sahara is werklozen volgens een verslag van het internationale Bureau van het werk (ILO) van 2006 over l? betrekking van de jongeren in de wereld, hetgeen qu betekent? er is weinig geluk qu? zij kunnen na l? verkrijgen van hun diploma een decent werk vinden. De onvolledige werkgelegenheid van de jongeren is een belangrijke bezorgdheid in l? uitwerking van het ontwikkelingsbeleid.
Kameroen en het merendeel van de landen van l? Zwart Afrika maakt een diepe crisis van l door? betrekking van de jongeren. Met de programma's d? structuurwijziging geleid in de jaren 90 onder de controle van de instellingen van Bretton Woods, heeft Kameroen een verschrikkelijke afdaling aan enfers gekend die de levensstandaard van zijn inwoners, vooral die van de populairste klassen heeft geplombeerd. De daling van de lonen van de agenten van l? De staat, de herwaardering van de nationale munt en de belangrijke vermindering van de productiviteit van de industrie--, mijn-, bosbouwkundige en landbouw sectoren hebben de armoede van de huishoudens evenals de ellende van de bescheiden haarden vergroot. Staatsbedrijven hebben moeten sluiten of van de slag geprivatiseerd die een verschrikkelijke schok veroorzaakt, op het gebied van l? werkgelegenheid en deze s? door massieve ontslagen, maar ook door de versterking d wordt vertaald? een klimaat d? sociale onzekerheid.
De middelen die aan l worden toegekend? onderwijs en aan het nationale Fonds voor l? werkgelegenheid (FNE), een soort d? Nationaal agentschap voor l? de betrekking (ANPE) op de Kameroense manier, werden aanzienlijk herzien, die derhalve op de ruit de kwaliteit van de politiek d laat? nationale opvoeding en van l? werkgelegenheid. Het gehele educatieve systeem werd bijna en de beroepsopleiding s vernietigd? aanzienlijk wordt verarmd. Een situatie die heeft geleid tot meer corruptie en d? opacité, décrédibilisant in het voorbijgaan de nationale diploma's.
Alle waarnemers zijn unaniem op het feit slechts het klimaat aan l? het huidige uur is zwaarmoedig en dat ziet zich gedeeltelijk door de koers d? mislukken record van de officiële examens, dat sinds deze laatste jaren letterlijk in de afgronden duikt. C? is onder deze bijzondere omstandigheden dat de Kameroense studenten, aan l? voorbeeld daarvan van l? worden de universiteit van Yaoundé, geconfronteerd met het begin van hun traject aan het probleem van de onvolledige werkgelegenheid en l? onbeduidendheid van afzetmogelijkheden. L? men kan gemakkelijk in de gesprekken en de debatten ontdekken, qu? zij hebben aan de uren van pauze, een reële angst van l? toekomst. Welke opleiding voor welk leven? Daar is samengevat de vraag die deze jonge mensen taraude. Sommige bekennen dat de keus van hun sector niet door een zekere roeping, maar door de zorg d wordt gemotiveerd? de eisen van de arbeidsmarkt ingaan. Dan stelt men vast dat de professionele sectoren (economie, boekhouding, management, enz) worden verzadigd terwijl de meer klassieke sectoren zoals de brieven worden verlaten. Het nieuwe feit, het recht en de politieke wetenschap hebben sinds vijf jaar de wind in achtersteven, waarschijnlijk wegens l? verbetering van de liberale functie en van l? indruk die de politiek verrijkt.
En wanneer deze inspanningen niet voldoende zijn, de jonge Kameroeners n? aarzelen niet om hun kans te proberen via l? immigratie, klandestien of niet. Alle netwerken die in Parijs leiden.
Zij wijden zich grondig, c? is onbetwistbaar de jonge Kameroeners zijn een grote bosseurs. En ondanks de zwakte van vooruitzichten, zoeken zij aan s? erover weggaan in de informele sector. C? is hier wat l? men noemt „débrouillardise“. C? alsmede is l? men zal in de straten van Yaoundé van jonge verkopers aan de haast, van „bensikinneurs“, van laveurs van auto, toch gediplomeerden van de het meest ernstige scholen terugvinden. Vaak buiten dit informeel waarin zij zo goed mogelijk proberen te overleven, is het lopend dat de jonge Kameroeners in buveries, de prostitutie en de misdaad vluchten, doend stads- en geïndustrialiseerdel zones van de plaatsen d? een sterk gevaar. De agressies op de personen, het draaien en de delicten van elke orde zijn de dagelijkse partij van de inwoners van Yaoundé waarvan de verantwoordelijken in de meerderheid van de gevallen van jongeren zijn, slachtoffers van het beroemde kwade van Voltaire: l? verveling, de fout en de behoefte.
IN dit stadium, een constatering s? koel op legt, l? opvoeding, in tegenstelling tot de ontvangen ideeën, n? niet is altijd de sleutel van het probleem. „De vorming vormt in geen enkel opzicht een garantie om een decente betrekking te vinden“ zoals het Dorothea Schmidt, de econoom aan ILO en medeauteur van het verslag over l ondersteunt? betrekking van de jongeren in Afrika bezuiden de Sahara. Bevinden zich vele jonge gediplomeerden, bijvoorbeeld, geen chauffeurs van taxi of veiligheidsagenten weer? En desondanks zij werken, rénumérés zij in zeer beperkte mate wat in feite uiterst arme personen zoals het bovengenoemde verslag onderstreept: „de slechts één jongeman op tien wint genoeg voor s? boven de drempel van 2 dollar per dag“ opheffen.
In Kameroen, de onvolledige werkgelegenheid van jonge n? in feite slechts is het opgedoken deel l? iceberg die d verbergt? andere nog meer dramatische werkelijkheid als l? onbekwaamheid en clientélisme van l? openbaar bestuur. Dat wat als gevolg d heeft? elke wil annuleren om het systeem te hervormen en om snelle oplossingen voor de onvolledige werkgelegenheid van de jonge Kameroeners voor te stellen. De colloquia en andere seminaries komen en volgen zichop zonder dat l? men kan een output van crisis voorzien. L? aanslag van het punt d? voltooiing, laatste etappe van het proces PPTE (arme en zeer verschuldigde Landen), n? a niet jusqu? tot nu toe aangebracht aan de Kameroeners de vlaag d? verse lucht qu? men had hun beloofd. Men heeft helaas qu nodig gehad? er zijn sterke studentenstakingen, „répressées“ in het bloed en de stilte, opdat de begroting van l? het hoger onderwijs wordt en geherwaardeerd dat nieuwe infrastructuren worden gebouwd. Een overeenkomst met de sociale en economische partners om l te creëren en te bevorderen? het individuele initiatief door de kleine en middelgrote ondernemingen werd gevonden. Maar zoals het verstandig l opmerkte? vroegere Amerikaanse ambassadeur in Yaoundé, Niels Marquadt, berust het probleem van de onvolledige werkgelegenheid van de jongeren meer in de corruptie, gebrek aan het communicatie over de verschillende ontwikkelingshulp die door de westerse landen, internationale NGOs en de onusiens organen en de administratieve zwaarte wordt toegekend, dan per l? afwezigheid van creativiteit en kwalificatie van de jonge Kameroeners.
Nochtans zou Kameroen aan s winnen? tot l inspireren? voorbeeld van de andere Afrikaanse landen bezuiden de Sahara die projecten hebben opgesteld die de jongeren het mogelijk maken om in hun land te blijven en om van l weg te gaan? informeel, aan l? voorbeeld van Senegal. Met het project droomde (Terugkeer naar l? De landbouw) naar deze jonge rapatriëerde vluchtelingen van de Kanarische Eilanden, Senegal biedt een alternatief aan zijn jeugd aan, maakt over zijn toekomst ongerust. Een weddenschap die ILO aanstuurt op, waar voor de landbouwsector „een belangrijke rol in de strategieën d moet blijven spelen? betrekking van de jongeren en in de globale strategieën d? uitroeiing van de armoede“ in spijt „d? een toenemende plattelandsontvolking“. Dat wat voor een land zoals Kameroen zou passen waarvan de landbouwsector vertegenwoordigt de meerderheid van de inkomsten van l? Staat. Men met zou verplicht hervormingen moeten beginnen die ten doel zullen hebben het te moderniseren en om het meer in staat te maken aan de internationale handel. Deze landbouwsector is leverancier van 40% van de arbeidsplaatsen in de wereld. En in Afrika bezuiden de Sahara, c? oosten l? een van de voornaamste werkgevers, met de informele sector, van de jongeren.
Maar hij n? in woonplaats niet minder dan l? De staat moet zich diversifiëren door een gunstig klimaat aan de oprichting van de ondernemingen door, d te bevorderen? omtrek, de versterking van de beroepsopleiding met meer d? infrastructuren en d? ethiek, vervolgens per l? administratieve en fiscale vermindering op elk initiatief van oprichting d? onderneming door quota's d te eisen? aanwerven van jonge onderdanen. Uiteindelijk l toelaten? wetenschappelijke en technische innovatie door polen of van onderzoekcentra, de sociale principes aanpassend aan het concurrentievermogen, tribuutplichtige van de mondialisering.
Tot wanneer de vermelde maatregelen in overweging worden genomen, voelen de jonge Kameroeners, zoals in deze academische dag van terugkomst, een grappig d? indruk dat alles aan l wordt gespeeld? voorschot en dat méritocratie is een woord dat dat holte, maar vooral luidt die niet door hun deze angst van l afnemen bereikt geruststelt? toekomst.
[ل]? [ل] يكرب? مستقبل
Automatically translated into Arabic thanks to WorldLingo
[كمرونين] شباب, مثل كلّ شباب [أفريكن], [فيس--فيس] الخوف [د]? أن يواجه مستقبل مظلمة, بين بطالة وجنوح, [إين سبيت وف] براءة إختراع ممتعة, [س]? استنطقت على هذا يتبع أيام أيّ يجعل [دشنتر]. مهما, يصدق هو في التغير [إفن يف] النظامة يميل أن يشجّع ال [كلينتليسم], العشائرية والفساد.
[د] قريبة? ألف [د]? طالبات في هذا يوم من عودة أكاديميّة في هذا محاضرة مسرح ال [ل]? جامعة ياونده أيّ يبدو أيضا ضيّقة أن يحتوي كلّهم طموح وكلّهم حماسة. هو يجعل تقريبا [فورتي] درجة مع [ل]? يكون ظل وهم كدّس فوق الأحد على الأخرى, يلعب من الكول أن يكون جعلت مكان, مثل هكذا هنا ال صحّ رفاهية [ك]? يكون [ل]? فراغ. الأستاذة يتلقّى شر أن يكون جعلت يسمع, الميكروفون يكون ماعدا خدمة منذ لمعان, خاصّتي صوة يتعب ن? يدير أكثر أن يجمع [ل]? إنتباه من هذا الصين صغيرة أيّ يواجهه. [ترووبلمكر], الجمهور [ل]? يلاحظ ويرسل كلمات إلى ه يغتال أيّ, يعوّد, ن? لا يتلقّى [ل]? هواء ال [ل]? أن يأثر. [ك]? في هذا طريق متضاربة أنّ [ل]? واحدة يعفي المسالك في الأغلبية من ال [بوبليك سكهوول] [هيغر] من كامرون. كثير طالبة يبدأ الناس شابّة هذا مسلك من المقاتلة يعرف [قو] سابقا? هم سيتلقّون كلّ فرصة صغيرة أن يجعل مهنة في بلدهم. في بحث [د]? مستقبل جيّدة, يعطي هم كلّ في [ل]? أملت أن يشكّل جزء واحدة يوم في دورتهم ال [ل]? نخبة معصومة أيّ يكون برنزت مع الشمس نقديّة. غير أنّ يعرف هم هو, حقيقة عديم شفقة, أكثر من 34% من الالناس شابّة في [سوب-سهرن فريك] [أونمبلودس] وفقا ل تقرير/نسبة من ال [لبوور وفّيس] (ال [إيلو]) من 2006 على [ل]? وظيفة من الالناس شابّة في العالم, أيّ يعني [قو]? هناك يكون بعض فرصة [قو]? هم علبة بعد [ل]? ينال براءت إختراعهم أن يجد عمل محتشمة. يكون ال [أوندر-مبلومنت] من الالناس شابّة اهتمام كبريات في [ل]? تطوير من السياسات التطوير.
كامرون يحبّ الأغلبية من البلاد ال [ل]? يسوّد إفريقيا تحمّلت أزمة كبريات [ل]? وظيفة من الالناس شابّة. مع البرامج [د]? تعديل عرف إنشائيّة يوفى في التسعينات سنون تحكم من المؤسسات من [برتّون] أخشاب, كامرون هبوط رهيبة داخل جحيم أيّ [لدد] المعيار المعيشة من ساكناته, خصوصا أنّ من الأصناف شعبيّة أكثر. يخفّض هو يشنّ من العاملات ال [ل]? زاد دولة, ال [رفلوريزأيشن] من ال [نأيشنل كرّنسي] والتخفيض هامّة في الإنتاجية من القطاعات صناعيّة, يلغم, غابة وزراعيّة الفقر من المنازل [أس ولّ س] الشقاء من المواقد متواضعة. [بوبليك كمبني] اضطرّ أغلقت أو كانوا [بريفتيسس] يسبّب ضرب صدمة رهيبة في المجال ال [ل]? وظيفة وهذا واحدة [س]? ترجمت بصرف ضخمة, غير أنّ أيضا بالتقوية [د]? مناخ [د]? إختلال أمن اجتماعيّة.
يخصّص [منس] مع [ل]? يعلم وفي القعور وطنيّة ل [ل]? وظيفة ([فن]), [د] لطيفة? يرتّب مواطنة ل [ل]? كان وظيفة ([أنب]) مع [كمرونين], ينقّح إلى حدّ كبير, بالتّالي يترك في ال [بيثد] النوعية من السياسة [د]? [نأيشنل دوكأيشن] ومن [ل]? وظيفة. كان ال [إدوكأيشن سستم] كاملة تقريبا دمّرت وال [فوكأيشنل ترينينغ] [س]? بشكل ملموس ناضبة. حالة أيّ قاد إلى كثير فساد و [د]? لاشفافيّة, [دكرديبيليسنت] مع الممر البراءة إختراع وطنيّة.
يكونون [ألّ ث] ملاحظات إجماعيّة على الحقيقة أنّ المناخ مع [ل]? يكون ساعة حاليّة كئيبة وأنّ يكون رأيت جزئيّا من خلال المعدل [د]? إخفاق سجل مع الفحوصات رسميّة, أيّ ل هذا سنون متأخّرة قد انغمر حرفيّا في ال [أبسّلس] منطقة. [ك]? تحت هذا شروط خاصّة أنّ [كمرونين] طالبات, مع [ل]? [إينستر] من أنّ من [ل]? يكون جامعة ياونده, يجابه مع البداية من مسلكهم مع المشكلة من ال [أوندر-مبلومنت] و [ل]? [إينإكسيستنس] المآخذ. [ل]? واحدة يستطيع بسهولة كشفت في المحادثات والمناقشات, [قو]? هم يتلقّون في الساعات التوقّف مؤقّت, كرب حقيقيّ [ل]? مستقبل. الذي تشكيل ل أيّ حياة? هنا في قصيرة السؤال أيّ يبزل هذا الناس شابّة. بعض يعترف أنّ برّرت الإختبار من قالبهم لا بمهنة مؤكّدة, غير أنّ بالاهتمام [د]? أن يدخل المتطلبات من السوق الشّغل. بعد ذلك, لاحظت هو أنّ المحترفة [ديس] (اقتصاد, محاسبة, إدارة, [إتك]) أشبعت بينما ال [ديس] أكثر تقليديّة كالحرف يكون هجرت. يتلقّى حقيقة جديدة, ال يصحّ وعلم سياسيّة يتلقّى لخمسة سنون الريح داخل يطلق, دون شكّ بسبب [ل]? تحسين من الليبراليّ عمل و [ل]? إنطباع أيّ السياسة يغني.
ومتى ليس هذا جهود كافي, [كمرونينس] شابّة ن? لا يتردّد أن يحاول فرصتهم بالمناسبة من [ل]? هجرة, سرّيّة أو لا. كلّ شبك يقود إلى باريس.
هم أعطيت تماما, [ك]? [كمرونينس] شابّة أكيدة كبيرة يستعصي عاملات. و [إين سبيت وف] الحالة ضعف التوقعات, هم يبحث مع [س]? في يترك في القطاعة تجريديّة. [ك]? هنا ماذا [ل]? واحدة يدعو ال "[سمرتنسّ]". [ك]? مثل [ل]? واحدة سيجد في الشوارع ياونده من بائعات شابّة على الشوط, "[بنسكينّيورس]", فلك السيارة, ولكن متخرجات من المدارس جدّيّة أكثر. غالبا, في هامش من هذا ملخص في أيّ هم عقب نمط محاولة أن يبقى, هو عاديّة أنّ الشابّة [كمرونينس] لقطة مأوى في ال [بوفريس], البغاء والجنوح, يجعل مدنيّة ويصنع مناطق يضعون [د]? [دنجروستي] قوّيّة. الإعتداءات على الالناس, ال [ستيرينغس] والمخالفات من أيّ نوع الدفعة يوميّة من الساكنات ياونده ل أيّ الأشخاص مسؤولة يكونون في الأغلبية من الحالات من الناس شابّة, ضحايا من الشرور مشهورة [فولتير]: [ل]? اضطراب, النائبة واحدة والحاجة.
هذا مرحلة, تقرير [س]? يفرض ببرود, [ل]? تربية, على عكس إلى الأفكار [جنرلّي كّبتد], ن? ليس دائما المفتاح من المشكلة. "لا يمثّل التشكيل من أيّ شيء ضمانة أن يجد وظيفة محتشمة" بما أنّ يساند هو [دوروثا] [سكهميدت], إقتصادية في ال [إيلو] ومؤلفة مشتركة من التقرير/نسبة على [ل]? وظيفة من الالناس شابّة في [سوب-سهرن فريك]. ليس أسّست كثير متخرجات شابّة, مثلا, تاكسي سائقات أو عاملات الأمان? وعندما جيّدة حتّى يعمل هم, هم جدّا قليلا [رنومرس] ماذا [إين فكت] من الالناس فقيرة جدّا ك ال [أفورمنأيشند] تقرير/نسبة يسطّر هو: "فقط واحدة [يوونغ برسن] على عشرة أرباح بكفاية ل [س]? أن يرفع فوق العتبة من 2 دولارات لكلّ يوم".
في كامرون, [أوندر-مبلومنت] من ن شابّة? يكون [إين فكت] أنّ ال يظهر جزء ال [ل]? جبل جليد أيّ يخفي [د]? أخرى حقائق [إفن مور] مثيرة مثل [ل]? لاأهليّة و [كلينتليسم] ال [ل]? [بوبليك دمينيسترأيشن]. ماذا يسبّب [د]? أن يلغي أيّ إرادة أن يصلح النظامة وأن يقترح حلول سريعة مع ال [أوندر-مبلومنت] من [كمرونينس] شابّة. يتبع المؤتمرات وأخرى حلقة دراسيّة يأتي وواحدة آخر دون [ل]? واحدة يستطيع توقّعت مخرجة الأزمة. [ل]? هجوم من النقطة [د]? إنجاز, مرحلة نهائيّة عملية [بّت] (فقراء وبثقل في دين بلاد), ن? لا يتلقّى [جوسقو]? [تو دت] يحضر إلى [كمرونينس] النفس [د]? [فرش ير] [قو]? واحدة كان قد وعد إلى هم. احتجت [قو] كان لسوء الحظّ? هناك يكونون طالبة قوّيّة إضرابات, "[ر-برسّد]" في دم وحالة سكون, [س ثت] الميزانية ال [ل]? تربية [هيغر] [رفلوريزد] ومن بنيت بنية أساسيّة جديدة. إتفاق مع ال [توو سد وف يندوستري] واقتصاديّة يهدف يخلق وفي يساند [ل]? أسّست [إينديفيدول ينيتيتيف] من خلال شركات [سملّ ند مديوم-سزد] كان. غير أنّ بما أنّ [ل] لاحظ هو بحكمة? يقيم سفيرة سابقة أمريكيّة في ياونده, [نيلس] [مرقودت], المشكلة من ال [أوندر-مبلومنت] من الالناس شابّة أكثر في الفساد, الافتقار الاتّصال على ال [دفلوبمنت يدس] مختلفة يخصّص بالبلاد غربيّة, [أنغ] دوليّة والأجسام منظّمة الأمم المتّحدة وثقل إداريّة أنّ ب [ل]? غياب الإبداع وكفاءة من [كمرونينس] شابّة.
مهما, كسب كامرون مع [س]? أن يلهم ب [ل]? مثال من الأخرى [أفريكن كونتري] [سوب-سهرن] أيّ يثبت فوق مشاريع أيّ يجعل هو يمكن إلى الالناس شابّة أن يبقى في بلدهم وأن يترك [ل]? ملخص, مع [ل]? [إينستر] من سنغال. مع المشروع حلم (عودة نحو [ل]? يحدّ زراعة) ل هذا شابّة يعاد [إميغرنت] من كناري, سنغال أعراض خيار إلى شبابه, قلقة من مستقبله. مراهنة يذهب في الاتّجاه من ال [إيلو] ل أيّ القطاعة زراعيّة "يضطرّ استمرّت أن يلعب جزء مهمّة في الإستراتيجيات [د]? وظيفة من الالناس شابّة وفي الإستراتيجيات إجماليّة [د]? استئصال الفقر" في حقد "[د]? هجرة ريفيّة ينمو". ماذا كان مناسبة لبلد ككامرون الذي قطاعة زراعيّة يمثّل الأغلبية من الدخول ال [ل]? دولة. كنت هو لزاما كان ضروريّة أن يبدأ إصلاحات الغرض [أف وهيش] أن يجدّد هو وأن يجعل هو أكثر يتناسب إلى التجارة دوليّة. هذا قطاعة زراعيّة مزود من 40% من وظيفة في العالم. وفي [سوب-سهرن فريك], [ك]? يكون [ل]? واحدة من ال [إمبلورس] رئيسيّة, مع القطاعة تجريديّة, من الالناس شابّة.
غير أنّ هو ن? في إقامة لا بعض من [ل]? دولة يضطرّ نوّعت ب يساند مناخ [ففووربل] مع الخلق من الشركات جانبا, [د]? نفذت, تقوية من ال [فوكأيشنل ترينينغ] مع كثير [د]? بنية أساسيّة و [د]? علم خلق, بعد ذلك ب [ل]? إداريّة وضريبة [ليغتنينغ] على أيّ مبادرة الخلق [د]? شركة ب يتطلّب [قووتس] [د]? شبكت مباراة قوميّة شابّة. أخيرا, أن يسمح [ل]? إبتداع علميّة وفنّيّة بأعمدة أو بحث مراكز, بينما يكيّف المبادئ اجتماعيّة إلى وضع تنافسيّة, متدلّية على [أونيفرسليزأيشن].
بينما ينتظر ل أنّ أفاد قياسات يكون [تك ينتو كّوونت], [كمرونينس] شابّة, بما أنّ في هذا يوم من عودة أكاديميّة, يشعر [د] مضحكة? يكون إنطباع ماذا كلّ لعب [ل]? تقدمات وأنّ ال [مريتوكرتي] يعيد كلمة الذي صوى غور, غير أنّ خصوصا أيّ لا يصل ب هم يزيل هذا كرب ال [ل]? مستقبل.
Automatically translated into Arabic thanks to WorldLingo
[كمرونين] شباب, مثل كلّ شباب [أفريكن], [فيس--فيس] الخوف [د]? أن يواجه مستقبل مظلمة, بين بطالة وجنوح, [إين سبيت وف] براءة إختراع ممتعة, [س]? استنطقت على هذا يتبع أيام أيّ يجعل [دشنتر]. مهما, يصدق هو في التغير [إفن يف] النظامة يميل أن يشجّع ال [كلينتليسم], العشائرية والفساد.
[د] قريبة? ألف [د]? طالبات في هذا يوم من عودة أكاديميّة في هذا محاضرة مسرح ال [ل]? جامعة ياونده أيّ يبدو أيضا ضيّقة أن يحتوي كلّهم طموح وكلّهم حماسة. هو يجعل تقريبا [فورتي] درجة مع [ل]? يكون ظل وهم كدّس فوق الأحد على الأخرى, يلعب من الكول أن يكون جعلت مكان, مثل هكذا هنا ال صحّ رفاهية [ك]? يكون [ل]? فراغ. الأستاذة يتلقّى شر أن يكون جعلت يسمع, الميكروفون يكون ماعدا خدمة منذ لمعان, خاصّتي صوة يتعب ن? يدير أكثر أن يجمع [ل]? إنتباه من هذا الصين صغيرة أيّ يواجهه. [ترووبلمكر], الجمهور [ل]? يلاحظ ويرسل كلمات إلى ه يغتال أيّ, يعوّد, ن? لا يتلقّى [ل]? هواء ال [ل]? أن يأثر. [ك]? في هذا طريق متضاربة أنّ [ل]? واحدة يعفي المسالك في الأغلبية من ال [بوبليك سكهوول] [هيغر] من كامرون. كثير طالبة يبدأ الناس شابّة هذا مسلك من المقاتلة يعرف [قو] سابقا? هم سيتلقّون كلّ فرصة صغيرة أن يجعل مهنة في بلدهم. في بحث [د]? مستقبل جيّدة, يعطي هم كلّ في [ل]? أملت أن يشكّل جزء واحدة يوم في دورتهم ال [ل]? نخبة معصومة أيّ يكون برنزت مع الشمس نقديّة. غير أنّ يعرف هم هو, حقيقة عديم شفقة, أكثر من 34% من الالناس شابّة في [سوب-سهرن فريك] [أونمبلودس] وفقا ل تقرير/نسبة من ال [لبوور وفّيس] (ال [إيلو]) من 2006 على [ل]? وظيفة من الالناس شابّة في العالم, أيّ يعني [قو]? هناك يكون بعض فرصة [قو]? هم علبة بعد [ل]? ينال براءت إختراعهم أن يجد عمل محتشمة. يكون ال [أوندر-مبلومنت] من الالناس شابّة اهتمام كبريات في [ل]? تطوير من السياسات التطوير.
كامرون يحبّ الأغلبية من البلاد ال [ل]? يسوّد إفريقيا تحمّلت أزمة كبريات [ل]? وظيفة من الالناس شابّة. مع البرامج [د]? تعديل عرف إنشائيّة يوفى في التسعينات سنون تحكم من المؤسسات من [برتّون] أخشاب, كامرون هبوط رهيبة داخل جحيم أيّ [لدد] المعيار المعيشة من ساكناته, خصوصا أنّ من الأصناف شعبيّة أكثر. يخفّض هو يشنّ من العاملات ال [ل]? زاد دولة, ال [رفلوريزأيشن] من ال [نأيشنل كرّنسي] والتخفيض هامّة في الإنتاجية من القطاعات صناعيّة, يلغم, غابة وزراعيّة الفقر من المنازل [أس ولّ س] الشقاء من المواقد متواضعة. [بوبليك كمبني] اضطرّ أغلقت أو كانوا [بريفتيسس] يسبّب ضرب صدمة رهيبة في المجال ال [ل]? وظيفة وهذا واحدة [س]? ترجمت بصرف ضخمة, غير أنّ أيضا بالتقوية [د]? مناخ [د]? إختلال أمن اجتماعيّة.
يخصّص [منس] مع [ل]? يعلم وفي القعور وطنيّة ل [ل]? وظيفة ([فن]), [د] لطيفة? يرتّب مواطنة ل [ل]? كان وظيفة ([أنب]) مع [كمرونين], ينقّح إلى حدّ كبير, بالتّالي يترك في ال [بيثد] النوعية من السياسة [د]? [نأيشنل دوكأيشن] ومن [ل]? وظيفة. كان ال [إدوكأيشن سستم] كاملة تقريبا دمّرت وال [فوكأيشنل ترينينغ] [س]? بشكل ملموس ناضبة. حالة أيّ قاد إلى كثير فساد و [د]? لاشفافيّة, [دكرديبيليسنت] مع الممر البراءة إختراع وطنيّة.
يكونون [ألّ ث] ملاحظات إجماعيّة على الحقيقة أنّ المناخ مع [ل]? يكون ساعة حاليّة كئيبة وأنّ يكون رأيت جزئيّا من خلال المعدل [د]? إخفاق سجل مع الفحوصات رسميّة, أيّ ل هذا سنون متأخّرة قد انغمر حرفيّا في ال [أبسّلس] منطقة. [ك]? تحت هذا شروط خاصّة أنّ [كمرونين] طالبات, مع [ل]? [إينستر] من أنّ من [ل]? يكون جامعة ياونده, يجابه مع البداية من مسلكهم مع المشكلة من ال [أوندر-مبلومنت] و [ل]? [إينإكسيستنس] المآخذ. [ل]? واحدة يستطيع بسهولة كشفت في المحادثات والمناقشات, [قو]? هم يتلقّون في الساعات التوقّف مؤقّت, كرب حقيقيّ [ل]? مستقبل. الذي تشكيل ل أيّ حياة? هنا في قصيرة السؤال أيّ يبزل هذا الناس شابّة. بعض يعترف أنّ برّرت الإختبار من قالبهم لا بمهنة مؤكّدة, غير أنّ بالاهتمام [د]? أن يدخل المتطلبات من السوق الشّغل. بعد ذلك, لاحظت هو أنّ المحترفة [ديس] (اقتصاد, محاسبة, إدارة, [إتك]) أشبعت بينما ال [ديس] أكثر تقليديّة كالحرف يكون هجرت. يتلقّى حقيقة جديدة, ال يصحّ وعلم سياسيّة يتلقّى لخمسة سنون الريح داخل يطلق, دون شكّ بسبب [ل]? تحسين من الليبراليّ عمل و [ل]? إنطباع أيّ السياسة يغني.
ومتى ليس هذا جهود كافي, [كمرونينس] شابّة ن? لا يتردّد أن يحاول فرصتهم بالمناسبة من [ل]? هجرة, سرّيّة أو لا. كلّ شبك يقود إلى باريس.
هم أعطيت تماما, [ك]? [كمرونينس] شابّة أكيدة كبيرة يستعصي عاملات. و [إين سبيت وف] الحالة ضعف التوقعات, هم يبحث مع [س]? في يترك في القطاعة تجريديّة. [ك]? هنا ماذا [ل]? واحدة يدعو ال "[سمرتنسّ]". [ك]? مثل [ل]? واحدة سيجد في الشوارع ياونده من بائعات شابّة على الشوط, "[بنسكينّيورس]", فلك السيارة, ولكن متخرجات من المدارس جدّيّة أكثر. غالبا, في هامش من هذا ملخص في أيّ هم عقب نمط محاولة أن يبقى, هو عاديّة أنّ الشابّة [كمرونينس] لقطة مأوى في ال [بوفريس], البغاء والجنوح, يجعل مدنيّة ويصنع مناطق يضعون [د]? [دنجروستي] قوّيّة. الإعتداءات على الالناس, ال [ستيرينغس] والمخالفات من أيّ نوع الدفعة يوميّة من الساكنات ياونده ل أيّ الأشخاص مسؤولة يكونون في الأغلبية من الحالات من الناس شابّة, ضحايا من الشرور مشهورة [فولتير]: [ل]? اضطراب, النائبة واحدة والحاجة.
هذا مرحلة, تقرير [س]? يفرض ببرود, [ل]? تربية, على عكس إلى الأفكار [جنرلّي كّبتد], ن? ليس دائما المفتاح من المشكلة. "لا يمثّل التشكيل من أيّ شيء ضمانة أن يجد وظيفة محتشمة" بما أنّ يساند هو [دوروثا] [سكهميدت], إقتصادية في ال [إيلو] ومؤلفة مشتركة من التقرير/نسبة على [ل]? وظيفة من الالناس شابّة في [سوب-سهرن فريك]. ليس أسّست كثير متخرجات شابّة, مثلا, تاكسي سائقات أو عاملات الأمان? وعندما جيّدة حتّى يعمل هم, هم جدّا قليلا [رنومرس] ماذا [إين فكت] من الالناس فقيرة جدّا ك ال [أفورمنأيشند] تقرير/نسبة يسطّر هو: "فقط واحدة [يوونغ برسن] على عشرة أرباح بكفاية ل [س]? أن يرفع فوق العتبة من 2 دولارات لكلّ يوم".
في كامرون, [أوندر-مبلومنت] من ن شابّة? يكون [إين فكت] أنّ ال يظهر جزء ال [ل]? جبل جليد أيّ يخفي [د]? أخرى حقائق [إفن مور] مثيرة مثل [ل]? لاأهليّة و [كلينتليسم] ال [ل]? [بوبليك دمينيسترأيشن]. ماذا يسبّب [د]? أن يلغي أيّ إرادة أن يصلح النظامة وأن يقترح حلول سريعة مع ال [أوندر-مبلومنت] من [كمرونينس] شابّة. يتبع المؤتمرات وأخرى حلقة دراسيّة يأتي وواحدة آخر دون [ل]? واحدة يستطيع توقّعت مخرجة الأزمة. [ل]? هجوم من النقطة [د]? إنجاز, مرحلة نهائيّة عملية [بّت] (فقراء وبثقل في دين بلاد), ن? لا يتلقّى [جوسقو]? [تو دت] يحضر إلى [كمرونينس] النفس [د]? [فرش ير] [قو]? واحدة كان قد وعد إلى هم. احتجت [قو] كان لسوء الحظّ? هناك يكونون طالبة قوّيّة إضرابات, "[ر-برسّد]" في دم وحالة سكون, [س ثت] الميزانية ال [ل]? تربية [هيغر] [رفلوريزد] ومن بنيت بنية أساسيّة جديدة. إتفاق مع ال [توو سد وف يندوستري] واقتصاديّة يهدف يخلق وفي يساند [ل]? أسّست [إينديفيدول ينيتيتيف] من خلال شركات [سملّ ند مديوم-سزد] كان. غير أنّ بما أنّ [ل] لاحظ هو بحكمة? يقيم سفيرة سابقة أمريكيّة في ياونده, [نيلس] [مرقودت], المشكلة من ال [أوندر-مبلومنت] من الالناس شابّة أكثر في الفساد, الافتقار الاتّصال على ال [دفلوبمنت يدس] مختلفة يخصّص بالبلاد غربيّة, [أنغ] دوليّة والأجسام منظّمة الأمم المتّحدة وثقل إداريّة أنّ ب [ل]? غياب الإبداع وكفاءة من [كمرونينس] شابّة.
مهما, كسب كامرون مع [س]? أن يلهم ب [ل]? مثال من الأخرى [أفريكن كونتري] [سوب-سهرن] أيّ يثبت فوق مشاريع أيّ يجعل هو يمكن إلى الالناس شابّة أن يبقى في بلدهم وأن يترك [ل]? ملخص, مع [ل]? [إينستر] من سنغال. مع المشروع حلم (عودة نحو [ل]? يحدّ زراعة) ل هذا شابّة يعاد [إميغرنت] من كناري, سنغال أعراض خيار إلى شبابه, قلقة من مستقبله. مراهنة يذهب في الاتّجاه من ال [إيلو] ل أيّ القطاعة زراعيّة "يضطرّ استمرّت أن يلعب جزء مهمّة في الإستراتيجيات [د]? وظيفة من الالناس شابّة وفي الإستراتيجيات إجماليّة [د]? استئصال الفقر" في حقد "[د]? هجرة ريفيّة ينمو". ماذا كان مناسبة لبلد ككامرون الذي قطاعة زراعيّة يمثّل الأغلبية من الدخول ال [ل]? دولة. كنت هو لزاما كان ضروريّة أن يبدأ إصلاحات الغرض [أف وهيش] أن يجدّد هو وأن يجعل هو أكثر يتناسب إلى التجارة دوليّة. هذا قطاعة زراعيّة مزود من 40% من وظيفة في العالم. وفي [سوب-سهرن فريك], [ك]? يكون [ل]? واحدة من ال [إمبلورس] رئيسيّة, مع القطاعة تجريديّة, من الالناس شابّة.
غير أنّ هو ن? في إقامة لا بعض من [ل]? دولة يضطرّ نوّعت ب يساند مناخ [ففووربل] مع الخلق من الشركات جانبا, [د]? نفذت, تقوية من ال [فوكأيشنل ترينينغ] مع كثير [د]? بنية أساسيّة و [د]? علم خلق, بعد ذلك ب [ل]? إداريّة وضريبة [ليغتنينغ] على أيّ مبادرة الخلق [د]? شركة ب يتطلّب [قووتس] [د]? شبكت مباراة قوميّة شابّة. أخيرا, أن يسمح [ل]? إبتداع علميّة وفنّيّة بأعمدة أو بحث مراكز, بينما يكيّف المبادئ اجتماعيّة إلى وضع تنافسيّة, متدلّية على [أونيفرسليزأيشن].
بينما ينتظر ل أنّ أفاد قياسات يكون [تك ينتو كّوونت], [كمرونينس] شابّة, بما أنّ في هذا يوم من عودة أكاديميّة, يشعر [د] مضحكة? يكون إنطباع ماذا كلّ لعب [ل]? تقدمات وأنّ ال [مريتوكرتي] يعيد كلمة الذي صوى غور, غير أنّ خصوصا أيّ لا يصل ب هم يزيل هذا كرب ال [ل]? مستقبل.
Tags:
available in: French (original) | Spanish | Italian | German | Portuguese | English | Swedish | Russian | Dutch | Arabic L’annonce a fait l’effet d’une « bombe » dans les milieux politiques européens, l’Italie du cavaliere Berlusconi s’apprêterait à dédommager la Libye de Kadhafi pour les excès de l’époque coloniale. Un accord est, selon le fils du dirigeant libyen, Saif al Islam, en préparation et porterait sur de « grosses sommes d’argent », des « milliards » bientôt reversés au « peuple » libyen en guise de « réparations ». Une décision « historique » qui ne risque pas de faire tache d’huile dans une « union » tétanisée et abasourdie par l’audace italienne.
Les analystes européens sont tous unanimes, Berlusconi est en train d’ouvrir la boîte de pandore et les conséquences d’un tel geste risquent d’être désastreuses. Désastre, le mot est trouvé. Comme la politique colonisatrice et vampirisante de l’Italie, à l’image de toutes les puissances européennes, en Libye et partout ailleurs. Désastre. Comme la situation de pillage généralisé des ressources naturelles et des matières premières. C’est certain les conséquences seront désastreuses, mais cela dépend de quel côté de la Méditerranée on se trouve, parce que, de la rive africaine, l’on continue encore à subir les « conséquences désastreuses » de la colonisation et à vivre l’humiliation de la compassion internationale déguisée en aide. Promis dès 2004 avant d’être balayé par la « gauche » de Romano Prodi, il faudra attendre son retour aux affaires en 2008 pour que Berlusconi envisage, enfin, de donner à l’Italie l’opportunité d’assumer sa responsabilité face à l’Histoire. Il est clair que cet accord marque un nouveau tournant dans les relations entre l’Italie et la Libye, et laisse envisager qu’une évolution dans les esprits s’opère, lentement, mais sûrement.
C’est en 1911 avec l’annexion de Tripoli et la signature du traité de Lausanne[1] entre la Turquie et l’Italie en 1912 que commença la colonisation italienne en Libye. Elle se terminera en 1943 avec la prise de Tripoli par le Britannique Montgomery. Au cours de cette épopée en terre africaine, l’Italie se rendra coupable d’exactions graves envers les populations autochtones par une répression brutale et une oppression sanglante. Le tableau commun à toutes les puissances colonisatrices, en somme. Pourtant, malgré cet épisode « difficile », les deux pays ont continué à entretenir des liens privilégiés. C’est Berlusconi qui le premier s’activa pour faire revenir sur la scène internationale, une Libye pestiférée, bien avant Tony Blair ou plus récemment le président français, Nicolas Sarkozy. Acteur incontournable de la région, la Libye dirigée par un dictateur en pleine « rédemption », selon l’intelligentsia européenne, est un pays stratégiquement capital grâce à son influence dans les conflits qui embrasent ses voisins (le Soudan, le Tchad et dans une certaine mesure le Niger). Fort de réserves pétrolières considérables qui attisent la convoitise en ces temps de crise énergétique, le pays de Kadhafi impose aux Européens sa loi et les poussent à l’instar du dragon chinois dans le reniement complet de leurs principes humanistes tels que les droits de l’homme et la dignité humaine. Ce n’est pas la France qui démentira cette constatation amère. Lorsqu’elle reçut en grande pompe le « boucher libyen » en oubliant les milliers de Libyens enfermés dans les prisons du régime totalitariste ou simplement « assassinés », les partisans de la rupture en Afrique n’eurent que leurs larmes pour pleurer.
Alors Berlusconi lui aussi peut commettre l’« irréparable » en signant cet accord, il n’oublie pas que la Libye fournit 25 % du pétrole et 33 % du gaz consommés en Italie. Et il peut garantir à l’Italie un accès privilégié aux ressources naturelles de la Libye, à garder un nombre de portes ouvertes en cas de coups durs économiques et politiques, c’est une « belle » affaire. En outre, cet accord permettrait de « motiver » la Libye à mieux lutter contre l’immigration clandestine, par exemple, en acceptant que des équipes mixtes italiennes et libyennes patrouillent régulièrement dans le port de Tripoli, point de départ de ces embarcations qui viennent s’échouer sur les côtes italiennes. Un tel accord n’est au fond qu’une manifestation, une de plus, de ce concept « divinisé » que l’on désigne par « Realpolitik », le réalisme politique l’emporte désormais sur toutes les autres considérations. Surtout qu’il ne fait pas bon de « fâcher » le leader libyen, les Italiens se souviennent encore de la brutalité de la confiscation des biens des ressortissants italiens en 1970 par le jeune Kadhafi installé au pouvoir un an plus tôt. Les Européens ont en mémoire l’attentat de Lockerbie, des « otages » bulgares et cette crise diplomatique entre la Suisse et la Libye d’il y a quelques jours où Berne s’est vu couper les « vivres » par Tripoli. Kadhafi n’est pas homme à se laisser faire, comme la plupart des despotes, il est aussi démagogue et imprévisible que dangereux.
Fâcheux précédent donc, le prochain dédommagement italien à la Libye fera comme on le dit en droit « jurisprudence » et l’on peut déjà anticiper sur la déferlante médiatico-politique que cet accord suscitera. L’Italie ne présente pas des « excuses », elle fait mieux, elle paie en « milliards » pour les « sanglants non-sens » dont elle s’est rendue coupable.
En Europe, les réactions ne se sont pas fait attendre. De nombreuses voix se sont élevées pour parler de « racket » à l’ex-colonisateur, et d’autres de poser la « grande » question : qui dédommagera pour la « colonisation multiculturelle » venue d’ailleurs que subit l’Europe aujourd’hui ? Un jeune Espagnol s’offusque et s’interroge sur cette nouvelle « folie » berlusconienne, l’Espagne devra aussi exiger des Arabes une compensation financière pour avoir occupé le pays durant 300 ans. Et que dire de la colonisation des Romains qui, avant et après Jésus-Christ, ont régné sur l’Europe, avec un petit bonus pour Alésia, à quand la compensation ? Concernant l’Espagne, des esprits plus retors diront qu’elle devrait peut-être remercier Tarik Ibn Ziyad de l’avoir sorti de l’« ignorance » et du « chaos » en y important l’art et la science (pensée conceptuelle, cartographie, mathématiques). Ainsi suivant une pareille logique, on pourrait se dire qu’il faudrait que tous les « colonisés » arrêtent de se plaindre, de demander pardon et d’attendre des dédommagements parce qu’ils ne seraient pas grand-chose sans cette « salvatrice » colonisation. La Gaule serait sans Jules César et ses routes, ses villes, ses aqueducs, son code civil, etc. un sombre village perdu dans l’immensité de sa « sauvagerie ». Merci donc les Romains (encore eux) d’avoir apporté la « civilisation » aux Gaulois. La Libye devrait dès lors remercier les Italiens anciens et nouveaux, les Grecs, les Phéniciens, les Vénitiens pour les siècles de servitude. Les Noirs remercier les Occidentaux pour la traite négrière et la colonisation, mais aussi les Arabes et les Orientaux pour l’esclavage. Les Tutsi saluer les Hutu pour le génocide. Les Noirs d’Afrique du Sud louer les bienfaits de l’apartheid. Les Grecs et le Proche-Orient devraient rendre hommage à l’Empire ottoman. Les Palestiniens devraient à leur tour demander réparation, mais à qui ? Aux Romains qui ont envahi la Palestine ? Aux Arabes qui s’y sont installés ? Aux Turcs ? Aux Anglais ? Et aux « Israéliens » qui sont revenus ? Ces derniers revenant sur la « terre promise » après des siècles de diaspora et d’errance, devraient-ils exiger une rémunération aux Palestiniens qui ont colonisé pendant 2000 ans leur « terre » avant d’être forcés de la restituer en 1948 ? Les Palestiniens doivent-ils payer pendant 1 500 ans le prix de cette « location », sans oublier les intérêts ? C’est donc évident pour une grande partie de l’opinion européenne, la « culpabilité » occidentale est minable. Si l’Italie veut vraiment dédommager ces anciennes colonies, elle devrait selon un diplomate luxembourgeois commencer par l’Europe. Pour un observateur français, l’Italie devrait sans doute se pencher sur ses propres problèmes et nettoyer ses « écuries » d’Augias à l’instar de la Calabre et la mafia. A l’heure où l’Europe, confrontée à une inflation vertigineuse, à un pouvoir d’achat préoccupant, crie que les « caisses sont vides », et qu’il est impossible d’augmenter les salaires et le Smic, offrir « du pognon à des roitelets » sous couvert de « compensations malvenues » est une escroquerie qui fera gonfler les listes d’adhérents aux partis de l’extrême droite.
On oublierait presque que l’Allemagne au lendemain des guerres mondiales fut littéralement « rackettée » par les Alliés. Encore aujourd’hui cela paraît « normal ». Mais le dédommagement de la Libye par l’Italie est proprement « scandaleux », peut-être parce que les crimes sous Vichy sont plus « horribles » que ceux de Benghazi ou de Sebha, peut-être parce que la douleur n’est pas universelle et la souffrance parfaitement hiérarchisable, qu’Auschwitz n’est pas Koufra et quelque 130 années de colonisation en Algérie ne sont pratiquement rien comparées aux quatre ans de nazisme en Europe. Les compensations que se sont octroyées les puissances du « monde libre » après les boucheries mondiales, afin de pouvoir combler le retard économique causé par ces conflits armés, sont « légitimes » et « naturelles », alors que les indemnisations accordées à la Libye par l’Italie, occupée près de dix fois plus longtemps, sont définitivement « minables ». Peut-être est-ce une question de sensibilité ?
Envers et contre tous, Berlusconi semble décidé à aller au bout de cette idée, contraire à la mouvance bien-pensante qui prévaut dans la Communauté, au risque d’être fustigé par ses pairs. Ils sont nombreux les dirigeants africains qui ont ironisé sur cet élan d’humanisme et de générosité de l’Italie. Certains d’entre eux sont allés jusqu’à déclarer que si l’Italie cherchent à acheter des « frontières solides » pour empêcher coûte-que-coûte les « affamés » africains d’aller manger les « miettes » en Europe, it’s too late (c’est deja trop tard). La situation actuelle étant une résultante d’une coopération ratée dont il faudra payer le prix. Quant aux Africains, cette nouvelle a reçu un accueil mitigé. Tandis que quelques-uns y trouvaient l’espoir d’une reconnaissance véritable des « fautes » occidentales, d’autres plus sceptiques soulignaient que cet argent ne bénéficiera pas aux populations malgré les promesses faites. En effet, il est pratiquement clair qu’avec l’opacité du régime libyen, la compensation italienne n’ira pas là où elle est la plus attendue. Et les trois quarts de celle-ci retourneront en Italie dans des « valises diplomatiques ». C’est là le drame de l’Afrique.
Barack Obama l’a si bien formulé, la meilleure compensation que l’on puisse donner à un peuple qui a souffert des plus grandes injustices, ce n’est pas de lui verser des milliards (de dollars), mais de favoriser la construction des structures vitales à son développement et à l’épanouissement des populations, à l’instar des routes, des écoles, des hôpitaux, etc. De cette façon plus intelligente l’on parvient à résoudre de nombreux problèmes tout en évitant que l’argent offert ne serve à des intérêts contraire aux urgences locales. En attendant que l’Italie dans sa démarche historique tienne compte de ce point crucial, la Libye ne boude pas son plaisir de recevoir la repentance « financière » italienne.
--------------------------------------------------------------------------------
[1] Par ce traité, la Turquie cède à l’Italie Cyrénaïque et la Tripolitaine.
Les analystes européens sont tous unanimes, Berlusconi est en train d’ouvrir la boîte de pandore et les conséquences d’un tel geste risquent d’être désastreuses. Désastre, le mot est trouvé. Comme la politique colonisatrice et vampirisante de l’Italie, à l’image de toutes les puissances européennes, en Libye et partout ailleurs. Désastre. Comme la situation de pillage généralisé des ressources naturelles et des matières premières. C’est certain les conséquences seront désastreuses, mais cela dépend de quel côté de la Méditerranée on se trouve, parce que, de la rive africaine, l’on continue encore à subir les « conséquences désastreuses » de la colonisation et à vivre l’humiliation de la compassion internationale déguisée en aide. Promis dès 2004 avant d’être balayé par la « gauche » de Romano Prodi, il faudra attendre son retour aux affaires en 2008 pour que Berlusconi envisage, enfin, de donner à l’Italie l’opportunité d’assumer sa responsabilité face à l’Histoire. Il est clair que cet accord marque un nouveau tournant dans les relations entre l’Italie et la Libye, et laisse envisager qu’une évolution dans les esprits s’opère, lentement, mais sûrement.
C’est en 1911 avec l’annexion de Tripoli et la signature du traité de Lausanne[1] entre la Turquie et l’Italie en 1912 que commença la colonisation italienne en Libye. Elle se terminera en 1943 avec la prise de Tripoli par le Britannique Montgomery. Au cours de cette épopée en terre africaine, l’Italie se rendra coupable d’exactions graves envers les populations autochtones par une répression brutale et une oppression sanglante. Le tableau commun à toutes les puissances colonisatrices, en somme. Pourtant, malgré cet épisode « difficile », les deux pays ont continué à entretenir des liens privilégiés. C’est Berlusconi qui le premier s’activa pour faire revenir sur la scène internationale, une Libye pestiférée, bien avant Tony Blair ou plus récemment le président français, Nicolas Sarkozy. Acteur incontournable de la région, la Libye dirigée par un dictateur en pleine « rédemption », selon l’intelligentsia européenne, est un pays stratégiquement capital grâce à son influence dans les conflits qui embrasent ses voisins (le Soudan, le Tchad et dans une certaine mesure le Niger). Fort de réserves pétrolières considérables qui attisent la convoitise en ces temps de crise énergétique, le pays de Kadhafi impose aux Européens sa loi et les poussent à l’instar du dragon chinois dans le reniement complet de leurs principes humanistes tels que les droits de l’homme et la dignité humaine. Ce n’est pas la France qui démentira cette constatation amère. Lorsqu’elle reçut en grande pompe le « boucher libyen » en oubliant les milliers de Libyens enfermés dans les prisons du régime totalitariste ou simplement « assassinés », les partisans de la rupture en Afrique n’eurent que leurs larmes pour pleurer.
Alors Berlusconi lui aussi peut commettre l’« irréparable » en signant cet accord, il n’oublie pas que la Libye fournit 25 % du pétrole et 33 % du gaz consommés en Italie. Et il peut garantir à l’Italie un accès privilégié aux ressources naturelles de la Libye, à garder un nombre de portes ouvertes en cas de coups durs économiques et politiques, c’est une « belle » affaire. En outre, cet accord permettrait de « motiver » la Libye à mieux lutter contre l’immigration clandestine, par exemple, en acceptant que des équipes mixtes italiennes et libyennes patrouillent régulièrement dans le port de Tripoli, point de départ de ces embarcations qui viennent s’échouer sur les côtes italiennes. Un tel accord n’est au fond qu’une manifestation, une de plus, de ce concept « divinisé » que l’on désigne par « Realpolitik », le réalisme politique l’emporte désormais sur toutes les autres considérations. Surtout qu’il ne fait pas bon de « fâcher » le leader libyen, les Italiens se souviennent encore de la brutalité de la confiscation des biens des ressortissants italiens en 1970 par le jeune Kadhafi installé au pouvoir un an plus tôt. Les Européens ont en mémoire l’attentat de Lockerbie, des « otages » bulgares et cette crise diplomatique entre la Suisse et la Libye d’il y a quelques jours où Berne s’est vu couper les « vivres » par Tripoli. Kadhafi n’est pas homme à se laisser faire, comme la plupart des despotes, il est aussi démagogue et imprévisible que dangereux.
Fâcheux précédent donc, le prochain dédommagement italien à la Libye fera comme on le dit en droit « jurisprudence » et l’on peut déjà anticiper sur la déferlante médiatico-politique que cet accord suscitera. L’Italie ne présente pas des « excuses », elle fait mieux, elle paie en « milliards » pour les « sanglants non-sens » dont elle s’est rendue coupable.
En Europe, les réactions ne se sont pas fait attendre. De nombreuses voix se sont élevées pour parler de « racket » à l’ex-colonisateur, et d’autres de poser la « grande » question : qui dédommagera pour la « colonisation multiculturelle » venue d’ailleurs que subit l’Europe aujourd’hui ? Un jeune Espagnol s’offusque et s’interroge sur cette nouvelle « folie » berlusconienne, l’Espagne devra aussi exiger des Arabes une compensation financière pour avoir occupé le pays durant 300 ans. Et que dire de la colonisation des Romains qui, avant et après Jésus-Christ, ont régné sur l’Europe, avec un petit bonus pour Alésia, à quand la compensation ? Concernant l’Espagne, des esprits plus retors diront qu’elle devrait peut-être remercier Tarik Ibn Ziyad de l’avoir sorti de l’« ignorance » et du « chaos » en y important l’art et la science (pensée conceptuelle, cartographie, mathématiques). Ainsi suivant une pareille logique, on pourrait se dire qu’il faudrait que tous les « colonisés » arrêtent de se plaindre, de demander pardon et d’attendre des dédommagements parce qu’ils ne seraient pas grand-chose sans cette « salvatrice » colonisation. La Gaule serait sans Jules César et ses routes, ses villes, ses aqueducs, son code civil, etc. un sombre village perdu dans l’immensité de sa « sauvagerie ». Merci donc les Romains (encore eux) d’avoir apporté la « civilisation » aux Gaulois. La Libye devrait dès lors remercier les Italiens anciens et nouveaux, les Grecs, les Phéniciens, les Vénitiens pour les siècles de servitude. Les Noirs remercier les Occidentaux pour la traite négrière et la colonisation, mais aussi les Arabes et les Orientaux pour l’esclavage. Les Tutsi saluer les Hutu pour le génocide. Les Noirs d’Afrique du Sud louer les bienfaits de l’apartheid. Les Grecs et le Proche-Orient devraient rendre hommage à l’Empire ottoman. Les Palestiniens devraient à leur tour demander réparation, mais à qui ? Aux Romains qui ont envahi la Palestine ? Aux Arabes qui s’y sont installés ? Aux Turcs ? Aux Anglais ? Et aux « Israéliens » qui sont revenus ? Ces derniers revenant sur la « terre promise » après des siècles de diaspora et d’errance, devraient-ils exiger une rémunération aux Palestiniens qui ont colonisé pendant 2000 ans leur « terre » avant d’être forcés de la restituer en 1948 ? Les Palestiniens doivent-ils payer pendant 1 500 ans le prix de cette « location », sans oublier les intérêts ? C’est donc évident pour une grande partie de l’opinion européenne, la « culpabilité » occidentale est minable. Si l’Italie veut vraiment dédommager ces anciennes colonies, elle devrait selon un diplomate luxembourgeois commencer par l’Europe. Pour un observateur français, l’Italie devrait sans doute se pencher sur ses propres problèmes et nettoyer ses « écuries » d’Augias à l’instar de la Calabre et la mafia. A l’heure où l’Europe, confrontée à une inflation vertigineuse, à un pouvoir d’achat préoccupant, crie que les « caisses sont vides », et qu’il est impossible d’augmenter les salaires et le Smic, offrir « du pognon à des roitelets » sous couvert de « compensations malvenues » est une escroquerie qui fera gonfler les listes d’adhérents aux partis de l’extrême droite.
On oublierait presque que l’Allemagne au lendemain des guerres mondiales fut littéralement « rackettée » par les Alliés. Encore aujourd’hui cela paraît « normal ». Mais le dédommagement de la Libye par l’Italie est proprement « scandaleux », peut-être parce que les crimes sous Vichy sont plus « horribles » que ceux de Benghazi ou de Sebha, peut-être parce que la douleur n’est pas universelle et la souffrance parfaitement hiérarchisable, qu’Auschwitz n’est pas Koufra et quelque 130 années de colonisation en Algérie ne sont pratiquement rien comparées aux quatre ans de nazisme en Europe. Les compensations que se sont octroyées les puissances du « monde libre » après les boucheries mondiales, afin de pouvoir combler le retard économique causé par ces conflits armés, sont « légitimes » et « naturelles », alors que les indemnisations accordées à la Libye par l’Italie, occupée près de dix fois plus longtemps, sont définitivement « minables ». Peut-être est-ce une question de sensibilité ?
Envers et contre tous, Berlusconi semble décidé à aller au bout de cette idée, contraire à la mouvance bien-pensante qui prévaut dans la Communauté, au risque d’être fustigé par ses pairs. Ils sont nombreux les dirigeants africains qui ont ironisé sur cet élan d’humanisme et de générosité de l’Italie. Certains d’entre eux sont allés jusqu’à déclarer que si l’Italie cherchent à acheter des « frontières solides » pour empêcher coûte-que-coûte les « affamés » africains d’aller manger les « miettes » en Europe, it’s too late (c’est deja trop tard). La situation actuelle étant une résultante d’une coopération ratée dont il faudra payer le prix. Quant aux Africains, cette nouvelle a reçu un accueil mitigé. Tandis que quelques-uns y trouvaient l’espoir d’une reconnaissance véritable des « fautes » occidentales, d’autres plus sceptiques soulignaient que cet argent ne bénéficiera pas aux populations malgré les promesses faites. En effet, il est pratiquement clair qu’avec l’opacité du régime libyen, la compensation italienne n’ira pas là où elle est la plus attendue. Et les trois quarts de celle-ci retourneront en Italie dans des « valises diplomatiques ». C’est là le drame de l’Afrique.
Barack Obama l’a si bien formulé, la meilleure compensation que l’on puisse donner à un peuple qui a souffert des plus grandes injustices, ce n’est pas de lui verser des milliards (de dollars), mais de favoriser la construction des structures vitales à son développement et à l’épanouissement des populations, à l’instar des routes, des écoles, des hôpitaux, etc. De cette façon plus intelligente l’on parvient à résoudre de nombreux problèmes tout en évitant que l’argent offert ne serve à des intérêts contraire aux urgences locales. En attendant que l’Italie dans sa démarche historique tienne compte de ce point crucial, la Libye ne boude pas son plaisir de recevoir la repentance « financière » italienne.
--------------------------------------------------------------------------------
[1] Par ce traité, la Turquie cède à l’Italie Cyrénaïque et la Tripolitaine.
El repentance financiera italiana
Automatically translated into Spanish thanks to WorldLingo
¿L? ¿anuncio hizo l? ¿efecto d? ¿una “bomba” en los medios políticos europeos, l? ¿Italia del cavaliere Berlusconi s? ¿prepararía a compensar Libia de Kadhafi para los excesos de l? tiempo colonial. ¿Un acuerdo es, según los hijos del dirigente libio, Saif AL Islam, en preparación y se referiría a “grandes sumas d? dinero”, de los “mil millones” pronto transferidos al “pueblo” libio a manera de “reparaciones”. ¿Una decisión “antecedentes” que no corre el riesgo de hacer mancha d? ¿aceite en una “unión” tetanizada y aturdida por l? audacia italiana.
¿Los analistas europeos son todo unánimes, Berlusconi está en tren d? ¿abrir la caja de Pandora y las consecuencias d? ¿tal gesto arriesgan d? ser desastrosas. Se encuentran desastre la palabra. ¿Como la política colonizadora y vampirisante de l? ¿Italia, a l? imagen de todas las potencias europeas, en Libia y en todas las otras partes. Desastre. Como la situación de saqueo generalizado de los recursos naturales y materias primas. ¿C? ¿son ciertos las consecuencias serán desastrosas, pero eso depende de qué lado del Mediterráneo él se encuentra, porque, de la orilla africana, l? ¿se sigue aún sufriendo las “consecuencias desastrosas” de la colonización y viviendo l? humillación del compasión internacional disfrazado en ayuda. ¿Prometida a partir de 2004 antes del d? ¿barrese por la “izquierda” de Romano Prodi, será necesario esperar su vuelta a los asuntos en 2008 para que Berlusconi prevea, por fin, dar a l? ¿Italia l? ¿oportunidad d? ¿asumir su responsabilidad ante l? Historia. ¿Queda claro que este acuerdo señala un nuevo cambio de dirección en las relaciones entre l? ¿Italia y Libia, y deja prever qu? ¿una evolución en los espíritus s? opere, lenta, pero seguramente.
¿C? ¿está en 1911 con l? ¿anexión de Trípoli y la firma del Tratado de Lausana [1] entre Turquía y l? Italia en 1912 que comenzó la colonización italiana en Libia. Se terminará en 1943 con la toma de Trípoli por el Británico Montgomery. ¿Durante esta epopeya en la tierra africana, l? ¿Italia se volverá culpable d? graves exacciones hacia las poblaciones autóctonas por una represión brutal y una opresión sangrienta. El cuadro común a todas las potencias colonizadoras, en resumen. Con todo, a pesar de este episodio “difícil”, los dos países siguieron manteniendo vínculos privilegiados. ¿C? ¿es Berlusconi que el primero s? activó para hacer volver de nuevo sobre la escena internacional, una Libia pestífera, mucho antes Tony Blair o más recientemente el Presidente francés, a Nicolas Sarkozy. ¿Protagonista inevitable de la región, la Libia dirigida por un dictador en llena “redención”, según l? inteligensia europea, es un país estratégicamente capital gracias a su influencia en los conflictos que abarcan a sus vecinos (Sudán, el Chad y en cierta medida Níger). ¿Muy de reservas petrolíferas considerables que atizan la codicia en este tiempo de crisis energética, el país de Kadhafi impone a los Europeos su ley y los promueve l? ¿semejanza del dragón chino en la renegación completa de sus principios humanistas como los derechos de l? hombre y la dignidad humana. ¿Este n? no es Francia que contradirá esta comprobación amarga. ¿Lorsqu? ¿recibió en gran bomba al “carnicero libio” olvidando los millares de Libios encerrados en las prisiones del régimen totalitariste o simplemente “asesinados”, los partidarios de la ruptura en África n? tuvieron que sus lágrimas para llorar.
¿Entonces Berlusconi también le puede cometer l? ¿“irreparable” firmando este acuerdo, él n? olvide que Libia proporciona un 25% del petróleo y un 33% del gas consumidos en Italia. ¿Y puede garantizar a l? ¿Italia un acceso privilegiado a los recursos naturales de Libia, a guardar un número de puertas abiertas en caso de golpes duros económicos y políticos, c? es un “bonito” asunto. ¿Además este acuerdo permitiría “justificar” Libia por luchar mejor contra l? ¿inmigración clandestina, por ejemplo, aceptando que equipos mixtos italianos y libios patrullan regularmente en el puerto de Trípoli, inicio de estas embarcaciones que vienen s? fallar sobre las costas italianas. ¿Tal acuerdo n? ¿es básicamente qu? ¿una manifestación, una además, de este concepto “divinisé” que l? ¿se designa por “Realpolitik”, el realismo político l? llévese en adelante sobre todas las demás consideraciones. ¿Sobre todo qu? no hace bien “de enfadar” al líder libio, los Italianos se acuerdan aún de la brutalidad de la confiscación de los bienes de los nacionales italianos en 1970 por el joven Kadhafi instalado en el poder un año antes. ¿Los Europeos tienen en memoria l? ¿atentado de Lockerbie, de los “rehenes” búlgaros y esta crisis diplomática entre Suiza y Libia d? ¿hace algunos días en que Berna s? se ve cortar las “comidas” por Trípoli. ¿Kadhafi n? sólo es hombre por dejarse hacer, como la mayoría de los déspotas, es también demagogo e imprevisible peligroso.
¿Molesto precedente pues, la próxima compensación italiana a Libia hará como él el dicho en derecho “jurisprudencia” y l? ya se puede anticipar sobre la rompiente política médiatico que este acuerdo suscitará. ¿L? ¿Italia no presenta “excusas”, hace mejor, ella paga en “mil millones” para los “sangrientos absurdos” incluidos ella s? se vuelve culpable.
En Europa, las reacciones no se hicieron esperar. ¿Numerosas voces se elevaron para hablar de “extorsión” a l? ¿excolonizador, y d? otros de plantear la “gran” cuestión: ¿quién compensará para la “colonización multicultural” venida d? ¿a otra parte que súbito l? ¿Europa aujourd? ¿hoy? ¿Un joven Español s? ¿offusque y s? ¿pregunta sobre esta nueva “locura” berlusconienne, l? España deberá también exigir de los Árabes una compensación financiera para haber ocupado el país durante 300 años. ¿Y que decir de la colonización Romanos que, antes y después de Jésus-Christ, reinaron sobre l? ¿Europa, con una pequeña prima para Alésia, cuándo a la compensación? ¿Por lo que se refiere a l? ¿España, de los espíritus más retorcido dirán qu? ¿debería quizá agradecer a a Tarik Ibn Ziyad de l? ¿haber salido de l? ¿“ignorancia” y del “caos” en allí importante l? arte y la ciencia (pensamiento conceptual, cartografía, matemáticas). ¿Así según una similar lógica, se podría decirse qu? ¿sería necesario que todos el “colonizados” detienen compadecerse, de pedir perdón y d? ¿esperar compensaciones parce qu? no serían mucho sin esta “salvadora” colonización. El Gaulle estaría sin Julio César y sus carreteras, sus ciudades, sus acueductos, su código civil, etc ¿un oscuro pueblo perdido en l? inmensidad de su “salvajada”. ¿Gracias pues los Romanos (aún ellos) d? haber aportado la “civilización” a los Galos. Libia debería por lo tanto agradecer los nuevos Italianos antiguos y, los Griegos, el Fenicio, los Venecianos los siglos de servidumbre. ¿Los Negros agradecer los Occidentales para la trata negrera y la colonización, y también los Árabes y la Oriental para l? esclavitud. El Tutsi saludar el Hutu para el genocidio. ¿Los Negros d? ¿Sudáfrica alquilar los beneficios de l? apartheid. ¿Los Griegos y el Oriente Próximo deberían rendir homenaje a l? Imperio otomano. ¿Los Palestinos deberían a su vez pedir reparación, pero a que? ¿A los Romanos que invadieron Palestina? ¿A los Árabes quienes s? ¿se instalan allí? ¿A los Turcos? ¿A los Ingleses? ¿Y a los “Israelíes” que volvieron de nuevo? ¿Estos últimos que vuelven de nuevo sobre la “tierra prometida” después de siglos de diáspora y d? ¿vagabundeo, deberían exigir una remuneración a los Palestinos que colonizaron durante 2000 años su “tierra” antes del d? ¿forzarse a devolverlo en 1948? ¿Los Palestinos deben pagar durante 1.500 años el precio de este “alquiler”, sin olvidar los intereses? ¿C? ¿es pues evidente para una gran parte de l? opinión europea, la “culpabilidad” occidental es lamentables. ¿Si l? ¿Italia quiere de verdad compensar estas antiguas colonias, debería según un diplomático luxemburgués comenzar por l? Europa. ¿Para un observador francés, l? ¿Italia debería examinar sus propios problemas y seguramente limpiar sus “establos” d? ¿Augias a l? semejanza de Calabria y la mafia. ¿A l? ¿hora en que l? ¿Europa, enfrentada a una inflación vertiginosa, a un poder d? ¿compra preocupante, grita que las “cajas son vacías”, y qu? ¿es imposible d? ¿aumentar los a salarios y el a Smic, ofrecerlos “de la pasta a reyecillos” al amparo de “compensaciones malvenues” es una estafa que hará inflar las listas d? ¿miembros a los partidos de l? extremo derecha.
¿Se olvidaría casi que l? Alemania inmediatamente después de las Guerras Mundiales literalmente “rackettée” por los Aliados. ¿Aún aujourd? hoy eso parece “normal”. ¿Pero la compensación de Libia por l? ¿Italia es propia “escandalosa”, quizá porque los crímenes bajo Vichy son “más horribles” que los de Benghazi o Sebha, quizá porque el dolor n? ¿no es universal perfectamente y el sufrimiento hiérarchisable, qu? ¿Auschwitz n? no es Koufra y aproximadamente 130 años de colonización en Argelia prácticamente no se comparan nada a los cuatro años de nazismo en Europa. ¿Las compensaciones que se concedieron las potencias del “mundo libre” después de las carnicerías mundiales, con el fin de poder colmar el retraso económico causado por estos conflictos armados, son “legítimas” y “naturales”, mientras que las indemnizaciones concedidas a Libia por l? Italia, ocupada cerca de diez veces más mucho tiempo, son definitivamente “lamentable”. ¿Quizá es una cuestión de sensibilidad?
¿Hacia y contra todos, Berlusconi parece decidido a ir al cabo de esta idea, contraria a la esfera de influencia bien-pensando que prevalece en la Comunidad, al riesgo d? fustigase por sus pares. ¿Son numerosos los dirigentes africanos que ironisé sobre este impulso d? ¿humanismo y de generosidad de l? Italia. ¿Algunos d? ¿el uno con el otro fueron jusqu? ¿a declarar que si l? ¿Italia pretenden comprar “fronteras sólidas” para impedir coûte-que-coûte los “muertos de hambre” africanos d? ¿ir a comer las “migas” en Europa, IT? ¿s too late (c? es ya demasiado tarde). ¿La situación actual que es un resultado d? una cooperación faltada cuyo precio será necesario pagar. En cuanto a los Africanos, esta noticia recibió una recepción mitigada. ¿Mientras que había l? ¿esperanza d? ¿un reconocimiento verdadero de las “faltas” occidentales, d? los más escépticos destacaban que este dinero no beneficiará a las poblaciones a pesar de las promesas hechas. ¿En efecto, queda prácticamente claro qu? ¿con l? ¿opacidad del régimen libio, la compensación italiana n? no irá allí donde es la esperada. Y los tres cuartos de ésta darán la vuelta en Italia en “valijas diplomáticas”. ¿C? ¿está allí el drama de l? África.
¿Barack Obama l? ¿a así bien formulada, la mejor compensación que l? ¿se pueda dar a un pueblo que sufrió de las mayores injusticias, este n? ¿no es pagarle miles millones (de dólares), pero favorecer la construcción de las estructuras vitales a su desarrollo y a l? ¿expansión de las poblaciones, a l? semejanza de las carreteras, de las escuelas, de los hospitales, etc ¿De esta forma más inteligente l? ¿se llega a solucionar numerosos problemas evitando al mismo tiempo que l? dinero ofrecido no sirva a intereses contraria a las urgencias locales. ¿A la espera de que l? Italia en su planteamiento histórico tenga en cuenta este punto crucial, Libia no hace ascos su placer de recibir el repentance “financiera” italiana.
¿[1] por este Tratado, Turquía cede a l? Italia Cyrénaïque y Tripolitaine.
Automatically translated into Spanish thanks to WorldLingo
¿L? ¿anuncio hizo l? ¿efecto d? ¿una “bomba” en los medios políticos europeos, l? ¿Italia del cavaliere Berlusconi s? ¿prepararía a compensar Libia de Kadhafi para los excesos de l? tiempo colonial. ¿Un acuerdo es, según los hijos del dirigente libio, Saif AL Islam, en preparación y se referiría a “grandes sumas d? dinero”, de los “mil millones” pronto transferidos al “pueblo” libio a manera de “reparaciones”. ¿Una decisión “antecedentes” que no corre el riesgo de hacer mancha d? ¿aceite en una “unión” tetanizada y aturdida por l? audacia italiana.
¿Los analistas europeos son todo unánimes, Berlusconi está en tren d? ¿abrir la caja de Pandora y las consecuencias d? ¿tal gesto arriesgan d? ser desastrosas. Se encuentran desastre la palabra. ¿Como la política colonizadora y vampirisante de l? ¿Italia, a l? imagen de todas las potencias europeas, en Libia y en todas las otras partes. Desastre. Como la situación de saqueo generalizado de los recursos naturales y materias primas. ¿C? ¿son ciertos las consecuencias serán desastrosas, pero eso depende de qué lado del Mediterráneo él se encuentra, porque, de la orilla africana, l? ¿se sigue aún sufriendo las “consecuencias desastrosas” de la colonización y viviendo l? humillación del compasión internacional disfrazado en ayuda. ¿Prometida a partir de 2004 antes del d? ¿barrese por la “izquierda” de Romano Prodi, será necesario esperar su vuelta a los asuntos en 2008 para que Berlusconi prevea, por fin, dar a l? ¿Italia l? ¿oportunidad d? ¿asumir su responsabilidad ante l? Historia. ¿Queda claro que este acuerdo señala un nuevo cambio de dirección en las relaciones entre l? ¿Italia y Libia, y deja prever qu? ¿una evolución en los espíritus s? opere, lenta, pero seguramente.
¿C? ¿está en 1911 con l? ¿anexión de Trípoli y la firma del Tratado de Lausana [1] entre Turquía y l? Italia en 1912 que comenzó la colonización italiana en Libia. Se terminará en 1943 con la toma de Trípoli por el Británico Montgomery. ¿Durante esta epopeya en la tierra africana, l? ¿Italia se volverá culpable d? graves exacciones hacia las poblaciones autóctonas por una represión brutal y una opresión sangrienta. El cuadro común a todas las potencias colonizadoras, en resumen. Con todo, a pesar de este episodio “difícil”, los dos países siguieron manteniendo vínculos privilegiados. ¿C? ¿es Berlusconi que el primero s? activó para hacer volver de nuevo sobre la escena internacional, una Libia pestífera, mucho antes Tony Blair o más recientemente el Presidente francés, a Nicolas Sarkozy. ¿Protagonista inevitable de la región, la Libia dirigida por un dictador en llena “redención”, según l? inteligensia europea, es un país estratégicamente capital gracias a su influencia en los conflictos que abarcan a sus vecinos (Sudán, el Chad y en cierta medida Níger). ¿Muy de reservas petrolíferas considerables que atizan la codicia en este tiempo de crisis energética, el país de Kadhafi impone a los Europeos su ley y los promueve l? ¿semejanza del dragón chino en la renegación completa de sus principios humanistas como los derechos de l? hombre y la dignidad humana. ¿Este n? no es Francia que contradirá esta comprobación amarga. ¿Lorsqu? ¿recibió en gran bomba al “carnicero libio” olvidando los millares de Libios encerrados en las prisiones del régimen totalitariste o simplemente “asesinados”, los partidarios de la ruptura en África n? tuvieron que sus lágrimas para llorar.
¿Entonces Berlusconi también le puede cometer l? ¿“irreparable” firmando este acuerdo, él n? olvide que Libia proporciona un 25% del petróleo y un 33% del gas consumidos en Italia. ¿Y puede garantizar a l? ¿Italia un acceso privilegiado a los recursos naturales de Libia, a guardar un número de puertas abiertas en caso de golpes duros económicos y políticos, c? es un “bonito” asunto. ¿Además este acuerdo permitiría “justificar” Libia por luchar mejor contra l? ¿inmigración clandestina, por ejemplo, aceptando que equipos mixtos italianos y libios patrullan regularmente en el puerto de Trípoli, inicio de estas embarcaciones que vienen s? fallar sobre las costas italianas. ¿Tal acuerdo n? ¿es básicamente qu? ¿una manifestación, una además, de este concepto “divinisé” que l? ¿se designa por “Realpolitik”, el realismo político l? llévese en adelante sobre todas las demás consideraciones. ¿Sobre todo qu? no hace bien “de enfadar” al líder libio, los Italianos se acuerdan aún de la brutalidad de la confiscación de los bienes de los nacionales italianos en 1970 por el joven Kadhafi instalado en el poder un año antes. ¿Los Europeos tienen en memoria l? ¿atentado de Lockerbie, de los “rehenes” búlgaros y esta crisis diplomática entre Suiza y Libia d? ¿hace algunos días en que Berna s? se ve cortar las “comidas” por Trípoli. ¿Kadhafi n? sólo es hombre por dejarse hacer, como la mayoría de los déspotas, es también demagogo e imprevisible peligroso.
¿Molesto precedente pues, la próxima compensación italiana a Libia hará como él el dicho en derecho “jurisprudencia” y l? ya se puede anticipar sobre la rompiente política médiatico que este acuerdo suscitará. ¿L? ¿Italia no presenta “excusas”, hace mejor, ella paga en “mil millones” para los “sangrientos absurdos” incluidos ella s? se vuelve culpable.
En Europa, las reacciones no se hicieron esperar. ¿Numerosas voces se elevaron para hablar de “extorsión” a l? ¿excolonizador, y d? otros de plantear la “gran” cuestión: ¿quién compensará para la “colonización multicultural” venida d? ¿a otra parte que súbito l? ¿Europa aujourd? ¿hoy? ¿Un joven Español s? ¿offusque y s? ¿pregunta sobre esta nueva “locura” berlusconienne, l? España deberá también exigir de los Árabes una compensación financiera para haber ocupado el país durante 300 años. ¿Y que decir de la colonización Romanos que, antes y después de Jésus-Christ, reinaron sobre l? ¿Europa, con una pequeña prima para Alésia, cuándo a la compensación? ¿Por lo que se refiere a l? ¿España, de los espíritus más retorcido dirán qu? ¿debería quizá agradecer a a Tarik Ibn Ziyad de l? ¿haber salido de l? ¿“ignorancia” y del “caos” en allí importante l? arte y la ciencia (pensamiento conceptual, cartografía, matemáticas). ¿Así según una similar lógica, se podría decirse qu? ¿sería necesario que todos el “colonizados” detienen compadecerse, de pedir perdón y d? ¿esperar compensaciones parce qu? no serían mucho sin esta “salvadora” colonización. El Gaulle estaría sin Julio César y sus carreteras, sus ciudades, sus acueductos, su código civil, etc ¿un oscuro pueblo perdido en l? inmensidad de su “salvajada”. ¿Gracias pues los Romanos (aún ellos) d? haber aportado la “civilización” a los Galos. Libia debería por lo tanto agradecer los nuevos Italianos antiguos y, los Griegos, el Fenicio, los Venecianos los siglos de servidumbre. ¿Los Negros agradecer los Occidentales para la trata negrera y la colonización, y también los Árabes y la Oriental para l? esclavitud. El Tutsi saludar el Hutu para el genocidio. ¿Los Negros d? ¿Sudáfrica alquilar los beneficios de l? apartheid. ¿Los Griegos y el Oriente Próximo deberían rendir homenaje a l? Imperio otomano. ¿Los Palestinos deberían a su vez pedir reparación, pero a que? ¿A los Romanos que invadieron Palestina? ¿A los Árabes quienes s? ¿se instalan allí? ¿A los Turcos? ¿A los Ingleses? ¿Y a los “Israelíes” que volvieron de nuevo? ¿Estos últimos que vuelven de nuevo sobre la “tierra prometida” después de siglos de diáspora y d? ¿vagabundeo, deberían exigir una remuneración a los Palestinos que colonizaron durante 2000 años su “tierra” antes del d? ¿forzarse a devolverlo en 1948? ¿Los Palestinos deben pagar durante 1.500 años el precio de este “alquiler”, sin olvidar los intereses? ¿C? ¿es pues evidente para una gran parte de l? opinión europea, la “culpabilidad” occidental es lamentables. ¿Si l? ¿Italia quiere de verdad compensar estas antiguas colonias, debería según un diplomático luxemburgués comenzar por l? Europa. ¿Para un observador francés, l? ¿Italia debería examinar sus propios problemas y seguramente limpiar sus “establos” d? ¿Augias a l? semejanza de Calabria y la mafia. ¿A l? ¿hora en que l? ¿Europa, enfrentada a una inflación vertiginosa, a un poder d? ¿compra preocupante, grita que las “cajas son vacías”, y qu? ¿es imposible d? ¿aumentar los a salarios y el a Smic, ofrecerlos “de la pasta a reyecillos” al amparo de “compensaciones malvenues” es una estafa que hará inflar las listas d? ¿miembros a los partidos de l? extremo derecha.
¿Se olvidaría casi que l? Alemania inmediatamente después de las Guerras Mundiales literalmente “rackettée” por los Aliados. ¿Aún aujourd? hoy eso parece “normal”. ¿Pero la compensación de Libia por l? ¿Italia es propia “escandalosa”, quizá porque los crímenes bajo Vichy son “más horribles” que los de Benghazi o Sebha, quizá porque el dolor n? ¿no es universal perfectamente y el sufrimiento hiérarchisable, qu? ¿Auschwitz n? no es Koufra y aproximadamente 130 años de colonización en Argelia prácticamente no se comparan nada a los cuatro años de nazismo en Europa. ¿Las compensaciones que se concedieron las potencias del “mundo libre” después de las carnicerías mundiales, con el fin de poder colmar el retraso económico causado por estos conflictos armados, son “legítimas” y “naturales”, mientras que las indemnizaciones concedidas a Libia por l? Italia, ocupada cerca de diez veces más mucho tiempo, son definitivamente “lamentable”. ¿Quizá es una cuestión de sensibilidad?
¿Hacia y contra todos, Berlusconi parece decidido a ir al cabo de esta idea, contraria a la esfera de influencia bien-pensando que prevalece en la Comunidad, al riesgo d? fustigase por sus pares. ¿Son numerosos los dirigentes africanos que ironisé sobre este impulso d? ¿humanismo y de generosidad de l? Italia. ¿Algunos d? ¿el uno con el otro fueron jusqu? ¿a declarar que si l? ¿Italia pretenden comprar “fronteras sólidas” para impedir coûte-que-coûte los “muertos de hambre” africanos d? ¿ir a comer las “migas” en Europa, IT? ¿s too late (c? es ya demasiado tarde). ¿La situación actual que es un resultado d? una cooperación faltada cuyo precio será necesario pagar. En cuanto a los Africanos, esta noticia recibió una recepción mitigada. ¿Mientras que había l? ¿esperanza d? ¿un reconocimiento verdadero de las “faltas” occidentales, d? los más escépticos destacaban que este dinero no beneficiará a las poblaciones a pesar de las promesas hechas. ¿En efecto, queda prácticamente claro qu? ¿con l? ¿opacidad del régimen libio, la compensación italiana n? no irá allí donde es la esperada. Y los tres cuartos de ésta darán la vuelta en Italia en “valijas diplomáticas”. ¿C? ¿está allí el drama de l? África.
¿Barack Obama l? ¿a así bien formulada, la mejor compensación que l? ¿se pueda dar a un pueblo que sufrió de las mayores injusticias, este n? ¿no es pagarle miles millones (de dólares), pero favorecer la construcción de las estructuras vitales a su desarrollo y a l? ¿expansión de las poblaciones, a l? semejanza de las carreteras, de las escuelas, de los hospitales, etc ¿De esta forma más inteligente l? ¿se llega a solucionar numerosos problemas evitando al mismo tiempo que l? dinero ofrecido no sirva a intereses contraria a las urgencias locales. ¿A la espera de que l? Italia en su planteamiento histórico tenga en cuenta este punto crucial, Libia no hace ascos su placer de recibir el repentance “financiera” italiana.
¿[1] por este Tratado, Turquía cede a l? Italia Cyrénaïque y Tripolitaine.
Il repentance finanziaria italiana
Automatically translated into Italian thanks to WorldLingo
L? avviso ha fatto l? effetto d? “una bomba„ negli ambienti politici europei, l? Italia del cavaliere Berlusconi s? preparerebbe a compensare la Libia de Kadhafi per gli eccessi di l? epoca coloniale. Un accordo è, secondo i figli il dirigente libico, Saif Al islam, in preparazione e riguarderebbe “grandi somme d? denaro„, “dei miliardi„ presto trasferiti “al popolo„ libico come “riparazioni„. Una decisione “cronistoria„ che non rischia di fare macchia d? olio “in un'unione„ e sbalordita da l? audace italiano.
Gli analisti europei sono qualsiasi unanime, Berlusconi è in treno d? aprire il vaso di Pandora e le conseguenze d? tale gesto rischia d? essere disastrose. Disastro, la parola è trovato. Come la politica colonizzatrice e vampirisante di l? Italia, a l? immagine di tutte le potenze europee, in Libia ed ovunque altrove. Disastro. Come la situazione di pillage generalizzato delle risorse naturali e delle materie prime. C? sono certe le conseguenze saranno disastrose, ma ciò dipende da quale lato del Mediterraneo si si trova, perché, della riva africana, l? si continua ancora a subire “le conseguenze disastrose„ della colonizzazione e vivere l? humiliation della compassione internazionale mascherata in aiuto. Promessi fin dal 2004 prima di d? essere scopato “dalla sinistra„ di Romano Prodi, occorrerà attendere il suo ritorno agli affari nel 2008 perché Berlusconi prevedi, infine, di dare a l? Italia l? opportunità d? prendersi la sua responsabilità di fronte a l? Storia. È chiaro che quest'accordo segna una nuova svolta nelle relazioni tra l? Italia e la Libia, e lascia prevedere qu? un'evoluzione negli spiriti s? opera, lentamente, ma certamente.
C? è nel 1911 con l? annexion di Tripoli e la firma del trattato di Lausanne (1) tra la Turchia e l? Italia nel 1912 che cominciò la colonizzazione italiana in Libia. Si concluderà nel 1943 con la presa di Tripoli da parte del britannico Montgomery. Nel corso di quest'epopea in terra africana, l? Italia si renderà colpevole d? estorsioni gravi verso le popolazioni autoctone con una repressione brutale ed un'oppressione sanguinante. La tabella comune a tutte le potenze colonizzarici, insomma. Tuttavia, nonostante quest'episodio “difficile„, i due paesi hanno continuato a avere un colloquio con legami privilegiati. C? è Berlusconi che il primo s? attivò per fare ritornare sulla scena internazionale, una Libia, bene prima di Tony Blair o più recentemente il presidente francese, Nicolas Sarkozy. Attore inevitabile della regione, la Libia diretta da un dittatore piena “in redenzione„, secondo l? intelligentsia europeo, è un paese strategicamente capitale grazie alla sua influenza nei conflitti che abbracciano i suoi vicini (il Sudan, il Ciad e in parte il Niger). Molto di riserve petrolifere considerevoli che attizzano il convoitise in questi tempi di crisi energetica, il paese di Kadhafi impone agli europei la sua legge e li spinge a l? modo del drago cinese nel reniement completo dei loro principi humanistes come i diritti di l? uomo e la dignità umana. Questo n? non è la Francia che smentirà questa constatazione amara. Lorsqu? ricevé in grande pompa “il macellaio libico„ dimenticando le migliaia di libici chiusi nelle prigioni del regime totalitariste o semplicemente “assassinati„, i partigiani della rottura in Africa n? ebbero che i loro strappi per piangere.
Allora Berlusconi anche gli può commettere l? “irrevocabile„ firmando quest'accordo, egli n? non dimentica che la Libia fornisce il 25% del petrolio ed il 33% del gas consumati in Italia. E può garantire a l? Italia un accesso privilegiato alle risorse naturali della Libia, a conservare un numero di porte aperte in caso di colpi duri economici e politici, c? è “un bello„ affare. Inoltre, quest'accordo permetterebbe “di motivare„ la Libia da lottare meglio contro l? immigrazione clandestina, ad esempio, accettando che gruppi misti italiani e libici sorvegliano regolarmente nel porto di Tripoli, punto di partenza di queste barche che vengono s? fallire sulle coste italiane. Tale accordo n? è in sotterraneo qu? una manifestazione, una di più, di questo concetto “„ che l? si designa da parte “di Realpolitik„, il realismo politico l? porta via ormai su tutte le altre considerazioni. Soprattutto qu? non fa bene “di contrariare„ il capo libico, gli italiani si ricordano ancora della brutalità della confisca dei beni dei cittadini italiani nel 1970 da parte del giovane Kadhafi installato al potere un anno prima. Gli europei hanno in memoria l? attentato di Lockerbie, “degli ostaggi„ bulgari e questa crisi diplomatica tra la Svizzera e la Libia d? alcuni giorni fa dove Berna s? è visto tagliare “i prodotti alimentari„ da parte di Tripoli. Kadhafi n? non è uomo da lasciarsi fare, come la maggior parte dei despotes, è tanto demagogo ed imprevedibile quanto pericoloso.
Precedente Fâcheux dunque, la prossima compensazione italiana alla Libia faranno come si detto in diritto “giurisprudenza„ e l? si può già anticipare sulla médiatico-politica déferlante che quest'accordo susciterà. L? Italia non presenta “scuse„, fa meglio, essa paga “in miliardi„ per “i non-sens sanguinanti„ di cui essa s? è reso colpevole.
In Europa, le reazioni non si sono fatte aspettare. Numerose voci si sono alzate per parlare “di estorsione„ a l? ex-colonizzatore, e d? altri chiedere “la grande„ precisazione: chi compenserà per “la colonizzazione multiculturale„ venuta d? altrove che l improvviso? Europa aujourd? oggi? Un giovane spagnolo s? offusque e s? interroga su questa nuova “pazzia„ berlusconienne, l? Spagna dovrà anche esigere dagli Arabi una compensazione finanziaria per avere occupato il paese durante 300 anni. E che dire della colonizzazione Romani che, prima e dopo di Gesù, hanno regnato su l? Europa, con un piccolo bonus per Alessia, quando alla compensazione? Per quanto riguarda l? Spagna, degli spiriti più retors dirà qu? dovrebbe forse ringraziare Tarik Ibn Ziyad di l? essere uscito da l? “ignoranza„ e “del caos„ là in importante l? arte e la scienza (pensiero concettuale, cartografia, matematica). Così secondo una simile logica, ci si potrebbe dire qu? occorrerebbe che tutti “colonizzati„ fermano di lagnarsi, di chiedere perdono e d? attendere compensazioni parce qu? non sarebbero molti senza questa “salvatrice„ colonizzazione. Gaule sarebbe senza Jules César e le sue strade, le sue città, i suoi acquedotti, il suo codice civile, ecc. un villaggio scuro perso in l? immensité di sua “sauvagerie„. Grazie dunque i Romani (ancora loro) d? avere portato “la civilizzazione„ ai galli. La Libia dovrebbe di conseguenza ringraziare gli italiani vecchi e nuovi, i greci, il fenicio, i veneziani per i secoli di vincolo. I neri ringraziare gli occidentali per la tratta negriera e la colonizzazione, ma anche gli Arabi e le orientali per l? schiavitù. Tutsi salutare l'hutu per il genocidio. I d neri? Sudafrica affittare i vantaggi di l? segregazione. I greci ed il Vicino-Oriente dovrebbero rendere omaggio a l? Impero otomano. I palestinesi dovrebbero a loro volta chiedere riparazione, ma a che? Ai Romani che hanno invaso la Palestina? Agli Arabi che s? vi sono installati? Ai Turchi? Agli inglesi? E “agli Israeliani„ che sono ritornati? Quest'ultimi che ritornano “sulla terra promessa„ dopo secoli di diaspora e d? erranza, dovrebbero esigere una retribuzione ai palestinesi che hanno colonizzato durante 2000 anni la loro “terra„ prima di d? essere forzato di restituirla nel 1948? I palestinesi devono pagare durante 1.500 anni il prezzo di questo “affitto„, senza dimenticare gli interessi? C? è dunque ovvio per una grande parte di l? opinione europea, “il culpabilité„ occidentale è minabile. Se l? Italia vuole realmente compensare queste colonie ex, dovrebbe secondo un diplomatico lussemburghese cominciare per l? Europa. Per un osservatore francese, l? Italia dovrebbe certamente dedicarsi ai suoi problemi e pulire le sue “stalle„ d? Augias a l? modo della Calabria e la mafia. A l? ora dove l? Europa, confrontata ad un'inflazione vertigineuse, ad un potere d? acquisto preoccupante, grida che “le casse sono vuote„, e qu? è impossibile d? aumentare i salari e Smic, offrire “del pognon a regoli„ sotto copertura “di compensazioni malvenues„ è una frode che farà gonfiare gli elenchi d? membri alle parti di l? estremo diritta.
Si dimenticherebbero quasi soltanto l? Germania al giorno dopo delle guerre mondiali “rackettée„ dagli alleati. Ancora aujourd? oggi ciò sembra “normale„. Ma la compensazione della Libia per l? Italia è propriamente “scandalosa„, forse perché i crimini sotto Vichy sono più “orribili„ che quelli di Benghazi o di Sebha, forse perché il dolore n? non è universale e la sofferenza perfettamente hiérarchisable, qu? Auschwitz n? non è Koufra e circa 130 anni di colonizzazione in Algeria nulla è praticamente comparato con i quattro anni d'nazisme in Europa. Le compensazioni che si sono assegnate le potenze “del mondo libero„ dopo le macellerie mondiali, per potere riempire il ritardo economico causato da questi conflitti armati, sono “legittime„ e “naturali„, mentre le compensazioni accordate alla Libia da l? Italia, occupata quasi dieci volte più a lungo, è definitivamente “minabile„. Forse è -ce una questione della sensibilità?
Verso e contro tutti, Berlusconi sembra deciso ad andare al termine di quest'idea, contraria alla dipendenza che pensa che prevale nella Comunità, il rischio d? essere fustigato dai suoi paia. Sono numerosi i dirigenti africani che ironisé su questo slancio d? humanisme e di generosità di l? Italia. Alcuni d? tra loro sono andati jusqu? a dichiarare che se l? Italia cerca di comperare “frontiere solide„ per impedire coûte-que-coûte “morti di fame„ i d africani? andare mangiare “le molliche„ in Europa, IT? s too late (c? è già troppo tardi). Essendo la situazione attuale un risultante d? una cooperazione mancata di cui occorrerà pagare il prezzo. Quanto agli Africani, questi notizie hanno ricevuto un'accoglienza mitigata. Mentre alcuni vi trovavano l? speranza d? un riconoscimento vero “dei difetti„ occidentali, d? gli più scettici sottolineavano che questo denaro non avrà portato beneficio alle popolazioni nonostante le promesse fatte. In effetti, è praticamente chiaro qu? con l? opacità del regime libico, la compensazione italiana n? non andrà dove è la aspettata. Ed i tre quarti di questa torneranno in Italia “in borse diplomatiche„. C? è là il dramma di l? Africa.
Barack Obama l? a così ben formulato, la migliore compensazione che l? si possa dare ad un popolo che ha sofferto per le più grandi ingiustizie, questo n? non è di versargli miliardi (di dollari), ma favorire la costruzione delle strutture vitali al suo sviluppo ed a l? espansione delle popolazioni, a l? modo delle strade, delle scuole, degli ospedali, ecc. In questo modo più intelligente l? si riesce a risolvere numerosi problemi pur evitando soltanto l? denaro offerto non serva ad interessi contrario alle urgenze locali. Fin quando l? Italia nel suo passo storico tenga conto di questo punto determinante, la Libia boude il suo piacere di ricevere il repentance “finanziaria„ italiana.
(1) con questo trattato, la Turchia cede a l? Italia Cyrénaïque e Tripolitaine.
Automatically translated into Italian thanks to WorldLingo
L? avviso ha fatto l? effetto d? “una bomba„ negli ambienti politici europei, l? Italia del cavaliere Berlusconi s? preparerebbe a compensare la Libia de Kadhafi per gli eccessi di l? epoca coloniale. Un accordo è, secondo i figli il dirigente libico, Saif Al islam, in preparazione e riguarderebbe “grandi somme d? denaro„, “dei miliardi„ presto trasferiti “al popolo„ libico come “riparazioni„. Una decisione “cronistoria„ che non rischia di fare macchia d? olio “in un'unione„ e sbalordita da l? audace italiano.
Gli analisti europei sono qualsiasi unanime, Berlusconi è in treno d? aprire il vaso di Pandora e le conseguenze d? tale gesto rischia d? essere disastrose. Disastro, la parola è trovato. Come la politica colonizzatrice e vampirisante di l? Italia, a l? immagine di tutte le potenze europee, in Libia ed ovunque altrove. Disastro. Come la situazione di pillage generalizzato delle risorse naturali e delle materie prime. C? sono certe le conseguenze saranno disastrose, ma ciò dipende da quale lato del Mediterraneo si si trova, perché, della riva africana, l? si continua ancora a subire “le conseguenze disastrose„ della colonizzazione e vivere l? humiliation della compassione internazionale mascherata in aiuto. Promessi fin dal 2004 prima di d? essere scopato “dalla sinistra„ di Romano Prodi, occorrerà attendere il suo ritorno agli affari nel 2008 perché Berlusconi prevedi, infine, di dare a l? Italia l? opportunità d? prendersi la sua responsabilità di fronte a l? Storia. È chiaro che quest'accordo segna una nuova svolta nelle relazioni tra l? Italia e la Libia, e lascia prevedere qu? un'evoluzione negli spiriti s? opera, lentamente, ma certamente.
C? è nel 1911 con l? annexion di Tripoli e la firma del trattato di Lausanne (1) tra la Turchia e l? Italia nel 1912 che cominciò la colonizzazione italiana in Libia. Si concluderà nel 1943 con la presa di Tripoli da parte del britannico Montgomery. Nel corso di quest'epopea in terra africana, l? Italia si renderà colpevole d? estorsioni gravi verso le popolazioni autoctone con una repressione brutale ed un'oppressione sanguinante. La tabella comune a tutte le potenze colonizzarici, insomma. Tuttavia, nonostante quest'episodio “difficile„, i due paesi hanno continuato a avere un colloquio con legami privilegiati. C? è Berlusconi che il primo s? attivò per fare ritornare sulla scena internazionale, una Libia, bene prima di Tony Blair o più recentemente il presidente francese, Nicolas Sarkozy. Attore inevitabile della regione, la Libia diretta da un dittatore piena “in redenzione„, secondo l? intelligentsia europeo, è un paese strategicamente capitale grazie alla sua influenza nei conflitti che abbracciano i suoi vicini (il Sudan, il Ciad e in parte il Niger). Molto di riserve petrolifere considerevoli che attizzano il convoitise in questi tempi di crisi energetica, il paese di Kadhafi impone agli europei la sua legge e li spinge a l? modo del drago cinese nel reniement completo dei loro principi humanistes come i diritti di l? uomo e la dignità umana. Questo n? non è la Francia che smentirà questa constatazione amara. Lorsqu? ricevé in grande pompa “il macellaio libico„ dimenticando le migliaia di libici chiusi nelle prigioni del regime totalitariste o semplicemente “assassinati„, i partigiani della rottura in Africa n? ebbero che i loro strappi per piangere.
Allora Berlusconi anche gli può commettere l? “irrevocabile„ firmando quest'accordo, egli n? non dimentica che la Libia fornisce il 25% del petrolio ed il 33% del gas consumati in Italia. E può garantire a l? Italia un accesso privilegiato alle risorse naturali della Libia, a conservare un numero di porte aperte in caso di colpi duri economici e politici, c? è “un bello„ affare. Inoltre, quest'accordo permetterebbe “di motivare„ la Libia da lottare meglio contro l? immigrazione clandestina, ad esempio, accettando che gruppi misti italiani e libici sorvegliano regolarmente nel porto di Tripoli, punto di partenza di queste barche che vengono s? fallire sulle coste italiane. Tale accordo n? è in sotterraneo qu? una manifestazione, una di più, di questo concetto “„ che l? si designa da parte “di Realpolitik„, il realismo politico l? porta via ormai su tutte le altre considerazioni. Soprattutto qu? non fa bene “di contrariare„ il capo libico, gli italiani si ricordano ancora della brutalità della confisca dei beni dei cittadini italiani nel 1970 da parte del giovane Kadhafi installato al potere un anno prima. Gli europei hanno in memoria l? attentato di Lockerbie, “degli ostaggi„ bulgari e questa crisi diplomatica tra la Svizzera e la Libia d? alcuni giorni fa dove Berna s? è visto tagliare “i prodotti alimentari„ da parte di Tripoli. Kadhafi n? non è uomo da lasciarsi fare, come la maggior parte dei despotes, è tanto demagogo ed imprevedibile quanto pericoloso.
Precedente Fâcheux dunque, la prossima compensazione italiana alla Libia faranno come si detto in diritto “giurisprudenza„ e l? si può già anticipare sulla médiatico-politica déferlante che quest'accordo susciterà. L? Italia non presenta “scuse„, fa meglio, essa paga “in miliardi„ per “i non-sens sanguinanti„ di cui essa s? è reso colpevole.
In Europa, le reazioni non si sono fatte aspettare. Numerose voci si sono alzate per parlare “di estorsione„ a l? ex-colonizzatore, e d? altri chiedere “la grande„ precisazione: chi compenserà per “la colonizzazione multiculturale„ venuta d? altrove che l improvviso? Europa aujourd? oggi? Un giovane spagnolo s? offusque e s? interroga su questa nuova “pazzia„ berlusconienne, l? Spagna dovrà anche esigere dagli Arabi una compensazione finanziaria per avere occupato il paese durante 300 anni. E che dire della colonizzazione Romani che, prima e dopo di Gesù, hanno regnato su l? Europa, con un piccolo bonus per Alessia, quando alla compensazione? Per quanto riguarda l? Spagna, degli spiriti più retors dirà qu? dovrebbe forse ringraziare Tarik Ibn Ziyad di l? essere uscito da l? “ignoranza„ e “del caos„ là in importante l? arte e la scienza (pensiero concettuale, cartografia, matematica). Così secondo una simile logica, ci si potrebbe dire qu? occorrerebbe che tutti “colonizzati„ fermano di lagnarsi, di chiedere perdono e d? attendere compensazioni parce qu? non sarebbero molti senza questa “salvatrice„ colonizzazione. Gaule sarebbe senza Jules César e le sue strade, le sue città, i suoi acquedotti, il suo codice civile, ecc. un villaggio scuro perso in l? immensité di sua “sauvagerie„. Grazie dunque i Romani (ancora loro) d? avere portato “la civilizzazione„ ai galli. La Libia dovrebbe di conseguenza ringraziare gli italiani vecchi e nuovi, i greci, il fenicio, i veneziani per i secoli di vincolo. I neri ringraziare gli occidentali per la tratta negriera e la colonizzazione, ma anche gli Arabi e le orientali per l? schiavitù. Tutsi salutare l'hutu per il genocidio. I d neri? Sudafrica affittare i vantaggi di l? segregazione. I greci ed il Vicino-Oriente dovrebbero rendere omaggio a l? Impero otomano. I palestinesi dovrebbero a loro volta chiedere riparazione, ma a che? Ai Romani che hanno invaso la Palestina? Agli Arabi che s? vi sono installati? Ai Turchi? Agli inglesi? E “agli Israeliani„ che sono ritornati? Quest'ultimi che ritornano “sulla terra promessa„ dopo secoli di diaspora e d? erranza, dovrebbero esigere una retribuzione ai palestinesi che hanno colonizzato durante 2000 anni la loro “terra„ prima di d? essere forzato di restituirla nel 1948? I palestinesi devono pagare durante 1.500 anni il prezzo di questo “affitto„, senza dimenticare gli interessi? C? è dunque ovvio per una grande parte di l? opinione europea, “il culpabilité„ occidentale è minabile. Se l? Italia vuole realmente compensare queste colonie ex, dovrebbe secondo un diplomatico lussemburghese cominciare per l? Europa. Per un osservatore francese, l? Italia dovrebbe certamente dedicarsi ai suoi problemi e pulire le sue “stalle„ d? Augias a l? modo della Calabria e la mafia. A l? ora dove l? Europa, confrontata ad un'inflazione vertigineuse, ad un potere d? acquisto preoccupante, grida che “le casse sono vuote„, e qu? è impossibile d? aumentare i salari e Smic, offrire “del pognon a regoli„ sotto copertura “di compensazioni malvenues„ è una frode che farà gonfiare gli elenchi d? membri alle parti di l? estremo diritta.
Si dimenticherebbero quasi soltanto l? Germania al giorno dopo delle guerre mondiali “rackettée„ dagli alleati. Ancora aujourd? oggi ciò sembra “normale„. Ma la compensazione della Libia per l? Italia è propriamente “scandalosa„, forse perché i crimini sotto Vichy sono più “orribili„ che quelli di Benghazi o di Sebha, forse perché il dolore n? non è universale e la sofferenza perfettamente hiérarchisable, qu? Auschwitz n? non è Koufra e circa 130 anni di colonizzazione in Algeria nulla è praticamente comparato con i quattro anni d'nazisme in Europa. Le compensazioni che si sono assegnate le potenze “del mondo libero„ dopo le macellerie mondiali, per potere riempire il ritardo economico causato da questi conflitti armati, sono “legittime„ e “naturali„, mentre le compensazioni accordate alla Libia da l? Italia, occupata quasi dieci volte più a lungo, è definitivamente “minabile„. Forse è -ce una questione della sensibilità?
Verso e contro tutti, Berlusconi sembra deciso ad andare al termine di quest'idea, contraria alla dipendenza che pensa che prevale nella Comunità, il rischio d? essere fustigato dai suoi paia. Sono numerosi i dirigenti africani che ironisé su questo slancio d? humanisme e di generosità di l? Italia. Alcuni d? tra loro sono andati jusqu? a dichiarare che se l? Italia cerca di comperare “frontiere solide„ per impedire coûte-que-coûte “morti di fame„ i d africani? andare mangiare “le molliche„ in Europa, IT? s too late (c? è già troppo tardi). Essendo la situazione attuale un risultante d? una cooperazione mancata di cui occorrerà pagare il prezzo. Quanto agli Africani, questi notizie hanno ricevuto un'accoglienza mitigata. Mentre alcuni vi trovavano l? speranza d? un riconoscimento vero “dei difetti„ occidentali, d? gli più scettici sottolineavano che questo denaro non avrà portato beneficio alle popolazioni nonostante le promesse fatte. In effetti, è praticamente chiaro qu? con l? opacità del regime libico, la compensazione italiana n? non andrà dove è la aspettata. Ed i tre quarti di questa torneranno in Italia “in borse diplomatiche„. C? è là il dramma di l? Africa.
Barack Obama l? a così ben formulato, la migliore compensazione che l? si possa dare ad un popolo che ha sofferto per le più grandi ingiustizie, questo n? non è di versargli miliardi (di dollari), ma favorire la costruzione delle strutture vitali al suo sviluppo ed a l? espansione delle popolazioni, a l? modo delle strade, delle scuole, degli ospedali, ecc. In questo modo più intelligente l? si riesce a risolvere numerosi problemi pur evitando soltanto l? denaro offerto non serva ad interessi contrario alle urgenze locali. Fin quando l? Italia nel suo passo storico tenga conto di questo punto determinante, la Libia boude il suo piacere di ricevere il repentance “finanziaria„ italiana.
(1) con questo trattato, la Turchia cede a l? Italia Cyrénaïque e Tripolitaine.
Das repentance finanziell italienisch
Automatically translated into German thanks to WorldLingo
L? Anzeige machte l? Wirkung d? eine „Bombe“ in den europäischen politischen Kreisen, l? Italien des cavaliere Berlusconi s? Lybien würde de Kadhafi appretieren, für die Exzesse l zu entschädigen? koloniales Zeitalter. Ein Abkommen ist nach Fäden der lybischen Führungskraft Saif Al Islam würde sich in Vorbereitung und auf „große Summen d beziehen? Geld“ von „den Milliarden“, die bald am „Volk zurückgezahlt wurden“ Lybier als „Reparaturen“. Eine Entscheidung „geschichtlicher überblick“, die Fleck d nicht machen kann? öl in einer „Vereinigung“ tétanisée und die betäubt durch l? italienischer Wagemut.
Die europäischen Analytiker sind alle einstimmig es, Berlusconi ist dabei d? die Büchse der Pandora und die Folgen d zu eröffnen? eine solche Geste riskieren d? verheerend zu sein. Katastrophe, das Wort wird gefunden. Wie die kolonisierende Politik und vampirisante l? Italien an l? Bild aller europäischen Kräfte in Lybien und sonst überall. Katastrophe. Wie die Situation verallgemeinerter Plünderung der Naturschätze und der Rohstoffe. C? sicher ist die Folgen sein verheerend, aber das sich hängt von welcher Seite des Mittelmeers ab man befindet, weil vom afrikanischen Ufer l? man noch erfährt die „verheerenden Folgen“ der Besiedlung und lebt l weiter? Erniedrigung des internationalen tiefen Mitgefühls, das in Hilfe verkleidet wurde. Versprochen von 2004 an vor d? durch die „Linke“ von Romano Prodi gefegt zu werden wird man müssen seine Rückkehr zu den Angelegenheiten im Jahre 2008 abwarten, damit Berlusconi beabsichtigt schließlich, l zu geben? Italien l? Gelegenheit d? seine Verantwortung angesichts des l zu übernehmen? Geschichte. Es ist klar, daß dieses Abkommen eine neue Wende in den Beziehungen zwischen l markiert? Italien und Lybien und lassen qu in Betracht ziehen? eine Entwicklung in den Geistern s? operiert langsam, aber sicherlich.
C? ist im Jahre 1911 mit l? Annexion von Tripolis und die Unterschrift des Vertrages von Lausanne [1] zwischen der Türkei und l? Italien im Jahre 1912, den die italienische Besiedlung in Lybien begann. Sie wird 1943 mit der Ergreifung von Tripolis durch den Briten Montgomery ablaufen. Im Laufe dieses afrikanischen Erdepos, l? Italien wird sich schuldig d machen? ernstes Machtmißbrauch gegenüber den autochtonen Bevölkerungen durch eine brutale Unterdrückung und eine blutige Unterdrückung. Die Tabelle, die allen kolonisierenden Kräften gemeinsam ist, insgesamt. Jedoch trotz dieser „schwierigen“ Episode haben die zwei Länder weiterhin bevorzugte Verbindungen unterhalten. C? ist Berlusconi, das das Erste s? um auf die internationale Szene aktivierte, ein Lybien pestiférée lange vor Tony Blair oder kürzlich der französische Präsident Nicolas Sarkozy zurückkommen zu lassen. Unumgänglicher Beteiligter aus der Region, Lybien, das von einem Diktator in voll „Erlösung“ nach l gelenkt wurde? europäische Intelligentsia ist ein strategisch wesentliches Land dank ihrem Einfluß in den Konflikten, die ihre Nachbarn umarmen (der Sudan, Tschad und in gewissem Maße Niger). Sehr von beträchtlichen ölreserven, die die Begierde in diesen Zeiten von Krise im Bereich der Energie schüren, erlegt das Land von Kadhafi den Europäern sein Gesetz auf und drückt sie an l? instar des chinesischen Drachens in der vollständigen Verleugnung ihrer humanistischen Grundsätze wie die Rechte l? Mann und die menschliche Würde. Dieses n? ist Frankreich, das diese bittere Feststellung leugnen wird. Lorsqu? sie empfing in großer Pumpe den „lybischen Metzger“, indem sie die Tausend Lybier vergaß, die in eingeschlossen den Gefängnissen des totalitaristeregimes oder „einfach ermordet wurden“, den Partisanen des Bruchs in Afrika n? hatten, daß ihre Tränen, um zu weinen.
Dann kann Berlusconi ihm auch l begehen? „unwiderruflich“, indem man diesen Vertrag unterzeichnet er n? vergißt, daß Lybien 25% des Erdöls und 33% des Gases liefert verbraucht in Italien. Und er kann l garantieren? Italien ein bevorzugter Zugang zu den Naturschätzen Lybiens eine Anzahl von Türen zu behalten, die bei wirtschaftlichen und politischen harten Hieben, c geöffnet wurden? ist eine „schöne“ Angelegenheit. Außerdem würde dieses Abkommen erlauben, gegen l zu kämpfendes Lybien „besser zu motivieren“? heimliche Einwanderung zum Beispiel, indem man akzeptiert, daß italienische und lybische gemischte Teams regelmäßig im Hafen von Tripolis patrouillieren, Ausgangspunkt dieser Boote, die kommen s? auf den italienischen Küsten zu scheitern. Ein solches Abkommen n? im Grunde ist qu? eine Demonstration, eine mehr, von diesem „divinisé“ Konzept als l? man ernennt durch „Realpolitik“, der politische Realismus l? nimmt von nun an auf allen anderen Erwägungen mit. Besonders qu? er macht nicht gut, den lybischen Führer „zu ärgern“, die Italiener erinnern sich noch an die Brutalität der Beschlagnahme der Güter der italienischen Staatsangehörigen im Jahre 1970 durch den Jugendlichen Kadhafi, der an der Macht ein Jahr installiert wurde, früher. Die Europäer haben in Gedächtnis l? Attentat von Lockerbie, „der bulgarischen Geiseln“ und diese diplomatische Krise zwischen der Schweiz und Lybien d? vor einigen Tagen, wo Bern s? sehen wird die „Lebensmittel“ durch Tripolis schneiden. Kadhafi n? Mann sich machen zu lassen wie die Mehrzahl der Despoten ist, er ist auch gefährlicher unvorhersehbarer Demagoge und nur.
Ärgerlicher Präzedenzfall also, die nächste italienische Entschädigung in Lybien wird machen wie man, das in Recht „Rechtsprechung“ und l gesagt wurde? man kann bereits auf der sich brechenden médiatico-Politik vorwegnehmen, die dieses Abkommen hervorbringen wird. L? Italien entschuldigt sich nicht „“, sie macht besser, sie zahlt in „Milliarden“ für den „blutigen Unsinn“, darunter sie s? schuldig gemacht wird.
In Europa ließen sich die Reaktionen nicht warten. Zahlreiche Stimmen haben sich erhoben, um über „Erpressung“ mit l zu sprechen? ex-Siedler und d? andere die „große“ Frage zu stellen: wer wird für die „gekommene multikulturelle Besiedlung“ d entschädigen? anderswo wie plötzliches l? Europa aujourd? heute? Ein junger Spanier s? offusque und s? befragt über diesen neuen „Wahnsinn“ berlusconienne, l? Spanien muß auch von den Arabern einen Finanzausgleich fordern, um das Land während 300 Jahre besetzt zu haben. Und daß von der Besiedlung Römer zu sagen, die vor und nach Christus über l geherrscht haben? Europa mit einer kleinen Prämie für Alessia an wann der Kompensation? Was l betrifft? Spanien werden von den Geistern gezwirnter qu sagen? sie müßte vielleicht Tarik Ibn Ziyad von l danken? aus l herausgekommen zu sein? „Unwissenheit“ und „des Chaos“ in wichtigem dort l? Kunst und die Wissenschaft (, Kartographie, Mathematik begrifflicher Gedanke). So nach einer ähnlichen Logik könnte man sich qu sagen? es wäre notwendig, daß alles „kolonisiert“ sich anhalten, sich zu beklagen, Verzeihung und d zu verlangen? Entschädigungen parce qu abzuwarten? sie wären nicht ohne diese „heilbringend“ Besiedlung. Gallien wäre ohne Jules César und seine Straßen, seine Städte, seine Wasserleitungen, sein Zivilistcode, usw. ein dunkles in l verlorenes Dorf? immensité seiner „Brutalität“. Danke also die Römer (noch sie) d? dem Gallier die „Zivilisation“ gebracht zu haben. Lybien müßte folglich den alten und neuen Italienern, den Griechen, dem Phönizier, den venezianischen für die Zwangjahrhunderte danken. Die schwarzen den westlichen für das Sklavenmelken und die Besiedlung, aber auch die Araber und die östlichen für l zu danken? Knechtschaft. Tutsi den Hutu für den Genozid zu begrüßen. Die schwarzen d? Südafrika den Nutzen l zu mieten? Apartheid. Die Griechen und der Nahe Osten müßten Ehrerbietung l zurückgeben? Imperium Ottomane. Die Palästinenser müßten ihrerseits Reparatur verlangen, aber an der? An den Römern, die in Palästina eingedrungen sind? An den Arabern die s? dort installiert werden? An den Türken? An den Engländern? Und an „den Israeliten“, die zurückgekommen sind? Diese Letzten, die auf die „Erde zurückkommen, die“ nach Jahrhunderten Diaspora und d versprochen wurde? Umherirren müßten sie eine Bezahlung an den Palästinensern erfordern, die während 2000 Jahren ihre „Erde“ vor d kolonisiert haben? forciert zu werden, es im Jahre 1948 zurückzuerstatten? Müssen die Palästinenser während 1.500 Jahren den Preis für dieses „Mieten“ zahlen, ohne die Interessen zu vergessen? C? ist also für einen großen Teil l offensichtlich? europäische Meinung, die „westliche Schuld“ ist schäbig. Wenn l? Italien will wirklich diese alten Kolonien entschädigen, sie müßte nach einem luxemburgischen Diplomaten mit l beginnen? Europa. Für einen französischen Beobachter, l? Italien müßte sich zweifellos auf seine eigenen Probleme konzentrieren und seine „Ställe“ d reinigen? Augias an l? instar Kalabriens und die Mafia. A l? Stunde wo l? Europa, das mit einer schwindelerregenden Inflation, mit einer Macht d konfrontiert wurde? beunruhigender Kauf schreit, daß die „Kisten leer sind“ und qu? es ist unmöglich d? die Gehälter und Smic zu erhöhen, „Zaunkönigen“ unter Kompensationsgedeck „vom Geld anzubieten malvenues“ ist ein Betrug, der wird die Listen d aufblasen lassen? Mitglieder an den Parteien l? Extrem gerad.
Man würde fast nur l vergessen? Deutschland am Tag nach den Weltkriegen wortwörtlich „rackettée“ von den Verbündeten. Noch aujourd? heute scheint das „normal“. Aber die Entschädigung Lybiens durch l? Italien ist, vielleicht eigentlich „skandalös“, weil die Verbrechen unter Vichy „entsetzlicher“ sind als jene von Benghazi oder von Sebha, vielleicht, weil der Schmerz n? ist und das Leiden vollkommen universell hiérarchisable, qu? Auschwitz n? ist Koufra, und etwa 130 Jahre Besiedlung in Algerien praktisch werden nichts mit den vier Nazismusjahren in Europa verglichen. Die Kompensationen, die die Kräfte „der freien Welt“ sich verliehen haben nach den weltweiten Metzgereien, um die wirtschaftliche Verspätung füllen zu können, die durch diese bewaffneten Konflikte verursacht wurde, sind „legitim“ und „natürlich“, während die Entschädigungen, die Lybien durch l gewährt wurden? Besetztes Italien, etwa zehnmal länger, ist „definitiv schäbig“. Vielleicht ist es eine Frage der Empfindlichkeit?
Gegenüber und gegen allen scheint Berlusconi beschlossen, zum Ende dieser Idee zu gehen, die im Widerspruch zum Gut-denkenden Einflußbereich steht, der in der Gemeinschaft am Risiko d vorherrscht? durch seine Ebenbürtigkeit ausgepeitscht zu werden. Sie sind zahlreich die afrikanischen Führungskräfte, die auf diesem Elan d ironisé? Humanismus und der Großzügigkeit l? Italien. Einige d? untereinander gingen jusqu? zu erklären, daß, wenn l? Italien versucht, „feste Grenzen“ zu kaufen, um coûte-que-coûte zu verhindern die „ausgehungert“ afrikanischen d? die „Krümel“ in Europa, IT essen zu gehen? s too late (c? ist schon zu spät). Die derzeitige Lage, die eine Resultante d ist? eine verpaßte Zusammenarbeit, von der man wird den Preis zahlen müssen. Was die Afrikaner betrifft hat diese Nachricht einen abgeschächten Empfang erhalten. Während einige dort l fanden? Hoffnung d? eine echte Anerkennung „der westlichen Fehler“, d? skeptisch es unterstrichen, daß dieses Geld nicht den Bevölkerungen trotz der gemachten Versprechen zugute kommen wird. In der Tat ist er praktisch klar qu? mit l? Undurchsichtigkeit des lybischen Regimes die italienische Kompensation n? gehen wird, dort, wo sie das am meisten gewartete ist. Und die drei Viertel von dieser werden nach Italien in einer „Diplomatenpost“ zurückgehen. C? dort ist das Drama l? Afrika.
Barack Obama l? so gut formuliertes a die beste Kompensation wie l? man kann einem Volk, das unter der größten Ungerechtigkeit gelitten hat, diesem n geben? ist, ihm Milliarden (von Dollar) zu schütten, sondern die Konstruktion der lebenswichtigen Strukturen an ihrer Entwicklung und an l zu begünstigen? Entfaltung der Bevölkerungen an l? instar der Straßen, der Schulen, der Krankenhäuser usw. Auf diese Weise intelligenter l? man erreicht es, zahlreiche Probleme zu lösen, indem man nur l vermeidet? angebotenes Geld dient nicht Interessen gegenteilig den lokalen Dringlichkeiten. Bis l? Italien in seinem historischen Vorgehen berücksichtigt diesen entscheidenden Punkt, Lybien lehnt sein Vergnügen nicht ab, das repentance zu erhalten „finanziell“ italienisch.
[1] durch diesen Vertrag gibt die Türkei l nach? Italien Cyrénaïque und Tripolitaine.
Automatically translated into German thanks to WorldLingo
L? Anzeige machte l? Wirkung d? eine „Bombe“ in den europäischen politischen Kreisen, l? Italien des cavaliere Berlusconi s? Lybien würde de Kadhafi appretieren, für die Exzesse l zu entschädigen? koloniales Zeitalter. Ein Abkommen ist nach Fäden der lybischen Führungskraft Saif Al Islam würde sich in Vorbereitung und auf „große Summen d beziehen? Geld“ von „den Milliarden“, die bald am „Volk zurückgezahlt wurden“ Lybier als „Reparaturen“. Eine Entscheidung „geschichtlicher überblick“, die Fleck d nicht machen kann? öl in einer „Vereinigung“ tétanisée und die betäubt durch l? italienischer Wagemut.
Die europäischen Analytiker sind alle einstimmig es, Berlusconi ist dabei d? die Büchse der Pandora und die Folgen d zu eröffnen? eine solche Geste riskieren d? verheerend zu sein. Katastrophe, das Wort wird gefunden. Wie die kolonisierende Politik und vampirisante l? Italien an l? Bild aller europäischen Kräfte in Lybien und sonst überall. Katastrophe. Wie die Situation verallgemeinerter Plünderung der Naturschätze und der Rohstoffe. C? sicher ist die Folgen sein verheerend, aber das sich hängt von welcher Seite des Mittelmeers ab man befindet, weil vom afrikanischen Ufer l? man noch erfährt die „verheerenden Folgen“ der Besiedlung und lebt l weiter? Erniedrigung des internationalen tiefen Mitgefühls, das in Hilfe verkleidet wurde. Versprochen von 2004 an vor d? durch die „Linke“ von Romano Prodi gefegt zu werden wird man müssen seine Rückkehr zu den Angelegenheiten im Jahre 2008 abwarten, damit Berlusconi beabsichtigt schließlich, l zu geben? Italien l? Gelegenheit d? seine Verantwortung angesichts des l zu übernehmen? Geschichte. Es ist klar, daß dieses Abkommen eine neue Wende in den Beziehungen zwischen l markiert? Italien und Lybien und lassen qu in Betracht ziehen? eine Entwicklung in den Geistern s? operiert langsam, aber sicherlich.
C? ist im Jahre 1911 mit l? Annexion von Tripolis und die Unterschrift des Vertrages von Lausanne [1] zwischen der Türkei und l? Italien im Jahre 1912, den die italienische Besiedlung in Lybien begann. Sie wird 1943 mit der Ergreifung von Tripolis durch den Briten Montgomery ablaufen. Im Laufe dieses afrikanischen Erdepos, l? Italien wird sich schuldig d machen? ernstes Machtmißbrauch gegenüber den autochtonen Bevölkerungen durch eine brutale Unterdrückung und eine blutige Unterdrückung. Die Tabelle, die allen kolonisierenden Kräften gemeinsam ist, insgesamt. Jedoch trotz dieser „schwierigen“ Episode haben die zwei Länder weiterhin bevorzugte Verbindungen unterhalten. C? ist Berlusconi, das das Erste s? um auf die internationale Szene aktivierte, ein Lybien pestiférée lange vor Tony Blair oder kürzlich der französische Präsident Nicolas Sarkozy zurückkommen zu lassen. Unumgänglicher Beteiligter aus der Region, Lybien, das von einem Diktator in voll „Erlösung“ nach l gelenkt wurde? europäische Intelligentsia ist ein strategisch wesentliches Land dank ihrem Einfluß in den Konflikten, die ihre Nachbarn umarmen (der Sudan, Tschad und in gewissem Maße Niger). Sehr von beträchtlichen ölreserven, die die Begierde in diesen Zeiten von Krise im Bereich der Energie schüren, erlegt das Land von Kadhafi den Europäern sein Gesetz auf und drückt sie an l? instar des chinesischen Drachens in der vollständigen Verleugnung ihrer humanistischen Grundsätze wie die Rechte l? Mann und die menschliche Würde. Dieses n? ist Frankreich, das diese bittere Feststellung leugnen wird. Lorsqu? sie empfing in großer Pumpe den „lybischen Metzger“, indem sie die Tausend Lybier vergaß, die in eingeschlossen den Gefängnissen des totalitaristeregimes oder „einfach ermordet wurden“, den Partisanen des Bruchs in Afrika n? hatten, daß ihre Tränen, um zu weinen.
Dann kann Berlusconi ihm auch l begehen? „unwiderruflich“, indem man diesen Vertrag unterzeichnet er n? vergißt, daß Lybien 25% des Erdöls und 33% des Gases liefert verbraucht in Italien. Und er kann l garantieren? Italien ein bevorzugter Zugang zu den Naturschätzen Lybiens eine Anzahl von Türen zu behalten, die bei wirtschaftlichen und politischen harten Hieben, c geöffnet wurden? ist eine „schöne“ Angelegenheit. Außerdem würde dieses Abkommen erlauben, gegen l zu kämpfendes Lybien „besser zu motivieren“? heimliche Einwanderung zum Beispiel, indem man akzeptiert, daß italienische und lybische gemischte Teams regelmäßig im Hafen von Tripolis patrouillieren, Ausgangspunkt dieser Boote, die kommen s? auf den italienischen Küsten zu scheitern. Ein solches Abkommen n? im Grunde ist qu? eine Demonstration, eine mehr, von diesem „divinisé“ Konzept als l? man ernennt durch „Realpolitik“, der politische Realismus l? nimmt von nun an auf allen anderen Erwägungen mit. Besonders qu? er macht nicht gut, den lybischen Führer „zu ärgern“, die Italiener erinnern sich noch an die Brutalität der Beschlagnahme der Güter der italienischen Staatsangehörigen im Jahre 1970 durch den Jugendlichen Kadhafi, der an der Macht ein Jahr installiert wurde, früher. Die Europäer haben in Gedächtnis l? Attentat von Lockerbie, „der bulgarischen Geiseln“ und diese diplomatische Krise zwischen der Schweiz und Lybien d? vor einigen Tagen, wo Bern s? sehen wird die „Lebensmittel“ durch Tripolis schneiden. Kadhafi n? Mann sich machen zu lassen wie die Mehrzahl der Despoten ist, er ist auch gefährlicher unvorhersehbarer Demagoge und nur.
Ärgerlicher Präzedenzfall also, die nächste italienische Entschädigung in Lybien wird machen wie man, das in Recht „Rechtsprechung“ und l gesagt wurde? man kann bereits auf der sich brechenden médiatico-Politik vorwegnehmen, die dieses Abkommen hervorbringen wird. L? Italien entschuldigt sich nicht „“, sie macht besser, sie zahlt in „Milliarden“ für den „blutigen Unsinn“, darunter sie s? schuldig gemacht wird.
In Europa ließen sich die Reaktionen nicht warten. Zahlreiche Stimmen haben sich erhoben, um über „Erpressung“ mit l zu sprechen? ex-Siedler und d? andere die „große“ Frage zu stellen: wer wird für die „gekommene multikulturelle Besiedlung“ d entschädigen? anderswo wie plötzliches l? Europa aujourd? heute? Ein junger Spanier s? offusque und s? befragt über diesen neuen „Wahnsinn“ berlusconienne, l? Spanien muß auch von den Arabern einen Finanzausgleich fordern, um das Land während 300 Jahre besetzt zu haben. Und daß von der Besiedlung Römer zu sagen, die vor und nach Christus über l geherrscht haben? Europa mit einer kleinen Prämie für Alessia an wann der Kompensation? Was l betrifft? Spanien werden von den Geistern gezwirnter qu sagen? sie müßte vielleicht Tarik Ibn Ziyad von l danken? aus l herausgekommen zu sein? „Unwissenheit“ und „des Chaos“ in wichtigem dort l? Kunst und die Wissenschaft (, Kartographie, Mathematik begrifflicher Gedanke). So nach einer ähnlichen Logik könnte man sich qu sagen? es wäre notwendig, daß alles „kolonisiert“ sich anhalten, sich zu beklagen, Verzeihung und d zu verlangen? Entschädigungen parce qu abzuwarten? sie wären nicht ohne diese „heilbringend“ Besiedlung. Gallien wäre ohne Jules César und seine Straßen, seine Städte, seine Wasserleitungen, sein Zivilistcode, usw. ein dunkles in l verlorenes Dorf? immensité seiner „Brutalität“. Danke also die Römer (noch sie) d? dem Gallier die „Zivilisation“ gebracht zu haben. Lybien müßte folglich den alten und neuen Italienern, den Griechen, dem Phönizier, den venezianischen für die Zwangjahrhunderte danken. Die schwarzen den westlichen für das Sklavenmelken und die Besiedlung, aber auch die Araber und die östlichen für l zu danken? Knechtschaft. Tutsi den Hutu für den Genozid zu begrüßen. Die schwarzen d? Südafrika den Nutzen l zu mieten? Apartheid. Die Griechen und der Nahe Osten müßten Ehrerbietung l zurückgeben? Imperium Ottomane. Die Palästinenser müßten ihrerseits Reparatur verlangen, aber an der? An den Römern, die in Palästina eingedrungen sind? An den Arabern die s? dort installiert werden? An den Türken? An den Engländern? Und an „den Israeliten“, die zurückgekommen sind? Diese Letzten, die auf die „Erde zurückkommen, die“ nach Jahrhunderten Diaspora und d versprochen wurde? Umherirren müßten sie eine Bezahlung an den Palästinensern erfordern, die während 2000 Jahren ihre „Erde“ vor d kolonisiert haben? forciert zu werden, es im Jahre 1948 zurückzuerstatten? Müssen die Palästinenser während 1.500 Jahren den Preis für dieses „Mieten“ zahlen, ohne die Interessen zu vergessen? C? ist also für einen großen Teil l offensichtlich? europäische Meinung, die „westliche Schuld“ ist schäbig. Wenn l? Italien will wirklich diese alten Kolonien entschädigen, sie müßte nach einem luxemburgischen Diplomaten mit l beginnen? Europa. Für einen französischen Beobachter, l? Italien müßte sich zweifellos auf seine eigenen Probleme konzentrieren und seine „Ställe“ d reinigen? Augias an l? instar Kalabriens und die Mafia. A l? Stunde wo l? Europa, das mit einer schwindelerregenden Inflation, mit einer Macht d konfrontiert wurde? beunruhigender Kauf schreit, daß die „Kisten leer sind“ und qu? es ist unmöglich d? die Gehälter und Smic zu erhöhen, „Zaunkönigen“ unter Kompensationsgedeck „vom Geld anzubieten malvenues“ ist ein Betrug, der wird die Listen d aufblasen lassen? Mitglieder an den Parteien l? Extrem gerad.
Man würde fast nur l vergessen? Deutschland am Tag nach den Weltkriegen wortwörtlich „rackettée“ von den Verbündeten. Noch aujourd? heute scheint das „normal“. Aber die Entschädigung Lybiens durch l? Italien ist, vielleicht eigentlich „skandalös“, weil die Verbrechen unter Vichy „entsetzlicher“ sind als jene von Benghazi oder von Sebha, vielleicht, weil der Schmerz n? ist und das Leiden vollkommen universell hiérarchisable, qu? Auschwitz n? ist Koufra, und etwa 130 Jahre Besiedlung in Algerien praktisch werden nichts mit den vier Nazismusjahren in Europa verglichen. Die Kompensationen, die die Kräfte „der freien Welt“ sich verliehen haben nach den weltweiten Metzgereien, um die wirtschaftliche Verspätung füllen zu können, die durch diese bewaffneten Konflikte verursacht wurde, sind „legitim“ und „natürlich“, während die Entschädigungen, die Lybien durch l gewährt wurden? Besetztes Italien, etwa zehnmal länger, ist „definitiv schäbig“. Vielleicht ist es eine Frage der Empfindlichkeit?
Gegenüber und gegen allen scheint Berlusconi beschlossen, zum Ende dieser Idee zu gehen, die im Widerspruch zum Gut-denkenden Einflußbereich steht, der in der Gemeinschaft am Risiko d vorherrscht? durch seine Ebenbürtigkeit ausgepeitscht zu werden. Sie sind zahlreich die afrikanischen Führungskräfte, die auf diesem Elan d ironisé? Humanismus und der Großzügigkeit l? Italien. Einige d? untereinander gingen jusqu? zu erklären, daß, wenn l? Italien versucht, „feste Grenzen“ zu kaufen, um coûte-que-coûte zu verhindern die „ausgehungert“ afrikanischen d? die „Krümel“ in Europa, IT essen zu gehen? s too late (c? ist schon zu spät). Die derzeitige Lage, die eine Resultante d ist? eine verpaßte Zusammenarbeit, von der man wird den Preis zahlen müssen. Was die Afrikaner betrifft hat diese Nachricht einen abgeschächten Empfang erhalten. Während einige dort l fanden? Hoffnung d? eine echte Anerkennung „der westlichen Fehler“, d? skeptisch es unterstrichen, daß dieses Geld nicht den Bevölkerungen trotz der gemachten Versprechen zugute kommen wird. In der Tat ist er praktisch klar qu? mit l? Undurchsichtigkeit des lybischen Regimes die italienische Kompensation n? gehen wird, dort, wo sie das am meisten gewartete ist. Und die drei Viertel von dieser werden nach Italien in einer „Diplomatenpost“ zurückgehen. C? dort ist das Drama l? Afrika.
Barack Obama l? so gut formuliertes a die beste Kompensation wie l? man kann einem Volk, das unter der größten Ungerechtigkeit gelitten hat, diesem n geben? ist, ihm Milliarden (von Dollar) zu schütten, sondern die Konstruktion der lebenswichtigen Strukturen an ihrer Entwicklung und an l zu begünstigen? Entfaltung der Bevölkerungen an l? instar der Straßen, der Schulen, der Krankenhäuser usw. Auf diese Weise intelligenter l? man erreicht es, zahlreiche Probleme zu lösen, indem man nur l vermeidet? angebotenes Geld dient nicht Interessen gegenteilig den lokalen Dringlichkeiten. Bis l? Italien in seinem historischen Vorgehen berücksichtigt diesen entscheidenden Punkt, Lybien lehnt sein Vergnügen nicht ab, das repentance zu erhalten „finanziell“ italienisch.
[1] durch diesen Vertrag gibt die Türkei l nach? Italien Cyrénaïque und Tripolitaine.
O repentance financeiro italiano
Automatically translated into Portuguese thanks to WorldLingo
L? anúncio fez l? efeito d? “uma bomba” nos meios políticos europeus, l? Itália do cavaliere Berlusconi s? prepararia a compensar a Líbia de Kadhafi para os excessos de l? época colonial. Um acordo é, de acordo com os fios do líder líbio, Saif Al Islão, em preparação e levaria sobre “gordas somas d? dinheiro”, “dos mil milhões” cedo transferidos “ao povo” líbio à maneira “reparar”. Uma decisão “historial” que não corre o risco de fazer mancha d? óleo “numa união” tétanisée e abasourdie por l? audácia italiana.
Os analistas europeus são todos os, Berlusconi está comboio d? abrir a caixa pandore e as consequências d? tal gesto arrisca d? ser desastroso. Desastre, a palavra é encontrados. Como a política colonisatrice e vampirisante de l? Itália, à l? imagem de todas as potências européias, em Líbia e por toda a parte noutro lugar. Desastre. Como a situação de pilhagem generalizada dos recursos naturais e as matérias primas. C? é certas as consequências serão desastrosas, mas aquilo depende de qual lado do Mar Mediterrâneo ele encontra-se, porque, da margem africana, l? continua-se ainda a sofrer “as consequências desastrosas” da colonização e a viver l? humilhação da compaixão internacional disfarçada em ajuda. Prometidos a partir de 2004 antes de d? ser varrido “pela esquerda” de Romano Prodi, será necessário esperar o seu regresso aos negócios em 2008 de modo que Berlusconi tencione, por último, dar à l? Itália l? oportunidade d? assumir a sua responsabilidade em frente de l? História. É claro que este acordo marca um novo momento decisivo nas relações entre l? A Itália e a Líbia, e deixa encarar qu? uma evolução nos espíritos s? opere, lenta, mas certamente.
C? está 1911 com l? annexion de Trípoli e a assinatura do tratado de Lausana [1] entre a Turquia e l? Itália em 1912 que começou a colonização italiana na Líbia. Terminar-se-á em 1943 com a tomada de Trípoli pelo Britânico Montgomery. Durante esta epopeia de terra africana, l? A Itália tornar-se-á culpados d? exacções graves para com as populações autóctones por uma repressão brutal e uma opressão sangrenta. O quadro comum todas as às potências colonisatrices, em suma. No entanto, apesar deeste episódio “difícil”, os dois países continuaram a manter relações privilegiadas. C? é Berlusconi que ele primeiro s? activou para fazer retornar sobre a cena internacional, uma Líbia pestiférée, bem antes de Tony Blair ou mais recentemente o presidente francês, Nicolas Sarkozy. Actor incontornável da região, a Líbia dirigida por um ditador cheio “rédemption”, de acordo com l? intelligentsia europeu, é um país estrategicamente capital graças à sua influência nos conflitos que abraçam os seus vizinhos (o Sudão, a Chade e até certo ponto o Níger). Extremamente de reservas petroleiras consideráveis que agitam convoitise estes em tempos de crise energética, o país de Kadhafi impõe aos Europeus a sua lei e empurra-o à l? fase do dragão chinês em reniement completo dos seus princípios humanistas como os direitos de l? homem e a dignidade humana. Este n? não é a França que desmentirá esta constatação amarga. Lorsqu? recebeu em grande bomba “o talhante líbio” esquecendo os milhares de Líbios fechados nas prisões do regime totalitariste ou simplesmente “assassinados”, os partidários da ruptura na África n? tiveram que as suas lágrimas para chorar.
Então Berlusconi também pode-lhe cometer l? “irreparável” assinando este acordo, ele n? esqueça que a Líbia fornece 25% do petróleo e 33% do gás consumidos na Itália. E pode garantir à l? Itália um acesso privilegiado aos recursos naturais da Líbia, guardar um número de portas abertas no caso de golpes duros económicos e políticos, c? é “um bonito” negócio. Além disso, este acordo permitiria “fundamentar” a Líbia melhor a lutar contra l? imigração clandestina, por exemplo, aceitando que equipas mistas italianas e líbias patrulham regularmente no porto de Trípoli, ponto de partida destes barcos que vêm s? encalhar sobre as costas italianas. Tal acordo n? é basicamente qu? uma manifestação, uma além disso, deste conceito “divinisé” que l? designa-se por “Realpolitik”, o realismo político l? emporte doravante sobre todas as outras considerações. Sobretudo qu? não faz bom “zangar” o líder líbio, os Italianos recordam-se ainda da brutalidade do confisco dos bens dos cidadãos italianos em 1970 pelo jovem Kadhafi instalado ao poder um ano mais cedo. Os Europeus têm em memória l? atentado Lockerbie, “dos reféns” búlgaros e esta crise diplomática entre a Suíça e a Líbia d? há alguns dias em que Berna s? é visto cortar “os alimentos” por Trípoli. Kadhafi n? é homem a deixar-se fazer, como a maior parte despotes, é também demagogo e imprevisível apenas perigoso.
Deplorável precedente por conseguinte, a próxima compensação italiana à Líbia fará como ele dito em direito “jurisprudência” e l? pode-se já antecipar sobre a déferlante médiaticopolítica que este acordo suscitará. L? A Itália não apresenta “desculpas”, faz melhor, ela paga “em mil milhões” para “sangrentos non-sens” das quais ela s? é tornado culpado.
Na Europa, as reacções não se fez de esperar. Numerosas vozes criaram-se para falar “racket” à l? excolonisateur, e d? outro fazer “a grande” pergunta: quem compensará para “a colonização multicultural” vinda d? noutro lugar que súbito l? Europa aujourd? hoje? Um jovem Espanhol s? offusque e s? interroga sobre esta nova “loucura” berlusconienne, l? A Espanha deverá também exigir dos Árabes uma compensação financeira por ter ocupado o país durante 300 anos. E que dizer da colonização Romanos que, antes e após de Jésus Cristo, reinaram sobre l? Europa, com um pequeno bónus para Alésia, quando à compensação? No que respeita l? A Espanha, dos espíritos mais retors dirá qu? deveria talvez agradecer Tarik Ibn Ziyad de l? ter saído de l? “ignorância” e “do caos” lá em importante l? arte e a ciência (pensamento conceptual, cartografia, matemáticas). Assim de acordo com uma similar lógica, poderia-se dizer-se qu? seria necessário que qualquer “colonisés” param ter-se pena de, de pedir perdão e d? esperar compensações parce qu? não seriam muito sem esta “salvadores” colonização. O Gaulle estaria sem Jules César e as suas estradas, as suas cidades, os seus aquedutos, o seu código civil, etc. sombria uma aldeia perdida em l? imensidade da sua “brutalidade”. Obrigado por conseguinte os Romanos (ainda eles) d? ter trazido “a civilização” Gaulois. A Líbia deveria portanto agradecer os Italianos antigos e novos, os Gregos, Phéniciens, os Venezianos para os séculos de servidão. Os Pretos agradecer os Ocidentais para o tráfico escravo e a colonização, mas também os Árabes e a Oriental para l? escravidão. O Tutsi cumprimentar Hutu para o genocídio. Pretos os d? África do Sul alugar os benefícios de l? Apartheid. Os Gregos e o Médio Oriente deveriam tornar homenagem à l? Império ottoman. Os Palestinos deveriam à sua volta pedir reparar, mas à que? Aos Romanos que invadiram a Palestina? Aos Árabes que s? são instalados lá? Aos Turcos? Aos Ingleses? E “aos Israelianos” que retornaram? Estes que retornam sobre “a terra prometida” após séculos diaspora e d? errance, deveriam exigir uma remuneração aos Palestinos que colonisé durante 2000 anos a sua “terra” antes de d? ser forçados restituir-o em 1948? Os Palestinos devem pagar durante 1.500 anos o preço deeste “aluguer”, sem estar a esquecer os interesses? C? é por conseguinte evidente para uma grande parte de l? opinião europeia, “a culpabilidade” ocidental é miseráveis. Se l? A Itália quer realmente compensar estas antigas colónias, deveria de acordo com um diplomata luxemburguês começar por l? Europa. Para um observador francês, l? A Itália deveria inclinar-se sobre os seus próprios problemas e sem dúvida limpar as suas “cavalariças” d? Augias à l? fase da Calábria e a máfia. A l? hora em que l? Europa, confrontada com uma inflação vertigineuse, um poder d? compra preocupante, grita que “as caixas estão vazias”, e qu? é impossível d? aumentar os salários e o Smic, oferecer “do pognon roitelets” sob talher “de compensações malvenues” é uma fraude que fará inflar as listas d? membros aos partidos de l? extremo direito.
Esqueceria-se quase único l? A Alemanha ao dia seguinte das guerras mundiais literalmente “rackettée” pelos Aliados. Ainda aujourd? hoje aquilo parece “normal”. Mas a compensação da Líbia por l? A Itália é correcta “scandaleux”, talvez porque os crimes sob Vichy são mais “horrívels” que os de Benghazi ou Sebha, talvez porque a dor n? é perfeitamente universal e o sofrimento hiérarchisable, qu? Auschwitz n? não é Koufra e alguns 130 anos de colonização na Argélia praticamente nada não é comparado com os quatro anos de nazismo na Europa. As compensações que concederam-se as potências “do mundo livre” após os talhos mundiais, a fim de poder preencher o atraso económico causado por estes conflitos armados, são “legítimas” e “naturais”, enquanto que as indemnizações atribuídas à Líbia por l? A Itália, ocupada quase dez vezes mais muito tempo, são definitivamente “miserável”. Talvez é uma pergunta da sensibilidade?
Para com e contra todos, Berlusconi parece decidido ir à extremidade desta ideia, contrária ao movimento que bem-pensa que prevalece na Comunidade, ao risco d? fustigé pelas suas paridades. São numerosos os líderes africanos que ironisé sobre este impulso d? humanismo e de generosidade de l? Itália. Certos d? entre si foram jusqu? a declarar que se l? A Itália procura comprar “fronteiras sólidas” para impedir coûte-que-coûte “affamés” africanos os d? ir comer “as migalhas” na Europa? s too late (c? está demasiado atrasado já). A situação actual uma resultante d? uma cooperação errada da qual será necessário pagar o preço. Quanto aos Africanos, esta notícia recebeu um acolhimento mitigado. Enquanto havia l? esperança d? um reconhecimento verdadeiro “das faltas” ocidentais, d? outro céptico sublinhavam que este dinheiro não beneficiará às populações apesar das promessas feitas. Com efeito, é praticamente claro qu? com l? opacidade do regime líbio, a compensação italiana n? não irá onde é esperado. E os três quartos de esta voltarão na Itália “em malas diplomáticas”. C? está lá o drama de l? África.
Barack Obama l? a assim formulado bem, a melhor compensação que l? possa-se dar um povo que sofreu mais maiores de injustiças, este n? não é pagar-lhe mil milhões (de dólares), mas favorecer a construção das estruturas vitais ao seu desenvolvimento e à l? épanouissement das populações, à l? fase das estradas, as escolas, os hospitais, etc. Desta maneira mais inteligente l? chega-se a resolver numerosos problemas evitando ao mesmo tempo único l? dinheiro oferecido não sirva à interesses contrário às urgências locais. Esperando único l? A Itália na sua diligência histórica tenha em conta deste ponto crucial, a Líbia boude o seu prazer de receber o repentance “financeira” italiana.
[1] por este tratado, a Turquia rende à l? Itália Cyrénaïque e Tripolitaine.
Automatically translated into Portuguese thanks to WorldLingo
L? anúncio fez l? efeito d? “uma bomba” nos meios políticos europeus, l? Itália do cavaliere Berlusconi s? prepararia a compensar a Líbia de Kadhafi para os excessos de l? época colonial. Um acordo é, de acordo com os fios do líder líbio, Saif Al Islão, em preparação e levaria sobre “gordas somas d? dinheiro”, “dos mil milhões” cedo transferidos “ao povo” líbio à maneira “reparar”. Uma decisão “historial” que não corre o risco de fazer mancha d? óleo “numa união” tétanisée e abasourdie por l? audácia italiana.
Os analistas europeus são todos os, Berlusconi está comboio d? abrir a caixa pandore e as consequências d? tal gesto arrisca d? ser desastroso. Desastre, a palavra é encontrados. Como a política colonisatrice e vampirisante de l? Itália, à l? imagem de todas as potências européias, em Líbia e por toda a parte noutro lugar. Desastre. Como a situação de pilhagem generalizada dos recursos naturais e as matérias primas. C? é certas as consequências serão desastrosas, mas aquilo depende de qual lado do Mar Mediterrâneo ele encontra-se, porque, da margem africana, l? continua-se ainda a sofrer “as consequências desastrosas” da colonização e a viver l? humilhação da compaixão internacional disfarçada em ajuda. Prometidos a partir de 2004 antes de d? ser varrido “pela esquerda” de Romano Prodi, será necessário esperar o seu regresso aos negócios em 2008 de modo que Berlusconi tencione, por último, dar à l? Itália l? oportunidade d? assumir a sua responsabilidade em frente de l? História. É claro que este acordo marca um novo momento decisivo nas relações entre l? A Itália e a Líbia, e deixa encarar qu? uma evolução nos espíritos s? opere, lenta, mas certamente.
C? está 1911 com l? annexion de Trípoli e a assinatura do tratado de Lausana [1] entre a Turquia e l? Itália em 1912 que começou a colonização italiana na Líbia. Terminar-se-á em 1943 com a tomada de Trípoli pelo Britânico Montgomery. Durante esta epopeia de terra africana, l? A Itália tornar-se-á culpados d? exacções graves para com as populações autóctones por uma repressão brutal e uma opressão sangrenta. O quadro comum todas as às potências colonisatrices, em suma. No entanto, apesar deeste episódio “difícil”, os dois países continuaram a manter relações privilegiadas. C? é Berlusconi que ele primeiro s? activou para fazer retornar sobre a cena internacional, uma Líbia pestiférée, bem antes de Tony Blair ou mais recentemente o presidente francês, Nicolas Sarkozy. Actor incontornável da região, a Líbia dirigida por um ditador cheio “rédemption”, de acordo com l? intelligentsia europeu, é um país estrategicamente capital graças à sua influência nos conflitos que abraçam os seus vizinhos (o Sudão, a Chade e até certo ponto o Níger). Extremamente de reservas petroleiras consideráveis que agitam convoitise estes em tempos de crise energética, o país de Kadhafi impõe aos Europeus a sua lei e empurra-o à l? fase do dragão chinês em reniement completo dos seus princípios humanistas como os direitos de l? homem e a dignidade humana. Este n? não é a França que desmentirá esta constatação amarga. Lorsqu? recebeu em grande bomba “o talhante líbio” esquecendo os milhares de Líbios fechados nas prisões do regime totalitariste ou simplesmente “assassinados”, os partidários da ruptura na África n? tiveram que as suas lágrimas para chorar.
Então Berlusconi também pode-lhe cometer l? “irreparável” assinando este acordo, ele n? esqueça que a Líbia fornece 25% do petróleo e 33% do gás consumidos na Itália. E pode garantir à l? Itália um acesso privilegiado aos recursos naturais da Líbia, guardar um número de portas abertas no caso de golpes duros económicos e políticos, c? é “um bonito” negócio. Além disso, este acordo permitiria “fundamentar” a Líbia melhor a lutar contra l? imigração clandestina, por exemplo, aceitando que equipas mistas italianas e líbias patrulham regularmente no porto de Trípoli, ponto de partida destes barcos que vêm s? encalhar sobre as costas italianas. Tal acordo n? é basicamente qu? uma manifestação, uma além disso, deste conceito “divinisé” que l? designa-se por “Realpolitik”, o realismo político l? emporte doravante sobre todas as outras considerações. Sobretudo qu? não faz bom “zangar” o líder líbio, os Italianos recordam-se ainda da brutalidade do confisco dos bens dos cidadãos italianos em 1970 pelo jovem Kadhafi instalado ao poder um ano mais cedo. Os Europeus têm em memória l? atentado Lockerbie, “dos reféns” búlgaros e esta crise diplomática entre a Suíça e a Líbia d? há alguns dias em que Berna s? é visto cortar “os alimentos” por Trípoli. Kadhafi n? é homem a deixar-se fazer, como a maior parte despotes, é também demagogo e imprevisível apenas perigoso.
Deplorável precedente por conseguinte, a próxima compensação italiana à Líbia fará como ele dito em direito “jurisprudência” e l? pode-se já antecipar sobre a déferlante médiaticopolítica que este acordo suscitará. L? A Itália não apresenta “desculpas”, faz melhor, ela paga “em mil milhões” para “sangrentos non-sens” das quais ela s? é tornado culpado.
Na Europa, as reacções não se fez de esperar. Numerosas vozes criaram-se para falar “racket” à l? excolonisateur, e d? outro fazer “a grande” pergunta: quem compensará para “a colonização multicultural” vinda d? noutro lugar que súbito l? Europa aujourd? hoje? Um jovem Espanhol s? offusque e s? interroga sobre esta nova “loucura” berlusconienne, l? A Espanha deverá também exigir dos Árabes uma compensação financeira por ter ocupado o país durante 300 anos. E que dizer da colonização Romanos que, antes e após de Jésus Cristo, reinaram sobre l? Europa, com um pequeno bónus para Alésia, quando à compensação? No que respeita l? A Espanha, dos espíritos mais retors dirá qu? deveria talvez agradecer Tarik Ibn Ziyad de l? ter saído de l? “ignorância” e “do caos” lá em importante l? arte e a ciência (pensamento conceptual, cartografia, matemáticas). Assim de acordo com uma similar lógica, poderia-se dizer-se qu? seria necessário que qualquer “colonisés” param ter-se pena de, de pedir perdão e d? esperar compensações parce qu? não seriam muito sem esta “salvadores” colonização. O Gaulle estaria sem Jules César e as suas estradas, as suas cidades, os seus aquedutos, o seu código civil, etc. sombria uma aldeia perdida em l? imensidade da sua “brutalidade”. Obrigado por conseguinte os Romanos (ainda eles) d? ter trazido “a civilização” Gaulois. A Líbia deveria portanto agradecer os Italianos antigos e novos, os Gregos, Phéniciens, os Venezianos para os séculos de servidão. Os Pretos agradecer os Ocidentais para o tráfico escravo e a colonização, mas também os Árabes e a Oriental para l? escravidão. O Tutsi cumprimentar Hutu para o genocídio. Pretos os d? África do Sul alugar os benefícios de l? Apartheid. Os Gregos e o Médio Oriente deveriam tornar homenagem à l? Império ottoman. Os Palestinos deveriam à sua volta pedir reparar, mas à que? Aos Romanos que invadiram a Palestina? Aos Árabes que s? são instalados lá? Aos Turcos? Aos Ingleses? E “aos Israelianos” que retornaram? Estes que retornam sobre “a terra prometida” após séculos diaspora e d? errance, deveriam exigir uma remuneração aos Palestinos que colonisé durante 2000 anos a sua “terra” antes de d? ser forçados restituir-o em 1948? Os Palestinos devem pagar durante 1.500 anos o preço deeste “aluguer”, sem estar a esquecer os interesses? C? é por conseguinte evidente para uma grande parte de l? opinião europeia, “a culpabilidade” ocidental é miseráveis. Se l? A Itália quer realmente compensar estas antigas colónias, deveria de acordo com um diplomata luxemburguês começar por l? Europa. Para um observador francês, l? A Itália deveria inclinar-se sobre os seus próprios problemas e sem dúvida limpar as suas “cavalariças” d? Augias à l? fase da Calábria e a máfia. A l? hora em que l? Europa, confrontada com uma inflação vertigineuse, um poder d? compra preocupante, grita que “as caixas estão vazias”, e qu? é impossível d? aumentar os salários e o Smic, oferecer “do pognon roitelets” sob talher “de compensações malvenues” é uma fraude que fará inflar as listas d? membros aos partidos de l? extremo direito.
Esqueceria-se quase único l? A Alemanha ao dia seguinte das guerras mundiais literalmente “rackettée” pelos Aliados. Ainda aujourd? hoje aquilo parece “normal”. Mas a compensação da Líbia por l? A Itália é correcta “scandaleux”, talvez porque os crimes sob Vichy são mais “horrívels” que os de Benghazi ou Sebha, talvez porque a dor n? é perfeitamente universal e o sofrimento hiérarchisable, qu? Auschwitz n? não é Koufra e alguns 130 anos de colonização na Argélia praticamente nada não é comparado com os quatro anos de nazismo na Europa. As compensações que concederam-se as potências “do mundo livre” após os talhos mundiais, a fim de poder preencher o atraso económico causado por estes conflitos armados, são “legítimas” e “naturais”, enquanto que as indemnizações atribuídas à Líbia por l? A Itália, ocupada quase dez vezes mais muito tempo, são definitivamente “miserável”. Talvez é uma pergunta da sensibilidade?
Para com e contra todos, Berlusconi parece decidido ir à extremidade desta ideia, contrária ao movimento que bem-pensa que prevalece na Comunidade, ao risco d? fustigé pelas suas paridades. São numerosos os líderes africanos que ironisé sobre este impulso d? humanismo e de generosidade de l? Itália. Certos d? entre si foram jusqu? a declarar que se l? A Itália procura comprar “fronteiras sólidas” para impedir coûte-que-coûte “affamés” africanos os d? ir comer “as migalhas” na Europa? s too late (c? está demasiado atrasado já). A situação actual uma resultante d? uma cooperação errada da qual será necessário pagar o preço. Quanto aos Africanos, esta notícia recebeu um acolhimento mitigado. Enquanto havia l? esperança d? um reconhecimento verdadeiro “das faltas” ocidentais, d? outro céptico sublinhavam que este dinheiro não beneficiará às populações apesar das promessas feitas. Com efeito, é praticamente claro qu? com l? opacidade do regime líbio, a compensação italiana n? não irá onde é esperado. E os três quartos de esta voltarão na Itália “em malas diplomáticas”. C? está lá o drama de l? África.
Barack Obama l? a assim formulado bem, a melhor compensação que l? possa-se dar um povo que sofreu mais maiores de injustiças, este n? não é pagar-lhe mil milhões (de dólares), mas favorecer a construção das estruturas vitais ao seu desenvolvimento e à l? épanouissement das populações, à l? fase das estradas, as escolas, os hospitais, etc. Desta maneira mais inteligente l? chega-se a resolver numerosos problemas evitando ao mesmo tempo único l? dinheiro oferecido não sirva à interesses contrário às urgências locais. Esperando único l? A Itália na sua diligência histórica tenha em conta deste ponto crucial, a Líbia boude o seu prazer de receber o repentance “financeira” italiana.
[1] por este tratado, a Turquia rende à l? Itália Cyrénaïque e Tripolitaine.
The Italian financial repentance
Automatically translated into English thanks to WorldLingo
L? announces made L? effect D? a “bomb” in European political circles, L? Italy of the cavaliere Berlusconi S? would prepare to compensate Libya for Kadhafi for excesses of L? colonial time. Is an agreement, according to son's of the Libyan leader, Saif Al Islam, in preparation and would relate to “large sums D? money”, of the “billion” transferred soon with “Libyan people the” as “repairs”. A “historical” decision which isn't likely to make spot D? oils in a “union” tetanized and deafened by L? Italian audacity.
Are the European analysts all unanimous, Berlusconi is in the train D? to open the Pandora's box and the consequences D? do such a gesture risk D? to be disastrous. Disaster, the word is found. Like the colonizing policy and vampirisante of L? Italy, with L? image of all the European powers, in Libya and everywhere else. Disaster. Like the situation of plundering generalized of the natural resources and raw materials. C? is certain the consequences will be disastrous, but that depends on which side of the Mediterranean one is, because, of African bank, L? one still continues to undergo the “disastrous consequences” of colonization and with living L? humiliation of the international compassion disguised in assistance. Promised as of 2004 before D? to be swept by the “left” of Romano Prodi, it will be necessary to await its return to the business in 2008 so that Berlusconi considers, finally, to give to L? Italy L? opportunity D? to assume its responsibility vis-a-vis L? History. It is clear that this agreement marks a new turning in the relations between L? Does Italy and Libya, and let consider qu? an evolution in the spirits S? operate, slowly, but surely.
C? is in 1911 with L? annexation of Tripoli and the signature of the treaty of Lausanne [1] between Turkey and L? Italy in 1912 which Italian colonization in Libya began. It will finish in 1943 with the catch of Tripoli by the Montgomery British. During this epopee out of African ground, L? Will Italy go guilty D? serious exactions towards the populations autochtones by a brutal repression and a bloody oppression. The table common to all the colonizing powers, all in all. However, in spite of this “difficult” episode, the two countries continued to maintain the privileged bonds. C? is Berlusconi who it first S? activated to make return on the international scene, Libya pestiférée, well before the French Tony Blair or more recently president, Nicolas Sarkozy. Actor impossible to circumvent of the area, Libya directed by a dictator in full “redemption”, according to L? European intelligentsia, is a strategically capital country thanks to its influence in the conflicts which set ablaze its neighbors (Sudan, Chad and to a certain extent Niger). Extremely of considerable oil reserves which poke covetousness in these times of energy crisis, the country of Kadhafi imposes to Europeans his law and push them with L? instar of the Chinese dragon in the complete disavowal their humanistic principles such as the rights of L? man and human dignity. This N? is not France which will contradict this bitter observation. Lorsqu? it accepted in large pump the “Libyan butcher” by forgetting the thousands of Libyans locked up in the prisons of the mode totalitarist or simply “assassinated”, the partisans of the rupture in Africa N? had that their tears to cry.
Then can Berlusconi also make L to him? “irrevocable” by signing this agreement, it N? do not forget that Libya provides 25% of oil and 33% of gases consumed in Italy. And it can guarantee to L? Italy an access privileged to the natural resources of Libya, to keep a number of open doors in the event of economic and political hard blows, C? is “a beautiful” business. Moreover, this agreement would make it possible “to justify” Libya with better fighting against L? clandestine immigration, for example, by accepting that Italian and Libyan mixed teams do patrol regularly in the wearing of Tripoli, starting point of these boats which come S? to fail on the Italian coasts. Such an agreement N? is at bottom qu? a demonstration, one moreover, this “divinized” concept that L? one indicates by “Realpolitik”, political realism L? carry from now on on all the other considerations. Especially qu? it is not good “to annoy” the Libyan leader, the Italians still remember the brutality of the confiscation of the goods of the Italian nationals in 1970 by the Kadhafi young person installed with the capacity one year earlier. Do Europeans have in memory L? does attack of Lockerbie, the Bulgarian “hostages” and this diplomatic crisis enter Switzerland and Libya D? a few days ago when Bern S? is seen cutting the “food” by Tripoli. Kadhafi N? is not man to let itself make, like the majority of the despots, it is as demagogue and unforeseeable as dangerous.
Annoying precedent thus, the next Italian compensation for Libya will make like one says it into right “jurisprudence” and L? one can already pre-empt the beachcomber médiatico-policy which this agreement will cause. L? Doesn't Italy present “excuses”, it does better, it pays of “billion” for the “bloody nonsenses” of which it S? is made guilty.
In Europe, the reactions were not made wait. Many voices rose to speak about “racket” with L? ex-colonizer, and D? others to put “the great” question: who will compensate for “multicultural colonization” arrival D? elsewhere what undergoes L? Europe aujourd? today? A young Spaniard S? offusque and S? questions on this new “madness” berlusconienne, L? Spain will have to also require Arabs a financial compensation to have occupied the country during 300 years. And what to say colonization of the Romans who, before and after Jesus-Christ, reigned on L? Europe, with a small no-claims bonus for Alésia, with when the compensation? Concerning L? Will Spain, of the spirits more twisted say qu? it should perhaps thank Tarik Ibn Ziyad for L? to have left L? “ignorance” and of “chaos” in y important L? art and science (thought conceptual, cartography, mathematics). Thus according to a similar logic, one could say qu? would be needed that all “colonized” stops complaining, to ask forgiveness and D? to await compensations parce qu? they would not be large-thing without this “saving” colonization. Gaulle would be without Jules César and his roads, his cities, his aqueducts, his civil code, etc a dark village lost in L? vastness of its “brutality”. Thank you thus Romans (still them) D? to have brought “civilization” to the Gallic one. Libya should consequently thank the old and new Italians, the Greeks, Phéniciens, the Venetian ones for the centuries of constraint. Blacks to thank the Westerners for the draft négrière and colonization, but also the Arabs and the Eastern ones for L? slavery. Tutsi to greet the Hutu for the genocide. The Blacks D? South Africa to rent the benefits of L? apartheid. Should the Greeks and the Middle East pay homage to L? Worsen Othoman. Should the Palestinians in their turn ask for repair, but with which? With the Romans who invaded Palestine? With the Arabs who S? are y installed? With the Turks? With the English? And with the “Israelis” who returned? The latter ghost on the “promised ground” afterwards of the centuries of diaspora and D? should wander, require a remuneration with the Palestinians who colonized during 2000 years their “ground” before D? to be forced to restore it in 1948? Do the Palestinians have to pay during 1.500 years the price of this “hiring”, without forgetting the interests? C? is thus obvious for most of L? European opinion, the Western “culpability” is poor. If L? Does Italy want to really compensate these old colonies, it should according to a Luxembourg diplomat start with L? Europe. For a French observer, L? Should Italy undoubtedly concentrate itself on its own problems and clean its “stables” D? Augias with L? instar of Calabria and the Maffia. With L? hour when L? Europe, confronted with a vertiginous inflation, a capacity D? does alarming purchase, shout that the “cases are empty”, and qu? it is impossible D? to increase is the wages and Smic, to offer “dough to kinglets” under cover of “compensations malvenues” a swindle which will make inflate the lists D? members with the parties of L? extreme right-hand side.
It would be forgotten almost that L? Germany the shortly after the world wars “was literally rackettée” by the Allies. Still aujourd? today that appears “normal”. But the compensation for Libya by L? Italy “scandalous” east properly, perhaps because the crimes under Vichy are more “horrible” that those of Benghazi or Sebha, perhaps because pain N? is not universal and the suffering perfectly hiérarchisable, qu? Auschwitz N? is not Koufra and some 130 years of colonization in Algeria anything are not practically compared with the four years of Nazism in Europe. The compensations that were granted the powers of the “free world” after world butcheries, in order to be able to fill the economic delay caused by these wars, are “legitimate” and “natural”, whereas the compensations granted to Libya by L? Italy, occupied nearly ten times longer, is definitively “poor”. Perhaps is this a question of sensitivity?
Towards and counters all, Berlusconi seems decided to go at the end of this idea, opposite with the mobility right-thinking person which prevails in the Community, with the risk D? to be fustigated by its pars. They are numerous the African leaders who were ironical about this dash D? humanism and of generosity of L? Italy. Certain D? between them went jusqu? to declare that if L? Do Italy seek to buy “solid boundaries” to prevent cost-that-costs “famished” African D? to go to eat the “crumbs” in Europe, it? S too late (C? is already too late). The current situation being a resultant D? a missed co-operation of which the price will have to be paid. As for the Africans, this new received a mitigated reception. While some found L there? hope D? a true recognition of the Western “faults”, D? others more skeptics stressed that this money will not profit with the populations in spite of the made promises. Indeed, it is practically clear qu? with L? opacity of the Libyan mode, Italian compensation N? will not go where it is awaited. And the three quarters of this one will turn over to Italy in “diplomatic bags”. C? is the drama of L there? Africa.
Barack Obama L? formulated so well, the best compensation than L? one can give to people which suffered from the greatest injustices, this N? is not to pour billion to him (dollars), but to support the construction of the vital structures to its development and L? blooming of the populations, with L? instar of the roads, the schools, the hospitals, etc In this more intelligent way L? one manages to solve many problems while preventing that L? money offered serf to interests opposite with the local urgencies. While waiting for that L? Italy in its historical step takes account of this crucial point, Libya is not sulky its pleasure of receiving the “financial” repentance Italian.
--------------------------------------------------------------------------------
[1] By this treaty, Turkey yields to L? Italy Cyrénaïque and Tripolitaine.
Automatically translated into English thanks to WorldLingo
L? announces made L? effect D? a “bomb” in European political circles, L? Italy of the cavaliere Berlusconi S? would prepare to compensate Libya for Kadhafi for excesses of L? colonial time. Is an agreement, according to son's of the Libyan leader, Saif Al Islam, in preparation and would relate to “large sums D? money”, of the “billion” transferred soon with “Libyan people the” as “repairs”. A “historical” decision which isn't likely to make spot D? oils in a “union” tetanized and deafened by L? Italian audacity.
Are the European analysts all unanimous, Berlusconi is in the train D? to open the Pandora's box and the consequences D? do such a gesture risk D? to be disastrous. Disaster, the word is found. Like the colonizing policy and vampirisante of L? Italy, with L? image of all the European powers, in Libya and everywhere else. Disaster. Like the situation of plundering generalized of the natural resources and raw materials. C? is certain the consequences will be disastrous, but that depends on which side of the Mediterranean one is, because, of African bank, L? one still continues to undergo the “disastrous consequences” of colonization and with living L? humiliation of the international compassion disguised in assistance. Promised as of 2004 before D? to be swept by the “left” of Romano Prodi, it will be necessary to await its return to the business in 2008 so that Berlusconi considers, finally, to give to L? Italy L? opportunity D? to assume its responsibility vis-a-vis L? History. It is clear that this agreement marks a new turning in the relations between L? Does Italy and Libya, and let consider qu? an evolution in the spirits S? operate, slowly, but surely.
C? is in 1911 with L? annexation of Tripoli and the signature of the treaty of Lausanne [1] between Turkey and L? Italy in 1912 which Italian colonization in Libya began. It will finish in 1943 with the catch of Tripoli by the Montgomery British. During this epopee out of African ground, L? Will Italy go guilty D? serious exactions towards the populations autochtones by a brutal repression and a bloody oppression. The table common to all the colonizing powers, all in all. However, in spite of this “difficult” episode, the two countries continued to maintain the privileged bonds. C? is Berlusconi who it first S? activated to make return on the international scene, Libya pestiférée, well before the French Tony Blair or more recently president, Nicolas Sarkozy. Actor impossible to circumvent of the area, Libya directed by a dictator in full “redemption”, according to L? European intelligentsia, is a strategically capital country thanks to its influence in the conflicts which set ablaze its neighbors (Sudan, Chad and to a certain extent Niger). Extremely of considerable oil reserves which poke covetousness in these times of energy crisis, the country of Kadhafi imposes to Europeans his law and push them with L? instar of the Chinese dragon in the complete disavowal their humanistic principles such as the rights of L? man and human dignity. This N? is not France which will contradict this bitter observation. Lorsqu? it accepted in large pump the “Libyan butcher” by forgetting the thousands of Libyans locked up in the prisons of the mode totalitarist or simply “assassinated”, the partisans of the rupture in Africa N? had that their tears to cry.
Then can Berlusconi also make L to him? “irrevocable” by signing this agreement, it N? do not forget that Libya provides 25% of oil and 33% of gases consumed in Italy. And it can guarantee to L? Italy an access privileged to the natural resources of Libya, to keep a number of open doors in the event of economic and political hard blows, C? is “a beautiful” business. Moreover, this agreement would make it possible “to justify” Libya with better fighting against L? clandestine immigration, for example, by accepting that Italian and Libyan mixed teams do patrol regularly in the wearing of Tripoli, starting point of these boats which come S? to fail on the Italian coasts. Such an agreement N? is at bottom qu? a demonstration, one moreover, this “divinized” concept that L? one indicates by “Realpolitik”, political realism L? carry from now on on all the other considerations. Especially qu? it is not good “to annoy” the Libyan leader, the Italians still remember the brutality of the confiscation of the goods of the Italian nationals in 1970 by the Kadhafi young person installed with the capacity one year earlier. Do Europeans have in memory L? does attack of Lockerbie, the Bulgarian “hostages” and this diplomatic crisis enter Switzerland and Libya D? a few days ago when Bern S? is seen cutting the “food” by Tripoli. Kadhafi N? is not man to let itself make, like the majority of the despots, it is as demagogue and unforeseeable as dangerous.
Annoying precedent thus, the next Italian compensation for Libya will make like one says it into right “jurisprudence” and L? one can already pre-empt the beachcomber médiatico-policy which this agreement will cause. L? Doesn't Italy present “excuses”, it does better, it pays of “billion” for the “bloody nonsenses” of which it S? is made guilty.
In Europe, the reactions were not made wait. Many voices rose to speak about “racket” with L? ex-colonizer, and D? others to put “the great” question: who will compensate for “multicultural colonization” arrival D? elsewhere what undergoes L? Europe aujourd? today? A young Spaniard S? offusque and S? questions on this new “madness” berlusconienne, L? Spain will have to also require Arabs a financial compensation to have occupied the country during 300 years. And what to say colonization of the Romans who, before and after Jesus-Christ, reigned on L? Europe, with a small no-claims bonus for Alésia, with when the compensation? Concerning L? Will Spain, of the spirits more twisted say qu? it should perhaps thank Tarik Ibn Ziyad for L? to have left L? “ignorance” and of “chaos” in y important L? art and science (thought conceptual, cartography, mathematics). Thus according to a similar logic, one could say qu? would be needed that all “colonized” stops complaining, to ask forgiveness and D? to await compensations parce qu? they would not be large-thing without this “saving” colonization. Gaulle would be without Jules César and his roads, his cities, his aqueducts, his civil code, etc a dark village lost in L? vastness of its “brutality”. Thank you thus Romans (still them) D? to have brought “civilization” to the Gallic one. Libya should consequently thank the old and new Italians, the Greeks, Phéniciens, the Venetian ones for the centuries of constraint. Blacks to thank the Westerners for the draft négrière and colonization, but also the Arabs and the Eastern ones for L? slavery. Tutsi to greet the Hutu for the genocide. The Blacks D? South Africa to rent the benefits of L? apartheid. Should the Greeks and the Middle East pay homage to L? Worsen Othoman. Should the Palestinians in their turn ask for repair, but with which? With the Romans who invaded Palestine? With the Arabs who S? are y installed? With the Turks? With the English? And with the “Israelis” who returned? The latter ghost on the “promised ground” afterwards of the centuries of diaspora and D? should wander, require a remuneration with the Palestinians who colonized during 2000 years their “ground” before D? to be forced to restore it in 1948? Do the Palestinians have to pay during 1.500 years the price of this “hiring”, without forgetting the interests? C? is thus obvious for most of L? European opinion, the Western “culpability” is poor. If L? Does Italy want to really compensate these old colonies, it should according to a Luxembourg diplomat start with L? Europe. For a French observer, L? Should Italy undoubtedly concentrate itself on its own problems and clean its “stables” D? Augias with L? instar of Calabria and the Maffia. With L? hour when L? Europe, confronted with a vertiginous inflation, a capacity D? does alarming purchase, shout that the “cases are empty”, and qu? it is impossible D? to increase is the wages and Smic, to offer “dough to kinglets” under cover of “compensations malvenues” a swindle which will make inflate the lists D? members with the parties of L? extreme right-hand side.
It would be forgotten almost that L? Germany the shortly after the world wars “was literally rackettée” by the Allies. Still aujourd? today that appears “normal”. But the compensation for Libya by L? Italy “scandalous” east properly, perhaps because the crimes under Vichy are more “horrible” that those of Benghazi or Sebha, perhaps because pain N? is not universal and the suffering perfectly hiérarchisable, qu? Auschwitz N? is not Koufra and some 130 years of colonization in Algeria anything are not practically compared with the four years of Nazism in Europe. The compensations that were granted the powers of the “free world” after world butcheries, in order to be able to fill the economic delay caused by these wars, are “legitimate” and “natural”, whereas the compensations granted to Libya by L? Italy, occupied nearly ten times longer, is definitively “poor”. Perhaps is this a question of sensitivity?
Towards and counters all, Berlusconi seems decided to go at the end of this idea, opposite with the mobility right-thinking person which prevails in the Community, with the risk D? to be fustigated by its pars. They are numerous the African leaders who were ironical about this dash D? humanism and of generosity of L? Italy. Certain D? between them went jusqu? to declare that if L? Do Italy seek to buy “solid boundaries” to prevent cost-that-costs “famished” African D? to go to eat the “crumbs” in Europe, it? S too late (C? is already too late). The current situation being a resultant D? a missed co-operation of which the price will have to be paid. As for the Africans, this new received a mitigated reception. While some found L there? hope D? a true recognition of the Western “faults”, D? others more skeptics stressed that this money will not profit with the populations in spite of the made promises. Indeed, it is practically clear qu? with L? opacity of the Libyan mode, Italian compensation N? will not go where it is awaited. And the three quarters of this one will turn over to Italy in “diplomatic bags”. C? is the drama of L there? Africa.
Barack Obama L? formulated so well, the best compensation than L? one can give to people which suffered from the greatest injustices, this N? is not to pour billion to him (dollars), but to support the construction of the vital structures to its development and L? blooming of the populations, with L? instar of the roads, the schools, the hospitals, etc In this more intelligent way L? one manages to solve many problems while preventing that L? money offered serf to interests opposite with the local urgencies. While waiting for that L? Italy in its historical step takes account of this crucial point, Libya is not sulky its pleasure of receiving the “financial” repentance Italian.
--------------------------------------------------------------------------------
[1] By this treaty, Turkey yields to L? Italy Cyrénaïque and Tripolitaine.
Den italienska finansiella ångern
Automatically translated into Swedish thanks to WorldLingo
L? meddelar gjort L? verkställa D? ”bombardera” i den politiska europén cirklar, L? Italien av cavalieren Berlusconi S? skulle förbered sig att kompensera Libyen för Kadhafi för överskotts av L? kolonial tid. Är en överenskommelse, enligt son'sen av den libyska ledare, Saif Alislam, i förberedelse, och skulle till ”stora summor förbinder D? pengar”, av ”miljarden” överfört snart med ”libyskt folk” som ”reparerar”. ”Ett historiskt” beslut som inte är rimligt att göra fläck D? oljor i ”en union” tetanized och görade döv vid L? Italiensk djärvhet.
Alla som är européanalytikerna är enhälliga, Berlusconi är i drevet D? för att öppna Pandora'sen boxas och följderna D? riskerar en sådan gest D? att vara katastrofalt. Katastrofen uttrycka finnas. Gilla den kolonisera politiken och vampirisanten av L? Italien med L? avbilda allra européöverheten, i Libyen och överallt annars. Katastrof. Gilla läget av att plundra som generaliseras av naturresurserna och de rå materialen. C? är bestämt att de ska följderna var katastrofal, men det beror på vilken sida av den medelhavs- är, därför att, av afrikan packa ihop, L? en stillbild fortsätter för att genomgå ”den katastrofala efterräkningen” av colonization och med att bo L? förödmjukelse av landskampmedkänslan som förställas i hjälp. Lovat som av 2004 för D? att sopas av ”lämnade” av Romano Prodi, det ska är nödvändigt beträffande att vänta på dess retur till affären i 2008, så att Berlusconi betraktar, slutligen, för att ge sig till L? Italien L? tillfälle D? att anta dess ansvar vis-a-vis L? Historia. Det är frikänden att denna överenskommelse markerar ett nytt roterande i förbindelsen mellan L? Italien och Libyen och låt betraktar qu? en evolution i andarna S? fungera långsamt, men säkert.
C? äger rum i 1911 med L? annexation av Tripoli och häftet av fördrag av Lausanne [1] mellan Turkiet och L? Italien i 1912 som italiensk colonization i Libyen började. Det ska fullföljande i 1943 med fånga av Tripoli vid den Montgomery britten. Under denna epopee ut ur afrikan malde, L? Ska Italien går skyldigt D? allvarliga exactions in mot befolkningautochtonesna vid en brutal repression och ett blodigt förtryck. Bordlägga vanligt till alla kolonisera överhet, sammantaget. Emellertid trots fortsatte denna ”svåra” episod, de två länderna för att underhålla de privilegierade förbindelserna. C? är Berlusconi som det första S? aktiverat för att göra retur på landskampplatsen, Libyen pestiférée, brunnen för den franska Tony Blair eller för en tid sedan presidenten, Nicolas Sarkozy. Skådespelaren som var omöjlig att kringgå av området, Libyen riktade vid en oavkortad ”befrielse” för diktator, enligt L? Européintelligentsiaen, är strategiskt tack för ett huvudstadland till dess påverkan i konflikterna som fastställdt brinna dess grann (Sudan, Tchad och till en bestämd grad Niger). Extremt av betydlig olja reserverar, som petar covetousness i dessa tider av energikrisen, landet av Kadhafi lägger på till européer hans lag och skjuter dem med L? instar av den kinesiska draken i den färdiga disavowalen deras humanistiska principer liksom rätterna av L? man och människovärde. Detta N? inte är Frankrike som ska säger emott denna bittra observation. Lorsqu? den accepterade i stort pumpar ”den libyska slaktare”, genom att glömma de tusentals libyererna som låstes upp i fängelserna av funktionslägetotalitaristen eller ”lönnmördades enkelt”, partisorna av brista i Afrika N? hade att deras revor att gråta.
Därefter kan Berlusconi också göra L till honom? ”oåterkalleligt”, genom att underteckna denna överenskommelse, det N? glöm inte att Libyen ger 25% av olja och 33% av gasar konsumerat i Italien. Och det kan garantera till L? Italien en ta fram som privilegieras till naturresurserna av Libyen, till uppehället ett nummer av öppna dörrar i händelsen av ekonomiska och politiska hårda slag, C? ”är en härlig” affär. Dessutom gör denna skulle överenskommelse det möjlighet ”för att försvara” Libyen med bättre stridighet mot L? hemlig invandring, till exempel, genom att acceptera, att italienare och libyska blandade lag patrullerar regelbundet i ha på sig av Tripoli, startpunkt av dessa fartyg som kommer S? att missa på italienare seglar utmed kusten. En sådan överenskommelse N? på botten är qu? en demonstration, en dessutom, detta ”divinized” begreppet som L? en indikerar vid ”Realpolitik”, politisk realism L? bär från nu på på alla andra överväganden. Speciellt qu? den är inte bra ”att förarga” den libyska ledare, de stilla italienarna minns brutaliteten av beslag av godorna av de italienska medborgarna i 1970 av Kadhafi den unga personen som installeras med kapaciteten ett år tidigare. Har européer i minne L? skriver in attack av Lockerbie, de bulgariska ”gisslorna” och denna diplomatiska kris Schweitz och Libyen D? några dagar sedan när Bern S? är sett klipp ”maten” vid Tripoli. Kadhafi N? inte är manen l5At sig göra, gillar majoriteten av despotsna, är den som demagog och unforeseeable som farlig.
Det förargliga prejudikat thus, den nästa italienska kompensationen för ska Libyen gör något att säga för något liknande en den in i höger ”rättsvetenskap” och L? en kan redan förvära genom förköpsrätt beachcombermédiatico-politiken som denna ska överenskommelse orsakar. L? Inte framlägger Italien ”ursäkter”, det bättre, det betalar av ”miljard” för ”de blodiga nonsensesna” av vilket det S? göras skyldigt.
I Europa gjordes reaktionerna inte väntan. Många uttrycker ron för att tala om ”racket” med L? före detta-colonizer och D? andra som sätter ”storen”, ifrågasätter: ska vem kompenserar för ankomst D ”för mångkulturell colonization”? någon annanstans genomgår vad L? Europa aujourd? i dag? En ung spanjor S? offusque och S? ifrågasätter på denna nya ”noja” berlusconienne, L? Ska Spanien måste också att kräva Arabs en finansiell kompensation att ha upptagit landet under 300 år. Och vad till något att sägacolonization av Romansen vem, för och efter Jesus-Kristus, härskade på L? Europa med ett litet ingen-fordrar bonusen för Alésia, med när kompensationen? Angå L? Ska Spanien, av andarna mer vriden något att säga qu? den bör kanske tacka Tarik Ibn Ziyad för L? har lämnat L? ”okunnighet” och av ”kaos” i y viktigt L? konst och vetenskap (tänkt begreppsmässigt, cartography, matematik). Således enligt en liknande logik, kunde en något att säga qu? skulle var nödvändig att alla ”koloniserade” stopp som klagar, för att fråga förlåtelse och D? att vänta på kompensationsparce qu? de skulle för att inte vara stor-tinget utan denna ”besparing” colonization. Gaulle skulle är utan Jules César, och hans vägar, hans städer, hans akvedukter, hans borgerligt kodifierar, etc. en mörkerby som är borttappad i L? vidsträckthet av dess ”brutalitet”. Tacka dig thus stilla Romans (dem) D? att ha kommit med ”civilisation” till den Gallic. Libyen bör därför tacka de gammala och nya italienarna, grekerna, Phéniciens, de Venetian för århundradena av tvånget. Svartar som tackar Westernersen för den formuleranégrièren och colonizationen, men också arabsna och de östliga för L? slaveri. Tutsi som hälsar hutuen för folkmordet. Svartarna D? Sydafrika som hyr, gynnar av L? apartheid. Bör grekerna och Mellanösten betala vördnad till L? Försämra Othoman. Bör palestinierna i deras vänd fråga för reparerar, men med vilket? Med Romansen vem invaderade Palestina? Med arabsna vem S? installeras y? Med turksna? Med engelskaet? Och med ”israelerna” vem gick tillbaka? Den mer sistnämnda spöken på ”lovade slipat” därefter av århundradena av diasporaen och D? bör irra, kräver en ersättning med palestinierna, som koloniserade under 2000 år deras ”, malde” för D? att tvingas till återställandet det i 1948? Måste palestinierna att betala under 1.500 år prissätta av detta ”som hyr”, utan att glömma, intresserar? C? är thus tydligt för mest av L? Européåsikten, den västra ”culpabilityen” är fattig. Om L? Önskar Italien egentligen att kompensera dessa gammala kolonier, det bör enligt en Luxembourg diplomatstart med L? Europa. För en fransk observatör L? Bör Italien otvivelaktigt koncentrera sig på dess egna problem och rengöring dess ”stall” D? Augias med L? instar av Calabria och Maffiaen. Med L? timme when L? Europa som konfronteras med en vertiginous inflation, en kapacitet D? inhandlar ropar att alarmera, att ”fallen är tomma”, och qu? det är omöjligt D? till förhöjning är lönen, och täcker Smic, att erbjuda ”deg till kinglets” under av ”kompensationsmalvenues” en bedra som ska gör för att inflate listar D? medlemmar med partierna av L? ytterlighethögersida.
Det skulle glömms nästan att L? Den Tysklandet kort, efter världen har krigit ”, var formligen rackettée” vid bundsförvanterna. Stilla aujourd? i dag visas det ”det normala”. Men kompensationen för Libyen vid L? Italien ”skandalöst” östligt riktigt, kanske, därför att brotten under Vichy är mer ”förfärliga” som de av Benghazi eller Sebha, kanske, därför att smärta N? inte är universalen och lida perfekt hiérarchisable, qu? Auschwitz N? inte är Koufra, och några 130 år av colonization i Algeriet något jämförs inte praktiskt med de fyra åren av Nazism i Europa. Kompensationerna, som beviljades överheten av ”den fria världen” efter världsbutcheries, för att fyller den ekonomiska fördröjningen som orsakas av dessa, kriger, är ”legitimerar” och ”naturligt”, eftersom kompensationerna beviljade till Libyen vid L? Italien upptagen nästan tio tider longer, är definitively ”fattig”. Är kanske detta en ifrågasätta av känslighet?
In mot och kontrar alla, Berlusconi verkar avgjort att gå på avsluta av denna idé, motsats med dentänkande personen för rörlighet, som segrar i gemenskapen, med riskera D? att vara fustigated vid dess pars. De är talrika de afrikanska ledarna som var ironical rusar härom D? humanism och av generositet av L? Italien. Bestämt D? gick dem emellan jusquen? att förklara det om L? det Italien sökanden till köp ”fasta gränser” att förhindra kosta-att-kostar ”famished” afrikan D? för att gå att äta ”panerar” i Europa, det? S för sent (C? är redan för sent). Dagsläget som det är ett resulterande D? ett felande samarbete, som prissätta ska av, måste att betalas. Som för afrikanerna, mottog detta nytt ett mildrat mottagande. Fördriva något funnit L där? hoppas D? en riktig erkännande av det västra ”kritiserar”, D? andra mer stressade skeptiker, som dessa pengar ska inte vinst med de befolkningarna trots, gjorde löften. Sannerligen är det praktiskt klar qu? med L? ogenomskinlighet av det libyska funktionsläget, italiensk kompensation N? ska för att inte gå var det väntas på. Och trena inkvarterar av denna en ska vänd över till Italien i ”diplomatiskt hänger lös”. C? är dramat av L där? Afrika.
Barack Obama L? formulerad så brunn, den bäst kompensationen än L? en kan ge sig till folk, som led från de mest stora orättvisarna, detta N? är inte att hälla miljard till honom (dollar), men service konstruktionen av det livsviktigt strukturerar till dess utveckling och L? blomma av befolkningarna, med L? instar av vägarna, skolar, sjukhusen, etc.en I detta mer intelligent långt L? man klarar av för att lösa många problemstunder som förhindrar det L? den pengar erbjudna livegen intresserar motsats med lokalurgenciesna. Stunder som väntar det L? Italien i dess historiskt kliver takes som kontot av detta avgörande pekar, Libyen är inte trumpen dess nöje av hälerit ”den finansiella” ångeritalienare.
--------------------------------------------------------------------------------
[1] Vid detta fördrag Turkiet avkastningar till L? Italien Cyrénaïque och Tripolitaine.
Automatically translated into Swedish thanks to WorldLingo
L? meddelar gjort L? verkställa D? ”bombardera” i den politiska europén cirklar, L? Italien av cavalieren Berlusconi S? skulle förbered sig att kompensera Libyen för Kadhafi för överskotts av L? kolonial tid. Är en överenskommelse, enligt son'sen av den libyska ledare, Saif Alislam, i förberedelse, och skulle till ”stora summor förbinder D? pengar”, av ”miljarden” överfört snart med ”libyskt folk” som ”reparerar”. ”Ett historiskt” beslut som inte är rimligt att göra fläck D? oljor i ”en union” tetanized och görade döv vid L? Italiensk djärvhet.
Alla som är européanalytikerna är enhälliga, Berlusconi är i drevet D? för att öppna Pandora'sen boxas och följderna D? riskerar en sådan gest D? att vara katastrofalt. Katastrofen uttrycka finnas. Gilla den kolonisera politiken och vampirisanten av L? Italien med L? avbilda allra européöverheten, i Libyen och överallt annars. Katastrof. Gilla läget av att plundra som generaliseras av naturresurserna och de rå materialen. C? är bestämt att de ska följderna var katastrofal, men det beror på vilken sida av den medelhavs- är, därför att, av afrikan packa ihop, L? en stillbild fortsätter för att genomgå ”den katastrofala efterräkningen” av colonization och med att bo L? förödmjukelse av landskampmedkänslan som förställas i hjälp. Lovat som av 2004 för D? att sopas av ”lämnade” av Romano Prodi, det ska är nödvändigt beträffande att vänta på dess retur till affären i 2008, så att Berlusconi betraktar, slutligen, för att ge sig till L? Italien L? tillfälle D? att anta dess ansvar vis-a-vis L? Historia. Det är frikänden att denna överenskommelse markerar ett nytt roterande i förbindelsen mellan L? Italien och Libyen och låt betraktar qu? en evolution i andarna S? fungera långsamt, men säkert.
C? äger rum i 1911 med L? annexation av Tripoli och häftet av fördrag av Lausanne [1] mellan Turkiet och L? Italien i 1912 som italiensk colonization i Libyen började. Det ska fullföljande i 1943 med fånga av Tripoli vid den Montgomery britten. Under denna epopee ut ur afrikan malde, L? Ska Italien går skyldigt D? allvarliga exactions in mot befolkningautochtonesna vid en brutal repression och ett blodigt förtryck. Bordlägga vanligt till alla kolonisera överhet, sammantaget. Emellertid trots fortsatte denna ”svåra” episod, de två länderna för att underhålla de privilegierade förbindelserna. C? är Berlusconi som det första S? aktiverat för att göra retur på landskampplatsen, Libyen pestiférée, brunnen för den franska Tony Blair eller för en tid sedan presidenten, Nicolas Sarkozy. Skådespelaren som var omöjlig att kringgå av området, Libyen riktade vid en oavkortad ”befrielse” för diktator, enligt L? Européintelligentsiaen, är strategiskt tack för ett huvudstadland till dess påverkan i konflikterna som fastställdt brinna dess grann (Sudan, Tchad och till en bestämd grad Niger). Extremt av betydlig olja reserverar, som petar covetousness i dessa tider av energikrisen, landet av Kadhafi lägger på till européer hans lag och skjuter dem med L? instar av den kinesiska draken i den färdiga disavowalen deras humanistiska principer liksom rätterna av L? man och människovärde. Detta N? inte är Frankrike som ska säger emott denna bittra observation. Lorsqu? den accepterade i stort pumpar ”den libyska slaktare”, genom att glömma de tusentals libyererna som låstes upp i fängelserna av funktionslägetotalitaristen eller ”lönnmördades enkelt”, partisorna av brista i Afrika N? hade att deras revor att gråta.
Därefter kan Berlusconi också göra L till honom? ”oåterkalleligt”, genom att underteckna denna överenskommelse, det N? glöm inte att Libyen ger 25% av olja och 33% av gasar konsumerat i Italien. Och det kan garantera till L? Italien en ta fram som privilegieras till naturresurserna av Libyen, till uppehället ett nummer av öppna dörrar i händelsen av ekonomiska och politiska hårda slag, C? ”är en härlig” affär. Dessutom gör denna skulle överenskommelse det möjlighet ”för att försvara” Libyen med bättre stridighet mot L? hemlig invandring, till exempel, genom att acceptera, att italienare och libyska blandade lag patrullerar regelbundet i ha på sig av Tripoli, startpunkt av dessa fartyg som kommer S? att missa på italienare seglar utmed kusten. En sådan överenskommelse N? på botten är qu? en demonstration, en dessutom, detta ”divinized” begreppet som L? en indikerar vid ”Realpolitik”, politisk realism L? bär från nu på på alla andra överväganden. Speciellt qu? den är inte bra ”att förarga” den libyska ledare, de stilla italienarna minns brutaliteten av beslag av godorna av de italienska medborgarna i 1970 av Kadhafi den unga personen som installeras med kapaciteten ett år tidigare. Har européer i minne L? skriver in attack av Lockerbie, de bulgariska ”gisslorna” och denna diplomatiska kris Schweitz och Libyen D? några dagar sedan när Bern S? är sett klipp ”maten” vid Tripoli. Kadhafi N? inte är manen l5At sig göra, gillar majoriteten av despotsna, är den som demagog och unforeseeable som farlig.
Det förargliga prejudikat thus, den nästa italienska kompensationen för ska Libyen gör något att säga för något liknande en den in i höger ”rättsvetenskap” och L? en kan redan förvära genom förköpsrätt beachcombermédiatico-politiken som denna ska överenskommelse orsakar. L? Inte framlägger Italien ”ursäkter”, det bättre, det betalar av ”miljard” för ”de blodiga nonsensesna” av vilket det S? göras skyldigt.
I Europa gjordes reaktionerna inte väntan. Många uttrycker ron för att tala om ”racket” med L? före detta-colonizer och D? andra som sätter ”storen”, ifrågasätter: ska vem kompenserar för ankomst D ”för mångkulturell colonization”? någon annanstans genomgår vad L? Europa aujourd? i dag? En ung spanjor S? offusque och S? ifrågasätter på denna nya ”noja” berlusconienne, L? Ska Spanien måste också att kräva Arabs en finansiell kompensation att ha upptagit landet under 300 år. Och vad till något att sägacolonization av Romansen vem, för och efter Jesus-Kristus, härskade på L? Europa med ett litet ingen-fordrar bonusen för Alésia, med när kompensationen? Angå L? Ska Spanien, av andarna mer vriden något att säga qu? den bör kanske tacka Tarik Ibn Ziyad för L? har lämnat L? ”okunnighet” och av ”kaos” i y viktigt L? konst och vetenskap (tänkt begreppsmässigt, cartography, matematik). Således enligt en liknande logik, kunde en något att säga qu? skulle var nödvändig att alla ”koloniserade” stopp som klagar, för att fråga förlåtelse och D? att vänta på kompensationsparce qu? de skulle för att inte vara stor-tinget utan denna ”besparing” colonization. Gaulle skulle är utan Jules César, och hans vägar, hans städer, hans akvedukter, hans borgerligt kodifierar, etc. en mörkerby som är borttappad i L? vidsträckthet av dess ”brutalitet”. Tacka dig thus stilla Romans (dem) D? att ha kommit med ”civilisation” till den Gallic. Libyen bör därför tacka de gammala och nya italienarna, grekerna, Phéniciens, de Venetian för århundradena av tvånget. Svartar som tackar Westernersen för den formuleranégrièren och colonizationen, men också arabsna och de östliga för L? slaveri. Tutsi som hälsar hutuen för folkmordet. Svartarna D? Sydafrika som hyr, gynnar av L? apartheid. Bör grekerna och Mellanösten betala vördnad till L? Försämra Othoman. Bör palestinierna i deras vänd fråga för reparerar, men med vilket? Med Romansen vem invaderade Palestina? Med arabsna vem S? installeras y? Med turksna? Med engelskaet? Och med ”israelerna” vem gick tillbaka? Den mer sistnämnda spöken på ”lovade slipat” därefter av århundradena av diasporaen och D? bör irra, kräver en ersättning med palestinierna, som koloniserade under 2000 år deras ”, malde” för D? att tvingas till återställandet det i 1948? Måste palestinierna att betala under 1.500 år prissätta av detta ”som hyr”, utan att glömma, intresserar? C? är thus tydligt för mest av L? Européåsikten, den västra ”culpabilityen” är fattig. Om L? Önskar Italien egentligen att kompensera dessa gammala kolonier, det bör enligt en Luxembourg diplomatstart med L? Europa. För en fransk observatör L? Bör Italien otvivelaktigt koncentrera sig på dess egna problem och rengöring dess ”stall” D? Augias med L? instar av Calabria och Maffiaen. Med L? timme when L? Europa som konfronteras med en vertiginous inflation, en kapacitet D? inhandlar ropar att alarmera, att ”fallen är tomma”, och qu? det är omöjligt D? till förhöjning är lönen, och täcker Smic, att erbjuda ”deg till kinglets” under av ”kompensationsmalvenues” en bedra som ska gör för att inflate listar D? medlemmar med partierna av L? ytterlighethögersida.
Det skulle glömms nästan att L? Den Tysklandet kort, efter världen har krigit ”, var formligen rackettée” vid bundsförvanterna. Stilla aujourd? i dag visas det ”det normala”. Men kompensationen för Libyen vid L? Italien ”skandalöst” östligt riktigt, kanske, därför att brotten under Vichy är mer ”förfärliga” som de av Benghazi eller Sebha, kanske, därför att smärta N? inte är universalen och lida perfekt hiérarchisable, qu? Auschwitz N? inte är Koufra, och några 130 år av colonization i Algeriet något jämförs inte praktiskt med de fyra åren av Nazism i Europa. Kompensationerna, som beviljades överheten av ”den fria världen” efter världsbutcheries, för att fyller den ekonomiska fördröjningen som orsakas av dessa, kriger, är ”legitimerar” och ”naturligt”, eftersom kompensationerna beviljade till Libyen vid L? Italien upptagen nästan tio tider longer, är definitively ”fattig”. Är kanske detta en ifrågasätta av känslighet?
In mot och kontrar alla, Berlusconi verkar avgjort att gå på avsluta av denna idé, motsats med dentänkande personen för rörlighet, som segrar i gemenskapen, med riskera D? att vara fustigated vid dess pars. De är talrika de afrikanska ledarna som var ironical rusar härom D? humanism och av generositet av L? Italien. Bestämt D? gick dem emellan jusquen? att förklara det om L? det Italien sökanden till köp ”fasta gränser” att förhindra kosta-att-kostar ”famished” afrikan D? för att gå att äta ”panerar” i Europa, det? S för sent (C? är redan för sent). Dagsläget som det är ett resulterande D? ett felande samarbete, som prissätta ska av, måste att betalas. Som för afrikanerna, mottog detta nytt ett mildrat mottagande. Fördriva något funnit L där? hoppas D? en riktig erkännande av det västra ”kritiserar”, D? andra mer stressade skeptiker, som dessa pengar ska inte vinst med de befolkningarna trots, gjorde löften. Sannerligen är det praktiskt klar qu? med L? ogenomskinlighet av det libyska funktionsläget, italiensk kompensation N? ska för att inte gå var det väntas på. Och trena inkvarterar av denna en ska vänd över till Italien i ”diplomatiskt hänger lös”. C? är dramat av L där? Afrika.
Barack Obama L? formulerad så brunn, den bäst kompensationen än L? en kan ge sig till folk, som led från de mest stora orättvisarna, detta N? är inte att hälla miljard till honom (dollar), men service konstruktionen av det livsviktigt strukturerar till dess utveckling och L? blomma av befolkningarna, med L? instar av vägarna, skolar, sjukhusen, etc.en I detta mer intelligent långt L? man klarar av för att lösa många problemstunder som förhindrar det L? den pengar erbjudna livegen intresserar motsats med lokalurgenciesna. Stunder som väntar det L? Italien i dess historiskt kliver takes som kontot av detta avgörande pekar, Libyen är inte trumpen dess nöje av hälerit ”den finansiella” ångeritalienare.
--------------------------------------------------------------------------------
[1] Vid detta fördrag Turkiet avkastningar till L? Italien Cyrénaïque och Tripolitaine.
Итальянское финансовохозяйственное repentance
Automatically translated into Russian thanks to WorldLingo
L? объявляет сделанный l? влияние d? «бомба» в европейских политических кругах, l? Италия cavaliere Берлускони s? подготовил компенсировать Ливию для Kadhafi для избытков l? колониальное время. Будет согласованием, согласно сынку ливийского руководителя, мусульманству Al Saif, в подготовке и отнесло бы к «большим суммам d? деньг», «миллиарда» перенесла скоро с «ливийскими людьми» как «ремонтирует». «Историческое» решение не правоподобно для того чтобы сделать пятно d? масла в «соединении» tetanized и deafened l? Итальянская смелость.
Европейские аналитики все единомысленные, Берлускони находятся в поезде d? раскрыть коробку Pandora и последствия d? такой жест рискует d? быть губитен. Бедствие, слово найдено. Как колонизируя политика и vampirisante l? Италия, с l? изображение всех европейских сил, в Ливии и везде еще. Бедствие. Как ситуация грабить обобщенная природные ресурсы и сырых материалов. C? будет уверен последствия будет губитен, но то зависит на которая сторона среднеземноморское одного, потому что, африканского крена, l? одна тишина продолжается пройти «губительные последствия» колонизации и с живя l? humiliation международной участливости замаскированной в помощи. Пообещано от 2004 перед d? быть подметенным «вышл» Romano Prodi, его будет обязательно для того чтобы подождать своего возвращения к делу в 2008 TAK, CTO Берлускони будет рассматривать, окончательно, для того чтобы дать к l? Италия l? возможность d? принять свою ответственность vis-a-vis l? История. Оно ясно что это согласование маркирует новый поворачивать в отношения между l? Делает Италия и Ливия, и препятствует рассматривать qu? развитие в духах s? работайте, медленно, но уверенно.
C? находит в 1911 с l? аннексирование Tripoli и подписи договора Lausanne [1] между Турцией и l? Италия в 1912 итальянская колонизация в Ливии начала. Оно закончит в 1943 с задвижкой Tripoli Montgomery British. Во время этого epopee из африканской земли, l? Италия пойдет виновный d? серьезные exactions к autochtones населенностей зверской репрессией и кровопролитным утеснением. Таблица общяя к всем колонизируя силам, все в всех. Однако, in spite of этот «трудный» эпизод, 2 страны продолжались поддерживать privileged скрепления. C? Берлускони оно первый s? активировано для того чтобы сделать возвращение на международном месте, pestiférée Ливии, наилучшим образом перед французским Тони Блэр или недавн президентом, Nicolas Sarkozy. Актер невозможный для того чтобы избежать OBLASTи, Ливии направил dictator полностью «выкуплением», согласно l? Европейское intelligentsia, будет спасибо стратегически прописными страны свое влияние в конфликтах которые устанавливают пылая своих соседей (Судана, Чэд и до известной степени Нигерии). Весьма значительных запасов масла засовывают жадность в этих временах энергетического кризиса, страна Kadhafi наводит к европейцам его закон и нажимает их с l? instar китайского дракона в вполне отпирательстве их humanistic принципы such as права l? сан человека и человека. Этот n? не Франция противоречит этому горькому замечанию. Lorsqu? оно принял в большом насосе «ливийский, котор butcher» путем забывать тысячи Libyans зафиксировал вверх в тюрьмах totalitarist режима или просто «assassinated», партизаны повреждения в Африке n? имел что их разрывы заплакать.
После этого может Берлускони также сделать l к ему? «невозвратно» путем подписание этого согласования, его n? не забудьте что Ливия обеспечивает 25% из масла и 33% газов уничтоженных в Италии. И оно может гарантировать к l? Италия доступ данный привилегии к природные ресурсы Ливии, для того чтобы держать несколько открытые двери в случае хозяйственных и политических тяжелый удар, c? «красивейшее» дело. Сверх того, это согласование сделало бы его по возможности «оправдать» Ливию с более лучший воевать против l? clandestine иммиграция, например, путем принятие что итальянка и ливийские смешанные команды патрулируют регулярно в носить Tripoli, точки отсчета этих шлюпок которые приходят s? потерпеть неудачу на итальянских свободных полетах. Такое согласование n? в основании qu? демонстрация, одно сверх того, это «divinized» принципиальная схема которая l? одно показывает «Realpolitik», политический реализм l? снесите from now on на все другое рассмотрение. Специально qu? не хорошо «надоесть» ливийского руководителя, итальянки все еще вспоминает зверство конфискации товаров итальянских соотечественников в 1970 молодым человеком Kadhafi установленным с емкостью один год предыдуще. Европейцы имеют в памяти l? нападение Lockerbie, болгарских «заложников» и этого дипломатического кризиса входит Швейцарию и Ливию d? немного дней тому назад когда Bern s? видит отрезать «еду» Tripoli. Kadhafi n? не человек препятствовал сделать, как большинство despots, он как demagogue и unforeseeable как опасно.
Annoying прецедент таким образом, следующая итальянская компенсация для Ливии сделает как говорить ее в правое «законоведение» и l? можно уже pre-empt médiatico-политика beachcomber это согласование причинит. L? Настоящий момент «отговорки» Италии, оно делает более лучше, оно оплачивает «миллиарда» для «кровопролитных nonsenses» of which оно s? делает виновным.
В Europe, реакции не были сделаны ожидание. Много голосов подняли для того чтобы поговорить о «ракетке» с l? ex-colonizer, и d? другие для того чтобы положить «большой» вопрос: compensate for «прибытие d multicultural колонизации»? в другом месте проходит l? Aujourd Europe? сегодня? Молодой испанец s? offusque и s? вопросы на этом новом berlusconienne «сумасшествия», l? Испания также требовать, что арабы финансовохозяйственная компенсация заняли страну во время 300 лет. И для того чтобы сказать колонизацию Romans, before and after Jesus-Christ, господствуемый на l? Europe, с малым никак-требует тантьему для Alésia, с когда компенсация? Относительно l? Будьте Испания, духов больше переплетенного мнения qu? он должен возможно возблагодарить Tarik Ibn Ziyad для l? имейте левый l? «незнание» и «беспорядка» в y важном l? искусствоо и наука (думаемое схематическое, картоведение, математика). Таким образом согласно подобной логике, одно было в состоянии сказать qu? был необходим все «колонизировали» стопы жалуясь, для того чтобы спросить прощение и d? подождать parce qu компенсаций? ими не была бы больш-вещь без этой колонизации «сбережения». Gaulle было бы без Jules César и его дорог, его городов, его мост-водоводов, его гражданского кодекса, etc темное село потеряло в l? vastness своего «зверства». Вы таким образом Romans (все еще они) d? принести «цивилизацию» до галловое одно. Ливия должна последовательн возблагодарить старых и новых итальянок, греков, Phéniciens, Venetian одних на столетия ограничения. Чернота для того чтобы возблагодарить Westerners для négrière и колонизации проекта, но также арабы и восточные одни для l? невольничество. Tutsi для того чтобы приветствовать Hutu для genocide. Чернота d? Южная Африка для того чтобы арендовать преимущества l? арартеид. Должны греки и The Middle East оплатить homage к l? Ухудшейте Othoman. Должны палестинцы в их повороте ask for ремонт, но с? С Romans вторгнулось Палестина? С арабами s? y установлен? С турками? С английской языком? И с «израильтянин» возвратило? Последнее привидение на «пообещало земле» потом столетий diaspora и d? бродяжничать, требовать вознаграждения с палестинцами которые колонизировали во время 2000 лет их «землю» перед d? принудиться восстановить его в 1948? Палестинцы должны оплатить во время 1.500 лет цену этого «нанимая», без забывать интересы? C? будет таким образом очевиден для большого части из l? Европейское мнение, западный «culpability» плох. Если l? Италия хочет реально компенсировать эти бывшие колонии, его согласно старту дипломата Люксембурга с l? Europe. Для французского наблюдателя, l? Должна Италия несомненно сконцентрировать на своих собственных проблемах и очистить свои «конюшни» d? Augias с l? instar Калабрии и Maffia. С l? час когда l? Europe, confronted с vertiginous взвинчиванием, емкость d? делают alarming покупка, крикнуть что «случаи пусты», и qu? будет невозможным d? увеличить будет зарплатами и Smic, предложить «тесту к kinglets» under cover of «malvenues компенсаций» надувательство которое сделает для того чтобы надуть списки d? члены с партиями l? весьма right-hand сторона.
Было бы забыто почти что l? Германия shortly after мировые войны «была буквальн rackettée» союзниками. Все еще aujourd? сегодня то появляется «нормальный». Но компенсация для Ливии l? Восточное Италии «scandalous» правильн, возможно потому что злодеяния под Vichy больше «horrible» которое то из Benghazi или Sebha, возможно потому что боль n? не универсалия и страдание совершенно hiérarchisable, qu? Auschwitz n? не Koufra и некоторые 130 лет колонизации в Алжире что-нибыдь практически не сравнены с 4 летами Nazism в Europe. Компенсации дарили силы «свободного мира» после палачеств мира, заполнили хозяйственное задерживают после того как они причинены этими войнами, «правомерны» и «естественны», тогда как компенсации дарили к Ливии l? Занятая Италия, почти 10 времен более длиной, будет окончательно «бедными». Возможно это вопрос чувствительности?
К и счетчики все, Берлускони кажутся решенными пойти на конец этой идеи, противоположный с персоной удобоподвижности прав-думая которая превалирует в общине, с риском d? быть fustigated своими равенствами. Они многочисленнSp африканские руководители были иронически о этой черточке d? humanism и шедрости l? Италия. Некоторый d? между ими пошло jusqu? объявить то если l? Seek Италии покупает «твердые границы» для того чтобы предотвратить цен-что-цены «famished» африканский d? для того чтобы пойти съесть «crumbs» в Europe, ем? S слишком поздно (c? будет уже слишком последним). Текущее положение возникающим d? пропущенное сотрудничество of which цена быть paid. Как для африканцев, эта новая получила mitigated прием. Пока некоторые нашли l там? упование d? поистине опознавание западных «недостатков», d? другие больше скептиков усилили что эта деньг не принесет пользу с населенностями in spite of сделала посылы. Деиствительно, это будет практически ясным qu? с l? светонепроницаемость ливийского режима, итальянская компенсация n? не пойдет где он подождан. И 3/4 из это одного окантует к Италии в «дипломатических мешках». C? драма l там? Африка.
Barack Obama l? сформулировано настолько наилучшим образом, самая лучшая компенсация чем l? одно может дать к людям вытерпели от больших несправедливостей, этому n? не будут полить миллиард к ему (доллары), но поддержкой конструкция существенных структур к своему развитию и l? зацветать населенностей, с l? instar дорог, школ, стационаров, etc В этой более толковейшей дороге l? управлять разрешить много проблем пока предотвращающ тот l? деньг предложила холопа к интересам противоположным с местными срочностями. Пока ждущ тот l? Италия в своем историческом шаге take account of это критический момент, Ливия не sulky свое удовольствие получать «финансовохозяйственную» итальянку repentance.
--------------------------------------------------------------------------------
[1] этим договором, выходы Турции к l? Италия Cyrénaïque и Tripolitaine.
Automatically translated into Russian thanks to WorldLingo
L? объявляет сделанный l? влияние d? «бомба» в европейских политических кругах, l? Италия cavaliere Берлускони s? подготовил компенсировать Ливию для Kadhafi для избытков l? колониальное время. Будет согласованием, согласно сынку ливийского руководителя, мусульманству Al Saif, в подготовке и отнесло бы к «большим суммам d? деньг», «миллиарда» перенесла скоро с «ливийскими людьми» как «ремонтирует». «Историческое» решение не правоподобно для того чтобы сделать пятно d? масла в «соединении» tetanized и deafened l? Итальянская смелость.
Европейские аналитики все единомысленные, Берлускони находятся в поезде d? раскрыть коробку Pandora и последствия d? такой жест рискует d? быть губитен. Бедствие, слово найдено. Как колонизируя политика и vampirisante l? Италия, с l? изображение всех европейских сил, в Ливии и везде еще. Бедствие. Как ситуация грабить обобщенная природные ресурсы и сырых материалов. C? будет уверен последствия будет губитен, но то зависит на которая сторона среднеземноморское одного, потому что, африканского крена, l? одна тишина продолжается пройти «губительные последствия» колонизации и с живя l? humiliation международной участливости замаскированной в помощи. Пообещано от 2004 перед d? быть подметенным «вышл» Romano Prodi, его будет обязательно для того чтобы подождать своего возвращения к делу в 2008 TAK, CTO Берлускони будет рассматривать, окончательно, для того чтобы дать к l? Италия l? возможность d? принять свою ответственность vis-a-vis l? История. Оно ясно что это согласование маркирует новый поворачивать в отношения между l? Делает Италия и Ливия, и препятствует рассматривать qu? развитие в духах s? работайте, медленно, но уверенно.
C? находит в 1911 с l? аннексирование Tripoli и подписи договора Lausanne [1] между Турцией и l? Италия в 1912 итальянская колонизация в Ливии начала. Оно закончит в 1943 с задвижкой Tripoli Montgomery British. Во время этого epopee из африканской земли, l? Италия пойдет виновный d? серьезные exactions к autochtones населенностей зверской репрессией и кровопролитным утеснением. Таблица общяя к всем колонизируя силам, все в всех. Однако, in spite of этот «трудный» эпизод, 2 страны продолжались поддерживать privileged скрепления. C? Берлускони оно первый s? активировано для того чтобы сделать возвращение на международном месте, pestiférée Ливии, наилучшим образом перед французским Тони Блэр или недавн президентом, Nicolas Sarkozy. Актер невозможный для того чтобы избежать OBLASTи, Ливии направил dictator полностью «выкуплением», согласно l? Европейское intelligentsia, будет спасибо стратегически прописными страны свое влияние в конфликтах которые устанавливают пылая своих соседей (Судана, Чэд и до известной степени Нигерии). Весьма значительных запасов масла засовывают жадность в этих временах энергетического кризиса, страна Kadhafi наводит к европейцам его закон и нажимает их с l? instar китайского дракона в вполне отпирательстве их humanistic принципы such as права l? сан человека и человека. Этот n? не Франция противоречит этому горькому замечанию. Lorsqu? оно принял в большом насосе «ливийский, котор butcher» путем забывать тысячи Libyans зафиксировал вверх в тюрьмах totalitarist режима или просто «assassinated», партизаны повреждения в Африке n? имел что их разрывы заплакать.
После этого может Берлускони также сделать l к ему? «невозвратно» путем подписание этого согласования, его n? не забудьте что Ливия обеспечивает 25% из масла и 33% газов уничтоженных в Италии. И оно может гарантировать к l? Италия доступ данный привилегии к природные ресурсы Ливии, для того чтобы держать несколько открытые двери в случае хозяйственных и политических тяжелый удар, c? «красивейшее» дело. Сверх того, это согласование сделало бы его по возможности «оправдать» Ливию с более лучший воевать против l? clandestine иммиграция, например, путем принятие что итальянка и ливийские смешанные команды патрулируют регулярно в носить Tripoli, точки отсчета этих шлюпок которые приходят s? потерпеть неудачу на итальянских свободных полетах. Такое согласование n? в основании qu? демонстрация, одно сверх того, это «divinized» принципиальная схема которая l? одно показывает «Realpolitik», политический реализм l? снесите from now on на все другое рассмотрение. Специально qu? не хорошо «надоесть» ливийского руководителя, итальянки все еще вспоминает зверство конфискации товаров итальянских соотечественников в 1970 молодым человеком Kadhafi установленным с емкостью один год предыдуще. Европейцы имеют в памяти l? нападение Lockerbie, болгарских «заложников» и этого дипломатического кризиса входит Швейцарию и Ливию d? немного дней тому назад когда Bern s? видит отрезать «еду» Tripoli. Kadhafi n? не человек препятствовал сделать, как большинство despots, он как demagogue и unforeseeable как опасно.
Annoying прецедент таким образом, следующая итальянская компенсация для Ливии сделает как говорить ее в правое «законоведение» и l? можно уже pre-empt médiatico-политика beachcomber это согласование причинит. L? Настоящий момент «отговорки» Италии, оно делает более лучше, оно оплачивает «миллиарда» для «кровопролитных nonsenses» of which оно s? делает виновным.
В Europe, реакции не были сделаны ожидание. Много голосов подняли для того чтобы поговорить о «ракетке» с l? ex-colonizer, и d? другие для того чтобы положить «большой» вопрос: compensate for «прибытие d multicultural колонизации»? в другом месте проходит l? Aujourd Europe? сегодня? Молодой испанец s? offusque и s? вопросы на этом новом berlusconienne «сумасшествия», l? Испания также требовать, что арабы финансовохозяйственная компенсация заняли страну во время 300 лет. И для того чтобы сказать колонизацию Romans, before and after Jesus-Christ, господствуемый на l? Europe, с малым никак-требует тантьему для Alésia, с когда компенсация? Относительно l? Будьте Испания, духов больше переплетенного мнения qu? он должен возможно возблагодарить Tarik Ibn Ziyad для l? имейте левый l? «незнание» и «беспорядка» в y важном l? искусствоо и наука (думаемое схематическое, картоведение, математика). Таким образом согласно подобной логике, одно было в состоянии сказать qu? был необходим все «колонизировали» стопы жалуясь, для того чтобы спросить прощение и d? подождать parce qu компенсаций? ими не была бы больш-вещь без этой колонизации «сбережения». Gaulle было бы без Jules César и его дорог, его городов, его мост-водоводов, его гражданского кодекса, etc темное село потеряло в l? vastness своего «зверства». Вы таким образом Romans (все еще они) d? принести «цивилизацию» до галловое одно. Ливия должна последовательн возблагодарить старых и новых итальянок, греков, Phéniciens, Venetian одних на столетия ограничения. Чернота для того чтобы возблагодарить Westerners для négrière и колонизации проекта, но также арабы и восточные одни для l? невольничество. Tutsi для того чтобы приветствовать Hutu для genocide. Чернота d? Южная Африка для того чтобы арендовать преимущества l? арартеид. Должны греки и The Middle East оплатить homage к l? Ухудшейте Othoman. Должны палестинцы в их повороте ask for ремонт, но с? С Romans вторгнулось Палестина? С арабами s? y установлен? С турками? С английской языком? И с «израильтянин» возвратило? Последнее привидение на «пообещало земле» потом столетий diaspora и d? бродяжничать, требовать вознаграждения с палестинцами которые колонизировали во время 2000 лет их «землю» перед d? принудиться восстановить его в 1948? Палестинцы должны оплатить во время 1.500 лет цену этого «нанимая», без забывать интересы? C? будет таким образом очевиден для большого части из l? Европейское мнение, западный «culpability» плох. Если l? Италия хочет реально компенсировать эти бывшие колонии, его согласно старту дипломата Люксембурга с l? Europe. Для французского наблюдателя, l? Должна Италия несомненно сконцентрировать на своих собственных проблемах и очистить свои «конюшни» d? Augias с l? instar Калабрии и Maffia. С l? час когда l? Europe, confronted с vertiginous взвинчиванием, емкость d? делают alarming покупка, крикнуть что «случаи пусты», и qu? будет невозможным d? увеличить будет зарплатами и Smic, предложить «тесту к kinglets» under cover of «malvenues компенсаций» надувательство которое сделает для того чтобы надуть списки d? члены с партиями l? весьма right-hand сторона.
Было бы забыто почти что l? Германия shortly after мировые войны «была буквальн rackettée» союзниками. Все еще aujourd? сегодня то появляется «нормальный». Но компенсация для Ливии l? Восточное Италии «scandalous» правильн, возможно потому что злодеяния под Vichy больше «horrible» которое то из Benghazi или Sebha, возможно потому что боль n? не универсалия и страдание совершенно hiérarchisable, qu? Auschwitz n? не Koufra и некоторые 130 лет колонизации в Алжире что-нибыдь практически не сравнены с 4 летами Nazism в Europe. Компенсации дарили силы «свободного мира» после палачеств мира, заполнили хозяйственное задерживают после того как они причинены этими войнами, «правомерны» и «естественны», тогда как компенсации дарили к Ливии l? Занятая Италия, почти 10 времен более длиной, будет окончательно «бедными». Возможно это вопрос чувствительности?
К и счетчики все, Берлускони кажутся решенными пойти на конец этой идеи, противоположный с персоной удобоподвижности прав-думая которая превалирует в общине, с риском d? быть fustigated своими равенствами. Они многочисленнSp африканские руководители были иронически о этой черточке d? humanism и шедрости l? Италия. Некоторый d? между ими пошло jusqu? объявить то если l? Seek Италии покупает «твердые границы» для того чтобы предотвратить цен-что-цены «famished» африканский d? для того чтобы пойти съесть «crumbs» в Europe, ем? S слишком поздно (c? будет уже слишком последним). Текущее положение возникающим d? пропущенное сотрудничество of which цена быть paid. Как для африканцев, эта новая получила mitigated прием. Пока некоторые нашли l там? упование d? поистине опознавание западных «недостатков», d? другие больше скептиков усилили что эта деньг не принесет пользу с населенностями in spite of сделала посылы. Деиствительно, это будет практически ясным qu? с l? светонепроницаемость ливийского режима, итальянская компенсация n? не пойдет где он подождан. И 3/4 из это одного окантует к Италии в «дипломатических мешках». C? драма l там? Африка.
Barack Obama l? сформулировано настолько наилучшим образом, самая лучшая компенсация чем l? одно может дать к людям вытерпели от больших несправедливостей, этому n? не будут полить миллиард к ему (доллары), но поддержкой конструкция существенных структур к своему развитию и l? зацветать населенностей, с l? instar дорог, школ, стационаров, etc В этой более толковейшей дороге l? управлять разрешить много проблем пока предотвращающ тот l? деньг предложила холопа к интересам противоположным с местными срочностями. Пока ждущ тот l? Италия в своем историческом шаге take account of это критический момент, Ливия не sulky свое удовольствие получать «финансовохозяйственную» итальянку repentance.
--------------------------------------------------------------------------------
[1] этим договором, выходы Турции к l? Италия Cyrénaïque и Tripolitaine.
Repentance financieel Italiaans
Automatically translated into Dutch thanks to WorldLingo
L? de aankondiging heeft l gedaan? gevolg d? „een bom“ in de Europese politieke milieu's, l? Italië van cavaliere Berlusconi s? klaarmaken om Libië zou het van Kadhafi voor de excessen van l te vergoeden? koloniaal tijdperk. Een overeenkomst is, volgens de zoon van de Libische leider, Saif al Islam, in voorbereiding en zou op „grote bedragen d betrekking hebben? geld“, van „de miljarden“ weldra aan „die het volk“ Libiër bij wijze van zijn gestort „reparaties“. Een beslissing „historisch overzicht“ die niet het gevaar loopt vlek d te doen? olie in „een unie“ tétanisée en verdoofd per l? Italiaanse durf.
De Europese analisten zijn alle unaniem, Berlusconi is bezig d? de doos van Pandora en de gevolgen d openen? een dergelijk gebaar dreigen d? rampzalig zijn. De ramp, het woord worden gevonden. Als het koloniserende beleid en vampirisante van l? Italië, aan l? beeld van alle Europese machten, in Libië en elders overal. Ramp. Zoals de situatie van veralgemeende plundering van de natuurlijke hulpbronnen en de grondstoffen. C? zeker is de gevolgen zullen zijn rampzalig, maar dat hangt van welke kant van de Middellandse Zee af men bevindt zich, omdat, van de Afrikaanse rand, l? men blijft nog om „de rampzalige gevolgen“ van de kolonisatie ondergaan en l leven? vernedering van het internationale medelijden dat in hulp wordt vermomd. Beloofd vanaf 2004 voor d? door „de linkerkant“ van Romano Prodi verjaagd worden, zal men op zijn terugkeer naar de zaken in 2008 moeten wachten opdat Berlusconi, tenslotte, overweegt om aan l te geven? Italië l? gelegenheid d? zijn verantwoordelijkheid opnemen tegenover l? Geschiedenis. Het is duidelijk dat deze overeenkomst een nieuwe bocht in de betrekkingen tussen l betekent? Italië en Libië, en laten qu overwegen? een evolutie in de geesten s? werkt, langzaam, maar zeker.
C? is in 1911 met l? annexatie van Tripolis en de handtekening van het verdrag van Lausanne [1] tussen Turkije en l? Italië in 1912 waarmet de Italiaanse kolonisatie in Libië begon. Zij zal in 1943 met de inname van Tripolis door de Brit Montgomery aflopen. Tijdens dit épopée in Afrikaanse aarde, l? Italië zal zich d schuldig maken? ernstig machtsmisbruik jegens de autochtone bevolkingen door een plotselinge repressie en een bloedige onderdrukking. De gemeenschappelijke tabel aan alle koloniserende machten, kortom. Nochtans ondanks deze „moeilijke“ gebeurtenis, zijn beide landen een bevoorrechte band blijven onderhouden. C? is Berlusconi die eerste s? om op de internationale scène, activeerde pestiférée Libië, lange tijd voor Tony Blair of nog recenter de Franse president, Nicolas Sarkozy te laten terugkomen. Niet te ontwijken actor van het gebied, Libië die door een dictator in vol „vrijkoping“, volgens l worden geleid? de Europese intelligentsia, is een strategisch belangrijkst land dank zij haar invloed in de conflicten die zijn buren omhelzen (Soedan, Tsjaad en tot op zekere hoogte Niger). Zeer van aanzienlijke olievoorraden die de begeerte in deze tijd van energiecrisis aanwakkeren, legt het land van Kadhafi aan de Europeanen zijn wet op en duwen ze aan l? voorbeeld van de Chinese draak in de volledige verloochening van hun humanistes principes zoals de rechten van l? man en de menselijke waardigheid. Dit n? niet is Frankrijk dat deze bittere vaststelling zal tegenspreken. Lorsqu? zij ontving in grote pomp „de Libische slager“ door duizenden Libiërs te vergeten opgesloten in de gevangenissen van de regeling totalitariste of eenvoudigweg „vermoord“, de aanhangers van de breuk in Afrika n? hadden dat hun tranen om te huilen.
Dan kan Berlusconi eveneens l begaan? „onherstelbaar“ door deze overeenkomst te ondertekenen, hij n? vergeet niet dat Libië 25% van de aardolie en 33% van het gas verbruikt in Italië levert. En hij kan aan l garanderen? Italië een bevoorrechte toegang tot de natuurlijke hulpbronnen van Libië, om een aantal deuren te houden die in geval van economische en politieke harde slagen, c worden geopend? „is een mooie“ zaak. Bovendien zou deze overeenkomst het mogelijk maken om „“ Libië te motiveren dat beter tegen l moet gestreden worden? klandestiene immigratie, bijvoorbeeld, door te aanvaarden dat Italiaanse en Libische gemengde teams regelmatig in de haven van Tripolis patrouilleren, uitgangspunt van deze bootjes die s komen? op de Italiaanse kusten niet slagen. Zo'n overeenkomst n? het in wezen is qu? een manifestatie, een bovendien, van dit „divinisé“ concept dan l? men wijst door „Realpolitik“ aan, het politieke realisme l? haalt voortaan af op alle andere beschouwingen. Vooral qu? hij doet niet goed om de Libische leider „te ergeren“, de Italianen zich herinneren nog de bruutheid van de confiscatie van de Italiaanse goederen van de onderdanen in 1970 door jonge Kadhafi die aan de macht wordt geplaatst, een jaar vroeger. De Europeanen hebben in geheugen l? aanslag van Lockerbie, van „de Bulgaarse gijzelaars“ en deze diplomatische crisis tussen Zwitserland en Libië d? enkele dagen geleden waarop Bern s? „de levensmiddelen“ door Tripolis wordt gezien snijden. Kadhafi n? niet te laten doen man zich, zoals het merendeel van de despoten, is hij is eveneens gevaarlijke onvoorziene demagoog en slechts.
Het vervelende precedent dus, de volgende Italiaanse schadevergoeding in Libië zullen als genoemde men in recht „rechtspraak“ en l doen? men kan reeds op de brekende médiatico-politiek vooruitlopen die deze overeenkomst zal veroorzaken. L? Italië presenteert geen „verontschuldigingen“, zij doet beter, zij betaalt in „miljarden“ voor „de bloedige onzin“ waarvan zij s? schuldig wordt gemaakt.
In Europa, hebben de reacties zich niet laten wachten. Talrijke stemmen hebben gestegen om over „afpersing“ met l te spreken? ex-kolonisator, en d? anderen om „de grote“ vraag te stellen: wie voor „de gekomen multiculturele kolonisatie“ d zal vergoeden? elders dan plotseling l? Europa aujourd? vandaag? Een jonge Spanjaard s? offusque en s? ondervraagt op deze nieuwe „waanzin“ berlusconienne, l? Spanje zal eveneens van de Arabieren een financiële compensatie moeten vereisen om het land tijdens 300 jaar bezet te hebben. En dat van de kolonisatie Romeinen zeggen die, voor en na Jésus-Christ, op l hebben geregeerd? Europa, met een kleine bonus voor Alessia, aan wanneer de compensatie? Betreffende l? Spanje, zullen van de geesten meer getwijnd qu zeggen? zij zou misschien Tarik Ibn Ziyad van l moeten bedanken? van l weggegaan zijn? „onwetendheid“ en van „de chaos“ in er belangrijk l? kunst en de wetenschap (conceptuele gedachte, cartografie, wiskunde). Aldus volgens een dergelijke logica, zou men qu zich kunnen zeggen? hij zou nodig zijn dat alle „gekoloniseerd“ ophouden om zich te beklagen, om vergeving en d te vragen? op schadevergoedingen parce qu wachten? zij zouden niet veel zonder deze „reddend“ kolonisatie zijn. Gaule zou zonder Jules Caesar en zijn wegen, zijn steden, zijn aquaducten, zijn burgerlijke code zijn, enz een somber dorp dat in l wordt verloren? onmetelijkheid van zijn „wreedheid“. Bedankt dus de Romeinen (nog zij) d? „de beschaving“ aangebracht hebben aan de Galliërs. Libië zou derhalve de vroegere en nieuwe Italianen, de Grieken, Phéniciens, Vénitiens moeten bedanken voor de eeuwen van servitude. Zwart Westers bedanken voor de slave handel en de kolonisatie, maar ook de Arabieren en Oostelijk voor l? slavernij. Tutsi de Hutu voor de genocide begroeten. Zwarte d? Zuid-Afrika de weldaden van l huren? apartheid. De Grieken en het Nabije Oosten zouden aan l hulde moeten brengen? Imperium ottoman. De Palestijnen zouden op hun beurt reparatie moeten vragen, maar waar aan? Aan de Romeinen die Palestina zijn binnengedrongen? Aan de Arabieren die s? er worden geplaatst? Aan de Turken? Aan de Engelsen? En aan „de Israelis“ die zijn teruggekomen? Deze laatsten die op „de aarde die“ terugkomen, na eeuwen van diaspora en d wordt beloofd? errance, zouden zij een loon aan moeten vereisen de Palestijnen die gedurende 2000 jaar hun „aarde“ voor d hebben gekoloniseerd? geforceerd worden om het terug te geven in 1948? Moeten de Palestijnen gedurende 1.500 jaar de prijs van dit „verhuren“, zonder de belangen te vergeten betalen? C? is dus duidelijk voor een groot deel l? de Europese mening, „de westerse schuld“ zijn minable. Als l? Italië wil echt deze oude kolonies vergoeden, zij zou volgens een Luxemburgse diplomaat per l moeten beginnen? Europa. Voor een Franse waarnemer, l? Italië zou waarschijnlijk zijn eigen problemen moeten bestuderen en zijn „stallen“ d schoonmaken? Augias aan l? voorbeeld van Calabre en de mafia. A l? uur waar l? Europa, dat met een duizelingwekkende inflatie, met een macht d wordt geconfronteerd? de verontrustende aankoop, schreeuwt dat „de kassa's leeg“, en qu zijn? het is onmogelijk d? de lonen en Smic verhogen, „van pognon aan goudhaantjes“ onder dekking van „compensaties aanbieden malvenues“ zijn een zwendel die de lijsten d zal laten opblazen? leden aan de partijen van l? uiterste recht.
Men zou bijna slechts l vergeten? Duitsland na de wereldoorlogen letterlijk „rackettée“ door de Bondgenoten. Nog aujourd? vandaag lijkt dat „normaal“. Maar de schadevergoeding van Libië per l? Italië is eigenlijk „schandalig“, misschien omdat de misdaden onder Vichy „afschuwelijker“ zijn dan die van Benghazi of Sebha, misschien omdat de pijn n? is niet universeel en het lijden uitstekend hiérarchisable, qu? Auschwitz n? niet is Koufra en ongeveer 130 jaar van kolonisatie in Algerije praktisch worden niets vergeleken met het vier jaar van nazisme in Europa. De compensaties die de machten van „de vrije wereld“ zich na de wereldslagerijen, hebben toegestaan teneinde de economische achterstand te kunnen wegwerken die door deze gewapende conflicten wordt veroorzaakt, zijn „wettig“ en „natuurlijk“, terwijl de schadevergoedingen die in Libië per l worden toegekend? Italië, bezet bijna tien keer langer, zijn definitief „minables“. Misschien is het een vraagstuk van gevoeligheid?
Jegens en tegen iedereen, lijkt Berlusconi besloten om aan het einde van dit idee te gaan, in strijd met de invloedssfeer die die in de Gemeenschap, aan het risico d de overhand heeft goed-denkt? door zijn paren aan de kaak gesteld worden. Zij zijn talrijk de Afrikaanse leiders die op deze aanloop d ironisé? humanisme en van edelmoedigheid van l? Italië. Bepaalde d? tussen hen jusqu zijn gegaan? om te verklaren dat als l? Italië proberen om „stevige grenzen te kopen“ om coûte-que-coûte te verhinderen „hongerig“ Afrikaanse d? „de kruimels“ in Europa, IT gaan eten? s too late (c? is reeds te laat). Aangezien de huidige situatie een gevolg d is? een gemiste samenwerking waarvan zal moeten betalen men de prijs. Wat de Afrikanen betreft, heeft dit nieuws een gematigde ontvangst ontvangen. Terwijl enkelen l er vonden? hoop d? een echte erkenning van „de westerse fouten“, d? het meest sceptisch benadrukte dat dit geld niet aan de bevolkingen ondanks de gedane beloftes ten goede zal komen. Immers is hij praktisch duidelijk qu? met l? opacité van de Libische regeling, de Italiaanse compensatie n? niet zal gaan daar waar zij het meest gewacht is. En de drie kwarten van deze zullen in Italië in „diplomatische koffers“ terugkeren. C? is daar het drama van l? Afrika.
Barack Obama l? zo goed geuit a, de beste compensatie dan l? men kan aan een volk dat hebben geleden aan de grootste onrechtvaardigheden, dit n geven? is niet hem miljarden (van dollar) te betalen, maar de bouw van de levensstructuren aan zijn ontwikkeling en aan l te bevorderen? ontplooiing van de bevolkingen, aan l? voorbeeld van de wegen, de scholen, van de ziekenhuizen, enz Op deze intelligentere wijze l? men slaagt erin om talrijke problemen erg op te lossen door slechts l te vermijden? het aangeboden geld dient niet tot belangen in strijd met de plaatselijke urgentie. Tot wanneer l? Italië in zijn historische methode houdt met dit fundamentele punt rekening, Libië pruilt niet zijn plezier om repentance „te ontvangen financieel“ Italiaans.
[1] door dit verdrag, geeft Turkije aan l toe? Italië Cyrénaïque en Tripolitaine.
Automatically translated into Dutch thanks to WorldLingo
L? de aankondiging heeft l gedaan? gevolg d? „een bom“ in de Europese politieke milieu's, l? Italië van cavaliere Berlusconi s? klaarmaken om Libië zou het van Kadhafi voor de excessen van l te vergoeden? koloniaal tijdperk. Een overeenkomst is, volgens de zoon van de Libische leider, Saif al Islam, in voorbereiding en zou op „grote bedragen d betrekking hebben? geld“, van „de miljarden“ weldra aan „die het volk“ Libiër bij wijze van zijn gestort „reparaties“. Een beslissing „historisch overzicht“ die niet het gevaar loopt vlek d te doen? olie in „een unie“ tétanisée en verdoofd per l? Italiaanse durf.
De Europese analisten zijn alle unaniem, Berlusconi is bezig d? de doos van Pandora en de gevolgen d openen? een dergelijk gebaar dreigen d? rampzalig zijn. De ramp, het woord worden gevonden. Als het koloniserende beleid en vampirisante van l? Italië, aan l? beeld van alle Europese machten, in Libië en elders overal. Ramp. Zoals de situatie van veralgemeende plundering van de natuurlijke hulpbronnen en de grondstoffen. C? zeker is de gevolgen zullen zijn rampzalig, maar dat hangt van welke kant van de Middellandse Zee af men bevindt zich, omdat, van de Afrikaanse rand, l? men blijft nog om „de rampzalige gevolgen“ van de kolonisatie ondergaan en l leven? vernedering van het internationale medelijden dat in hulp wordt vermomd. Beloofd vanaf 2004 voor d? door „de linkerkant“ van Romano Prodi verjaagd worden, zal men op zijn terugkeer naar de zaken in 2008 moeten wachten opdat Berlusconi, tenslotte, overweegt om aan l te geven? Italië l? gelegenheid d? zijn verantwoordelijkheid opnemen tegenover l? Geschiedenis. Het is duidelijk dat deze overeenkomst een nieuwe bocht in de betrekkingen tussen l betekent? Italië en Libië, en laten qu overwegen? een evolutie in de geesten s? werkt, langzaam, maar zeker.
C? is in 1911 met l? annexatie van Tripolis en de handtekening van het verdrag van Lausanne [1] tussen Turkije en l? Italië in 1912 waarmet de Italiaanse kolonisatie in Libië begon. Zij zal in 1943 met de inname van Tripolis door de Brit Montgomery aflopen. Tijdens dit épopée in Afrikaanse aarde, l? Italië zal zich d schuldig maken? ernstig machtsmisbruik jegens de autochtone bevolkingen door een plotselinge repressie en een bloedige onderdrukking. De gemeenschappelijke tabel aan alle koloniserende machten, kortom. Nochtans ondanks deze „moeilijke“ gebeurtenis, zijn beide landen een bevoorrechte band blijven onderhouden. C? is Berlusconi die eerste s? om op de internationale scène, activeerde pestiférée Libië, lange tijd voor Tony Blair of nog recenter de Franse president, Nicolas Sarkozy te laten terugkomen. Niet te ontwijken actor van het gebied, Libië die door een dictator in vol „vrijkoping“, volgens l worden geleid? de Europese intelligentsia, is een strategisch belangrijkst land dank zij haar invloed in de conflicten die zijn buren omhelzen (Soedan, Tsjaad en tot op zekere hoogte Niger). Zeer van aanzienlijke olievoorraden die de begeerte in deze tijd van energiecrisis aanwakkeren, legt het land van Kadhafi aan de Europeanen zijn wet op en duwen ze aan l? voorbeeld van de Chinese draak in de volledige verloochening van hun humanistes principes zoals de rechten van l? man en de menselijke waardigheid. Dit n? niet is Frankrijk dat deze bittere vaststelling zal tegenspreken. Lorsqu? zij ontving in grote pomp „de Libische slager“ door duizenden Libiërs te vergeten opgesloten in de gevangenissen van de regeling totalitariste of eenvoudigweg „vermoord“, de aanhangers van de breuk in Afrika n? hadden dat hun tranen om te huilen.
Dan kan Berlusconi eveneens l begaan? „onherstelbaar“ door deze overeenkomst te ondertekenen, hij n? vergeet niet dat Libië 25% van de aardolie en 33% van het gas verbruikt in Italië levert. En hij kan aan l garanderen? Italië een bevoorrechte toegang tot de natuurlijke hulpbronnen van Libië, om een aantal deuren te houden die in geval van economische en politieke harde slagen, c worden geopend? „is een mooie“ zaak. Bovendien zou deze overeenkomst het mogelijk maken om „“ Libië te motiveren dat beter tegen l moet gestreden worden? klandestiene immigratie, bijvoorbeeld, door te aanvaarden dat Italiaanse en Libische gemengde teams regelmatig in de haven van Tripolis patrouilleren, uitgangspunt van deze bootjes die s komen? op de Italiaanse kusten niet slagen. Zo'n overeenkomst n? het in wezen is qu? een manifestatie, een bovendien, van dit „divinisé“ concept dan l? men wijst door „Realpolitik“ aan, het politieke realisme l? haalt voortaan af op alle andere beschouwingen. Vooral qu? hij doet niet goed om de Libische leider „te ergeren“, de Italianen zich herinneren nog de bruutheid van de confiscatie van de Italiaanse goederen van de onderdanen in 1970 door jonge Kadhafi die aan de macht wordt geplaatst, een jaar vroeger. De Europeanen hebben in geheugen l? aanslag van Lockerbie, van „de Bulgaarse gijzelaars“ en deze diplomatische crisis tussen Zwitserland en Libië d? enkele dagen geleden waarop Bern s? „de levensmiddelen“ door Tripolis wordt gezien snijden. Kadhafi n? niet te laten doen man zich, zoals het merendeel van de despoten, is hij is eveneens gevaarlijke onvoorziene demagoog en slechts.
Het vervelende precedent dus, de volgende Italiaanse schadevergoeding in Libië zullen als genoemde men in recht „rechtspraak“ en l doen? men kan reeds op de brekende médiatico-politiek vooruitlopen die deze overeenkomst zal veroorzaken. L? Italië presenteert geen „verontschuldigingen“, zij doet beter, zij betaalt in „miljarden“ voor „de bloedige onzin“ waarvan zij s? schuldig wordt gemaakt.
In Europa, hebben de reacties zich niet laten wachten. Talrijke stemmen hebben gestegen om over „afpersing“ met l te spreken? ex-kolonisator, en d? anderen om „de grote“ vraag te stellen: wie voor „de gekomen multiculturele kolonisatie“ d zal vergoeden? elders dan plotseling l? Europa aujourd? vandaag? Een jonge Spanjaard s? offusque en s? ondervraagt op deze nieuwe „waanzin“ berlusconienne, l? Spanje zal eveneens van de Arabieren een financiële compensatie moeten vereisen om het land tijdens 300 jaar bezet te hebben. En dat van de kolonisatie Romeinen zeggen die, voor en na Jésus-Christ, op l hebben geregeerd? Europa, met een kleine bonus voor Alessia, aan wanneer de compensatie? Betreffende l? Spanje, zullen van de geesten meer getwijnd qu zeggen? zij zou misschien Tarik Ibn Ziyad van l moeten bedanken? van l weggegaan zijn? „onwetendheid“ en van „de chaos“ in er belangrijk l? kunst en de wetenschap (conceptuele gedachte, cartografie, wiskunde). Aldus volgens een dergelijke logica, zou men qu zich kunnen zeggen? hij zou nodig zijn dat alle „gekoloniseerd“ ophouden om zich te beklagen, om vergeving en d te vragen? op schadevergoedingen parce qu wachten? zij zouden niet veel zonder deze „reddend“ kolonisatie zijn. Gaule zou zonder Jules Caesar en zijn wegen, zijn steden, zijn aquaducten, zijn burgerlijke code zijn, enz een somber dorp dat in l wordt verloren? onmetelijkheid van zijn „wreedheid“. Bedankt dus de Romeinen (nog zij) d? „de beschaving“ aangebracht hebben aan de Galliërs. Libië zou derhalve de vroegere en nieuwe Italianen, de Grieken, Phéniciens, Vénitiens moeten bedanken voor de eeuwen van servitude. Zwart Westers bedanken voor de slave handel en de kolonisatie, maar ook de Arabieren en Oostelijk voor l? slavernij. Tutsi de Hutu voor de genocide begroeten. Zwarte d? Zuid-Afrika de weldaden van l huren? apartheid. De Grieken en het Nabije Oosten zouden aan l hulde moeten brengen? Imperium ottoman. De Palestijnen zouden op hun beurt reparatie moeten vragen, maar waar aan? Aan de Romeinen die Palestina zijn binnengedrongen? Aan de Arabieren die s? er worden geplaatst? Aan de Turken? Aan de Engelsen? En aan „de Israelis“ die zijn teruggekomen? Deze laatsten die op „de aarde die“ terugkomen, na eeuwen van diaspora en d wordt beloofd? errance, zouden zij een loon aan moeten vereisen de Palestijnen die gedurende 2000 jaar hun „aarde“ voor d hebben gekoloniseerd? geforceerd worden om het terug te geven in 1948? Moeten de Palestijnen gedurende 1.500 jaar de prijs van dit „verhuren“, zonder de belangen te vergeten betalen? C? is dus duidelijk voor een groot deel l? de Europese mening, „de westerse schuld“ zijn minable. Als l? Italië wil echt deze oude kolonies vergoeden, zij zou volgens een Luxemburgse diplomaat per l moeten beginnen? Europa. Voor een Franse waarnemer, l? Italië zou waarschijnlijk zijn eigen problemen moeten bestuderen en zijn „stallen“ d schoonmaken? Augias aan l? voorbeeld van Calabre en de mafia. A l? uur waar l? Europa, dat met een duizelingwekkende inflatie, met een macht d wordt geconfronteerd? de verontrustende aankoop, schreeuwt dat „de kassa's leeg“, en qu zijn? het is onmogelijk d? de lonen en Smic verhogen, „van pognon aan goudhaantjes“ onder dekking van „compensaties aanbieden malvenues“ zijn een zwendel die de lijsten d zal laten opblazen? leden aan de partijen van l? uiterste recht.
Men zou bijna slechts l vergeten? Duitsland na de wereldoorlogen letterlijk „rackettée“ door de Bondgenoten. Nog aujourd? vandaag lijkt dat „normaal“. Maar de schadevergoeding van Libië per l? Italië is eigenlijk „schandalig“, misschien omdat de misdaden onder Vichy „afschuwelijker“ zijn dan die van Benghazi of Sebha, misschien omdat de pijn n? is niet universeel en het lijden uitstekend hiérarchisable, qu? Auschwitz n? niet is Koufra en ongeveer 130 jaar van kolonisatie in Algerije praktisch worden niets vergeleken met het vier jaar van nazisme in Europa. De compensaties die de machten van „de vrije wereld“ zich na de wereldslagerijen, hebben toegestaan teneinde de economische achterstand te kunnen wegwerken die door deze gewapende conflicten wordt veroorzaakt, zijn „wettig“ en „natuurlijk“, terwijl de schadevergoedingen die in Libië per l worden toegekend? Italië, bezet bijna tien keer langer, zijn definitief „minables“. Misschien is het een vraagstuk van gevoeligheid?
Jegens en tegen iedereen, lijkt Berlusconi besloten om aan het einde van dit idee te gaan, in strijd met de invloedssfeer die die in de Gemeenschap, aan het risico d de overhand heeft goed-denkt? door zijn paren aan de kaak gesteld worden. Zij zijn talrijk de Afrikaanse leiders die op deze aanloop d ironisé? humanisme en van edelmoedigheid van l? Italië. Bepaalde d? tussen hen jusqu zijn gegaan? om te verklaren dat als l? Italië proberen om „stevige grenzen te kopen“ om coûte-que-coûte te verhinderen „hongerig“ Afrikaanse d? „de kruimels“ in Europa, IT gaan eten? s too late (c? is reeds te laat). Aangezien de huidige situatie een gevolg d is? een gemiste samenwerking waarvan zal moeten betalen men de prijs. Wat de Afrikanen betreft, heeft dit nieuws een gematigde ontvangst ontvangen. Terwijl enkelen l er vonden? hoop d? een echte erkenning van „de westerse fouten“, d? het meest sceptisch benadrukte dat dit geld niet aan de bevolkingen ondanks de gedane beloftes ten goede zal komen. Immers is hij praktisch duidelijk qu? met l? opacité van de Libische regeling, de Italiaanse compensatie n? niet zal gaan daar waar zij het meest gewacht is. En de drie kwarten van deze zullen in Italië in „diplomatische koffers“ terugkeren. C? is daar het drama van l? Afrika.
Barack Obama l? zo goed geuit a, de beste compensatie dan l? men kan aan een volk dat hebben geleden aan de grootste onrechtvaardigheden, dit n geven? is niet hem miljarden (van dollar) te betalen, maar de bouw van de levensstructuren aan zijn ontwikkeling en aan l te bevorderen? ontplooiing van de bevolkingen, aan l? voorbeeld van de wegen, de scholen, van de ziekenhuizen, enz Op deze intelligentere wijze l? men slaagt erin om talrijke problemen erg op te lossen door slechts l te vermijden? het aangeboden geld dient niet tot belangen in strijd met de plaatselijke urgentie. Tot wanneer l? Italië in zijn historische methode houdt met dit fundamentele punt rekening, Libië pruilt niet zijn plezier om repentance „te ontvangen financieel“ Italiaans.
[1] door dit verdrag, geeft Turkije aan l toe? Italië Cyrénaïque en Tripolitaine.
التوبة إيطاليّة ماليّة
Automatically translated into Arabic thanks to WorldLingo
[ل]? يعلن يجعل [ل]? تأثير [د]? "قنبلة" في دوائر أوروبيّة سياسيّة, [ل]? إيطاليا من ال [كفلير] [برلوسكني] [س]? أعدّ أن يعوّض ليبيا ل [كدهفي] لتجاوزات ال [ل]? وقت مستعمرة. يكون إتفاق, وفقا ل إبنة من الزعيمة [ليبن], [سيف] [أل] إسلام, في تحضير وارتبط إلى "مجموعات كبيرة [د]? [ترنسفرّد] مال", من ال "بليون" قريبا مع "الناس [ليبن] ال" بما أنّ "يصلح". "تاريخيّة" قرار أيّ ليس مرجّحة أن يجعل بقعة [د]? [تتنيزد] زيوت في "إتحاد" وصمّم ب [ل]? جراءة إيطاليّة.
يكونون المحللات أوروبيّة كلّ إجماعيّة, [برلوسكني] يكون في القافلة تموين [د]? أن يفتح ال [بندورا بوإكس] والنتيجات [د]? هذا إشارة يجازف [د]? أن يكون مشؤومة. أسّست كارثة, الكلمة. مثل ال يستعمر سياسة و [فمبيريسنت] ال [ل]? إيطاليا, مع [ل]? صورة من [ألّ ث] أوروبية قوى, في ليبيا وفي كلّ مكان وإلّا. كارثة. مثل الحالة من يسلب يعمّم من ال [نتثرل رسورس] و [رو متريلس]. [ك]? كنت مؤكّدة النتيجات مشؤومة, غير أنّ أنّ يعتمد على الذي جانب من ال [مديترّنن] واحدة يكون, لأنّ, من بنك [أفريكن], [ل]? يستمرّ واحدة سكون أن يتحمّل ال "نتيجات مشؤومة" من استعمار ومع يعيش [ل]? إذلال من الشفقة دوليّة يقنع في مساندة. يعد بدءا 2004 قبل [د]? ترك أن يكون اكتسحت ب ال "" من رومانية [برودي], هو سيكون ضروريّة أن يترقّب عودته إلى العمل في 2008 [س ثت] [برلوسكني] يعتبر, أخيرا, أن يعطي إلى [ل]? إيطاليا [ل]? فرصة [د]? أن يفترض مسؤوليته [فيس--فيس] [ل]? تاريخ. هو واضحة أنّ يعلم هذا إتفاق جديدة يلتفت في العلاقات بين [ل]? يتمّ إيطاليا وليبيا, وتركت اعتبرت [قو]? تطور في ال [سبيريتس] [س]? شغلت, ببطء, غير أنّ بالتّأكيد.
[ك]? في 1911 مع [ل]? إضافة من طرابلس والتوقيع من المعاهدة لوزان [1] بين تركيا و [ل]? إيطاليا في 1912 أيّ استعمار إيطاليّة في ليبيا بدأ. هو سينهي في 1943 مع المزلاج طرابلس ب [مونتغمري] البريطانيوّن. أثناء هذا ملحمة من أرض [أفريكن], [ل]? إيطاليا سيذهب [د] مذنبة? ابتزازات جدّيّة نحو الالسّكان [أوتوشتونس] بقمع قاسية وإضطهاد دام. الطاولة عاديّة إلى [ألّ ث] يستعمر قوى, كلّ في كلّ. مهما, [إين سبيت وف] هذا "يصعب" حلقة, استمرّ الاثنان بلاد أن يبقي الروابط ذو امتياز. [ك]? يكون [برلوسكني] الذي هو [س] أولى? ينشّط أن يجعل عودة على المشهد دوليّة, ليبيا [بستيفر], جيّدا قبل الفرنسيّة [توني] بلير أو أكثر مؤخّرا رئيس, [نيكلس] [سركوزي]. وجّه ممثلة مستحيلة أن يتحايل من المنطقة, ليبيا بدكتاتورة [إين فولّ] "إسترداد", وفقا ل [ل]? أهل فكر أوروبيّة, رئيسيّة بلاد شكور استراتيجيّا إلى تأثيره في النزاعات أيّ يثبت متّقدا جاره (سودان, تشاد و [تو ا سرتين إكستنت] نيجر). جدّا من هامّة زيت احتياطيات أيّ يدفع [كفتووسنسّ] في هذا أوقات الأزمة طاقة, البلد [كدهفي] يفرض إلى [إيوروبن] قانونه ويدفعهم مع [ل]? [إينستر] من التنين صينيّة في الإنكار كاملة مبادئهم [هومنيستيك] مثل الحقوق ال [ل]? رجل وإنسان كرامة. هذا ن? ليس فرنسا أيّ سيناقض هذا بطاقة مرّة. [لورسقو]? اغتال هو قبل في مضخة كبيرة ال "جزارة [ليبن]" ب ينسى الآلاف ال [ليبن] أقفل فوق في السجون من الأسلوب [توتليتريست] أو ببساطة "", المناصرات من التمزق في إفريقيا ن? تلقّى أنّ دموعهم أن يصرخ.
بعد ذلك يستطيع [برلوسكني] أيضا جعلت [ل] إلى ه? "متعذّر إلغاء" ب يقع هذا إتفاق, هو ن? لا ينسى أنّ يزوّد ليبيا 25% من زيت و33% من غازات يستهلك في إيطاليا. وهو يستطيع ضمنت إلى [ل]? إيطاليا منفذة يفضّل إلى ال [نتثرل رسورس] ليبيا, أن يحافظ [ا نومبر وف] أبواب مفتوحة [إين ث فنت وف] اقتصاديّة وسياسيّة يستعصي ضرب, [ك]? "جميلة" عمل. فضلا عن ذلك, جعل هذا إتفاق هو يمكن "أن يبرّر" ليبيا مع جيّدة يتنازع ضدّ [ل]? هجرة سرّيّة, مثلا, ب يقبل أنّ يخفر إيطالية وأفرقة [ليبن] مختلطة بانتظام في ال يرتدي من طرابلس, [سترت بوينت] من هذا زوارق أيّ يأتي [س]? أن يفشل على السواحل إيطاليّة. هذا إتفاق ن? يكون أساسيّا [قو]? [ديفينيزد] مظاهرة, واحدة فضلا عن ذلك, هذا "" مفهوم أنّ [ل]? واحدة يشير ب "[رلبوليتيك]", واقعيّة سياسيّة [ل]? حملت [فروم نوو ون] على [ألّ ث] أخرى إعتبارات. خصوصا [قو]? هو ليس جيّدة "أن يضأيق" الزعيمة [ليبن], الإيطاليات بعد يتذكّر الوحشيّ من العمليّة مصادرة من البضائع من المباراة قوميّة إيطاليّة في 1970 ب [كدهفي] [يوونغ برسن] يركّب مع القدرة واحدة سنة مبكّرة. [إيوروبن] يتلقّون في ذاكرة [ل]? هجوم من [لوكربي], البلغاريّة "رهائن" وهذا أزمة ديبلوماسيّة يدخل سويسرا وليبيا [د]? [ا فو] أيام [أغو] عندما برن [س]? رأيت يقطع ال "طعام" بطرابلس. [كدهفي] ن? ليس رجل أن تركبنفسي جعلت, مثل الأغلبية من الطاغ, هو كديماغوجية وغيرمتوقّع بما أنّ خطرة.
سيجعل سابقة مزعجة لذلك, التعويض تالية إيطاليّة لليبيا مثل واحدة يقول هو داخل يصحّ "مجموعة قوانين" و [ل]? واحدة يستطيع سابقا [بر-مبت] ال [بشكمبر] [مديتيك-بوليسي] أيّ هذا إتفاق سيسبّب. [ل]? لا إيطاليا هدية "أعذار", هو يتمّ على نحو أفضل, هو يدفع من "بليون" ل ال "[نونسنسس] دام" [أف وهيش] هو [س]? جعلت مذنبة.
في أوروبا, لم يجعل الردّ فعل كان إنتظار. ارتفع كثير صوى أن يتكلّم حول "مضرب" مع [ل]? [إإكس-كلونيزر], و [د]? أخرى أن يضع "العظيمة" سؤال: الذي سيعوّض "استعمار متعدّد ثقافات" وصول [د]? في مكان آخر ماذا يتحمّل [ل]? أوروبا [أوجوورد]? اليوم? إسبانية شابّة [س]? [أفّوسقو] و [س]? أسئلة على هذا جديدة "حالة جنون" [برلوسكنينّ], [ل]? إسبانيا سيضطرّ أيضا تطلّبت [أرب] تعويض ماليّة أن يتلقّى احتلّت البلد أثناء 300 سنون. وماذا أن يقول استعمار من [رومنس] الذي, قبل وبعد [جسوس-كريست], ساد على [ل]? [نو-كليمس] أوروبا, مع صغيرة علاوة ل [ألسا], مع عندما التعويض? في ما يتعلّق ب [ل]? أردت إسبانيا, من ال [سبيريتس] كثير يبرم رأي [قو]? هو سوفت ربّما شكرت [تريك] ابن [زيد] ل [ل]? أن تلقّيت [ل] يسرى? "حالة جهل" ومن "حالة فوضى" في [ي] [ل] مهمّة? فن وعلم (يفكّر مفاهيميّة, علم رسم الخرائط, رياضيات). لذلك وفقا ل منطق مماثلة, واحدة استطاع قلت [قو]? كنت لازمة أنّ كلّ "استعمر" مواقف يشتكي, أن يسأل مغفرة و [د]? أن يترقّب تعويضات [برس] [قو]? هم لم [ب] [لرج-ثينغ] دون هذا "توفير" استعمار. [غولّ] كان دون جولس [كسر] وطرقه, مدائنه, قنات اصطناعيّةه, [سفيل كد] ه, [إتك] قرية مظلمة يخسر في [ل]? [فستنسّ] من ه "وحي". شكرت أنت لذلك [رومنس] (بعد هم) [د]? أن يتلقّى أحضرت "حضارة" إلى الغاليّ واحدة. ليبيا سوفت بالتّالي شكرت القديمة وإيطاليات جديدة, اليونان, [فنيسنس], ال [فنتين] أحد للقرون الإكراه. أسود أن يشكر [وسترنرس] للمسوّدة [نغرير] واستعمار, غير أنّ أيضا ال [أرب] والشرقيّة أحد ل [ل]? عبودية. [تثتس] أن يحيّي ال [هوتث] لالإبادة جماعيّة. الأسود [د]? جنوب افريقيا أن يستأجر الفوائد ال [ل]? عزل عنصريّ. سوفت اليونان و [ث ميدّل ست] دفعت ولاء إلى [ل]? تأزّمت [أثومن]. سوفت الفلسطينيات في دورتهم سألت لإصلاح, غير أنّ مع أيّ? مع [رومنس] الذي غزا فلسطين? مع ال [أرب] الذي [س]? يكون [ي] ركّبت? مع التركيات? مع الاللغة الانجليزية? ومع ال "إسرائيليات" الذي رجع? وعد الشبح ظلّ متأخّرة على ال "أرض" [أفتروردس] من القرون من شتات و [د]? سوفت تجوّلت, تطلّبت أجر مع الفلسطينيات الذي استعمر أثناء 2000 سنونهم "أرض" قبل [د]? أن يكون أجبرت أن يحيي هو في 1948? الفلسطينيات يضطرّ دفعت أثناء 1.500 سنون السعر من هذا "يوظّف", دون ينسى الفوائد? [ك]? لذلك واضحة ل أكثر من [ل]? رأي أوروبيّة, الغربيّة "ملامة" فقيرة. إن [ل]? إيطاليا يريد أن حقّا عوّضت هذا مستعمرات قديمة, هو سوفت وفقا ل لوكسمبورغ ديبلوماسيّة بداية مع [ل]? أوروبا. لملاحظة فرنسيّة, [ل]? سوفت إيطاليا دون شكّ ركّزتبنفسي على ه خاصّة مشاكل ونظّفت ه "إصطبل" [د]? [أوجس] مع [ل]? [إينستر] من كلبرا [مفّيا]. مع [ل]? ساعة متى [ل]? أوروبا, يجابه مع تضخم [فرتيجنووس], قدرة [د]? يتمّ شراء مثيرة, صحت أنّ ال "حالات يخلو", و [قو]? هو [د] مستحيلة? أن يزيد الأجور و [سميك], أن يقدّم "عجين إلى [كينغلتس]" [أوندر كفر وف] "تعويضات [ملفنوس]" [سويندل] أيّ سيجعل ضخّمت القائمة ميلان إلى جانب [د]? أعضاء مع الأحزاب ال [ل]? جانب متطرّفة يمنى.
هو كنت نسيت تقريبا أنّ [ل]? كان ألمانيا ال [شورتلي فتر] الحرب عالميّة "حرفيّا [ركتّ]" بالحلفاء. بعد [أوجوورد]? اليوم يظهر أنّ "معدل". غير أنّ التعويض لليبيا ب [ل]? إيطاليا "شائنة" شرقيّة بشكل صحيح, ربّما لأنّ الجرائم تحت [فيك] يكونون أكثر "رهيبة" أنّ أنّ من بنغازي أو [سبها], ربّما لأنّ ألم ن? ليس قضيّة كليّة والألم تماما [هيررشسبل], [قو]? [أوسكهويتز] ن? ليس [كووفرا] وبعض 130 قارنت سنون الاستعمار في جزائر أيّ شيء لا عمليّا مع الأربعة سنون ال [نزيسم] في أوروبا. يؤخّر التعويضات أنّ كان منحت القوى من ال "[فر وورلد]" بعد عالم مسالخ, [إين وردر تو] كنت يمكن أن يملأ الاقتصاديّة يسبّب ب هذا حروب, "شرعيّة" و" طبيعيّة", حيث أنّ التعويضات منحوا إلى ليبيا ب [ل]? إيطاليا, يحتلّ تقريبا عشرة أوقات طويلا, نهائيّا "فقراء". ربّما يكون هذا سؤال من حساسية?
نحو ويبدو عدادات كلّ, [برلوسكني] يقرّر أن يذهب في النهاية من هذا فكرة, مضادّة مع الحركية [ريغت-ثينكينغ] شخص أيّ يسود في الجماعة, مع الخطر [د]? أن [فوستيغت] يكون بتكافؤه. هم يتعدّد الزعيمات [أفريكن] الذي كان ساخرة حول هذا إندفاع [د]? أنسيّة ومن سخاء ال [ل]? إيطاليا. [د] مؤكّدة? بين هم ذهب [جوسقو]? أن يفيد أنّ إن [ل]? إيطاليا [سك] أن يشتري "حدود صلبة" أن يمنع [كست-ثت-كستس] "[فميشد]" [د] [أفريكن]? يفتّت أن يذهب أن يأكل ال "" في أوروبا, هو? [س] أيضا متأخّرا ([ك]? سابقا أيضا متأخّرة). ال [كرّنت ستثأيشن] يكون [د] ناتجة? يفتقد تعاون [أف وهيش] سيضطرّ السعر كنت بمقابل. بما أنّ للإفريقيات, استلم هذا جديدة يخفّف استقبال. بينما بعض أسّس [ل] هناك? أمل [د]? يصحّح تمييز من الغربيّة "أخطاء", [د]? ضغط أخرى كثير [سكبتيك] أنّ هذا مال لن يربح مع الالسّكان [إين سبيت وف] ال جعل وعود. حقّا, هو [قو] واضحة عمليّا? مع [ل]? لاشفافيّة من الأسلوب [ليبن], تعويض إيطاليّة ن? لن يذهب حيث هو يكون ترقّبت. وسينكّس ال [ثر قورترس] من هذا واحدة إلى إيطاليا في "[ديبلومتيك بغ]". [ك]? يكون المأساة من [ل] هناك? إفريقيا.
[برك] [أبما] [ل]? يصيغ هكذا جيّدا, التعويض جيّدة من [ل]? واحدة يستطيع أعطيت إلى الناس أيّ عانى من الظلم عظيمة, هذا ن? ليس أن يصبّ بليون إلى ه (دولارات), غير أنّ أن دعم البناء من البنى حيويّة إلى تطويره و [ل]? يزهر من الالسّكان, مع [ل]? [إينستر] من الطرق, المدارس, المستشفيات, [إتك] في هذا أكثر طريق ذكيّة [ل]? واحدة يدير أن يحلّ كثير مشاكل بينما يمنع أنّ [ل]? مال قدّم عبدة إلى فوائد مضادّة مع ال [أورجنسس] محلّية. بينما ينتظر ل أنّ [ل]? [تك كّوونت وف] إيطاليا في خطوته تاريخيّة هذا نقطة حاسمة, ليبيا ليس عابسة متعته من يستلم ال "ماليّة" توبة إيطالية.
--------------------------------------------------------------------------------
[1] ب هذا معاهدة, تركيا عائد ماليّ إلى [ل]? إيطاليا [سرنقو] و [تريبوليتين].
Automatically translated into Arabic thanks to WorldLingo
[ل]? يعلن يجعل [ل]? تأثير [د]? "قنبلة" في دوائر أوروبيّة سياسيّة, [ل]? إيطاليا من ال [كفلير] [برلوسكني] [س]? أعدّ أن يعوّض ليبيا ل [كدهفي] لتجاوزات ال [ل]? وقت مستعمرة. يكون إتفاق, وفقا ل إبنة من الزعيمة [ليبن], [سيف] [أل] إسلام, في تحضير وارتبط إلى "مجموعات كبيرة [د]? [ترنسفرّد] مال", من ال "بليون" قريبا مع "الناس [ليبن] ال" بما أنّ "يصلح". "تاريخيّة" قرار أيّ ليس مرجّحة أن يجعل بقعة [د]? [تتنيزد] زيوت في "إتحاد" وصمّم ب [ل]? جراءة إيطاليّة.
يكونون المحللات أوروبيّة كلّ إجماعيّة, [برلوسكني] يكون في القافلة تموين [د]? أن يفتح ال [بندورا بوإكس] والنتيجات [د]? هذا إشارة يجازف [د]? أن يكون مشؤومة. أسّست كارثة, الكلمة. مثل ال يستعمر سياسة و [فمبيريسنت] ال [ل]? إيطاليا, مع [ل]? صورة من [ألّ ث] أوروبية قوى, في ليبيا وفي كلّ مكان وإلّا. كارثة. مثل الحالة من يسلب يعمّم من ال [نتثرل رسورس] و [رو متريلس]. [ك]? كنت مؤكّدة النتيجات مشؤومة, غير أنّ أنّ يعتمد على الذي جانب من ال [مديترّنن] واحدة يكون, لأنّ, من بنك [أفريكن], [ل]? يستمرّ واحدة سكون أن يتحمّل ال "نتيجات مشؤومة" من استعمار ومع يعيش [ل]? إذلال من الشفقة دوليّة يقنع في مساندة. يعد بدءا 2004 قبل [د]? ترك أن يكون اكتسحت ب ال "" من رومانية [برودي], هو سيكون ضروريّة أن يترقّب عودته إلى العمل في 2008 [س ثت] [برلوسكني] يعتبر, أخيرا, أن يعطي إلى [ل]? إيطاليا [ل]? فرصة [د]? أن يفترض مسؤوليته [فيس--فيس] [ل]? تاريخ. هو واضحة أنّ يعلم هذا إتفاق جديدة يلتفت في العلاقات بين [ل]? يتمّ إيطاليا وليبيا, وتركت اعتبرت [قو]? تطور في ال [سبيريتس] [س]? شغلت, ببطء, غير أنّ بالتّأكيد.
[ك]? في 1911 مع [ل]? إضافة من طرابلس والتوقيع من المعاهدة لوزان [1] بين تركيا و [ل]? إيطاليا في 1912 أيّ استعمار إيطاليّة في ليبيا بدأ. هو سينهي في 1943 مع المزلاج طرابلس ب [مونتغمري] البريطانيوّن. أثناء هذا ملحمة من أرض [أفريكن], [ل]? إيطاليا سيذهب [د] مذنبة? ابتزازات جدّيّة نحو الالسّكان [أوتوشتونس] بقمع قاسية وإضطهاد دام. الطاولة عاديّة إلى [ألّ ث] يستعمر قوى, كلّ في كلّ. مهما, [إين سبيت وف] هذا "يصعب" حلقة, استمرّ الاثنان بلاد أن يبقي الروابط ذو امتياز. [ك]? يكون [برلوسكني] الذي هو [س] أولى? ينشّط أن يجعل عودة على المشهد دوليّة, ليبيا [بستيفر], جيّدا قبل الفرنسيّة [توني] بلير أو أكثر مؤخّرا رئيس, [نيكلس] [سركوزي]. وجّه ممثلة مستحيلة أن يتحايل من المنطقة, ليبيا بدكتاتورة [إين فولّ] "إسترداد", وفقا ل [ل]? أهل فكر أوروبيّة, رئيسيّة بلاد شكور استراتيجيّا إلى تأثيره في النزاعات أيّ يثبت متّقدا جاره (سودان, تشاد و [تو ا سرتين إكستنت] نيجر). جدّا من هامّة زيت احتياطيات أيّ يدفع [كفتووسنسّ] في هذا أوقات الأزمة طاقة, البلد [كدهفي] يفرض إلى [إيوروبن] قانونه ويدفعهم مع [ل]? [إينستر] من التنين صينيّة في الإنكار كاملة مبادئهم [هومنيستيك] مثل الحقوق ال [ل]? رجل وإنسان كرامة. هذا ن? ليس فرنسا أيّ سيناقض هذا بطاقة مرّة. [لورسقو]? اغتال هو قبل في مضخة كبيرة ال "جزارة [ليبن]" ب ينسى الآلاف ال [ليبن] أقفل فوق في السجون من الأسلوب [توتليتريست] أو ببساطة "", المناصرات من التمزق في إفريقيا ن? تلقّى أنّ دموعهم أن يصرخ.
بعد ذلك يستطيع [برلوسكني] أيضا جعلت [ل] إلى ه? "متعذّر إلغاء" ب يقع هذا إتفاق, هو ن? لا ينسى أنّ يزوّد ليبيا 25% من زيت و33% من غازات يستهلك في إيطاليا. وهو يستطيع ضمنت إلى [ل]? إيطاليا منفذة يفضّل إلى ال [نتثرل رسورس] ليبيا, أن يحافظ [ا نومبر وف] أبواب مفتوحة [إين ث فنت وف] اقتصاديّة وسياسيّة يستعصي ضرب, [ك]? "جميلة" عمل. فضلا عن ذلك, جعل هذا إتفاق هو يمكن "أن يبرّر" ليبيا مع جيّدة يتنازع ضدّ [ل]? هجرة سرّيّة, مثلا, ب يقبل أنّ يخفر إيطالية وأفرقة [ليبن] مختلطة بانتظام في ال يرتدي من طرابلس, [سترت بوينت] من هذا زوارق أيّ يأتي [س]? أن يفشل على السواحل إيطاليّة. هذا إتفاق ن? يكون أساسيّا [قو]? [ديفينيزد] مظاهرة, واحدة فضلا عن ذلك, هذا "" مفهوم أنّ [ل]? واحدة يشير ب "[رلبوليتيك]", واقعيّة سياسيّة [ل]? حملت [فروم نوو ون] على [ألّ ث] أخرى إعتبارات. خصوصا [قو]? هو ليس جيّدة "أن يضأيق" الزعيمة [ليبن], الإيطاليات بعد يتذكّر الوحشيّ من العمليّة مصادرة من البضائع من المباراة قوميّة إيطاليّة في 1970 ب [كدهفي] [يوونغ برسن] يركّب مع القدرة واحدة سنة مبكّرة. [إيوروبن] يتلقّون في ذاكرة [ل]? هجوم من [لوكربي], البلغاريّة "رهائن" وهذا أزمة ديبلوماسيّة يدخل سويسرا وليبيا [د]? [ا فو] أيام [أغو] عندما برن [س]? رأيت يقطع ال "طعام" بطرابلس. [كدهفي] ن? ليس رجل أن تركبنفسي جعلت, مثل الأغلبية من الطاغ, هو كديماغوجية وغيرمتوقّع بما أنّ خطرة.
سيجعل سابقة مزعجة لذلك, التعويض تالية إيطاليّة لليبيا مثل واحدة يقول هو داخل يصحّ "مجموعة قوانين" و [ل]? واحدة يستطيع سابقا [بر-مبت] ال [بشكمبر] [مديتيك-بوليسي] أيّ هذا إتفاق سيسبّب. [ل]? لا إيطاليا هدية "أعذار", هو يتمّ على نحو أفضل, هو يدفع من "بليون" ل ال "[نونسنسس] دام" [أف وهيش] هو [س]? جعلت مذنبة.
في أوروبا, لم يجعل الردّ فعل كان إنتظار. ارتفع كثير صوى أن يتكلّم حول "مضرب" مع [ل]? [إإكس-كلونيزر], و [د]? أخرى أن يضع "العظيمة" سؤال: الذي سيعوّض "استعمار متعدّد ثقافات" وصول [د]? في مكان آخر ماذا يتحمّل [ل]? أوروبا [أوجوورد]? اليوم? إسبانية شابّة [س]? [أفّوسقو] و [س]? أسئلة على هذا جديدة "حالة جنون" [برلوسكنينّ], [ل]? إسبانيا سيضطرّ أيضا تطلّبت [أرب] تعويض ماليّة أن يتلقّى احتلّت البلد أثناء 300 سنون. وماذا أن يقول استعمار من [رومنس] الذي, قبل وبعد [جسوس-كريست], ساد على [ل]? [نو-كليمس] أوروبا, مع صغيرة علاوة ل [ألسا], مع عندما التعويض? في ما يتعلّق ب [ل]? أردت إسبانيا, من ال [سبيريتس] كثير يبرم رأي [قو]? هو سوفت ربّما شكرت [تريك] ابن [زيد] ل [ل]? أن تلقّيت [ل] يسرى? "حالة جهل" ومن "حالة فوضى" في [ي] [ل] مهمّة? فن وعلم (يفكّر مفاهيميّة, علم رسم الخرائط, رياضيات). لذلك وفقا ل منطق مماثلة, واحدة استطاع قلت [قو]? كنت لازمة أنّ كلّ "استعمر" مواقف يشتكي, أن يسأل مغفرة و [د]? أن يترقّب تعويضات [برس] [قو]? هم لم [ب] [لرج-ثينغ] دون هذا "توفير" استعمار. [غولّ] كان دون جولس [كسر] وطرقه, مدائنه, قنات اصطناعيّةه, [سفيل كد] ه, [إتك] قرية مظلمة يخسر في [ل]? [فستنسّ] من ه "وحي". شكرت أنت لذلك [رومنس] (بعد هم) [د]? أن يتلقّى أحضرت "حضارة" إلى الغاليّ واحدة. ليبيا سوفت بالتّالي شكرت القديمة وإيطاليات جديدة, اليونان, [فنيسنس], ال [فنتين] أحد للقرون الإكراه. أسود أن يشكر [وسترنرس] للمسوّدة [نغرير] واستعمار, غير أنّ أيضا ال [أرب] والشرقيّة أحد ل [ل]? عبودية. [تثتس] أن يحيّي ال [هوتث] لالإبادة جماعيّة. الأسود [د]? جنوب افريقيا أن يستأجر الفوائد ال [ل]? عزل عنصريّ. سوفت اليونان و [ث ميدّل ست] دفعت ولاء إلى [ل]? تأزّمت [أثومن]. سوفت الفلسطينيات في دورتهم سألت لإصلاح, غير أنّ مع أيّ? مع [رومنس] الذي غزا فلسطين? مع ال [أرب] الذي [س]? يكون [ي] ركّبت? مع التركيات? مع الاللغة الانجليزية? ومع ال "إسرائيليات" الذي رجع? وعد الشبح ظلّ متأخّرة على ال "أرض" [أفتروردس] من القرون من شتات و [د]? سوفت تجوّلت, تطلّبت أجر مع الفلسطينيات الذي استعمر أثناء 2000 سنونهم "أرض" قبل [د]? أن يكون أجبرت أن يحيي هو في 1948? الفلسطينيات يضطرّ دفعت أثناء 1.500 سنون السعر من هذا "يوظّف", دون ينسى الفوائد? [ك]? لذلك واضحة ل أكثر من [ل]? رأي أوروبيّة, الغربيّة "ملامة" فقيرة. إن [ل]? إيطاليا يريد أن حقّا عوّضت هذا مستعمرات قديمة, هو سوفت وفقا ل لوكسمبورغ ديبلوماسيّة بداية مع [ل]? أوروبا. لملاحظة فرنسيّة, [ل]? سوفت إيطاليا دون شكّ ركّزتبنفسي على ه خاصّة مشاكل ونظّفت ه "إصطبل" [د]? [أوجس] مع [ل]? [إينستر] من كلبرا [مفّيا]. مع [ل]? ساعة متى [ل]? أوروبا, يجابه مع تضخم [فرتيجنووس], قدرة [د]? يتمّ شراء مثيرة, صحت أنّ ال "حالات يخلو", و [قو]? هو [د] مستحيلة? أن يزيد الأجور و [سميك], أن يقدّم "عجين إلى [كينغلتس]" [أوندر كفر وف] "تعويضات [ملفنوس]" [سويندل] أيّ سيجعل ضخّمت القائمة ميلان إلى جانب [د]? أعضاء مع الأحزاب ال [ل]? جانب متطرّفة يمنى.
هو كنت نسيت تقريبا أنّ [ل]? كان ألمانيا ال [شورتلي فتر] الحرب عالميّة "حرفيّا [ركتّ]" بالحلفاء. بعد [أوجوورد]? اليوم يظهر أنّ "معدل". غير أنّ التعويض لليبيا ب [ل]? إيطاليا "شائنة" شرقيّة بشكل صحيح, ربّما لأنّ الجرائم تحت [فيك] يكونون أكثر "رهيبة" أنّ أنّ من بنغازي أو [سبها], ربّما لأنّ ألم ن? ليس قضيّة كليّة والألم تماما [هيررشسبل], [قو]? [أوسكهويتز] ن? ليس [كووفرا] وبعض 130 قارنت سنون الاستعمار في جزائر أيّ شيء لا عمليّا مع الأربعة سنون ال [نزيسم] في أوروبا. يؤخّر التعويضات أنّ كان منحت القوى من ال "[فر وورلد]" بعد عالم مسالخ, [إين وردر تو] كنت يمكن أن يملأ الاقتصاديّة يسبّب ب هذا حروب, "شرعيّة" و" طبيعيّة", حيث أنّ التعويضات منحوا إلى ليبيا ب [ل]? إيطاليا, يحتلّ تقريبا عشرة أوقات طويلا, نهائيّا "فقراء". ربّما يكون هذا سؤال من حساسية?
نحو ويبدو عدادات كلّ, [برلوسكني] يقرّر أن يذهب في النهاية من هذا فكرة, مضادّة مع الحركية [ريغت-ثينكينغ] شخص أيّ يسود في الجماعة, مع الخطر [د]? أن [فوستيغت] يكون بتكافؤه. هم يتعدّد الزعيمات [أفريكن] الذي كان ساخرة حول هذا إندفاع [د]? أنسيّة ومن سخاء ال [ل]? إيطاليا. [د] مؤكّدة? بين هم ذهب [جوسقو]? أن يفيد أنّ إن [ل]? إيطاليا [سك] أن يشتري "حدود صلبة" أن يمنع [كست-ثت-كستس] "[فميشد]" [د] [أفريكن]? يفتّت أن يذهب أن يأكل ال "" في أوروبا, هو? [س] أيضا متأخّرا ([ك]? سابقا أيضا متأخّرة). ال [كرّنت ستثأيشن] يكون [د] ناتجة? يفتقد تعاون [أف وهيش] سيضطرّ السعر كنت بمقابل. بما أنّ للإفريقيات, استلم هذا جديدة يخفّف استقبال. بينما بعض أسّس [ل] هناك? أمل [د]? يصحّح تمييز من الغربيّة "أخطاء", [د]? ضغط أخرى كثير [سكبتيك] أنّ هذا مال لن يربح مع الالسّكان [إين سبيت وف] ال جعل وعود. حقّا, هو [قو] واضحة عمليّا? مع [ل]? لاشفافيّة من الأسلوب [ليبن], تعويض إيطاليّة ن? لن يذهب حيث هو يكون ترقّبت. وسينكّس ال [ثر قورترس] من هذا واحدة إلى إيطاليا في "[ديبلومتيك بغ]". [ك]? يكون المأساة من [ل] هناك? إفريقيا.
[برك] [أبما] [ل]? يصيغ هكذا جيّدا, التعويض جيّدة من [ل]? واحدة يستطيع أعطيت إلى الناس أيّ عانى من الظلم عظيمة, هذا ن? ليس أن يصبّ بليون إلى ه (دولارات), غير أنّ أن دعم البناء من البنى حيويّة إلى تطويره و [ل]? يزهر من الالسّكان, مع [ل]? [إينستر] من الطرق, المدارس, المستشفيات, [إتك] في هذا أكثر طريق ذكيّة [ل]? واحدة يدير أن يحلّ كثير مشاكل بينما يمنع أنّ [ل]? مال قدّم عبدة إلى فوائد مضادّة مع ال [أورجنسس] محلّية. بينما ينتظر ل أنّ [ل]? [تك كّوونت وف] إيطاليا في خطوته تاريخيّة هذا نقطة حاسمة, ليبيا ليس عابسة متعته من يستلم ال "ماليّة" توبة إيطالية.
--------------------------------------------------------------------------------
[1] ب هذا معاهدة, تركيا عائد ماليّ إلى [ل]? إيطاليا [سرنقو] و [تريبوليتين].
Tags:
available in: French (original) | Spanish | Italian | German | Portuguese | English | Swedish | Russian | Dutch | Arabic « Nous nous excusons pour les lois et décisions des parlements et gouvernements successifs qui ont causé de grandes peines, des souffrances et des pertes à nos compatriotes australiens ». Ce 13 février 2008 devant la nation australienne, le Premier Ministre australien Kevin Budd prononçait ces paroles historiques qui visaient à réconcilier l’Australie avec son histoire mais surtout à faire la paix avec sa mémoire[1]. Les « compatriotes australiens », ici, sont ces centaines de milliers d’aborigènes[2] qui ont été les victimes durant de longs et pénibles siècles de la brutalité de la politique d’assimilation, l’inégalité et l’injustice. En s’excusant pour cette « grande faute », le Premier Ministre australien a ainsi voulu assumer le lourd passé et la responsabilité de son pays dans l’asservissement d’un peuple qui aurait mérité plus de considération de la part des « colons ». Il aura fallu attendre près de onze ans entre la reconnaissance des faits et les excuses du gouvernement, et l’éviction du parti conservateur des affaires du pays, pour voir un Premier Ministre travailliste suivre les recommandations du rapport parlementaire sur la politique d’assimilation, c’est-à-dire se repentir des torts qui ont été commis à l’endroit de cette minorité[3] australienne.
Mais au-delà de ce geste fort, c’est une leçon d’humilité et d’humanisme que l’Australie a donné au monde entier, une morale qui balaie tous les discours politiques et philosophiques. La reconnaissance des faits oblige à la repentance. Une obligation morale et une exigence humaine de dire « pardon » pour les crimes et les abus commis par ces « pères » qui ont été aveuglés par leur préjugé, leur haine et leur ignorance. Une nation sait, en reconnaissant ses fautes et en s’excusant, se souder avec elle-même mais aussi avec les autres peuples qui ont longtemps souffert du mépris et de l’arrogance de la part des « anciens maîtres ». C’est sans doute dans ce sens que le 12 juin 2008, un autre Premier Ministre, Stephen Harper, conservateur, a présenté les excuses du Canada[4] pour les atteintes graves à la dignité humaine envers les « Premières Nations », peuple autochtone victime lui aussi durant des siècles de l’inhumanité de la politique d’assimilation. Les « pensionnats indiens » sont de tristes et sombres pages dans l’histoire du pays, une réalité qui a poussé le gouvernement canadien à débourser en guise de réparation environ un milliard d’euros. Une maigre consolation qui n’équivaut pas la souffrance de ces générations bafouées, mais qui permettra de construire des ponts mémoriels entre le présent et le passé afin de pacifier l’avenir. La repentance n’a donc rien de masochiste comme l’on pourrait le prétendre, encore moins de haineux. C’est simplement la « reconnaissance d’une tristesse constructive »[5] qui favorise le renforcement de cette identité nationale chère à de nombreux pays. Loin du « détester soi-même » inlassablement claironné, elle permet de lutter contre l’amnésie politique en s’appuyant sur un travail historique salutaire pour les générations actuelles. La repentance contribue à la compréhension des différentes cultures qui structurent une nation et des peuples qui a un moment de l’histoire ont partagé le même destin.
Refuser cette repentance dans laquelle on est grandi, c’est refuser de rendre à l’autre ce que l’on lui doit, c’est-à-dire la vérité mais plus important la dignité. L’Eglise a su sous l’impulsion du pape Jean Paul II faire de cette repentance un argument de rapprochement entre les religions et entre les hommes. Rowan Williams, Chef spirituel des anglicans, n’est-il pas allé dans cette quête du « vivre ensemble » jusqu’à demander le pardon à ces peuples qui ont durant une éternité souffert de la traite nègriere avec la complicité des religieux, en affirmant que « l’Eglise a le devoir de partager la honte et les péchés de ses prédécesseurs »[6] ? Et que dire de la Reine Elizabeth II qui lors de la commémoration du bicentenaire de l’abolition de l’esclavage en 2007 s’est dite « peinée » par la responsabilité de son peuple lors de cet épisode ô combien dramatique et moins glorieux de l’histoire. Alors penser que la repentance est une négation de soi, c’est d’abord croire que ce que l’on a fait était légitime et que d’une façon comme d’une autre cela a eu des effets positifs non seulement pour soi-même mais pour les victimes[7], qui cessent dès lors de l’être. Loin du reniement des valeurs qui font une nation, ce retour sur les heures sombres d’un pays contribuerait au renforcement la cohésion communautaire en intégrant mieux les minorités dans son développement.
Il n’y a aucun grand pays au monde, ni aucune grande civilisation qui puisse se targuer de n’avoir pas perpétrer de génocide. Du massacre des incas à l’holocauste en passant par la répression de Guelma ou de Sétif, les grandes nations ont les mains sales et leur mémoire est rempli de ces cimetières où est enterrée leur glorieuse noblesse. Il n’y a pas de pays qui n’ait pas à rougir de son histoire, ni un continent qui n’ait pas à se réconcilier avec ses propres drames. Du code Noir aux réserves indiennes en passant par les « filles de réconfort » au service de la puissante armée nippone, certaines nations ont été quelques fois moins grandes qu’elles ne le prétendent aujourd’hui et ce n’est pas en occultant cette réalité qu’elles parviendront à maintenir l’illusion d’une candeur presque indécente. Mais il faut du courage pour se remettre en cause, faire son mea culpa et avancer dans ce vivre ensemble qui devient alors le « construire ensemble ». Certains en ont et d’autres pas. Certains font face et d’autres se dérobent.
Menace sur la cohésion républicaine face au communautarisme de tout bord, autoflagellation insupportable et indigne, la repentance est pour beaucoup l’effort de trop et reste une forme d’antipathie pour soi-même. Pourtant, de nombreux pays se sont repentis des crimes du passé sans que cela ne porte atteinte à leur « superbe », au contraire. Cela a donné plus de sens aux commémorations, plus de significations aux évènements pendant lesquels l’on tente de faire revivre la mémoire. Ainsi, la repentance, concept polémique, n’est qu’une prise de conscience des fautes du passé, une justice historique rendue aux oublis de l’histoire.
--------------------------------------------------------------------------------
[1] « Le Premier ministre, le travailliste Kevin Rudd, a déclaré devant le Parlement que la politique d’assimilation, en vertu de laquelle, de 1910 à 1970, des enfants aborigènes ont été enlevés à leurs familles pour être élevés dans des familles de Blancs, était une tache pour la mémoire du pays. » - source RFI
[2] « Les Aborigènes demeurent, au début du XXIe siècle, le groupe social le plus défavorisé en Australie, avec une espérance de vie de 17 ans inférieure à celle du reste de la population, et des taux de mortalité infantile, de chômage, de violence conjugale, d’alcoolisme, d’emprisonnement et de consommation de
drogue bien supérieurs à la moyenne nationale. » - source RFI
[3] « L’Australie compte aujourd’hui 460.000 Aborigènes et habitants des îles du détroit de Torres (nord), soit 2% des 21 millions d’habitants du pays. Aucun Aborigène ne siège au parlement national, à Canberra. » - source RFI
[4] « En plus d’un siècle, les pensionnats indiens ont séparé plus de 150 000 enfants autochtones de leur famille et de leur communauté. (…) Au nom du gouvernement du Canada et de tous les Canadiens et Canadiennes, je me lève devant vous pour présenter nos excuses aux peuples autochtones pour le rôle joué par le Canada dans les pensionnats pour Indiens », a déclaré solennellement Stephen Harper – source AFP.
[5] Source Wikipedia.
[6] Rowan Williams, chef spirituel des 77 millions d’Anglicans du monde entier a déclaré que ces excuses étaient « nécessaires ». « L’Eglise a le devoir de partager la honte et les péchés de nos prédécesseurs. Il ne s’agit pas de politiquement correct. Cela fait partie de ce que nous sommes en tant que communauté chrétienne. ». – source AFP.
[7] « Le colonisateur est venu, il a pris, il s’est servi, il a exploité, il a pillé des ressources, des richesses qui ne lui appartenaient pas. Il a dépouillé le colonisé de sa personnalité, de sa liberté, de sa terre, du fruit de son travail. Il a pris mais je veux dire avec respect qu’il a aussi donné. Il a construit des ponts, des routes, des hôpitaux, des dispensaires, des écoles. Il a rendu fécondes des terres vierges, il a donné sa peine, son travail, son savoir. Je veux le dire ici, tous les colons n’étaient pas des voleurs, tous les colons n’étaient pas des exploiteurs. » - Discours de Dakar, M. Sarokozy.
Mais au-delà de ce geste fort, c’est une leçon d’humilité et d’humanisme que l’Australie a donné au monde entier, une morale qui balaie tous les discours politiques et philosophiques. La reconnaissance des faits oblige à la repentance. Une obligation morale et une exigence humaine de dire « pardon » pour les crimes et les abus commis par ces « pères » qui ont été aveuglés par leur préjugé, leur haine et leur ignorance. Une nation sait, en reconnaissant ses fautes et en s’excusant, se souder avec elle-même mais aussi avec les autres peuples qui ont longtemps souffert du mépris et de l’arrogance de la part des « anciens maîtres ». C’est sans doute dans ce sens que le 12 juin 2008, un autre Premier Ministre, Stephen Harper, conservateur, a présenté les excuses du Canada[4] pour les atteintes graves à la dignité humaine envers les « Premières Nations », peuple autochtone victime lui aussi durant des siècles de l’inhumanité de la politique d’assimilation. Les « pensionnats indiens » sont de tristes et sombres pages dans l’histoire du pays, une réalité qui a poussé le gouvernement canadien à débourser en guise de réparation environ un milliard d’euros. Une maigre consolation qui n’équivaut pas la souffrance de ces générations bafouées, mais qui permettra de construire des ponts mémoriels entre le présent et le passé afin de pacifier l’avenir. La repentance n’a donc rien de masochiste comme l’on pourrait le prétendre, encore moins de haineux. C’est simplement la « reconnaissance d’une tristesse constructive »[5] qui favorise le renforcement de cette identité nationale chère à de nombreux pays. Loin du « détester soi-même » inlassablement claironné, elle permet de lutter contre l’amnésie politique en s’appuyant sur un travail historique salutaire pour les générations actuelles. La repentance contribue à la compréhension des différentes cultures qui structurent une nation et des peuples qui a un moment de l’histoire ont partagé le même destin.
Refuser cette repentance dans laquelle on est grandi, c’est refuser de rendre à l’autre ce que l’on lui doit, c’est-à-dire la vérité mais plus important la dignité. L’Eglise a su sous l’impulsion du pape Jean Paul II faire de cette repentance un argument de rapprochement entre les religions et entre les hommes. Rowan Williams, Chef spirituel des anglicans, n’est-il pas allé dans cette quête du « vivre ensemble » jusqu’à demander le pardon à ces peuples qui ont durant une éternité souffert de la traite nègriere avec la complicité des religieux, en affirmant que « l’Eglise a le devoir de partager la honte et les péchés de ses prédécesseurs »[6] ? Et que dire de la Reine Elizabeth II qui lors de la commémoration du bicentenaire de l’abolition de l’esclavage en 2007 s’est dite « peinée » par la responsabilité de son peuple lors de cet épisode ô combien dramatique et moins glorieux de l’histoire. Alors penser que la repentance est une négation de soi, c’est d’abord croire que ce que l’on a fait était légitime et que d’une façon comme d’une autre cela a eu des effets positifs non seulement pour soi-même mais pour les victimes[7], qui cessent dès lors de l’être. Loin du reniement des valeurs qui font une nation, ce retour sur les heures sombres d’un pays contribuerait au renforcement la cohésion communautaire en intégrant mieux les minorités dans son développement.
Il n’y a aucun grand pays au monde, ni aucune grande civilisation qui puisse se targuer de n’avoir pas perpétrer de génocide. Du massacre des incas à l’holocauste en passant par la répression de Guelma ou de Sétif, les grandes nations ont les mains sales et leur mémoire est rempli de ces cimetières où est enterrée leur glorieuse noblesse. Il n’y a pas de pays qui n’ait pas à rougir de son histoire, ni un continent qui n’ait pas à se réconcilier avec ses propres drames. Du code Noir aux réserves indiennes en passant par les « filles de réconfort » au service de la puissante armée nippone, certaines nations ont été quelques fois moins grandes qu’elles ne le prétendent aujourd’hui et ce n’est pas en occultant cette réalité qu’elles parviendront à maintenir l’illusion d’une candeur presque indécente. Mais il faut du courage pour se remettre en cause, faire son mea culpa et avancer dans ce vivre ensemble qui devient alors le « construire ensemble ». Certains en ont et d’autres pas. Certains font face et d’autres se dérobent.
Menace sur la cohésion républicaine face au communautarisme de tout bord, autoflagellation insupportable et indigne, la repentance est pour beaucoup l’effort de trop et reste une forme d’antipathie pour soi-même. Pourtant, de nombreux pays se sont repentis des crimes du passé sans que cela ne porte atteinte à leur « superbe », au contraire. Cela a donné plus de sens aux commémorations, plus de significations aux évènements pendant lesquels l’on tente de faire revivre la mémoire. Ainsi, la repentance, concept polémique, n’est qu’une prise de conscience des fautes du passé, une justice historique rendue aux oublis de l’histoire.
--------------------------------------------------------------------------------
[1] « Le Premier ministre, le travailliste Kevin Rudd, a déclaré devant le Parlement que la politique d’assimilation, en vertu de laquelle, de 1910 à 1970, des enfants aborigènes ont été enlevés à leurs familles pour être élevés dans des familles de Blancs, était une tache pour la mémoire du pays. » - source RFI
[2] « Les Aborigènes demeurent, au début du XXIe siècle, le groupe social le plus défavorisé en Australie, avec une espérance de vie de 17 ans inférieure à celle du reste de la population, et des taux de mortalité infantile, de chômage, de violence conjugale, d’alcoolisme, d’emprisonnement et de consommation de
drogue bien supérieurs à la moyenne nationale. » - source RFI
[3] « L’Australie compte aujourd’hui 460.000 Aborigènes et habitants des îles du détroit de Torres (nord), soit 2% des 21 millions d’habitants du pays. Aucun Aborigène ne siège au parlement national, à Canberra. » - source RFI
[4] « En plus d’un siècle, les pensionnats indiens ont séparé plus de 150 000 enfants autochtones de leur famille et de leur communauté. (…) Au nom du gouvernement du Canada et de tous les Canadiens et Canadiennes, je me lève devant vous pour présenter nos excuses aux peuples autochtones pour le rôle joué par le Canada dans les pensionnats pour Indiens », a déclaré solennellement Stephen Harper – source AFP.
[5] Source Wikipedia.
[6] Rowan Williams, chef spirituel des 77 millions d’Anglicans du monde entier a déclaré que ces excuses étaient « nécessaires ». « L’Eglise a le devoir de partager la honte et les péchés de nos prédécesseurs. Il ne s’agit pas de politiquement correct. Cela fait partie de ce que nous sommes en tant que communauté chrétienne. ». – source AFP.
[7] « Le colonisateur est venu, il a pris, il s’est servi, il a exploité, il a pillé des ressources, des richesses qui ne lui appartenaient pas. Il a dépouillé le colonisé de sa personnalité, de sa liberté, de sa terre, du fruit de son travail. Il a pris mais je veux dire avec respect qu’il a aussi donné. Il a construit des ponts, des routes, des hôpitaux, des dispensaires, des écoles. Il a rendu fécondes des terres vierges, il a donné sa peine, son travail, son savoir. Je veux le dire ici, tous les colons n’étaient pas des voleurs, tous les colons n’étaient pas des exploiteurs. » - Discours de Dakar, M. Sarokozy.
El repentance: una justicia histórica
Automatically translated into Spanish thanks to WorldLingo
“Nos disculpamos para las leyes y decisiones de los parlamentos y Gobiernos sucesivos que causaron grandes dolores, sufrimientos y pérdidas a nuestros compatriotas australianos”. ¿Este 13 de febrero de 2008 ante la nación australiana, el Primer Ministro australiano Kevin Budd pronunciaba estas citas históricas encaminadas a reconciliar l? Australia con su historia pero sobre todo a hacer la paz con su memoria [1]. ¿Los “compatriotas australianos”, aquí, son estos centenares de millares d? ¿aborígenes [2] que fueron las víctimas que duraban de largos y dolorosos siglos de la brutalidad de la política d? ¿asimilación, l? ¿desigualdad y l? injusticia. ¿En s? ¿disculpando para esta “gran falta”, el Primer Ministro australiano así quiso asumir el pesado pasado y la responsabilidad de su país en l? ¿control d? un pueblo que habría merecido más consideración por parte de los “colonos”. ¿Habrá sido necesario esperar cerca de once años entre el reconocimiento de los hechos y las excusas del Gobierno, y l? ¿evicción del partido conservador de los asuntos del país, para ver a Primer Ministro laborista seguir las recomendaciones del informe parlamentario sobre la política d? ¿asimilación, c? ¿est-à-dire arrepentirse de las culpas que se cometieron a l? lugar de esta minoría [3] australiana.
¿Pero más allá de este fuerte gesto, c? ¿es una lección d? ¿humildad y d? ¿humanismo que l? Australia dio del mundo entero, una moral que barre todos los discursos políticos y filosóficos. El reconocimiento de los hechos obliga al repentance. Una obligación moral y una exigencia humana de decir “perdón” para los crímenes y los abusos cometidos por estos “padres” que fueron tapados por su prejuicio, su odio y su ignorancia. ¿Una nación sabe, reconociendo sus faltas y en s? ¿disculpando, soldarse con autógena con sí mismo y también con el otro pueblo que mucho tiempo sufrió del menosprecio y l? arrogancia por parte de los “antiguos amos”. ¿C? ¿está seguramente en este sentido que el 12 de junio de 2008, otro Primer Ministro, Stephen Agarrar, conservador, presentó las excusas de Canadá [4] para los graves ataques a la dignidad humana hacia las “Primeras Naciones”, pueblo autóctono víctima él también durante siglos de l? ¿inhumanidad de la política d? asimilación. ¿Los “internados indios” están de tristes y oscuros páginas en l? ¿historia del país, una realidad que impulsó al Gobierno canadiense a gastar a manera de reparación alrededor de mil millones d? euros. ¿Un magro consolación que n? ¿no equivale el sufrimiento de estas generaciones ridiculizadas, sino que permitirá construir puentes mémoriels entre el presente y el pasado con el fin de pacificar l? futuro. ¿El repentance n? ¿a pues nada de masoquista como l? se podría pretenderlo, aún menos rencorosos. ¿C? ¿es el “reconocimiento d simplemente? una tristeza constructiva” [5] que favorece el refuerzo de esta identidad nacional costosa a numerosos países. ¿Lejos “odiarlo uno mismo” incansablemente claironné, permite luchar contra l? ¿amnesia política en s? apoyando en un trabajo histórico saludable para las generaciones actuales. ¿El repentance contribuye a la comprensión de las distintas culturas que estructuran una nación y del pueblo que tiene un momento de l? historia compartió el mismo destino.
¿Rechazar este repentance en que se crece, c? ¿se tiene que negarse a volver l? ¿otro lo que l? ¿él se debe, c? est-à-dire la verdad pero más importante la dignidad. ¿L? ¿Iglesia supo bajo l? impulso del papa Jean Paul II hacer de este repentance un argumento de aproximación entre las religiones y entre los hombres. ¿Rowan Williams, Jefe espiritual de los anglicanos, n? ¿no fue en esta búsqueda de la “comida juntas” jusqu? ¿a pedir el perdón a este pueblo que tiene durante una eternidad sufrido de la trata nègriere con la complicidad del religiosos, afirmando que “l? ¿Iglesia tiene el deber de compartir la vergüenza y los pecados de sus antecesores” [6]? ¿Y que decir de la Reina Elizabeth II que en la conmemoración del bicentenario de l? ¿abolición de l? ¿esclavitud en 2007 s? ¿se dice “apenada” por la responsabilidad de su pueblo en este episodio o cuánto dramático y menos glorioso de l? historia. ¿Entonces pensar que el repentance es una negación sí, c? ¿este d? ¿acceso creer que lo que l? ¿se hizo se era legítimo y que d? ¿una manera como d? ¿otro eso tuvo efectos positivos no solamente para sí mismo pero para las víctimas [7], que cesan por lo tanto de l? ser. ¿Lejos de la renegación de los valores que hacen una nación, esta vuelta sobre los malos horas d? un país contribuiría al refuerzo la cohesión comunitaria integrando mejor las minorías en su desarrollo.
¿Él n? ¿hay ningún gran país del mundo, ni ninguna gran civilización que pueda jactarse de n? no tener perpetrar genocidio. ¿De la masacre de los incas a l? holocausto al pasar por la represión de Guelma o Sétif, las grandes naciones tienen las manos sucias y se cumple su memoria con estos cementerios donde se entierra su gloriosa nobleza. ¿Él n? ¿allí no tiene países que n? ¿no tenga que enrojecer de su historia, ni un continente que n? no tenga que reconciliarse con sus propios dramas. ¿Del código Negro a las reservas indias al pasar por las “muchachas de consuelo” al servicio del potente ejército nipón, algunas naciones fueron algunas veces mayores qu? ¿no lo pretenden aujourd? ¿hoy y este n? ¿no es ocultando esta realidad qu? ¿llegarán a mantener l? ¿ilusión d? un candor casi indecente. Pero es necesario valor para ponerse en entredicho, hacer su mea culpa y avanzar en esta comida juntos que pasa a ser entonces “construirlo conjunto”. ¿Algunos tienen y d? otros pasos. ¿Algunos se enfrentan y a d? otros se ocultan.
¿Amenaza sobre la cohesión republicana ante el communautarisme de todo borde, autoflagellation insoportable e indigno, el repentance es para mucho l? ¿esfuerzo de más y sigue siendo una forma d? antipatía para sí mismo. Con todo, numerosos países se arrepintieron de los crímenes del pasado sin que eso afecte a su “magnífico”, al contrario. ¿Eso dio más sentidos a las conmemoraciones, más significados a los acontecimientos durante los cuales l? se intenta hacer revivir la memoria. ¿Así pues, el repentance, concepto polémico, n? ¿este qu? ¿una toma de conciencia de las faltas del pasado, una justicia histórica vuelta a los olvidos de l? historia.
¿[1] “el Primer Ministro, el laborista Kevin Rudd, declaró en el Parlamento que la política d? asimilación, en virtud de la cual, de 1910 a 1970, se retiró a algunos niños indígenas a sus familias para ser elevado en familias de Blancos, era una mancha para la memoria del país. ¿” - fuente RFI
[2] “los Aborígenes permanecen, al principio del XXIe siglo, el grupo social más desfavorecido en Australia, con una esperanza de vida de 17 años inferior a la del resto de la población, y de las tasas de mortalidad infantil, desempleo, violencia marital, d? ¿alcoholismo, d? encarcelamiento y de consumo
de droga bien superior a la media nacional. ¿” - fuente RFI
[3] “L? ¿Australia cuenta aujourd? ¿hoy 460.000 Aborígenes y habitantes de las islas del estrecho de Torres (norte), lo que representa un 2% de los 21 millones d? habitantes del país. Ningún Aborigen sienta al Parlamento nacional, en Canberra. ¿” - fuente RFI
[4] “además d? un siglo, los internados indios separaron a más de a 150.000 niños autóctonos de su familia y su comunidad. (?) ¿En nombre del Gobierno del Canadá y de todos los Canadienses y Canadienses, me levanto ante ustedes para presentar nuestras excusas al pueblo autóctono para el papel desempeñado por el Canadá en los internados para Indios”, declaré solemnemente a Stephen Agarrar? fuente AFP.
[5] Fuente Wikipedia.
¿[6] Rowan Williams, jefe espiritual de los 77 millones d? Anglicanos del mundo entero declararon que estas excusas eran “necesarias”. ¿“L? Iglesia tiene el deber de compartir la vergüenza y los pecados de nuestros antecesores. ¿Él s? no actúa de políticamente correcto. Eso forma parte de lo que estamos como comunidad cristiana. ». ? fuente AFP.
¿[7] “el colonizador vino, tomó, él s? se sirve, explotó, pilló recursos, riquezas que no le pertenecían. Desnudó el colonizado de su personalidad, su libertad, su tierra, de la fruta de su trabajo. ¿Tomó pero quiero decir con respeto qu? también dio. Construyó puentes, carreteras, hospitales, dispensarios, escuelas. Volvió fértiles tierras vírgenes, dio su dolor, su trabajo, su conocimiento. ¿Quiero la declaración aquí, a todos los colonos n? ¿no eran ladrones, todos los colonos n? no eran exploiteurs. ” - Discurso de Dakar, Sr. Sarokozy.
Automatically translated into Spanish thanks to WorldLingo
“Nos disculpamos para las leyes y decisiones de los parlamentos y Gobiernos sucesivos que causaron grandes dolores, sufrimientos y pérdidas a nuestros compatriotas australianos”. ¿Este 13 de febrero de 2008 ante la nación australiana, el Primer Ministro australiano Kevin Budd pronunciaba estas citas históricas encaminadas a reconciliar l? Australia con su historia pero sobre todo a hacer la paz con su memoria [1]. ¿Los “compatriotas australianos”, aquí, son estos centenares de millares d? ¿aborígenes [2] que fueron las víctimas que duraban de largos y dolorosos siglos de la brutalidad de la política d? ¿asimilación, l? ¿desigualdad y l? injusticia. ¿En s? ¿disculpando para esta “gran falta”, el Primer Ministro australiano así quiso asumir el pesado pasado y la responsabilidad de su país en l? ¿control d? un pueblo que habría merecido más consideración por parte de los “colonos”. ¿Habrá sido necesario esperar cerca de once años entre el reconocimiento de los hechos y las excusas del Gobierno, y l? ¿evicción del partido conservador de los asuntos del país, para ver a Primer Ministro laborista seguir las recomendaciones del informe parlamentario sobre la política d? ¿asimilación, c? ¿est-à-dire arrepentirse de las culpas que se cometieron a l? lugar de esta minoría [3] australiana.
¿Pero más allá de este fuerte gesto, c? ¿es una lección d? ¿humildad y d? ¿humanismo que l? Australia dio del mundo entero, una moral que barre todos los discursos políticos y filosóficos. El reconocimiento de los hechos obliga al repentance. Una obligación moral y una exigencia humana de decir “perdón” para los crímenes y los abusos cometidos por estos “padres” que fueron tapados por su prejuicio, su odio y su ignorancia. ¿Una nación sabe, reconociendo sus faltas y en s? ¿disculpando, soldarse con autógena con sí mismo y también con el otro pueblo que mucho tiempo sufrió del menosprecio y l? arrogancia por parte de los “antiguos amos”. ¿C? ¿está seguramente en este sentido que el 12 de junio de 2008, otro Primer Ministro, Stephen Agarrar, conservador, presentó las excusas de Canadá [4] para los graves ataques a la dignidad humana hacia las “Primeras Naciones”, pueblo autóctono víctima él también durante siglos de l? ¿inhumanidad de la política d? asimilación. ¿Los “internados indios” están de tristes y oscuros páginas en l? ¿historia del país, una realidad que impulsó al Gobierno canadiense a gastar a manera de reparación alrededor de mil millones d? euros. ¿Un magro consolación que n? ¿no equivale el sufrimiento de estas generaciones ridiculizadas, sino que permitirá construir puentes mémoriels entre el presente y el pasado con el fin de pacificar l? futuro. ¿El repentance n? ¿a pues nada de masoquista como l? se podría pretenderlo, aún menos rencorosos. ¿C? ¿es el “reconocimiento d simplemente? una tristeza constructiva” [5] que favorece el refuerzo de esta identidad nacional costosa a numerosos países. ¿Lejos “odiarlo uno mismo” incansablemente claironné, permite luchar contra l? ¿amnesia política en s? apoyando en un trabajo histórico saludable para las generaciones actuales. ¿El repentance contribuye a la comprensión de las distintas culturas que estructuran una nación y del pueblo que tiene un momento de l? historia compartió el mismo destino.
¿Rechazar este repentance en que se crece, c? ¿se tiene que negarse a volver l? ¿otro lo que l? ¿él se debe, c? est-à-dire la verdad pero más importante la dignidad. ¿L? ¿Iglesia supo bajo l? impulso del papa Jean Paul II hacer de este repentance un argumento de aproximación entre las religiones y entre los hombres. ¿Rowan Williams, Jefe espiritual de los anglicanos, n? ¿no fue en esta búsqueda de la “comida juntas” jusqu? ¿a pedir el perdón a este pueblo que tiene durante una eternidad sufrido de la trata nègriere con la complicidad del religiosos, afirmando que “l? ¿Iglesia tiene el deber de compartir la vergüenza y los pecados de sus antecesores” [6]? ¿Y que decir de la Reina Elizabeth II que en la conmemoración del bicentenario de l? ¿abolición de l? ¿esclavitud en 2007 s? ¿se dice “apenada” por la responsabilidad de su pueblo en este episodio o cuánto dramático y menos glorioso de l? historia. ¿Entonces pensar que el repentance es una negación sí, c? ¿este d? ¿acceso creer que lo que l? ¿se hizo se era legítimo y que d? ¿una manera como d? ¿otro eso tuvo efectos positivos no solamente para sí mismo pero para las víctimas [7], que cesan por lo tanto de l? ser. ¿Lejos de la renegación de los valores que hacen una nación, esta vuelta sobre los malos horas d? un país contribuiría al refuerzo la cohesión comunitaria integrando mejor las minorías en su desarrollo.
¿Él n? ¿hay ningún gran país del mundo, ni ninguna gran civilización que pueda jactarse de n? no tener perpetrar genocidio. ¿De la masacre de los incas a l? holocausto al pasar por la represión de Guelma o Sétif, las grandes naciones tienen las manos sucias y se cumple su memoria con estos cementerios donde se entierra su gloriosa nobleza. ¿Él n? ¿allí no tiene países que n? ¿no tenga que enrojecer de su historia, ni un continente que n? no tenga que reconciliarse con sus propios dramas. ¿Del código Negro a las reservas indias al pasar por las “muchachas de consuelo” al servicio del potente ejército nipón, algunas naciones fueron algunas veces mayores qu? ¿no lo pretenden aujourd? ¿hoy y este n? ¿no es ocultando esta realidad qu? ¿llegarán a mantener l? ¿ilusión d? un candor casi indecente. Pero es necesario valor para ponerse en entredicho, hacer su mea culpa y avanzar en esta comida juntos que pasa a ser entonces “construirlo conjunto”. ¿Algunos tienen y d? otros pasos. ¿Algunos se enfrentan y a d? otros se ocultan.
¿Amenaza sobre la cohesión republicana ante el communautarisme de todo borde, autoflagellation insoportable e indigno, el repentance es para mucho l? ¿esfuerzo de más y sigue siendo una forma d? antipatía para sí mismo. Con todo, numerosos países se arrepintieron de los crímenes del pasado sin que eso afecte a su “magnífico”, al contrario. ¿Eso dio más sentidos a las conmemoraciones, más significados a los acontecimientos durante los cuales l? se intenta hacer revivir la memoria. ¿Así pues, el repentance, concepto polémico, n? ¿este qu? ¿una toma de conciencia de las faltas del pasado, una justicia histórica vuelta a los olvidos de l? historia.
¿[1] “el Primer Ministro, el laborista Kevin Rudd, declaró en el Parlamento que la política d? asimilación, en virtud de la cual, de 1910 a 1970, se retiró a algunos niños indígenas a sus familias para ser elevado en familias de Blancos, era una mancha para la memoria del país. ¿” - fuente RFI
[2] “los Aborígenes permanecen, al principio del XXIe siglo, el grupo social más desfavorecido en Australia, con una esperanza de vida de 17 años inferior a la del resto de la población, y de las tasas de mortalidad infantil, desempleo, violencia marital, d? ¿alcoholismo, d? encarcelamiento y de consumo
de droga bien superior a la media nacional. ¿” - fuente RFI
[3] “L? ¿Australia cuenta aujourd? ¿hoy 460.000 Aborígenes y habitantes de las islas del estrecho de Torres (norte), lo que representa un 2% de los 21 millones d? habitantes del país. Ningún Aborigen sienta al Parlamento nacional, en Canberra. ¿” - fuente RFI
[4] “además d? un siglo, los internados indios separaron a más de a 150.000 niños autóctonos de su familia y su comunidad. (?) ¿En nombre del Gobierno del Canadá y de todos los Canadienses y Canadienses, me levanto ante ustedes para presentar nuestras excusas al pueblo autóctono para el papel desempeñado por el Canadá en los internados para Indios”, declaré solemnemente a Stephen Agarrar? fuente AFP.
[5] Fuente Wikipedia.
¿[6] Rowan Williams, jefe espiritual de los 77 millones d? Anglicanos del mundo entero declararon que estas excusas eran “necesarias”. ¿“L? Iglesia tiene el deber de compartir la vergüenza y los pecados de nuestros antecesores. ¿Él s? no actúa de políticamente correcto. Eso forma parte de lo que estamos como comunidad cristiana. ». ? fuente AFP.
¿[7] “el colonizador vino, tomó, él s? se sirve, explotó, pilló recursos, riquezas que no le pertenecían. Desnudó el colonizado de su personalidad, su libertad, su tierra, de la fruta de su trabajo. ¿Tomó pero quiero decir con respeto qu? también dio. Construyó puentes, carreteras, hospitales, dispensarios, escuelas. Volvió fértiles tierras vírgenes, dio su dolor, su trabajo, su conocimiento. ¿Quiero la declaración aquí, a todos los colonos n? ¿no eran ladrones, todos los colonos n? no eran exploiteurs. ” - Discurso de Dakar, Sr. Sarokozy.
Il repentance: una giustizia storica
Automatically translated into Italian thanks to WorldLingo
“Ci scusiamo per le leggi e decisioni dei Parlamenti e governi successivi che hanno causato grandi pene, sofferenze e perdite ai nostri compatrioti australiani„. Questo 13 febbraio 2008 dinanzi alla nazione australiana, il primo ministro australiano Kevin Budd pronunciava queste citazioni storiche che miravano a riconciliare l? Australia con la sua storia ma soprattutto a fare la pace con la sua memoria (1). “I compatrioti australiani„, qui, sono queste centinaia di migliaia d? indigeni (2) che sono stati le vittime che durano di lunghi e penosi secoli della brutalità della politica d? assimilazione, l? diseguaglianza e l? ingiustizia. In s? scusando per questo “grande difetto„, il primo ministro australiano ha così voluto prendersi il passato pesante e la responsabilità del suo paese in l? controllo d? un popolo che avrebbe meritato più considerazione da parte “dei coloni„. Sarà stato necessario attendere quasi undici anni tra il riconoscimento dei fatti e le scuse del governo, e l? esclusione della parte conservatrice degli affari del paese, per vedere il primo ministro laburista seguire le raccomandazioni della relazione parlamentare sulla politica d? assimilazione, c? est-à-dire repentir dei torti che sono stati commessi a l? posto di questa minoranza (3) australiana.
Ma al di là di questo gesto forte, c? è una lezione d? humilité e d? humanisme soltanto l? Australia ha dato al mondo intero, una morale che scopa tutti i discorsi politici e filosofici. Il riconoscimento dei fatti costringe al repentance. Un obbligo morale ed un'esigenza umana di dire “perdono„ per i crimini e gli abusi commessi da questi “padri„ che sono stati tappati dal loro pregiudizio, il loro odio e la loro ignoranza. Una nazione sa, riconoscendo i suoi difetti ed in s? scusando, saldarsi con essa stessa ma anche con gli altri popoli che hanno a lungo sofferto per il dispetto e di l? arroganza da parte “degli ex padroni„. C? è certamente in questo senso che il 12 giugno 2008, l'un altro primo ministro, Stephen Harper, conservatore, ha presentato le scuse del Canada (4) per i danni gravi alla dignità umana verso “le prime nazioni„, popolo autoctono vittima lui anche durante secoli di l? inhumanité della politica d? assimilazione. “I pensionnats indiani„ sono di pagine tristi e scure in l? storia del paese, una realtà che ha spinto il governo canadese a spendere come riparazione circa uno miliardo d? euro. Un magro consolazione che n? non equivale la sofferenza di queste generazioni ridicolizzate, ma che permetterà di costruire ponti mémoriels tra il presente ed il passato per pacifier l? futuro. Il repentance n? a dunque nulla di masochista come l? si potrebbe pretenderlo, ancora meno haineux. C? è semplicemente “il riconoscimento d? un tristesse costruttivo„ (5) che favorisce il rafforzamento di quest'identità nazionale costosa a numerosi paesi. Lungi da “odiarlo sé„ instancabilmente, permette di lottare contro l? amnésie politico in s? sostenendo su un lavoro storico salubre per le generazioni attuali. Il repentance contribuisce alla comprensione delle varie culture che strutturano una nazione e dei popoli che ha un momento di l? storia ha condiviso lo stesso destino.
Rifiutare questo repentance nella quale si cresce, c? è rifiutare di rendere a l? altro ciò soltanto l? lui si deve, c? est-à-dire la verità ma più importante la dignità. L? Chiesa ha saputo sotto l? impulso del papa Jean Paul II fare di questo repentance un'argomentazione di ravvicinamento tra le religioni e tra gli uomini. Rowan Williams capo spiritoso degli Anglicani, n? -il non è andato in questa ricerca “dei prodotti alimentari insieme„ jusqu? a chiedere il perdono a questi popoli che hanno durante un'eternità sofferto per la tratta nègriere con la complicità dei religiosi, affermando che “l? Chiesa ha il dovere di condividere la vergogna ed i peccati dei suoi predecessori„ (6)? E che dire della regina Elizabeth II che in occasione della commemorazione del bicentenario di l? abolizione di l? schiavitù nel 2007 s? è detto “penata„ dalla responsabilità del suo popolo in occasione di quest'episodio o quanto drammatico e meno gloriosi di l? storia. Allora pensare che il repentance è una negazione di sé, c? est d? accesso credere soltanto ciò soltanto l? si è fatto era legittimo e soltanto d? un modo come d? un'altro ciò ha avuto effetti positivi non soltanto per sé ma per le vittime (7), che cessano di conseguenza di l? essere. Lontano dal reniement dei valori che fanno una nazione, questo ritorno sulle ore scure d? un paese contribuirebbe al rafforzamento la coesione comunitaria integrando meglio le minoranze nel suo sviluppo.
Egli n? là ha nessun grande paese al mondo, né nessuna grande civilizzazione che possa targuer di n? non avere perpetrare genocidi. Del massacro degli incas a l? olocausto passando per la repressione di Guelma o di Sétif, le grandi nazioni hanno le mani sporche e la loro memoria è riempita di questi cimiteri dove è sepolta la loro nobiltà gloriosa. Egli n? là non ha paesi che n? non debba arrossire della sua storia, né un continente che n? non debba riconciliarsi con i suoi drammi. Del codice nero alle riserve indiane passando per “le ragazze di comodità„ al servizio dell'esercito potente nippone, alcune nazioni sono state alcune volte meno grandi qu? non lo pretendono aujourd? oggi e questo n? non è occultando questa realtà qu? riusciranno a mantenere l? illusione d? un candore quasi indecente. Ma occorre coraggio per rimettersi in discussione, fare il suo mea culpa ed avanzare in questi prodotti alimentari insieme che diventano allora “costruirlo insieme„. Alcuni ne hanno e d? altri passi. Alcuni fanno faccia e d? altri si celano.
Minaccia sulla coesione repubblicana di fronte al communautarisme di qualsiasi bordo, autoflagellation insopportabile ed indegna, il repentance è per molto l? sforzo di troppo e resta una forma d? antipatia per sé. Tuttavia, numerosi paesi repentis dei crimini del passato senza che ciò minacci loro “superbe„, al contrario. Ciò ha dato più sensi alle commemorazioni, più significati agli eventi durante i quali l? si tenta di fare rivivere la memoria. Così, il repentance, concetto polemico, n? est qu? una presa di coscienza dei difetti del passato, una giustizia storica resa alle dimenticanze di l? storia.
(1) “il primo ministro, il laburista Kevin Rudd, ha dichiarato dinanzi al Parlamento soltanto la politica d? assimilazione, ai sensi della quale, dal 1910 al 1970, bambini indigeni sono stati tolti alle loro famiglie per essere alzati in famiglie di vuoti, era una macchia per la memoria del paese. „ - fonte RFI
(2) “gli indigeni rimangono, all'inizio del XXIe secolo, il gruppo sociale più svantaggiato in Australia, con una speranza di vita di 17 anni inferiore a quella del resto della popolazione, e dei tassi di mortalità infantile, di disoccupazione, di violenza coniugale, d? alcolismo, d? imprigionamento e di consumo
di droga ben superiori alla media nazionale. „ - fonte RFI
(3) “L? Australia conta aujourd? oggi 460.000 indigeni ed abitanti delle isole del distretto di Torres (nord), cioè 2% di 21 milioni d? abitanti del paese. Nessun indigeno si riunisce al Parlamento nazionale, a Canberra. „ - fonte RFI
(4) “più in d? un secolo, i pensionnats indiani hanno separato più di 150.000 figli autoctoni della loro famiglia e della loro Comunità. (?) In nome del governo del Canada ed di tutti i Canadesi e canadesi, mi alzo dinanzi a voi per presentare le nostre scuse ai popoli autoctoni per il ruolo svolto dal Canada nei pensionnats per indiani„, ho dichiarato solennemente Stephen Harper? fonte AFP.
(5) fonte Wikipedia.
(6) Rowan Williams, capo spiritoso di 77 milioni d? Anglicani del mondo intero hanno dichiarato che queste scuse erano “necessarie„. “L? Chiesa ha il dovere di condividere la vergogna ed i peccati dei nostri predecessori. Egli s? non agisce politicamente di corretto. Ciò fa parte di ciò che siamo come Comunità cristiana. ». ? fonte AFP.
(7) “il colonizzatore è venuto, ha preso, egli s? è servito, ha sfruttato, ha saccheggiato risorse, ricchezze che non gli appartenevano. Ha spogliato colonizzato della sua personalità, della sua libertà, della sua terra, del frutto del suo lavoro. Ha preso ma voglio dire con rispetto qu? ha anche dato. Ha costruito ponti, strade, ospedali, dispensari, scuole. Ha reso fertili terre vergini, ha dato la sua pena, il suo lavoro, la sua conoscenza. Voglio la dichiarazione qui, tutti i coloni n? non erano ladri, tutti i coloni n? non erano exploiteurs. „ - Discorso di Dakar, Sig. Sarokozy.
Automatically translated into Italian thanks to WorldLingo
“Ci scusiamo per le leggi e decisioni dei Parlamenti e governi successivi che hanno causato grandi pene, sofferenze e perdite ai nostri compatrioti australiani„. Questo 13 febbraio 2008 dinanzi alla nazione australiana, il primo ministro australiano Kevin Budd pronunciava queste citazioni storiche che miravano a riconciliare l? Australia con la sua storia ma soprattutto a fare la pace con la sua memoria (1). “I compatrioti australiani„, qui, sono queste centinaia di migliaia d? indigeni (2) che sono stati le vittime che durano di lunghi e penosi secoli della brutalità della politica d? assimilazione, l? diseguaglianza e l? ingiustizia. In s? scusando per questo “grande difetto„, il primo ministro australiano ha così voluto prendersi il passato pesante e la responsabilità del suo paese in l? controllo d? un popolo che avrebbe meritato più considerazione da parte “dei coloni„. Sarà stato necessario attendere quasi undici anni tra il riconoscimento dei fatti e le scuse del governo, e l? esclusione della parte conservatrice degli affari del paese, per vedere il primo ministro laburista seguire le raccomandazioni della relazione parlamentare sulla politica d? assimilazione, c? est-à-dire repentir dei torti che sono stati commessi a l? posto di questa minoranza (3) australiana.
Ma al di là di questo gesto forte, c? è una lezione d? humilité e d? humanisme soltanto l? Australia ha dato al mondo intero, una morale che scopa tutti i discorsi politici e filosofici. Il riconoscimento dei fatti costringe al repentance. Un obbligo morale ed un'esigenza umana di dire “perdono„ per i crimini e gli abusi commessi da questi “padri„ che sono stati tappati dal loro pregiudizio, il loro odio e la loro ignoranza. Una nazione sa, riconoscendo i suoi difetti ed in s? scusando, saldarsi con essa stessa ma anche con gli altri popoli che hanno a lungo sofferto per il dispetto e di l? arroganza da parte “degli ex padroni„. C? è certamente in questo senso che il 12 giugno 2008, l'un altro primo ministro, Stephen Harper, conservatore, ha presentato le scuse del Canada (4) per i danni gravi alla dignità umana verso “le prime nazioni„, popolo autoctono vittima lui anche durante secoli di l? inhumanité della politica d? assimilazione. “I pensionnats indiani„ sono di pagine tristi e scure in l? storia del paese, una realtà che ha spinto il governo canadese a spendere come riparazione circa uno miliardo d? euro. Un magro consolazione che n? non equivale la sofferenza di queste generazioni ridicolizzate, ma che permetterà di costruire ponti mémoriels tra il presente ed il passato per pacifier l? futuro. Il repentance n? a dunque nulla di masochista come l? si potrebbe pretenderlo, ancora meno haineux. C? è semplicemente “il riconoscimento d? un tristesse costruttivo„ (5) che favorisce il rafforzamento di quest'identità nazionale costosa a numerosi paesi. Lungi da “odiarlo sé„ instancabilmente, permette di lottare contro l? amnésie politico in s? sostenendo su un lavoro storico salubre per le generazioni attuali. Il repentance contribuisce alla comprensione delle varie culture che strutturano una nazione e dei popoli che ha un momento di l? storia ha condiviso lo stesso destino.
Rifiutare questo repentance nella quale si cresce, c? è rifiutare di rendere a l? altro ciò soltanto l? lui si deve, c? est-à-dire la verità ma più importante la dignità. L? Chiesa ha saputo sotto l? impulso del papa Jean Paul II fare di questo repentance un'argomentazione di ravvicinamento tra le religioni e tra gli uomini. Rowan Williams capo spiritoso degli Anglicani, n? -il non è andato in questa ricerca “dei prodotti alimentari insieme„ jusqu? a chiedere il perdono a questi popoli che hanno durante un'eternità sofferto per la tratta nègriere con la complicità dei religiosi, affermando che “l? Chiesa ha il dovere di condividere la vergogna ed i peccati dei suoi predecessori„ (6)? E che dire della regina Elizabeth II che in occasione della commemorazione del bicentenario di l? abolizione di l? schiavitù nel 2007 s? è detto “penata„ dalla responsabilità del suo popolo in occasione di quest'episodio o quanto drammatico e meno gloriosi di l? storia. Allora pensare che il repentance è una negazione di sé, c? est d? accesso credere soltanto ciò soltanto l? si è fatto era legittimo e soltanto d? un modo come d? un'altro ciò ha avuto effetti positivi non soltanto per sé ma per le vittime (7), che cessano di conseguenza di l? essere. Lontano dal reniement dei valori che fanno una nazione, questo ritorno sulle ore scure d? un paese contribuirebbe al rafforzamento la coesione comunitaria integrando meglio le minoranze nel suo sviluppo.
Egli n? là ha nessun grande paese al mondo, né nessuna grande civilizzazione che possa targuer di n? non avere perpetrare genocidi. Del massacro degli incas a l? olocausto passando per la repressione di Guelma o di Sétif, le grandi nazioni hanno le mani sporche e la loro memoria è riempita di questi cimiteri dove è sepolta la loro nobiltà gloriosa. Egli n? là non ha paesi che n? non debba arrossire della sua storia, né un continente che n? non debba riconciliarsi con i suoi drammi. Del codice nero alle riserve indiane passando per “le ragazze di comodità„ al servizio dell'esercito potente nippone, alcune nazioni sono state alcune volte meno grandi qu? non lo pretendono aujourd? oggi e questo n? non è occultando questa realtà qu? riusciranno a mantenere l? illusione d? un candore quasi indecente. Ma occorre coraggio per rimettersi in discussione, fare il suo mea culpa ed avanzare in questi prodotti alimentari insieme che diventano allora “costruirlo insieme„. Alcuni ne hanno e d? altri passi. Alcuni fanno faccia e d? altri si celano.
Minaccia sulla coesione repubblicana di fronte al communautarisme di qualsiasi bordo, autoflagellation insopportabile ed indegna, il repentance è per molto l? sforzo di troppo e resta una forma d? antipatia per sé. Tuttavia, numerosi paesi repentis dei crimini del passato senza che ciò minacci loro “superbe„, al contrario. Ciò ha dato più sensi alle commemorazioni, più significati agli eventi durante i quali l? si tenta di fare rivivere la memoria. Così, il repentance, concetto polemico, n? est qu? una presa di coscienza dei difetti del passato, una giustizia storica resa alle dimenticanze di l? storia.
(1) “il primo ministro, il laburista Kevin Rudd, ha dichiarato dinanzi al Parlamento soltanto la politica d? assimilazione, ai sensi della quale, dal 1910 al 1970, bambini indigeni sono stati tolti alle loro famiglie per essere alzati in famiglie di vuoti, era una macchia per la memoria del paese. „ - fonte RFI
(2) “gli indigeni rimangono, all'inizio del XXIe secolo, il gruppo sociale più svantaggiato in Australia, con una speranza di vita di 17 anni inferiore a quella del resto della popolazione, e dei tassi di mortalità infantile, di disoccupazione, di violenza coniugale, d? alcolismo, d? imprigionamento e di consumo
di droga ben superiori alla media nazionale. „ - fonte RFI
(3) “L? Australia conta aujourd? oggi 460.000 indigeni ed abitanti delle isole del distretto di Torres (nord), cioè 2% di 21 milioni d? abitanti del paese. Nessun indigeno si riunisce al Parlamento nazionale, a Canberra. „ - fonte RFI
(4) “più in d? un secolo, i pensionnats indiani hanno separato più di 150.000 figli autoctoni della loro famiglia e della loro Comunità. (?) In nome del governo del Canada ed di tutti i Canadesi e canadesi, mi alzo dinanzi a voi per presentare le nostre scuse ai popoli autoctoni per il ruolo svolto dal Canada nei pensionnats per indiani„, ho dichiarato solennemente Stephen Harper? fonte AFP.
(5) fonte Wikipedia.
(6) Rowan Williams, capo spiritoso di 77 milioni d? Anglicani del mondo intero hanno dichiarato che queste scuse erano “necessarie„. “L? Chiesa ha il dovere di condividere la vergogna ed i peccati dei nostri predecessori. Egli s? non agisce politicamente di corretto. Ciò fa parte di ciò che siamo come Comunità cristiana. ». ? fonte AFP.
(7) “il colonizzatore è venuto, ha preso, egli s? è servito, ha sfruttato, ha saccheggiato risorse, ricchezze che non gli appartenevano. Ha spogliato colonizzato della sua personalità, della sua libertà, della sua terra, del frutto del suo lavoro. Ha preso ma voglio dire con rispetto qu? ha anche dato. Ha costruito ponti, strade, ospedali, dispensari, scuole. Ha reso fertili terre vergini, ha dato la sua pena, il suo lavoro, la sua conoscenza. Voglio la dichiarazione qui, tutti i coloni n? non erano ladri, tutti i coloni n? non erano exploiteurs. „ - Discorso di Dakar, Sig. Sarokozy.
Das repentance: eine historische Justiz
Automatically translated into German thanks to WorldLingo
„Wir entschuldigen uns für die Gesetze und Entscheidungen der aufeinanderfolgenden Parlamente und Regierungen, die große Leiden verursacht haben, ein Leiden und Verluste an unseren australischen Landsmännern“. Dieses 13. Februar 2008 vor der australischen Nation drückte Premierminister australischer Kevin Budd diese historischen Worte aus, die darauf abzielten, l zu versöhnen? Australien mit seiner Geschichte und insbesondere den Frieden mit seinem Gedächtnis [1] zu machen. Die „australischen Landsmänner“ hier sind diese Hunderttausende d? Urbewohner [2], die die dauernden Opfer langer und mühsamer Jahrhunderte der Brutalität der Politik d waren? Assimilation, l? Ungleichheit und l? Ungerechtigkeit. In s? Premierminister australischer entschuldigt für diesen „großen Fehler“, und wollte so die schwere Vergangenheit und die Verantwortung seines Landes in l übernehmen? Unterwerfung d? ein Volk, das mehr Erwägung seitens der „Kolonisten“ verdient hätte. Man mußte etwa elf Jahre zwischen der Anerkennung der Tatsachen und den Entschuldigungen der Regierung und l abwarten? Ausschluß der konservativen Partei der Angelegenheiten des Landes, um Premierminister Labour- zu sehen den Empfehlungen des parlamentarischen Berichtes über die Politik d folgen? Assimilation, c? est-à-dire sich von den Unrechten zu bereuen, die an l begangen worden sind? Stelle dieser australischen Minderheit [3].
Aber über diese starke Geste, c hinaus? ist eine Lektion d? Demut und d? Humanismus nur l? Australien hat der ganzen Welt gegeben eine Moral, die alle politischen und philosophischen Reden fegt. Die Anerkennung der Tatsachen zwingt zum repentance. Eine moralische Verpflichtung und eine menschliche Forderung, „Verzeihung“ für die Verbrechen und die Mißbräuche zu sagen, die von diesen „Vätern“ begangen wurden, die durch ihr Vorurteil, ihren Haß und ihre Unwissenheit verblendet worden sind. Eine Nation weiß, indem sie ihre Fehler anerkennt und in s? entschuldigt, sich mit sich selbst, aber auch mit den anderen Völkern, die unter lange Zeit der Verachtung gelitten haben und von l zu schweißen? Arroganz seitens der „ehemaligen Meister“. C? ist zweifellos in diesem Sinn, daß am 12. Juni 2008 ein anderer Premierminister, Stephen Harper sich, Konservatives, von Kanada [4] für die ernsten Angriffe entschuldigt hat, der menschlichen Würde gegenüber den „ersten Nationen“, autochtonem Volk Opfer ihn auch während Jahrhunderte l? Unmenschlichkeit der Politik d? Assimilation. Die „indischen Pensionate“ sind von traurigen und dunklen Seiten in l? Geschichte des Landes eine Wirklichkeit, die die kanadische Regierung gedrängt hat, als Reparatur ungefähr eine Milliarde d auszugeben? Euro. Trostmaigre der n? entspricht das Leiden dieser verhöhnten Generationen, aber das erlauben wird, Brücken mémoriels zwischen der Gegenwart und der Vergangenheit zu bauen, um l zu beruhigen? Zukunft. Das repentance n? a also nichts Masochisten wie l? man könnte es behaupten, noch weniger haßerfüllt es. C? einfach ist die „Anerkennung d? eine konstruktive Traurigkeit“ [5], die die Verstärkung dieser teuren nationalen Identität an zahlreichen Ländern begünstigt. Weit entfernt es „zu verabscheuen selbst“ unermüdlich claironné erlaubt sie, gegen l zu kämpfen? politische Amnesie in s? unterstützt auf einer heilsamen historischen Arbeit für die derzeitigen Generationen. Das repentance trägt zum Verständnis der verschiedenen Kulturen bei, die eine Nation und der Völker strukturieren, die einen Zeitpunkt l hat? Geschichte hat dasselbe Schicksal geteilt.
Dieses repentance ablehnen, in dem man gewachsen ist, c? ist abzulehnen, an l zurückzugeben? anderes dies nur l? man ihn muß, c? est-à-dire die Wahrheit, aber wichtiger die Würde. L? Kirche hat unter l gewußt? Impuls des Papstes Jean Paul II von diesem repentance ein Annäherungsargument zwischen den Religionen und zwischen den Männern zu machen. Rowan Williams geistiger Chef der Anglikaner, n? ging er in diese Suche nach „dem Lebensmittel zusammen“ jusqu? um die Verzeihung diese Völker zu bitten, die während einer Ewigkeit haben gelitten unter dem nègrieremelken mit der Mitschuld der religiösen, indem sie behaupten, daß „l? Kirche hat die Pflicht, die Schande und die Sünden ihrer Vorgänger zu teilen“ [6]? Und daß von der Königin Elizabeth II die bei der Erinnerung der Zweihundertjahrfeier l zu sagen? Abschaffung l? Knechtschaft im Jahre 2007 s? gesagt wird „betrübt“ durch die Verantwortung seines Volkes bei dieser Episode o, wieviel dramatisch und weniger gloreich von l? Geschichte. Dann zu denken, daß das repentance eine Verneinung von ihm ist, c? Osten d? Zugang nur es nur l zu glauben? man machte war legitim und nur d? eine Art und Weise wie d? ein anderes hat das positive Wirkungen nicht nur für er selbst, sondern für die Opfer [7] gehabt, die folglich von l aufhören? zu sein. Weit weg von der Verleugnung der Werte, die eine Nation machen, diese Rückkehr zu den dunklen Stunden d? ein Land würde zur Verstärkung beitragen der gemeinschaftliche Zusammenhalt, indem es besser die Minderheiten in seine Entwicklung integrieren würde.
Er n? dort hat kein großes Land an der Welt, noch keine große Zivilisation, die sich der n rühmen kann? zu haben einen Genozid zu verüben. Vom Massaker der incas an l? Massenvernichtung die großen Nationen gehen durch die Unterdrückung von Guelma oder von Sétif über, und haben die schmutzigen Hände, und ihr Gedächtnis wird mit diesen Friedhöfen gefüllt, wo ihre gloreiche Noblesse begraben wird. Er n? hat dort Länder, die n? weder von seiner Geschichte zu röten noch hat, ein Kontinent, der n? hat, sich mit seinen eigenen Dramen zu versöhnen. Vom schwarzen Code an den indischen Reserven waren bestimmte gehen von den „Trostmädchen“ im Dienst der mächtigen nipponearmee über, Nationen und einiges weniger großes Mal qu? sie behaupten es nicht aujourd? heute und dieses n? verbirgt diese qu-Wirklichkeit ist? sie werden es erreichen, l aufrechtzuerhalten? Illusion d? eine fast indécente Offenheit. Aber es ist Mut notwendig, um sich wieder in Frage zu stellen, zu machen ihr mea culpa und zusammen in diesem Lebensmittel vorzurücken, das dann wird es „zu bauen Gesamtheit“. Einige davon haben und d? andere Schritte. Einige machen Seite und d? andere entwenden sich.
Bedrohung auf dem republikanischen Zusammenhalt ist angesichts des communautarisme jedes Randes, unerträglich und unwürdigen autoflagellation, dem repentance für viel l? Anstrengung von zu sehr und bleibt eine Form d? Antipathie für sich selbst. Jedoch haben sich zahlreiche Länder von den Verbrechen der Vergangenheit bereut, ohne daß das Schaden ihrem „prächtig es“ zufügt, im Gegenteil. Das hat den Erinnerungen mehr Sinne gegeben, mehr Bedeutungen an den Ereignissen, während deren l? man versucht, dem Gedächtnis wieder aufleben zu lassen. Somit das repentance, polemisches Konzept, n? Osten qu? eine Wahrnehmung der Fehler der Vergangenheit, eine historische Justiz, die am Vergessen l zurückgegeben wurde? Geschichte.
[1] „Premierminister, das hat Mitglied der Labour Party Kevin Rudd, vor dem Parlament nur die Politik d erklärt? Assimilation, gemäß der von 1910 bis 1970 eingeborene Kinder an ihren Familien weggenommen worden sind, um in Leertastenfamilien erzogen zu werden, war ein Fleck für das Gedächtnis des Landes. “ - rfi-Quelle
[2] „die Urbewohner bleiben zu Beginn XXIe Jahrhundert die benachteiligteste soziale Gruppe in Australien mit einer Lebenserwartung auf 17 Jahre, die niedriger ist als jene des Restes der Bevölkerung und der Ziffer kindischer Sterblichkeit, Arbeitslosigkeit von ehelicher Gewalt d? Alkoholismus, d? Haftstrafe und des Drogenverbrauchs
gut höher als der nationale Durchschnitt. “ - rfi-Quelle
[3] „L? Australien zählt aujourd? heute 460.000 Urbewohner und Einwohner der Inseln der Meerenge von Torres (Norden), das heißt 2% der 21 Millionen d? Einwohner des Landes. Kein Urbewohner sitzt im nationalen Parlament in Canberra. “ - rfi-Quelle
[4] „außerdem d? ein Jahrhundert haben die indischen Pensionate mehr als 150.000 autochtone Kinder ihrer Familie und von ihrer Gemeinschaft getrennt. (?) Im Namen der Regierung Kanadas und aller Kanadier und kanadisch hebe ich mich vor, Ihnen auf um den autochtonen Völkern für die Rolle mich unsere zu entschuldigen, die gespielt durch Kanada bei den Pensionaten für Inder“, habe feierlich Stephen Harper erklärt? AFP-Quelle.
[5] Wikipedia-Quelle.
[6] Rowan Williams geistiger Chef der 77 Millionen d? Anglikaner der ganzen Welt hat erklärt, daß diese Entschuldigungen „notwendig“ seien. „L? Kirche hat die Pflicht, die Schande und die Sünden unserer Vorgänger zu teilen. Er s? handelt um politisches richtiges. Das gehört, daß wir als christliche Gemeinschaft sind. ». ? AFP-Quelle.
[7] „der Siedler ist gekommen, er hat genommen, er s? gedient wird, er hat genutzt, er hat Mittel geplündert, Reichtümer, die ihm nicht gehörten. Er hat geprüft kolonisiert von seiner Persönlichkeit, von seiner Freiheit, von seiner Erde von der Frucht seiner Arbeit. Er hat genommen, aber ich will mit qu-Respekt sagen? er hat auch gegeben. Er hat Brücken, Straßen, Krankenhäuser, Gesundheitsämt gebaut, Schulen. Er hat befruchtet eine jungfräuliche Erde gemacht, er hat sein Leiden, seine Arbeit, sein Wissen gegeben. Ich will das Sagen hier, alle Kolonisten n? waren Diebe, alle Kolonisten n? waren exploiteurs. “ - Rede von Dakar Herr. Sarokozy.
Automatically translated into German thanks to WorldLingo
„Wir entschuldigen uns für die Gesetze und Entscheidungen der aufeinanderfolgenden Parlamente und Regierungen, die große Leiden verursacht haben, ein Leiden und Verluste an unseren australischen Landsmännern“. Dieses 13. Februar 2008 vor der australischen Nation drückte Premierminister australischer Kevin Budd diese historischen Worte aus, die darauf abzielten, l zu versöhnen? Australien mit seiner Geschichte und insbesondere den Frieden mit seinem Gedächtnis [1] zu machen. Die „australischen Landsmänner“ hier sind diese Hunderttausende d? Urbewohner [2], die die dauernden Opfer langer und mühsamer Jahrhunderte der Brutalität der Politik d waren? Assimilation, l? Ungleichheit und l? Ungerechtigkeit. In s? Premierminister australischer entschuldigt für diesen „großen Fehler“, und wollte so die schwere Vergangenheit und die Verantwortung seines Landes in l übernehmen? Unterwerfung d? ein Volk, das mehr Erwägung seitens der „Kolonisten“ verdient hätte. Man mußte etwa elf Jahre zwischen der Anerkennung der Tatsachen und den Entschuldigungen der Regierung und l abwarten? Ausschluß der konservativen Partei der Angelegenheiten des Landes, um Premierminister Labour- zu sehen den Empfehlungen des parlamentarischen Berichtes über die Politik d folgen? Assimilation, c? est-à-dire sich von den Unrechten zu bereuen, die an l begangen worden sind? Stelle dieser australischen Minderheit [3].
Aber über diese starke Geste, c hinaus? ist eine Lektion d? Demut und d? Humanismus nur l? Australien hat der ganzen Welt gegeben eine Moral, die alle politischen und philosophischen Reden fegt. Die Anerkennung der Tatsachen zwingt zum repentance. Eine moralische Verpflichtung und eine menschliche Forderung, „Verzeihung“ für die Verbrechen und die Mißbräuche zu sagen, die von diesen „Vätern“ begangen wurden, die durch ihr Vorurteil, ihren Haß und ihre Unwissenheit verblendet worden sind. Eine Nation weiß, indem sie ihre Fehler anerkennt und in s? entschuldigt, sich mit sich selbst, aber auch mit den anderen Völkern, die unter lange Zeit der Verachtung gelitten haben und von l zu schweißen? Arroganz seitens der „ehemaligen Meister“. C? ist zweifellos in diesem Sinn, daß am 12. Juni 2008 ein anderer Premierminister, Stephen Harper sich, Konservatives, von Kanada [4] für die ernsten Angriffe entschuldigt hat, der menschlichen Würde gegenüber den „ersten Nationen“, autochtonem Volk Opfer ihn auch während Jahrhunderte l? Unmenschlichkeit der Politik d? Assimilation. Die „indischen Pensionate“ sind von traurigen und dunklen Seiten in l? Geschichte des Landes eine Wirklichkeit, die die kanadische Regierung gedrängt hat, als Reparatur ungefähr eine Milliarde d auszugeben? Euro. Trostmaigre der n? entspricht das Leiden dieser verhöhnten Generationen, aber das erlauben wird, Brücken mémoriels zwischen der Gegenwart und der Vergangenheit zu bauen, um l zu beruhigen? Zukunft. Das repentance n? a also nichts Masochisten wie l? man könnte es behaupten, noch weniger haßerfüllt es. C? einfach ist die „Anerkennung d? eine konstruktive Traurigkeit“ [5], die die Verstärkung dieser teuren nationalen Identität an zahlreichen Ländern begünstigt. Weit entfernt es „zu verabscheuen selbst“ unermüdlich claironné erlaubt sie, gegen l zu kämpfen? politische Amnesie in s? unterstützt auf einer heilsamen historischen Arbeit für die derzeitigen Generationen. Das repentance trägt zum Verständnis der verschiedenen Kulturen bei, die eine Nation und der Völker strukturieren, die einen Zeitpunkt l hat? Geschichte hat dasselbe Schicksal geteilt.
Dieses repentance ablehnen, in dem man gewachsen ist, c? ist abzulehnen, an l zurückzugeben? anderes dies nur l? man ihn muß, c? est-à-dire die Wahrheit, aber wichtiger die Würde. L? Kirche hat unter l gewußt? Impuls des Papstes Jean Paul II von diesem repentance ein Annäherungsargument zwischen den Religionen und zwischen den Männern zu machen. Rowan Williams geistiger Chef der Anglikaner, n? ging er in diese Suche nach „dem Lebensmittel zusammen“ jusqu? um die Verzeihung diese Völker zu bitten, die während einer Ewigkeit haben gelitten unter dem nègrieremelken mit der Mitschuld der religiösen, indem sie behaupten, daß „l? Kirche hat die Pflicht, die Schande und die Sünden ihrer Vorgänger zu teilen“ [6]? Und daß von der Königin Elizabeth II die bei der Erinnerung der Zweihundertjahrfeier l zu sagen? Abschaffung l? Knechtschaft im Jahre 2007 s? gesagt wird „betrübt“ durch die Verantwortung seines Volkes bei dieser Episode o, wieviel dramatisch und weniger gloreich von l? Geschichte. Dann zu denken, daß das repentance eine Verneinung von ihm ist, c? Osten d? Zugang nur es nur l zu glauben? man machte war legitim und nur d? eine Art und Weise wie d? ein anderes hat das positive Wirkungen nicht nur für er selbst, sondern für die Opfer [7] gehabt, die folglich von l aufhören? zu sein. Weit weg von der Verleugnung der Werte, die eine Nation machen, diese Rückkehr zu den dunklen Stunden d? ein Land würde zur Verstärkung beitragen der gemeinschaftliche Zusammenhalt, indem es besser die Minderheiten in seine Entwicklung integrieren würde.
Er n? dort hat kein großes Land an der Welt, noch keine große Zivilisation, die sich der n rühmen kann? zu haben einen Genozid zu verüben. Vom Massaker der incas an l? Massenvernichtung die großen Nationen gehen durch die Unterdrückung von Guelma oder von Sétif über, und haben die schmutzigen Hände, und ihr Gedächtnis wird mit diesen Friedhöfen gefüllt, wo ihre gloreiche Noblesse begraben wird. Er n? hat dort Länder, die n? weder von seiner Geschichte zu röten noch hat, ein Kontinent, der n? hat, sich mit seinen eigenen Dramen zu versöhnen. Vom schwarzen Code an den indischen Reserven waren bestimmte gehen von den „Trostmädchen“ im Dienst der mächtigen nipponearmee über, Nationen und einiges weniger großes Mal qu? sie behaupten es nicht aujourd? heute und dieses n? verbirgt diese qu-Wirklichkeit ist? sie werden es erreichen, l aufrechtzuerhalten? Illusion d? eine fast indécente Offenheit. Aber es ist Mut notwendig, um sich wieder in Frage zu stellen, zu machen ihr mea culpa und zusammen in diesem Lebensmittel vorzurücken, das dann wird es „zu bauen Gesamtheit“. Einige davon haben und d? andere Schritte. Einige machen Seite und d? andere entwenden sich.
Bedrohung auf dem republikanischen Zusammenhalt ist angesichts des communautarisme jedes Randes, unerträglich und unwürdigen autoflagellation, dem repentance für viel l? Anstrengung von zu sehr und bleibt eine Form d? Antipathie für sich selbst. Jedoch haben sich zahlreiche Länder von den Verbrechen der Vergangenheit bereut, ohne daß das Schaden ihrem „prächtig es“ zufügt, im Gegenteil. Das hat den Erinnerungen mehr Sinne gegeben, mehr Bedeutungen an den Ereignissen, während deren l? man versucht, dem Gedächtnis wieder aufleben zu lassen. Somit das repentance, polemisches Konzept, n? Osten qu? eine Wahrnehmung der Fehler der Vergangenheit, eine historische Justiz, die am Vergessen l zurückgegeben wurde? Geschichte.
[1] „Premierminister, das hat Mitglied der Labour Party Kevin Rudd, vor dem Parlament nur die Politik d erklärt? Assimilation, gemäß der von 1910 bis 1970 eingeborene Kinder an ihren Familien weggenommen worden sind, um in Leertastenfamilien erzogen zu werden, war ein Fleck für das Gedächtnis des Landes. “ - rfi-Quelle
[2] „die Urbewohner bleiben zu Beginn XXIe Jahrhundert die benachteiligteste soziale Gruppe in Australien mit einer Lebenserwartung auf 17 Jahre, die niedriger ist als jene des Restes der Bevölkerung und der Ziffer kindischer Sterblichkeit, Arbeitslosigkeit von ehelicher Gewalt d? Alkoholismus, d? Haftstrafe und des Drogenverbrauchs
gut höher als der nationale Durchschnitt. “ - rfi-Quelle
[3] „L? Australien zählt aujourd? heute 460.000 Urbewohner und Einwohner der Inseln der Meerenge von Torres (Norden), das heißt 2% der 21 Millionen d? Einwohner des Landes. Kein Urbewohner sitzt im nationalen Parlament in Canberra. “ - rfi-Quelle
[4] „außerdem d? ein Jahrhundert haben die indischen Pensionate mehr als 150.000 autochtone Kinder ihrer Familie und von ihrer Gemeinschaft getrennt. (?) Im Namen der Regierung Kanadas und aller Kanadier und kanadisch hebe ich mich vor, Ihnen auf um den autochtonen Völkern für die Rolle mich unsere zu entschuldigen, die gespielt durch Kanada bei den Pensionaten für Inder“, habe feierlich Stephen Harper erklärt? AFP-Quelle.
[5] Wikipedia-Quelle.
[6] Rowan Williams geistiger Chef der 77 Millionen d? Anglikaner der ganzen Welt hat erklärt, daß diese Entschuldigungen „notwendig“ seien. „L? Kirche hat die Pflicht, die Schande und die Sünden unserer Vorgänger zu teilen. Er s? handelt um politisches richtiges. Das gehört, daß wir als christliche Gemeinschaft sind. ». ? AFP-Quelle.
[7] „der Siedler ist gekommen, er hat genommen, er s? gedient wird, er hat genutzt, er hat Mittel geplündert, Reichtümer, die ihm nicht gehörten. Er hat geprüft kolonisiert von seiner Persönlichkeit, von seiner Freiheit, von seiner Erde von der Frucht seiner Arbeit. Er hat genommen, aber ich will mit qu-Respekt sagen? er hat auch gegeben. Er hat Brücken, Straßen, Krankenhäuser, Gesundheitsämt gebaut, Schulen. Er hat befruchtet eine jungfräuliche Erde gemacht, er hat sein Leiden, seine Arbeit, sein Wissen gegeben. Ich will das Sagen hier, alle Kolonisten n? waren Diebe, alle Kolonisten n? waren exploiteurs. “ - Rede von Dakar Herr. Sarokozy.
O repentance: uma justiça histórica
Automatically translated into Portuguese thanks to WorldLingo
“Desculpamo-nos para as leis e decisões dos Parlamentos e governos sucessivos que causaram grandes penalidades, sofrimentos e perdas aos nossos compatriotas australianos”. Esta 13 de Fevereiro 2008 de dianteira a nação australiana, o Primeiro Ministro australiano Kevin Budd pronunciava estas palavras históricas que visavam reconciliar l? Austrália com a sua história mas sobretudo fazer a paz com a sua memória [1]. “Os compatriotas australianos”, aqui, são estas centena de milhares d? aborígene [2] que foram as vítimas que duram de longos e penosos séculos da brutalidade da política d? assimilação, l? desigualdade e l? injustiça. Em s? desculpando para esta “grande falta”, o Primeiro Ministro australiano assim quis assumir o pesado passado e a responsabilidade do seu país em l? dependência d? um povo que teria merecido mais consideração por parte dos “colonos”. Terá sido necessário de esperar quase onze anos entre o reconhecimento dos factos e as desculpas do governo, e l? éviction do partido conservador dos negócios do país, para ver um Primeiro Ministro trabalhista seguir as recomendações do relatório parlamentar sobre a política d? assimilação, c? est-à-dire arrepender-se das faltas que foram cometidas à l? lugar desta minoria [3] australiana.
Mas para além deeste gesto forte, c? é uma lição d? humildade e d? humanismo único l? A Austrália deu ao mundo inteiro, uma moral que varre todos os discursos políticos e filosóficos. O reconhecimento dos factos obriga ao repentance. Uma obrigação moral e uma exigência humana de dizer “perdão” para os crimes e os abusos cometidos por estes “pais” que foram cegados pela seu prejuízo, seu ódio e sua ignorância. Uma nação sabe, reconhecendo as suas faltas e s? desculpando, soldar-se com própria mas também com os outros povos que muito tempo têm sofrido do despeito e de l? arrogância por parte “dos antigos mestres”. C? está sem dúvida neste sentido que o 12 de Junho de 2008, outro Primeiro Ministro, Stephen Arpoar, conservador, apresentou as desculpas do Canadá [4] para as infracções graves à dignidade humana para com “as Primeiras Nações”, povo autóctone vítima ele também durante séculos de l? inhumanité da política d? assimilação. “Pensionnats indianos” são de tristes e sombrios páginas em l? história do país, uma realidade que levou o governo canadiano a desembolsar à maneira reparar cerca de um mil milhões d? euros. Um magro consolação que n? não equivale o sofrimento destas gerações bafouées, mas que permitirá construir pontes mémoriels entre o presente e o passado a fim de pacificar l? futuro. O repentance n? a por conseguinte nada de masoquista como l? poderia-se pretendê-lo, ainda os menos odiosos. C? é “o reconhecimento simplesmente d? uma tristeza construtiva” [5] que favorece o reforço desta identidade nacional cara à numerosos países. Longe “diá-lo soi-même” infatigavelmente claironné, permite lutar contra l? amnésia política em s? apoiando sobre um trabalho histórico salutar para as gerações actuais. O repentance contribui para a compreensão das diferentes culturas que estruturam uma nação e dos povos que tem um momento de l? história compartilhou o mesmo destino.
Recusar este repentance em qual é crescido-se, c? é recusar tornar à l? outro único l? ele deve-se, c? est-à-dire a verdade mas mais importante a dignidade. L? Igreja soube sob l? impulso do papa Jean Paul II fazer deeste repentance um argumento de aproximação entre as religiões e entre os homens. Rowan Williams, Chefe espiritual dos anglicanos, n? não foi nesta procura “do alimento juntos” jusqu? a pedir o perdão a estes povos que têm durante uma eternidade sofridos do tráfico nègriere com a cumplicidade do religiosos, afirmando que “l? Igreja tem o dever de compartilhar a vergonha e péchés dos seus antecessores” [6]? E que dizer da Rainha Elizabeth II que aquando da comemoração bicentenaire de l? abolição de l? escravidão em 2007 s? é dito “afligido” pela responsabilidade do seu povo aquando deeste episódio o quanto dramático e menos glorioso de l? história. Então pensar que o repentance é uma negação deele, c? leste d? abordagem crer único único l? fez-se era legítimo e único d? uma maneira como d? outro aquilo teve efeitos positivos não somente para soi-même mas para as vítimas [7], que cessam portanto de l? ser. Distante reniement dos valores que fazem uma nação, este regresso sobre as horas sombrias d? um país contribuiria para o reforço a coesão comunitária integrando melhor as minorias no seu desenvolvimento.
Ele n? há nenhum grande país ao mundo, nem nenhuma grande civilização que possa orgulhar-se de n? não ter perpetrar genocídio. Do massacre dos incas à l? holocausto passando pela repressão de Guelma ou de Sétif, as grandes nações têm as mãos sujas e a sua memória é preenchida destes cemitérios onde é enterrada a sua gloriosa nobreza. Ele n? lá não tem países que n? não tenha rougir da sua história, nem um continente que n? não tenha a reconciliar-se com os seus próprios dramas. Do código Preto às reservas indianas passando “pelas raparigas consolar” ao serviço do potente exército nippone, certas nações foram algumas vezes menos grandes qu? não o pretendem aujourd? hoje e este n? não é ocultando esta realidade qu? chegarão a manter l? ilusão d? candeur quase indecente. Mas é necessário coragem para repôr-se em causa, fazer seu mea culpa e avançar neste alimento juntos que se torna então “construi-lo conjunto”. Alguns têm e d? outros passos. Alguns fazem face e d? outro roubam-se.
Ameaça sobre a coesão republicano perante o communautarisme de qualquer bordo, autoflagellation insuportável e indigno, o repentance é para muito l? esforço demasiado e permanece uma forma d? antipatia para soi-même. No entanto, numerosos países arrependeram-se dos crimes do passado sem que aquilo não prejudicasse o seu “magnífico”, pelo contrário. Aquilo deu mais sentidos às comemorações, as mais significados aos acontecimentos durante os quais l? tenta-se fazer reviver a memória. Assim, o repentance, conceito polémico, n? leste qu? uma tomada de consciência das faltas do passado, uma justiça histórica devolvida oublis de l? história.
[1] “o Primeiro ministro, o trabalhista Kevin Rudd, declarou na frente do Parlamento único a política d? assimilação, em virtude da qual, de 1910 para 1970, crianças nativas foram retiradas às suas famílias para ser criadas em famílias de Brancos, era uma mancha "pro memoria" do país. ” - fonte RFI
[2] “os Aborígene residem, no início século X, o grupo social mais desfavorecido na Austrália, com uma esperança de vida de 17 anos inferior à do resto da população, e as taxas de mortalidade infantile, de desemprego, de violência conjugal, d? alcoolismo, d? aprisionamento e de consumo
de droga bem superiores à média nacional. ” - fonte RFI
[3] “L? A Austrália conta aujourd? hoje 460.000 Aborígene e habitantes das ilhas do estreito de Torres (norte), ou seja 2% dos 21 milhões d? habitantes do país. Nenhum Aborígene senta ao Parlamento nacional, à Camberra. ” - fonte RFI
[4] “além disso d? um século, pensionnats indianos separaram mais de 150.000 crianças autóctones da sua família e a sua comunidade. (?) Em nome do governo do Canadá e os todos os Canadianos e Canadianos, levanto-me na frente devocês para apresentar as nossas desculpas aos povos autóctones para o papel desempenhado pelo Canadá em pensionnats para Indianos”, declarei solenemente Stephen Arpoar? fonte AFP.
[5] Fonte Wikipedia.
[6] Rowan Williams, chefe espiritual dos 77 milhões d? Anglicanos do mundo inteiro declararam que estas desculpas eram “necessárias”. “L? Igreja tem o dever de compartilhar a vergonha e péchés dos nossos antecessores. Ele s? não age de politicamente correcto. Aquilo faz parte que estamos como comunidade cristã. ». ? fonte AFP.
[7] “colonisateur veio, tomou, ele s? é servido, explorou, pilhou recursos, riquezas que lhe não pertenciam. Contou colonisé da sua personalidade, a sua liberdade, a sua terra, do fruto do seu trabalho. Tomou mas quero dizer com respeito qu? também deu. Construiu pontes, estradas, hospitais, dispensários, escolas. Tornou férteis terras virgens, deu a sua penalidade, o seu trabalho, o seu saber. Quero a declaração aqui, todos os colonos n? não eram ladrões, todos os colonos n? não eram exploiteurs. ” - Discurso de Dacar, Sr. Sarokozy.
Automatically translated into Portuguese thanks to WorldLingo
“Desculpamo-nos para as leis e decisões dos Parlamentos e governos sucessivos que causaram grandes penalidades, sofrimentos e perdas aos nossos compatriotas australianos”. Esta 13 de Fevereiro 2008 de dianteira a nação australiana, o Primeiro Ministro australiano Kevin Budd pronunciava estas palavras históricas que visavam reconciliar l? Austrália com a sua história mas sobretudo fazer a paz com a sua memória [1]. “Os compatriotas australianos”, aqui, são estas centena de milhares d? aborígene [2] que foram as vítimas que duram de longos e penosos séculos da brutalidade da política d? assimilação, l? desigualdade e l? injustiça. Em s? desculpando para esta “grande falta”, o Primeiro Ministro australiano assim quis assumir o pesado passado e a responsabilidade do seu país em l? dependência d? um povo que teria merecido mais consideração por parte dos “colonos”. Terá sido necessário de esperar quase onze anos entre o reconhecimento dos factos e as desculpas do governo, e l? éviction do partido conservador dos negócios do país, para ver um Primeiro Ministro trabalhista seguir as recomendações do relatório parlamentar sobre a política d? assimilação, c? est-à-dire arrepender-se das faltas que foram cometidas à l? lugar desta minoria [3] australiana.
Mas para além deeste gesto forte, c? é uma lição d? humildade e d? humanismo único l? A Austrália deu ao mundo inteiro, uma moral que varre todos os discursos políticos e filosóficos. O reconhecimento dos factos obriga ao repentance. Uma obrigação moral e uma exigência humana de dizer “perdão” para os crimes e os abusos cometidos por estes “pais” que foram cegados pela seu prejuízo, seu ódio e sua ignorância. Uma nação sabe, reconhecendo as suas faltas e s? desculpando, soldar-se com própria mas também com os outros povos que muito tempo têm sofrido do despeito e de l? arrogância por parte “dos antigos mestres”. C? está sem dúvida neste sentido que o 12 de Junho de 2008, outro Primeiro Ministro, Stephen Arpoar, conservador, apresentou as desculpas do Canadá [4] para as infracções graves à dignidade humana para com “as Primeiras Nações”, povo autóctone vítima ele também durante séculos de l? inhumanité da política d? assimilação. “Pensionnats indianos” são de tristes e sombrios páginas em l? história do país, uma realidade que levou o governo canadiano a desembolsar à maneira reparar cerca de um mil milhões d? euros. Um magro consolação que n? não equivale o sofrimento destas gerações bafouées, mas que permitirá construir pontes mémoriels entre o presente e o passado a fim de pacificar l? futuro. O repentance n? a por conseguinte nada de masoquista como l? poderia-se pretendê-lo, ainda os menos odiosos. C? é “o reconhecimento simplesmente d? uma tristeza construtiva” [5] que favorece o reforço desta identidade nacional cara à numerosos países. Longe “diá-lo soi-même” infatigavelmente claironné, permite lutar contra l? amnésia política em s? apoiando sobre um trabalho histórico salutar para as gerações actuais. O repentance contribui para a compreensão das diferentes culturas que estruturam uma nação e dos povos que tem um momento de l? história compartilhou o mesmo destino.
Recusar este repentance em qual é crescido-se, c? é recusar tornar à l? outro único l? ele deve-se, c? est-à-dire a verdade mas mais importante a dignidade. L? Igreja soube sob l? impulso do papa Jean Paul II fazer deeste repentance um argumento de aproximação entre as religiões e entre os homens. Rowan Williams, Chefe espiritual dos anglicanos, n? não foi nesta procura “do alimento juntos” jusqu? a pedir o perdão a estes povos que têm durante uma eternidade sofridos do tráfico nègriere com a cumplicidade do religiosos, afirmando que “l? Igreja tem o dever de compartilhar a vergonha e péchés dos seus antecessores” [6]? E que dizer da Rainha Elizabeth II que aquando da comemoração bicentenaire de l? abolição de l? escravidão em 2007 s? é dito “afligido” pela responsabilidade do seu povo aquando deeste episódio o quanto dramático e menos glorioso de l? história. Então pensar que o repentance é uma negação deele, c? leste d? abordagem crer único único l? fez-se era legítimo e único d? uma maneira como d? outro aquilo teve efeitos positivos não somente para soi-même mas para as vítimas [7], que cessam portanto de l? ser. Distante reniement dos valores que fazem uma nação, este regresso sobre as horas sombrias d? um país contribuiria para o reforço a coesão comunitária integrando melhor as minorias no seu desenvolvimento.
Ele n? há nenhum grande país ao mundo, nem nenhuma grande civilização que possa orgulhar-se de n? não ter perpetrar genocídio. Do massacre dos incas à l? holocausto passando pela repressão de Guelma ou de Sétif, as grandes nações têm as mãos sujas e a sua memória é preenchida destes cemitérios onde é enterrada a sua gloriosa nobreza. Ele n? lá não tem países que n? não tenha rougir da sua história, nem um continente que n? não tenha a reconciliar-se com os seus próprios dramas. Do código Preto às reservas indianas passando “pelas raparigas consolar” ao serviço do potente exército nippone, certas nações foram algumas vezes menos grandes qu? não o pretendem aujourd? hoje e este n? não é ocultando esta realidade qu? chegarão a manter l? ilusão d? candeur quase indecente. Mas é necessário coragem para repôr-se em causa, fazer seu mea culpa e avançar neste alimento juntos que se torna então “construi-lo conjunto”. Alguns têm e d? outros passos. Alguns fazem face e d? outro roubam-se.
Ameaça sobre a coesão republicano perante o communautarisme de qualquer bordo, autoflagellation insuportável e indigno, o repentance é para muito l? esforço demasiado e permanece uma forma d? antipatia para soi-même. No entanto, numerosos países arrependeram-se dos crimes do passado sem que aquilo não prejudicasse o seu “magnífico”, pelo contrário. Aquilo deu mais sentidos às comemorações, as mais significados aos acontecimentos durante os quais l? tenta-se fazer reviver a memória. Assim, o repentance, conceito polémico, n? leste qu? uma tomada de consciência das faltas do passado, uma justiça histórica devolvida oublis de l? história.
[1] “o Primeiro ministro, o trabalhista Kevin Rudd, declarou na frente do Parlamento único a política d? assimilação, em virtude da qual, de 1910 para 1970, crianças nativas foram retiradas às suas famílias para ser criadas em famílias de Brancos, era uma mancha "pro memoria" do país. ” - fonte RFI
[2] “os Aborígene residem, no início século X, o grupo social mais desfavorecido na Austrália, com uma esperança de vida de 17 anos inferior à do resto da população, e as taxas de mortalidade infantile, de desemprego, de violência conjugal, d? alcoolismo, d? aprisionamento e de consumo
de droga bem superiores à média nacional. ” - fonte RFI
[3] “L? A Austrália conta aujourd? hoje 460.000 Aborígene e habitantes das ilhas do estreito de Torres (norte), ou seja 2% dos 21 milhões d? habitantes do país. Nenhum Aborígene senta ao Parlamento nacional, à Camberra. ” - fonte RFI
[4] “além disso d? um século, pensionnats indianos separaram mais de 150.000 crianças autóctones da sua família e a sua comunidade. (?) Em nome do governo do Canadá e os todos os Canadianos e Canadianos, levanto-me na frente devocês para apresentar as nossas desculpas aos povos autóctones para o papel desempenhado pelo Canadá em pensionnats para Indianos”, declarei solenemente Stephen Arpoar? fonte AFP.
[5] Fonte Wikipedia.
[6] Rowan Williams, chefe espiritual dos 77 milhões d? Anglicanos do mundo inteiro declararam que estas desculpas eram “necessárias”. “L? Igreja tem o dever de compartilhar a vergonha e péchés dos nossos antecessores. Ele s? não age de politicamente correcto. Aquilo faz parte que estamos como comunidade cristã. ». ? fonte AFP.
[7] “colonisateur veio, tomou, ele s? é servido, explorou, pilhou recursos, riquezas que lhe não pertenciam. Contou colonisé da sua personalidade, a sua liberdade, a sua terra, do fruto do seu trabalho. Tomou mas quero dizer com respeito qu? também deu. Construiu pontes, estradas, hospitais, dispensários, escolas. Tornou férteis terras virgens, deu a sua penalidade, o seu trabalho, o seu saber. Quero a declaração aqui, todos os colonos n? não eram ladrões, todos os colonos n? não eram exploiteurs. ” - Discurso de Dacar, Sr. Sarokozy.
The repentance: a historical justice
Automatically translated into English thanks to WorldLingo
“We excuse ourselves for the laws and decisions of the Parliaments and successive governments which caused great sorrows, sufferings and losses with our Australian compatriots”. This February 13, 2008 in front of the Australian nation, Australian the Prime Minister Kevin Budd pronounced these historic remarks which aimed at reconciling L? Australia with its history but especially to make peace with its memory [1]. The “Australian compatriots”, here, are these hundreds of thousands D? aboriginals [2] which were the victims lasting long and painful centuries of the brutality of the policy D? assimilation, L? inequality and L? injustice. In S? excusing for this “great fault”, Australian the Prime Minister thus wanted to assume the heavy last one and the responsibility for his country in L? control D? people which would have deserved more consideration on behalf of the “colonists”. It will have been necessary to wait nearly eleven years between the recognition of the facts and the excuses of the government, and L? ousting of the preserving party of the businesses of the country, to see Labour a Prime Minister following the recommendations of the parliamentary report on the policy D? assimilation, C? be-with-statement repentance of the wrongs which were made with L? place of this minority [3] Australian.
But beyond this strong gesture, C? is a lesson D? humility and D? humanism what L? Australia gave to the whole world, a morals which sweeps all the political and philosophical speeches. The recognition of the facts obliges with the repentance. A moral obligation and a human requirement of saying “forgiveness” for the crimes and the abuses made by these “fathers” who were plugged by their prejudice, their hatred and their ignorance. Does a nation know, by recognizing its faults and in S? excusing, to be welded with itself but also with the other people which suffered a long time from the contempt and L? arrogance on behalf of the “former Masters”. C? is undoubtedly in this direction that on June 12, 2008, another Prime Minister, Stephen Harper, conservative, presented the excuses of Canada [4] for the serious attacks at human dignity towards the “First Nations”, indigenous people victim him also during centuries of L? inhumanity of the policy D? assimilation. The “Indian boarding schools” are the sad ones and dark pages in L? history of the country, a reality which pushed the Canadian government to spend as a repair approximately a billion D? euros. A cold comfort which N? the suffering of these ridiculed generations is not equivalent, but which will make it possible to build bridges mémoriels between the present and the past in order to pacify L? future. Repentance N? thus nothing masochist like L has? one could claim it, even less the heinous one. C? is simply the “recognition D? a constructive sadness” [5] which supports the reinforcement of this expensive national identity to many countries. Far from “hating oneself” inlassablement claironné, it makes it possible to fight against L? political amnesia in S? supporting on a salutary historical work for the present generations. The repentance contributes to the comprehension of the various cultures which structure a nation and people which has one moment of L? history shared the same destiny.
To refuse this repentance in which one is grown, C? is to refuse to return to L? other what L? one owes him, C? be-with-statement the truth but more important dignity. L? Did church know under L? impulse of the pope Jean Paul II to make this repentance an argument of bringing together enters the religions and between the men. Rowan Williams, spiritual Chief of the Anglicans, N? didn't it go in this search of the “food together” jusqu? be sorry these people which during an eternity suffered from the draft nègriere with the complicity of the monks, by affirming that “L? Does church have the duty to share the shame and the sins of its predecessors” [6]? And what to say of the Elizabeth II Queen whom at the time of the commemoration of the bicentenary of L? abolition of L? slavery in 2007 S? known as “is pained” by the responsibility for its people at the time of this episode O how much dramatic and less glorious L? history. Then to think that the repentance is a negation of oneself, C? is D? access to believe that what L? there is fact was legitimate and that D? a way like D? another that did positive effects have not only for oneself but for the victims [7], which cease L consequently? to be. Far from the disavowal of the values which make a nation, this return over the dark moments D? a country would contribute to the reinforcement Community cohesion by integrating better the minorities in its development.
It N? does y have any large country in the world, nor no great civilization which can be prided on N? to have not to perpetrate a genocide. Massacre of the incas with L? holocaust while passing by the repression of Guelma or Sétif, the great nations have the dirty hands and their memory is filled of these cemeteries where their glorious nobility is buried. It N? doesn't y have country which N? does not have to redden of its history, nor a continent which N? does not have to reconcile itself with its own dramas. Were Black code with the Indian reserves while passing through the “girls of comfort” to the service of the powerful Japanese army, certain nations some less large times qu? they do not claim it aujourd? today and this N? is not by occulting this reality qu? they will manage to maintain L? illusion D? an almost indecent frankness. But one needs courage to be called into question, to make its mea culpa and to advance in this food together which then becomes “to build it together”. Do some have some and D? others not. Do some face and D? others are concealed.
Threatens on republican cohesion vis-a-vis the communautarism of any edge, unbearable autoflagellation and makes indignant, the repentance is for much L? does effort of too and remain a form D? antipathy for oneself. However, many countries repented the crimes of the past without that not carrying reached to their “superb”, on the contrary. Did that give more smell to the commemorations, more significances with the events during which L? one tries to make revive the memory. Thus, the repentance, polemical concept, N? is qu? an awakening of the faults of the past, a historical justice returned to the lapses of memory of L? history.
--------------------------------------------------------------------------------
[1] “did the Prime Minister, the member of the Labour Party Kevin Rudd, declare before the Parliament that the policy D? assimilation, under the terms of which, from 1910 to 1970, the indigenous children were removed with their families to be high in families of White, was a spot for the memory of the country. ” - do source RFI
[2] “the Aboriginals remain, at the beginning of XXIe century, the social group most underprivileged in Australia, with a life expectancy 17 years lower than that of the remainder of the population, and unemployment, infant mortality rates, of marital violence, D? alcoholism, D? imprisonment and of consumption of
drug quite higher than the national average. ” - source RFI
[3] “L? Does Australia count aujourd? today 460.000 Aboriginals and inhabitants of the islands of the strait of Torres (northern), i.e. 2% of the 21 million D? inhabitants of the country. No Aboriginal sits at the national parliament, in Canberra. ” - source RFI
[4] “In more D? one century, the Indian boarding schools separated more than 150.000 children autochtones of their family and their community. (?) In the name of do the government of Canada and all the Canadians and Canadian, I rise in front of you to present our excuses at the people autochtones for the part played by Canada in the boarding schools for Indiens”, declared Stephen Harper solemnly? AFP source.
[5] Wikipedia source.
[6] Rowan Williams, spiritual chief of the 77 million D? Anglicans of the whole world declared that these excuses were “necessary”. “L? Church has the duty to share the shame and the sins of our predecessors. It S? does not act of politically correct. That belonged to what we are as a Christian community. ». ? AFP source.
[7] “did the colonizer come, it took, it S? is been useful, it exploited, it plundered resources, richnesses which did not belong to him. It stripped colonized its personality, of its freedom, of its ground, fruit of its work. It took but I want to say with respect qu? it also gave. It built bridges, roads, hospitals, dispensaries, schools. It made fertile of the virgin lands, it gave its sorrow, its work, its knowledge. I want to say it here, all colonists N? were not robbers, all colonists N? were not exploiteurs. ” - Speech of Dakar, Mr. Sarokozy.
Automatically translated into English thanks to WorldLingo
“We excuse ourselves for the laws and decisions of the Parliaments and successive governments which caused great sorrows, sufferings and losses with our Australian compatriots”. This February 13, 2008 in front of the Australian nation, Australian the Prime Minister Kevin Budd pronounced these historic remarks which aimed at reconciling L? Australia with its history but especially to make peace with its memory [1]. The “Australian compatriots”, here, are these hundreds of thousands D? aboriginals [2] which were the victims lasting long and painful centuries of the brutality of the policy D? assimilation, L? inequality and L? injustice. In S? excusing for this “great fault”, Australian the Prime Minister thus wanted to assume the heavy last one and the responsibility for his country in L? control D? people which would have deserved more consideration on behalf of the “colonists”. It will have been necessary to wait nearly eleven years between the recognition of the facts and the excuses of the government, and L? ousting of the preserving party of the businesses of the country, to see Labour a Prime Minister following the recommendations of the parliamentary report on the policy D? assimilation, C? be-with-statement repentance of the wrongs which were made with L? place of this minority [3] Australian.
But beyond this strong gesture, C? is a lesson D? humility and D? humanism what L? Australia gave to the whole world, a morals which sweeps all the political and philosophical speeches. The recognition of the facts obliges with the repentance. A moral obligation and a human requirement of saying “forgiveness” for the crimes and the abuses made by these “fathers” who were plugged by their prejudice, their hatred and their ignorance. Does a nation know, by recognizing its faults and in S? excusing, to be welded with itself but also with the other people which suffered a long time from the contempt and L? arrogance on behalf of the “former Masters”. C? is undoubtedly in this direction that on June 12, 2008, another Prime Minister, Stephen Harper, conservative, presented the excuses of Canada [4] for the serious attacks at human dignity towards the “First Nations”, indigenous people victim him also during centuries of L? inhumanity of the policy D? assimilation. The “Indian boarding schools” are the sad ones and dark pages in L? history of the country, a reality which pushed the Canadian government to spend as a repair approximately a billion D? euros. A cold comfort which N? the suffering of these ridiculed generations is not equivalent, but which will make it possible to build bridges mémoriels between the present and the past in order to pacify L? future. Repentance N? thus nothing masochist like L has? one could claim it, even less the heinous one. C? is simply the “recognition D? a constructive sadness” [5] which supports the reinforcement of this expensive national identity to many countries. Far from “hating oneself” inlassablement claironné, it makes it possible to fight against L? political amnesia in S? supporting on a salutary historical work for the present generations. The repentance contributes to the comprehension of the various cultures which structure a nation and people which has one moment of L? history shared the same destiny.
To refuse this repentance in which one is grown, C? is to refuse to return to L? other what L? one owes him, C? be-with-statement the truth but more important dignity. L? Did church know under L? impulse of the pope Jean Paul II to make this repentance an argument of bringing together enters the religions and between the men. Rowan Williams, spiritual Chief of the Anglicans, N? didn't it go in this search of the “food together” jusqu? be sorry these people which during an eternity suffered from the draft nègriere with the complicity of the monks, by affirming that “L? Does church have the duty to share the shame and the sins of its predecessors” [6]? And what to say of the Elizabeth II Queen whom at the time of the commemoration of the bicentenary of L? abolition of L? slavery in 2007 S? known as “is pained” by the responsibility for its people at the time of this episode O how much dramatic and less glorious L? history. Then to think that the repentance is a negation of oneself, C? is D? access to believe that what L? there is fact was legitimate and that D? a way like D? another that did positive effects have not only for oneself but for the victims [7], which cease L consequently? to be. Far from the disavowal of the values which make a nation, this return over the dark moments D? a country would contribute to the reinforcement Community cohesion by integrating better the minorities in its development.
It N? does y have any large country in the world, nor no great civilization which can be prided on N? to have not to perpetrate a genocide. Massacre of the incas with L? holocaust while passing by the repression of Guelma or Sétif, the great nations have the dirty hands and their memory is filled of these cemeteries where their glorious nobility is buried. It N? doesn't y have country which N? does not have to redden of its history, nor a continent which N? does not have to reconcile itself with its own dramas. Were Black code with the Indian reserves while passing through the “girls of comfort” to the service of the powerful Japanese army, certain nations some less large times qu? they do not claim it aujourd? today and this N? is not by occulting this reality qu? they will manage to maintain L? illusion D? an almost indecent frankness. But one needs courage to be called into question, to make its mea culpa and to advance in this food together which then becomes “to build it together”. Do some have some and D? others not. Do some face and D? others are concealed.
Threatens on republican cohesion vis-a-vis the communautarism of any edge, unbearable autoflagellation and makes indignant, the repentance is for much L? does effort of too and remain a form D? antipathy for oneself. However, many countries repented the crimes of the past without that not carrying reached to their “superb”, on the contrary. Did that give more smell to the commemorations, more significances with the events during which L? one tries to make revive the memory. Thus, the repentance, polemical concept, N? is qu? an awakening of the faults of the past, a historical justice returned to the lapses of memory of L? history.
--------------------------------------------------------------------------------
[1] “did the Prime Minister, the member of the Labour Party Kevin Rudd, declare before the Parliament that the policy D? assimilation, under the terms of which, from 1910 to 1970, the indigenous children were removed with their families to be high in families of White, was a spot for the memory of the country. ” - do source RFI
[2] “the Aboriginals remain, at the beginning of XXIe century, the social group most underprivileged in Australia, with a life expectancy 17 years lower than that of the remainder of the population, and unemployment, infant mortality rates, of marital violence, D? alcoholism, D? imprisonment and of consumption of
drug quite higher than the national average. ” - source RFI
[3] “L? Does Australia count aujourd? today 460.000 Aboriginals and inhabitants of the islands of the strait of Torres (northern), i.e. 2% of the 21 million D? inhabitants of the country. No Aboriginal sits at the national parliament, in Canberra. ” - source RFI
[4] “In more D? one century, the Indian boarding schools separated more than 150.000 children autochtones of their family and their community. (?) In the name of do the government of Canada and all the Canadians and Canadian, I rise in front of you to present our excuses at the people autochtones for the part played by Canada in the boarding schools for Indiens”, declared Stephen Harper solemnly? AFP source.
[5] Wikipedia source.
[6] Rowan Williams, spiritual chief of the 77 million D? Anglicans of the whole world declared that these excuses were “necessary”. “L? Church has the duty to share the shame and the sins of our predecessors. It S? does not act of politically correct. That belonged to what we are as a Christian community. ». ? AFP source.
[7] “did the colonizer come, it took, it S? is been useful, it exploited, it plundered resources, richnesses which did not belong to him. It stripped colonized its personality, of its freedom, of its ground, fruit of its work. It took but I want to say with respect qu? it also gave. It built bridges, roads, hospitals, dispensaries, schools. It made fertile of the virgin lands, it gave its sorrow, its work, its knowledge. I want to say it here, all colonists N? were not robbers, all colonists N? were not exploiteurs. ” - Speech of Dakar, Mr. Sarokozy.
Ångern: en historisk rättvisa
Automatically translated into Swedish thanks to WorldLingo
”Ursäktar vi oss själva för lagarna och besluten av parlamenten och de på varandra följande regeringarna som orsakade stora sorger, sufferings och förluster med våra australiensiska landsmän”. Denna Februari 13, 2008 framme av den australiensiska nationen, uttalade australier premiärministern Kevin Budd dessa historiska anmärkningar som siktade på förening av L? Australien med dess historia men speciellt att göra fred med dess minne [1]. ”De australiensiska landsmännen”, är här dessa hundratals tusentals D? aboriginals [2] som var offren som varar långa och smärtsamma århundraden av brutaliteten av politiken D? assimilation L? ojämlikhet och L? orättvisa. I S? ursäkta för denna ”store kritisera”, australier som premiärministern önskade thus att anta skurkrolljumbon en och ansvaret för hans land i L? kontrollera D? bemanna som skulle har förtjänat mer övervägande på vägnar av ”nybyggarna”. Det ska har varit nödvändigt till väntan nästan elva år mellan erkännanden av fakta och ursäkterna av regeringen och L? avhysa av det bevarande partit av affärerna av landet, att se arbete en premiärminister efter rekommendationerna av den parlamentariska rapporten på politiken D? assimilation C? vara-med-meddelande ånger av felen som gjordes med L? förlägga av denna 3] australier för minoritet [.
Men det okända denna starka gest, C? är en kurs D? ödmjukhet och D? humanism vilket L? Australien gav sig till den hela världen, moral som sopar alla politiska och filosofiska anföranden. Erkännanden av fakta obliges med ångern. Ett moraliskt åtagande och ett människakrav av ordstävet ”förlåtelse” för brotten och missbruken som göras av dessa ”avlar” vem pluggades av deras fördom, deras hat och deras okunnighet. Vet en nation, genom att känna igen som är dess, kritiserar och i S? ursäkta som ska svetsas med honom men också med det annat folket som led en lång tid från föraktet och let? arrogans på vägnar av ”gamlan styr”. C? är otvivelaktigt i denna riktning som på Juni 12, 2008, en annan premiärminister, Stephen Harper, konservativ person som framläggas ursäkterna av Kanada [4] för de allvarliga attackerna på människovärde in mot ”det första länder”, infött folk offer honom också under århundraden av L? inhumanity av politiken D? assimilation. ”De indiska internatskolarna” de ledsna är de och mörkersidorna i L? historia av landet, en verklighet som sköt den kanadensiska regeringen för att spendera som en reparera ungefärligt en miljard D? euros. En kall komfort som N? lida av dessa förlöjligade utvecklingar är inte likvärdigt, men, som ska, gör det möjligheten för att bygga överbryggar mémoriels mellan gåvan och det förgånget för att pacify L? framtid. Ånger N? således har ingenting masochist likt L? man kunde fordra det, även mindre det heinous. C? enkelt ”är erkännanden D? en konstruktiv sorgsenhet” [5] som stöttar förstärkningen av denna dyra medborgareidentitet till många länder. Långtifrån ”hata sig oneself” inlassablementclaironné, gör det det möjlighet för att slåss mot L? politisk amnesi i S? understödja på ett salutary historiskt arbete för de närvarande utvecklingarna. Ångern bidrar till uppfattningen av de olika kulturerna som strukturerar en nation och folk, som har ett ögonblick av L? historia delade den samma öden.
Att vägra denna ånger, som en är fullvuxen i C? är att vägra till retur till L? annat vilket L? man varar skyldig honom, C? vara-med-meddelande sanningen men viktigare värdighet. L? Visste kyrkan under L? impulsen av popen Jean Paul II som gör denna ånger ett argument av att komma med tillsammans, skriver in religionerna och mellan manarna. Rönn Williams, andlig chef av Anglicansen, N? inte gick det i detta sökande av jusquen ”för mat tillsammans”? var ledsen dessa folk, som under en evighet led från formuleranègrieren med medhjälpen av monksna, genom att intyga det ”L? Har kyrkan arbetsuppgiften att dela skammen, och syndar av dess föregångare” [6]? Och vad till något att säga av den Elizabeth II drottningen vem på tiden av commemorationen av bicentenaryen av L? avskaffande av L? slaveri i S 2007? bekant som ”smärtas” av ansvaret för dess folk på tiden av denna episodnolla, hur mycket dramatiska och mindre härliga L? historia. Därefter till funderare, att ångern är en negation av honom, C? är D? ta fram för att tro att vilket L? det finns faktumet var legitimt och det D? ett långt likt D? another, som gjorde realitet verkställer har inte endast för honom, men för offren [7], som upphör L därför? att vara. Långtifrån värderar disavowalen av, som gör en nation, denna retur över mörkerögonblicken D? ett skulle land bidrar till förstärkninggemenskapen som sammanhang, genom att integrera, förbättrar minoriteterna i dess utveckling.
Det N? har y något stort land i världen nor ingen stor civilisation som kan varas stolt över på N? att ha att inte begå ett folkmord. Massaker av incasna med L? förintelsen fördriver bortgång vid repressionen av Guelma eller Sétif, har de stora nationerna smutsa ner räcker, och deras minne fylls av dessa kyrkogårdar var deras härliga nobility begravas. Det N? inte har y landet som N? måste inte att rodna av dess historia nor en kontinent som N? måste inte att förena sig med dess egna dramer. Svart kodifierar med indier reserverar tagbortgång till och med ”flickorna av komfort” till det tjänste- av den kraftiga japanska armén, bestämda nationer var några mindre stora tider qu? de fordrar inte den aujourden? i dag och detta N? är inte, vid att occulting denna verklighet qu? de ska rätta för att underhålla L? illusion D? en nästan oanständig öppenhet. Men en behöver kurage att kallas in i ifrågasätter, för att göra dess meafel och till för- i denna mat tillsammans som blir därefter ”för att bygga det tillsammans”. Har några något och D? andra inte. Vänder mot några och D? andra döljas.
Hotar på republikanskt sammanhang vis-a-vis communautarismen av några kantar, den outhärdliga autoflagellationen, och är indignerade makes, ångern för mycket L? försök av för och att återstå bildar D? antipati för honom. Emellertid ångrade många länder brotten av förflutnan utan det att inte bära som nåddes till deras ”superb”, tvärtom. Gav det mer lukt till commemorationsna, mer signifikans med händelserna under som L? försök ett att göra för att uppliva minnet. Således ångern, polemical begrepp, N? är qu? ett uppvaknande av kritiserar av förflutnan, en historisk rättvisa som gås tillbaka till schackningsperioderna av minnet av L? historia.
--------------------------------------------------------------------------------
[1] ”festade premiärministern, medlemmen av arbetet Kevin Rudd, förklarar för den parlamentet politiken D? assimilation under benämner av vilket, från 1910 bort till 1970, de infödda barnen togs med deras familjer för att vara kicken i familjer av vit, var en fläck för minnet av landet. ” - återstår källan
RFI [2] ”Aboriginalsen, på början av det XXIe århundradet, de sociala underprivilegedna för gruppen mest i Australien, med en livförväntning 17 år lower än det av resten av befolkningen, och klassar arbetslöshet, begynna dödlighet, av äktenskapligt våld, D? alkoholism D? inspärrning och av förbrukning av
drogen ganska higher än medborgaregenomsnittet. ” - källa RFI
[3] ”L? Räknar Australien aujourd? 460.000 Aboriginals i dag och invånare av öarna av straiten av Torres (som är nordlig), 2% dvs. av det 21 miljon Det? invånare av landet. Inget Aboriginal sitter på medborgareparlamentet, i Canberra. ” - källa RFI
[4] ”i mer D? ett århundrade avskilde de indiska internatskolarna mer än 150.000 barnautochtones av deras familj och deras gemenskap. (?) I det känt av gör regeringen av Kanada och alla kanadensare och kanadensare, I-löneförhöjning framme av dig för att framlägga våra ursäkter på folket autochtones för delen som solemnly lekas av Kanada i internatskolarna för Indiens”, förklarade Stephen Harper? AFP-källa.
[5] Wikipedia källa.
[6] Rönn Williams, andlig chef av det 77 miljon Det? Anglicans av den hela världen förklarade att dessa ursäkter var ”nödvändiga”. ”L? Kyrkan har arbetsuppgiften att dela skammen, och syndar av våra föregångare. Det S? agerar inte av politiskt korrekt. Det hörde hemma till vad vi är som en kristen gemenskap. ». ? AFP-källa.
[7] ”colonizeren kommer, det tog, det S? användbar, vars den exploaterade, det plundrade resurser, richnesses som inte tillhörde honom. Det rev av koloniserade dess personlighet, av dess frihet, av dess slipat, frukt av dess arbete. Det tog, men önskar jag till något att säga med respekt qu? den gav sig också. Det byggde överbryggar, vägar, sjukhus, apotek, skolar. Det gjorde fertilt av de jungfruliga länderna, det gav dess sorg, dess arbete, dess kunskap. Jag önskar till något att säga den här, alla nybyggare N? inte var rånarear, alla nybyggare N? inte var exploiteurs. ” - Anförande av Dakar, Herr Sarokozy.
Automatically translated into Swedish thanks to WorldLingo
”Ursäktar vi oss själva för lagarna och besluten av parlamenten och de på varandra följande regeringarna som orsakade stora sorger, sufferings och förluster med våra australiensiska landsmän”. Denna Februari 13, 2008 framme av den australiensiska nationen, uttalade australier premiärministern Kevin Budd dessa historiska anmärkningar som siktade på förening av L? Australien med dess historia men speciellt att göra fred med dess minne [1]. ”De australiensiska landsmännen”, är här dessa hundratals tusentals D? aboriginals [2] som var offren som varar långa och smärtsamma århundraden av brutaliteten av politiken D? assimilation L? ojämlikhet och L? orättvisa. I S? ursäkta för denna ”store kritisera”, australier som premiärministern önskade thus att anta skurkrolljumbon en och ansvaret för hans land i L? kontrollera D? bemanna som skulle har förtjänat mer övervägande på vägnar av ”nybyggarna”. Det ska har varit nödvändigt till väntan nästan elva år mellan erkännanden av fakta och ursäkterna av regeringen och L? avhysa av det bevarande partit av affärerna av landet, att se arbete en premiärminister efter rekommendationerna av den parlamentariska rapporten på politiken D? assimilation C? vara-med-meddelande ånger av felen som gjordes med L? förlägga av denna 3] australier för minoritet [.
Men det okända denna starka gest, C? är en kurs D? ödmjukhet och D? humanism vilket L? Australien gav sig till den hela världen, moral som sopar alla politiska och filosofiska anföranden. Erkännanden av fakta obliges med ångern. Ett moraliskt åtagande och ett människakrav av ordstävet ”förlåtelse” för brotten och missbruken som göras av dessa ”avlar” vem pluggades av deras fördom, deras hat och deras okunnighet. Vet en nation, genom att känna igen som är dess, kritiserar och i S? ursäkta som ska svetsas med honom men också med det annat folket som led en lång tid från föraktet och let? arrogans på vägnar av ”gamlan styr”. C? är otvivelaktigt i denna riktning som på Juni 12, 2008, en annan premiärminister, Stephen Harper, konservativ person som framläggas ursäkterna av Kanada [4] för de allvarliga attackerna på människovärde in mot ”det första länder”, infött folk offer honom också under århundraden av L? inhumanity av politiken D? assimilation. ”De indiska internatskolarna” de ledsna är de och mörkersidorna i L? historia av landet, en verklighet som sköt den kanadensiska regeringen för att spendera som en reparera ungefärligt en miljard D? euros. En kall komfort som N? lida av dessa förlöjligade utvecklingar är inte likvärdigt, men, som ska, gör det möjligheten för att bygga överbryggar mémoriels mellan gåvan och det förgånget för att pacify L? framtid. Ånger N? således har ingenting masochist likt L? man kunde fordra det, även mindre det heinous. C? enkelt ”är erkännanden D? en konstruktiv sorgsenhet” [5] som stöttar förstärkningen av denna dyra medborgareidentitet till många länder. Långtifrån ”hata sig oneself” inlassablementclaironné, gör det det möjlighet för att slåss mot L? politisk amnesi i S? understödja på ett salutary historiskt arbete för de närvarande utvecklingarna. Ångern bidrar till uppfattningen av de olika kulturerna som strukturerar en nation och folk, som har ett ögonblick av L? historia delade den samma öden.
Att vägra denna ånger, som en är fullvuxen i C? är att vägra till retur till L? annat vilket L? man varar skyldig honom, C? vara-med-meddelande sanningen men viktigare värdighet. L? Visste kyrkan under L? impulsen av popen Jean Paul II som gör denna ånger ett argument av att komma med tillsammans, skriver in religionerna och mellan manarna. Rönn Williams, andlig chef av Anglicansen, N? inte gick det i detta sökande av jusquen ”för mat tillsammans”? var ledsen dessa folk, som under en evighet led från formuleranègrieren med medhjälpen av monksna, genom att intyga det ”L? Har kyrkan arbetsuppgiften att dela skammen, och syndar av dess föregångare” [6]? Och vad till något att säga av den Elizabeth II drottningen vem på tiden av commemorationen av bicentenaryen av L? avskaffande av L? slaveri i S 2007? bekant som ”smärtas” av ansvaret för dess folk på tiden av denna episodnolla, hur mycket dramatiska och mindre härliga L? historia. Därefter till funderare, att ångern är en negation av honom, C? är D? ta fram för att tro att vilket L? det finns faktumet var legitimt och det D? ett långt likt D? another, som gjorde realitet verkställer har inte endast för honom, men för offren [7], som upphör L därför? att vara. Långtifrån värderar disavowalen av, som gör en nation, denna retur över mörkerögonblicken D? ett skulle land bidrar till förstärkninggemenskapen som sammanhang, genom att integrera, förbättrar minoriteterna i dess utveckling.
Det N? har y något stort land i världen nor ingen stor civilisation som kan varas stolt över på N? att ha att inte begå ett folkmord. Massaker av incasna med L? förintelsen fördriver bortgång vid repressionen av Guelma eller Sétif, har de stora nationerna smutsa ner räcker, och deras minne fylls av dessa kyrkogårdar var deras härliga nobility begravas. Det N? inte har y landet som N? måste inte att rodna av dess historia nor en kontinent som N? måste inte att förena sig med dess egna dramer. Svart kodifierar med indier reserverar tagbortgång till och med ”flickorna av komfort” till det tjänste- av den kraftiga japanska armén, bestämda nationer var några mindre stora tider qu? de fordrar inte den aujourden? i dag och detta N? är inte, vid att occulting denna verklighet qu? de ska rätta för att underhålla L? illusion D? en nästan oanständig öppenhet. Men en behöver kurage att kallas in i ifrågasätter, för att göra dess meafel och till för- i denna mat tillsammans som blir därefter ”för att bygga det tillsammans”. Har några något och D? andra inte. Vänder mot några och D? andra döljas.
Hotar på republikanskt sammanhang vis-a-vis communautarismen av några kantar, den outhärdliga autoflagellationen, och är indignerade makes, ångern för mycket L? försök av för och att återstå bildar D? antipati för honom. Emellertid ångrade många länder brotten av förflutnan utan det att inte bära som nåddes till deras ”superb”, tvärtom. Gav det mer lukt till commemorationsna, mer signifikans med händelserna under som L? försök ett att göra för att uppliva minnet. Således ångern, polemical begrepp, N? är qu? ett uppvaknande av kritiserar av förflutnan, en historisk rättvisa som gås tillbaka till schackningsperioderna av minnet av L? historia.
--------------------------------------------------------------------------------
[1] ”festade premiärministern, medlemmen av arbetet Kevin Rudd, förklarar för den parlamentet politiken D? assimilation under benämner av vilket, från 1910 bort till 1970, de infödda barnen togs med deras familjer för att vara kicken i familjer av vit, var en fläck för minnet av landet. ” - återstår källan
RFI [2] ”Aboriginalsen, på början av det XXIe århundradet, de sociala underprivilegedna för gruppen mest i Australien, med en livförväntning 17 år lower än det av resten av befolkningen, och klassar arbetslöshet, begynna dödlighet, av äktenskapligt våld, D? alkoholism D? inspärrning och av förbrukning av
drogen ganska higher än medborgaregenomsnittet. ” - källa RFI
[3] ”L? Räknar Australien aujourd? 460.000 Aboriginals i dag och invånare av öarna av straiten av Torres (som är nordlig), 2% dvs. av det 21 miljon Det? invånare av landet. Inget Aboriginal sitter på medborgareparlamentet, i Canberra. ” - källa RFI
[4] ”i mer D? ett århundrade avskilde de indiska internatskolarna mer än 150.000 barnautochtones av deras familj och deras gemenskap. (?) I det känt av gör regeringen av Kanada och alla kanadensare och kanadensare, I-löneförhöjning framme av dig för att framlägga våra ursäkter på folket autochtones för delen som solemnly lekas av Kanada i internatskolarna för Indiens”, förklarade Stephen Harper? AFP-källa.
[5] Wikipedia källa.
[6] Rönn Williams, andlig chef av det 77 miljon Det? Anglicans av den hela världen förklarade att dessa ursäkter var ”nödvändiga”. ”L? Kyrkan har arbetsuppgiften att dela skammen, och syndar av våra föregångare. Det S? agerar inte av politiskt korrekt. Det hörde hemma till vad vi är som en kristen gemenskap. ». ? AFP-källa.
[7] ”colonizeren kommer, det tog, det S? användbar, vars den exploaterade, det plundrade resurser, richnesses som inte tillhörde honom. Det rev av koloniserade dess personlighet, av dess frihet, av dess slipat, frukt av dess arbete. Det tog, men önskar jag till något att säga med respekt qu? den gav sig också. Det byggde överbryggar, vägar, sjukhus, apotek, skolar. Det gjorde fertilt av de jungfruliga länderna, det gav dess sorg, dess arbete, dess kunskap. Jag önskar till något att säga den här, alla nybyggare N? inte var rånarear, alla nybyggare N? inte var exploiteurs. ” - Anförande av Dakar, Herr Sarokozy.
Repentance: историческое правосудие
Automatically translated into Russian thanks to WorldLingo
«Мы извиняем для законов и решений парламентов и последовательных правительств причинили большие скорбы, страдания и потери с нашими австралийскими соотечественниками». Это 13-ое февраля 2008 перед австралийской нацией, австраец премьер-министр Кевин Budd произнес эти исторические примечания которые aim at примирить l? Австралия с своей историей но специально сделать мир с своей памятью [1]. «Австралийские соотечественники», здесь, будут этими сотниами тысяч d? aboriginals [2] были жертвами продолжая длинние и тягостные столетия зверства политики d? усваивание, l? неравноправность и l? несправедливость. В s? извиняющ для этого «большого недостатка», австраец, котор премьер-министр таким образом хотел принять тяжелое последнее одно и ответственность для его страны в l? контролируйте d? населите заслужило бы больше рассмотрения именем «колонистов». Будет обязательно ждать почти 11 лет между опознаванием фактов и отговорками правительства, и l? ousting сохраняя партии дел страны, увидеть трудно премьер-министра следуя за рекомендациями парламентского отчет о политика d? усваивание, c? repentance быть-с-заявления неправд были сделаны с l? место этого 3] австралийцев несовершеннолетия [.
Но за этим сильным жестом, c? будет уроком d? humility и d? humanism что l? Австралия дала к всему миру, нравственности который подмечет все политические и философски речи. Опознавание фактов обязывает с repentance. Нравственное обязательство и людское требование говорить «прощение» для злодеяний и злоупотреблений сделанных этими «будут отцом» были заткнуты их предубежденностью, их ненавистью и их незнанием. Нация знает, путем узнавать свои недостатки и в s? извинять, котор нужно сварить с собой но также с другими людьми которые вытерпели длиннее время от презрительности и l? заносчивость именем «бывших оригиналов». C? будет несомненно в этом направлении 12-ого июня 2008, другой премьер-министр, Стефан Harper, рутинерка, представленная отговорками Канады [4] для серьезных нападений на людском сане к «первым нациям», жертва коренныа народности он также во время столетий l? inhumanity политики d? усваивание. «Индийские интернаты» находятся унылые одни и темные страницы в l? история страны, реальность которая нажала канадское правительство для того чтобы потратить как ремонт приблизительно миллиард d? euros. Холодный комфорт n? страдание этих ridiculed поколения не соответствующе, но которые сделают его по возможности построить mémoriels мостов между настоящим моментом и прошлым pacify l? будущее. Repentance n? таким образом ничего masochist как l имеет? одно было в состоянии востребовать его, даже меньше heinous одно. C? будет просто «опознаванием d? конструктивная тоскливость» [5] поддерживает подкрепление этого дорогего национальной самобытности к много стран. Far from «ненавидеть oneself» claironné inlassablement, оно делает его по возможности воевать против l? политическая амнезия в s? поддерживать на salutary исторической работе для присытствыющих поколений. Repentance способствует к пониманию различных культур составляют нацию и людей имеют один момент l? история делила такой же destiny.
Отказать это repentance в одно растется, c? отказать возвращение к l? другой что l? задолжать ему, c? быть-с-заявление правда но более важный сан. L? Церковь знала под l? ИМП ульс pope Джин Пол II для того чтобы сделать этим repentance аргумент bring together входит в вероисповедания и между людьми. Рябина Williams, духовный вождь Anglicans, n? он не пошел в этот поиск «jusqu еды совместно»? будьте огорченн эти люди во время вечности вытерпели от nègriere проекта с соучастием monks, путем подтверждать то «l? Церковь имеет обязанность для того чтобы делить стыд и согрешения своих предшественниц» [6]? И к мнению ферзя Элизабет II во время чествования bicentenary l? упразднение l? невольничество в s 2007? известно как «мучит» ответственностью для своих людей во время этого эпизода o how much драматически и более менее славного l? история. После этого думать что repentance будет отрицанием себя, c? d? достигните для того чтобы верить что что l? будет факт было правомерно и т d? дорога любит d? другие сделали положительные влияния имеют not only для себя но для жертв [7], которые перестают l последовательн? быть. Far from отпирательство значений делают нацию, это возвращение над темными моментами d? страна способствовала бы к сцеплению общины подкрепления путем интегрировать более лучше несовершеннолетия в своем развитии.
Оно n? y не имеет большую страну в мире, ни никакую большую цивилизацию которая можно гордиться на n? иметь не к perpetrate genocide. Massacre incas с l? holocaust пока проходящ репрессией Guelma или Sétif, большие нации имеет пакостные руки и их память заполнена этих кладбищ где их славная знатность похоронена. Оно n? y не имеет страну n? зарумяниться своей истории, ни материка который n? примирить с своими собственными драмами. Было Черный кодекс с индийскими запасами пока проходящ через «девушок комфорта» к обслуживанию мощной японской армии, некоторым нациям некоторые более менее большие времена qu? они не требуют его aujourd? сегодня и этот n? не путем occulting эта реальность qu? они будут управлять поддерживать l? иллюзион d? почти неприличная откровенность. Но одному нужна смелость быть вызванным в вопрос, для того чтобы сделать свое culpa mea и выдвинуться в эту еду совместно которая после этого становит «для того чтобы построить его совместно». Некоторые имеют некоторое и d? другие не. Делают некоторые сторона и d? другие скрыны.
Угрожает на республиканском сцеплении vis-a-vis communautarism любого края, unbearable autoflagellation и модели indignant, repentance для много l? делает усилие слишком и остать формой d? antipathy для себя. Однако, много стран repented злодеяния прошлого без того не носить, котор достигли к их «superb», на противоположности. То дало больше запаха к чествованиям, больше significances с случаями во время которых l? одно пытается сделать для того чтобы возродить память. Таким образом, repentance, polemical принципиальная схема, n? qu? будить недостатков прошлого, историческое правосудие возвратил к lapses памяти l? история.
--------------------------------------------------------------------------------
[1] «премьер-министр, член лейбористской партии Кевин Rudd, объявил перед парламентом тем политику d? усваиванием, under the terms of которое, от от 1910 до 1970, индигенные дети извлеклись с их семьями для того чтобы быть высоки в семьях белизны, было пятно для памяти страны. » - источник RFI
[2] «Aboriginals остает, на начале столетия XXIe, underprivileged социальная группа больше всего в Австралии, с жизненными ожиданиями 17 лет более низко чем то из остатка населенности, и незанятости, тарифов младенческей смертности, супружеского расправы, d? пьянство, d? заточение и потребления
снадобья довольно более высоко чем национальное средний. » - источник RFI
[3] «l? Австралия подсчитывает aujourd? сегодня 460.000 Aboriginals и жителя из островов пролива Torres (северного), т.е. 2% 21 миллиона d? жителя страны. Никакое аборигенное не сидит на национальном парламенте, в Canberra. » - источник RFI
[4] «в больше d? одно столетие, индийские интернаты отделили больше чем 150.000 autochtones детей их семьи и их общины. (?) In the name of правительство Канады и всех чанадецов и канадские, я поднимают перед вами для того чтобы представить наши отговорки на autochtones людей для части сыгранной Канадой в интернатах для Indiens», объявленное Стефан Harper торжественно? Источник AFP.
[5] Источник Wikipedia.
[6] Рябина Williams, духовный вождь 77 миллионов d? Anglicans всего мира объявило что эти отговорки были «обязательно». «L? Церковь имеет обязанность для того чтобы делить стыд и согрешения наших предшественниц. Оно s? не делает поступок политически правильно. То принадлежало к мы как христианская община. ». ? Источник AFP.
[7] «сделало colonizer приходит, оно приняло, оно s? полезно, эксплуатировало, оно ограбило ресурсы, наваристости которые не принадлежали к ему. Оно раздело колонизировало свою личность, своей свободы, своей земли, плодоовощ своей работы. Оно приняло но я хочу сказать с уважением qu? он также дал. Оно построило мосты, дороги, стационары, профилактории, школы. Оно сделало плодородно целинная земля, его дало свою скорбу, свою работу, свое знание. Я хочу сказать его здесь, все колонисты n? не были разбойники, все колонисты n? не были exploiteurs. » - Речь Dakar, га-н. Sarokozy.
Automatically translated into Russian thanks to WorldLingo
«Мы извиняем для законов и решений парламентов и последовательных правительств причинили большие скорбы, страдания и потери с нашими австралийскими соотечественниками». Это 13-ое февраля 2008 перед австралийской нацией, австраец премьер-министр Кевин Budd произнес эти исторические примечания которые aim at примирить l? Австралия с своей историей но специально сделать мир с своей памятью [1]. «Австралийские соотечественники», здесь, будут этими сотниами тысяч d? aboriginals [2] были жертвами продолжая длинние и тягостные столетия зверства политики d? усваивание, l? неравноправность и l? несправедливость. В s? извиняющ для этого «большого недостатка», австраец, котор премьер-министр таким образом хотел принять тяжелое последнее одно и ответственность для его страны в l? контролируйте d? населите заслужило бы больше рассмотрения именем «колонистов». Будет обязательно ждать почти 11 лет между опознаванием фактов и отговорками правительства, и l? ousting сохраняя партии дел страны, увидеть трудно премьер-министра следуя за рекомендациями парламентского отчет о политика d? усваивание, c? repentance быть-с-заявления неправд были сделаны с l? место этого 3] австралийцев несовершеннолетия [.
Но за этим сильным жестом, c? будет уроком d? humility и d? humanism что l? Австралия дала к всему миру, нравственности который подмечет все политические и философски речи. Опознавание фактов обязывает с repentance. Нравственное обязательство и людское требование говорить «прощение» для злодеяний и злоупотреблений сделанных этими «будут отцом» были заткнуты их предубежденностью, их ненавистью и их незнанием. Нация знает, путем узнавать свои недостатки и в s? извинять, котор нужно сварить с собой но также с другими людьми которые вытерпели длиннее время от презрительности и l? заносчивость именем «бывших оригиналов». C? будет несомненно в этом направлении 12-ого июня 2008, другой премьер-министр, Стефан Harper, рутинерка, представленная отговорками Канады [4] для серьезных нападений на людском сане к «первым нациям», жертва коренныа народности он также во время столетий l? inhumanity политики d? усваивание. «Индийские интернаты» находятся унылые одни и темные страницы в l? история страны, реальность которая нажала канадское правительство для того чтобы потратить как ремонт приблизительно миллиард d? euros. Холодный комфорт n? страдание этих ridiculed поколения не соответствующе, но которые сделают его по возможности построить mémoriels мостов между настоящим моментом и прошлым pacify l? будущее. Repentance n? таким образом ничего masochist как l имеет? одно было в состоянии востребовать его, даже меньше heinous одно. C? будет просто «опознаванием d? конструктивная тоскливость» [5] поддерживает подкрепление этого дорогего национальной самобытности к много стран. Far from «ненавидеть oneself» claironné inlassablement, оно делает его по возможности воевать против l? политическая амнезия в s? поддерживать на salutary исторической работе для присытствыющих поколений. Repentance способствует к пониманию различных культур составляют нацию и людей имеют один момент l? история делила такой же destiny.
Отказать это repentance в одно растется, c? отказать возвращение к l? другой что l? задолжать ему, c? быть-с-заявление правда но более важный сан. L? Церковь знала под l? ИМП ульс pope Джин Пол II для того чтобы сделать этим repentance аргумент bring together входит в вероисповедания и между людьми. Рябина Williams, духовный вождь Anglicans, n? он не пошел в этот поиск «jusqu еды совместно»? будьте огорченн эти люди во время вечности вытерпели от nègriere проекта с соучастием monks, путем подтверждать то «l? Церковь имеет обязанность для того чтобы делить стыд и согрешения своих предшественниц» [6]? И к мнению ферзя Элизабет II во время чествования bicentenary l? упразднение l? невольничество в s 2007? известно как «мучит» ответственностью для своих людей во время этого эпизода o how much драматически и более менее славного l? история. После этого думать что repentance будет отрицанием себя, c? d? достигните для того чтобы верить что что l? будет факт было правомерно и т d? дорога любит d? другие сделали положительные влияния имеют not only для себя но для жертв [7], которые перестают l последовательн? быть. Far from отпирательство значений делают нацию, это возвращение над темными моментами d? страна способствовала бы к сцеплению общины подкрепления путем интегрировать более лучше несовершеннолетия в своем развитии.
Оно n? y не имеет большую страну в мире, ни никакую большую цивилизацию которая можно гордиться на n? иметь не к perpetrate genocide. Massacre incas с l? holocaust пока проходящ репрессией Guelma или Sétif, большие нации имеет пакостные руки и их память заполнена этих кладбищ где их славная знатность похоронена. Оно n? y не имеет страну n? зарумяниться своей истории, ни материка который n? примирить с своими собственными драмами. Было Черный кодекс с индийскими запасами пока проходящ через «девушок комфорта» к обслуживанию мощной японской армии, некоторым нациям некоторые более менее большие времена qu? они не требуют его aujourd? сегодня и этот n? не путем occulting эта реальность qu? они будут управлять поддерживать l? иллюзион d? почти неприличная откровенность. Но одному нужна смелость быть вызванным в вопрос, для того чтобы сделать свое culpa mea и выдвинуться в эту еду совместно которая после этого становит «для того чтобы построить его совместно». Некоторые имеют некоторое и d? другие не. Делают некоторые сторона и d? другие скрыны.
Угрожает на республиканском сцеплении vis-a-vis communautarism любого края, unbearable autoflagellation и модели indignant, repentance для много l? делает усилие слишком и остать формой d? antipathy для себя. Однако, много стран repented злодеяния прошлого без того не носить, котор достигли к их «superb», на противоположности. То дало больше запаха к чествованиям, больше significances с случаями во время которых l? одно пытается сделать для того чтобы возродить память. Таким образом, repentance, polemical принципиальная схема, n? qu? будить недостатков прошлого, историческое правосудие возвратил к lapses памяти l? история.
--------------------------------------------------------------------------------
[1] «премьер-министр, член лейбористской партии Кевин Rudd, объявил перед парламентом тем политику d? усваиванием, under the terms of которое, от от 1910 до 1970, индигенные дети извлеклись с их семьями для того чтобы быть высоки в семьях белизны, было пятно для памяти страны. » - источник RFI
[2] «Aboriginals остает, на начале столетия XXIe, underprivileged социальная группа больше всего в Австралии, с жизненными ожиданиями 17 лет более низко чем то из остатка населенности, и незанятости, тарифов младенческей смертности, супружеского расправы, d? пьянство, d? заточение и потребления
снадобья довольно более высоко чем национальное средний. » - источник RFI
[3] «l? Австралия подсчитывает aujourd? сегодня 460.000 Aboriginals и жителя из островов пролива Torres (северного), т.е. 2% 21 миллиона d? жителя страны. Никакое аборигенное не сидит на национальном парламенте, в Canberra. » - источник RFI
[4] «в больше d? одно столетие, индийские интернаты отделили больше чем 150.000 autochtones детей их семьи и их общины. (?) In the name of правительство Канады и всех чанадецов и канадские, я поднимают перед вами для того чтобы представить наши отговорки на autochtones людей для части сыгранной Канадой в интернатах для Indiens», объявленное Стефан Harper торжественно? Источник AFP.
[5] Источник Wikipedia.
[6] Рябина Williams, духовный вождь 77 миллионов d? Anglicans всего мира объявило что эти отговорки были «обязательно». «L? Церковь имеет обязанность для того чтобы делить стыд и согрешения наших предшественниц. Оно s? не делает поступок политически правильно. То принадлежало к мы как христианская община. ». ? Источник AFP.
[7] «сделало colonizer приходит, оно приняло, оно s? полезно, эксплуатировало, оно ограбило ресурсы, наваристости которые не принадлежали к ему. Оно раздело колонизировало свою личность, своей свободы, своей земли, плодоовощ своей работы. Оно приняло но я хочу сказать с уважением qu? он также дал. Оно построило мосты, дороги, стационары, профилактории, школы. Оно сделало плодородно целинная земля, его дало свою скорбу, свою работу, свое знание. Я хочу сказать его здесь, все колонисты n? не были разбойники, все колонисты n? не были exploiteurs. » - Речь Dakar, га-н. Sarokozy.
Repentance: een historische rechtvaardigheid
Automatically translated into Dutch thanks to WorldLingo
„Wij verontschuldigen ons voor de wetten en beslissingen van de opeenvolgende Parlementen en regeringen die grote straffen, een lijden en verliezen aan onze Australische landgenoten“ hebben veroorzaakt. Deze 13 februari 2008 voorkant het Australische volk, sprak de Australische Minister-president Kevin Budd deze historische woorden uit die ten doel hadden l te verzoenen? Australië met zijn geschiedenis maar vooral om de vrede met zijn geheugen [1] te doen. „De Australische landgenoten“, hier, zijn deze honderdtallen duizendtallen d? inboorlingen [2] die de slachtoffers die van lange en moeilijke eeuwen van de bruutheid van de politiek d zijn geweest duren? assimilatie, l? ongelijkheid en l? onrechtvaardigheid. In s? verontschuldigend voor deze „grote fout“, heeft de Australische Minister-president aldus het zware verleden en de verantwoordelijkheid van zijn land in l willen opnemen? besturing d? een volk dat meer beschouwing van „de kolonisten“ zou verdiend hebben. Men zal bijna op elf jaar tussen de erkenning van de feiten en de verontschuldigingen van de regering, en l moeten hebben wachten? uitsluiten van de behoudende partij van de zaken van het land, om een Labour Minister-president te zien de aanbevelingen van het parlementaire verslag volgen over de politiek d? assimilatie, c? est-à-dire van het ongelijk berouw hebben dat aan l werd begaan? plaats van deze Australische minderheid [3].
Maar over dit sterke gebaar, c? is een les d? nederigheid en d? humanisme slechts l? Australië heeft aan de gehele wereld, een moraal gegeven die alle politieke en filosofische redevoeringen verjaagt. De erkenning van de feiten verplicht aan repentance. Een morele verplichting en een menselijke eis om „vergeving“ voor de misdaden en de misbruiken te zeggen begaan door deze „vaders“ die door hun vooroordeel, hun haat en hun onwetendheid werden verblind. Een volk weet, door zijn fouten te erkennen en in s? verontschuldigend, zich met zichzelf maar ook met de andere volkeren die lang hebben geleden aan de minachting en van l lassen? arrogantie van „de vroegere meesters“. C? is waarschijnlijk in deze richting dat op 12 juni 2008, een andere Minister-president, Stephen Harper, conserveermiddel, de verontschuldigingen van Canada [4] voor de ernstige aanslagen aan de menselijke waardigheid jegens „de Eerste Volkeren“ heeft gepresenteerd, autochtoon volk slachtoffer eveneens tijdens eeuwen van l? inhumanité van de politiek d? assimilatie. „Indische pensionnats“ zijn van droevige en sombere bladzijdes in l? geschiedenis van het land, een werkelijkheid die de canadese regering heeft geduwd om bij wijze van reparatie ongeveer een miljard d uit te geven? euro. Maigre troost die n? niet staat het lijden van deze vernederde generaties gelijk, maar dat het mogelijk zal maken om bruggen mémoriels tussen het heden en het verleden te bouwen teneinde pacifier l? toekomst. Repentance n? a dus niets van masochist als l? men zou het kunnen beweren, nog minder hatelijk. C? eenvoudigweg is „de erkenning d? een constructieve treurigheid“ [5] die de versterking van deze dure nationale identiteit aan talrijke landen bevordert. Verre van het zelf „te verafschuwen“ onvermoeibaar claironné, maakt zij het mogelijk om tegen l te strijden? politiek geheugenverlies in s? steunend op een heilzaam historisch werk voor de huidige generaties. Repentance draagt tot het inzicht in de verschillende culturen bij die een volk en van de volkeren structureren dat een moment van l heeft? de geschiedenis hebben hetzelfde lot gedeeld.
Dit repentance weigeren waarin men is gegroeid, c? is weigeren om aan l terug te geven? ander wat l? men hem moet, c? est-à-dire de waarheid maar belangrijker de waardigheid. L? De kerk heeft onder l geweten? impuls van de paus Jean Paul II van dit repentance een toenaderingsargument tussen de godsdiensten en de mannen doen. Rowan Williams, geestelijk Hoofd van de Anglicanen, n? is hij niet in deze inzameling van „de levensmiddelen samen“ jusqu gegaan? om de vergeving te vragen aan deze volkeren die tijdens een eeuwigheid geleden aan de handel nègriere met de medeplichtigheid van religieus hebben, door te verzekeren dat „l? De kerk heeft de plicht om de dienstregeling en de zonde van zijn voorgangers“ te delen [6]? En dat van de Koningin Elizabeth II zeggen die bij de herdenking van de tweehonderdjarige geboortedag van l? afschaffing van l? slavernij in 2007 s? „verdriet gedaan“ door de verantwoordelijkheid van zijn volk bij deze gebeurtenis o wordt gezegd hoeveel dramatisch en minder roemrijk van l? geschiedenis. Dan geloven dat repentance een ontkenning van zichzelf is, c? oosten d? omtrek geloven dat wat l? men heeft was wettig en slechts d gedaan? een wijze als d? een ander heeft dat positieve invloed niet alleen op zichzelf maar op de slachtoffers [7] gehad, die derhalve met l ophouden? zijn. Ver van de verloochening van de waarden die een volk doen, deze terugkeer op de sombere uren d? een land zou bijdragen tot de versterking de communautaire samenhang door beter de minderheden te integreren in zijn ontwikkeling.
Hij n? hebben er geen enkel groot land aan de wereld, noch geen enkele grote beschaving die kan targuer van n? hebben niet een genocide plegen. Van de moordpartij van incas aan l? holocaust door via de repressie van Guelma of Sétif te gaan, hebben de grote volkeren de vuile handen en hun geheugen wordt van deze begraafplaatsen gevuld waar hun roemrijke adel is begraven. Hij n? heeft er niet landen die n? niet om van zijn geschiedenis rood te worden, noch heeft een werelddeel dat n? heeft niet om zich met zijn eigen drama's te verzoenen. Van de Zwarte code aan de Indische voorraden door via „de meisjes van troost“ ten dienste van het machtige leger nippone te gaan, zijn bepaalde volkeren enkele minder grote keer qu geweest? zij niet beweren het aujourd? vandaag en dit n? niet door deze werkelijkheid is qu te verduisteren? zij zullen erin slagen om l te handhaven? illusie d? een bijna indecente onschuld. Maar er is moed nodig om zich in gevaar te brengen, te doen en zijn mea culpa in deze levensmiddelen vooruit te gaan samen die dan het „bouwen geheel“ worden. Sommige hebben erover en d? andere stappen. Sommige bieden het hoofd en d? anderen stelen zich.
De dreiging op de republikeinse samenhang tegenover communautarisme van elke kant, ondraaglijke en onwaardige autoflagellation, repentance speelt een grote rol l? de inspanning van te veel en blijft een vorm d? antipathie voor zichzelf. Nochtans hebben talrijke landen van de misdaden van het verleden berouw gehad zonder dat dat hun „schitterend“, integendeel aantast. Dat heeft meer richtingen aan de herdenkingen, meer betekenissen aan de gebeurtenissen gegeven waar gedurende l? men probeert om het geheugen te laten heropleven. Aldus repentance, polemisch concept, n? oosten qu? een bewustwording van de fouten van het verleden, een historische rechtvaardigheid die aan de vergetelheid van l worden teruggegeven? geschiedenis.
[1] „de minister-president, travailliste Kevin Rudd, heeft voor het Parlement slechts de politiek d verklaard? de assimilatie, waar op grond van, tussen 1910 en 1970, inheemse kinderen aan hun families werden weggenomen om in families van Wit opgeheven te worden, was een vlek voor het geheugen van het land. “ - bron RFI
[2] „de Inboorlingen blijven, aan het begin van XXIe eeuw, de minder meest begunstigde sociale groep in Australië, met een lager levensverwachting van 17 jaar dan die van de rest van de bevolking, en het cijfer van kindersterfte, van werkloosheid, van echtelijk geweld, d? alkoholisme, d? opsluiting en van gebruik van
drugs zeer hoger dan het nationale gemiddelde. “ - bron RFI
[3] „L? Australië telt aujourd? vandaag 460.000 Inboorlingen en inwoners van de eilanden van de zeeëngte van Torres (noorden), d.w.z 2% van 21 miljoen d? inwoners van het land. Geen enkele Inboorling heeft in het nationale Parlement, in Canberra zitting. “ - bron RFI
[4] „bovendien d? een eeuw, Indische hebben pensionnats meer dan 150.000 autochtone kinderen van hun familie en hun gemeenschap gescheiden. (?) Namens de regering van Canada en alle Canadezen en Canadees, sta ik voor u op om onze verontschuldigingen te presenteren aan de autochtone volkeren voor de rol die door Canada in pensionnats voor Indiërs wordt gespeeld“, plechtig Stephen Harper verklaard? bron AFP.
[5] Bron Wikipedia.
[6] Rowan Williams, geestelijk hoofd van 77 miljoen d? De Anglicanen van de gehele wereld heeft verklaard dat deze verontschuldigingen „noodzakelijk“ waren. „L? De kerk heeft de plicht om de dienstregeling en de zonde van onze voorgangers te delen. Hij s? handelt niet over politiek juist. Dat maakt deel uit van wat wij als christelijke gemeenschap zijn. ». ? bron AFP.
[7] „de kolonisator is gekomen, hij heeft, hij s genomen? wordt gediend, hij heeft beheerd, hij heeft hulpbronnen geplunderd, rijkdommen die hem niet behoorden. Hij heeft gekoloniseerd van zijn persoonlijkheid, zijn vrijheid, van zijn aarde, van de vrucht van zijn werk ontdaan van. Hij heeft genomen maar ik wil met naleving qu zeggen? hij heeft eveneens gegeven. Hij heeft bruggen, wegen, ziekenhuizen, consultatiebureau's, scholen aangelegd. Hij heeft lege gronden vruchtbaar gemaakt, hij heeft zijn straf, zijn werk, zijn kennis gegeven. Ik wil de verklaring hier, alle kolonisten n? niet waren dieven, alle kolonisten n? niet waren een exploiteurs. “ - Redevoering van Dakar, de Heer. Sarokozy.
Automatically translated into Dutch thanks to WorldLingo
„Wij verontschuldigen ons voor de wetten en beslissingen van de opeenvolgende Parlementen en regeringen die grote straffen, een lijden en verliezen aan onze Australische landgenoten“ hebben veroorzaakt. Deze 13 februari 2008 voorkant het Australische volk, sprak de Australische Minister-president Kevin Budd deze historische woorden uit die ten doel hadden l te verzoenen? Australië met zijn geschiedenis maar vooral om de vrede met zijn geheugen [1] te doen. „De Australische landgenoten“, hier, zijn deze honderdtallen duizendtallen d? inboorlingen [2] die de slachtoffers die van lange en moeilijke eeuwen van de bruutheid van de politiek d zijn geweest duren? assimilatie, l? ongelijkheid en l? onrechtvaardigheid. In s? verontschuldigend voor deze „grote fout“, heeft de Australische Minister-president aldus het zware verleden en de verantwoordelijkheid van zijn land in l willen opnemen? besturing d? een volk dat meer beschouwing van „de kolonisten“ zou verdiend hebben. Men zal bijna op elf jaar tussen de erkenning van de feiten en de verontschuldigingen van de regering, en l moeten hebben wachten? uitsluiten van de behoudende partij van de zaken van het land, om een Labour Minister-president te zien de aanbevelingen van het parlementaire verslag volgen over de politiek d? assimilatie, c? est-à-dire van het ongelijk berouw hebben dat aan l werd begaan? plaats van deze Australische minderheid [3].
Maar over dit sterke gebaar, c? is een les d? nederigheid en d? humanisme slechts l? Australië heeft aan de gehele wereld, een moraal gegeven die alle politieke en filosofische redevoeringen verjaagt. De erkenning van de feiten verplicht aan repentance. Een morele verplichting en een menselijke eis om „vergeving“ voor de misdaden en de misbruiken te zeggen begaan door deze „vaders“ die door hun vooroordeel, hun haat en hun onwetendheid werden verblind. Een volk weet, door zijn fouten te erkennen en in s? verontschuldigend, zich met zichzelf maar ook met de andere volkeren die lang hebben geleden aan de minachting en van l lassen? arrogantie van „de vroegere meesters“. C? is waarschijnlijk in deze richting dat op 12 juni 2008, een andere Minister-president, Stephen Harper, conserveermiddel, de verontschuldigingen van Canada [4] voor de ernstige aanslagen aan de menselijke waardigheid jegens „de Eerste Volkeren“ heeft gepresenteerd, autochtoon volk slachtoffer eveneens tijdens eeuwen van l? inhumanité van de politiek d? assimilatie. „Indische pensionnats“ zijn van droevige en sombere bladzijdes in l? geschiedenis van het land, een werkelijkheid die de canadese regering heeft geduwd om bij wijze van reparatie ongeveer een miljard d uit te geven? euro. Maigre troost die n? niet staat het lijden van deze vernederde generaties gelijk, maar dat het mogelijk zal maken om bruggen mémoriels tussen het heden en het verleden te bouwen teneinde pacifier l? toekomst. Repentance n? a dus niets van masochist als l? men zou het kunnen beweren, nog minder hatelijk. C? eenvoudigweg is „de erkenning d? een constructieve treurigheid“ [5] die de versterking van deze dure nationale identiteit aan talrijke landen bevordert. Verre van het zelf „te verafschuwen“ onvermoeibaar claironné, maakt zij het mogelijk om tegen l te strijden? politiek geheugenverlies in s? steunend op een heilzaam historisch werk voor de huidige generaties. Repentance draagt tot het inzicht in de verschillende culturen bij die een volk en van de volkeren structureren dat een moment van l heeft? de geschiedenis hebben hetzelfde lot gedeeld.
Dit repentance weigeren waarin men is gegroeid, c? is weigeren om aan l terug te geven? ander wat l? men hem moet, c? est-à-dire de waarheid maar belangrijker de waardigheid. L? De kerk heeft onder l geweten? impuls van de paus Jean Paul II van dit repentance een toenaderingsargument tussen de godsdiensten en de mannen doen. Rowan Williams, geestelijk Hoofd van de Anglicanen, n? is hij niet in deze inzameling van „de levensmiddelen samen“ jusqu gegaan? om de vergeving te vragen aan deze volkeren die tijdens een eeuwigheid geleden aan de handel nègriere met de medeplichtigheid van religieus hebben, door te verzekeren dat „l? De kerk heeft de plicht om de dienstregeling en de zonde van zijn voorgangers“ te delen [6]? En dat van de Koningin Elizabeth II zeggen die bij de herdenking van de tweehonderdjarige geboortedag van l? afschaffing van l? slavernij in 2007 s? „verdriet gedaan“ door de verantwoordelijkheid van zijn volk bij deze gebeurtenis o wordt gezegd hoeveel dramatisch en minder roemrijk van l? geschiedenis. Dan geloven dat repentance een ontkenning van zichzelf is, c? oosten d? omtrek geloven dat wat l? men heeft was wettig en slechts d gedaan? een wijze als d? een ander heeft dat positieve invloed niet alleen op zichzelf maar op de slachtoffers [7] gehad, die derhalve met l ophouden? zijn. Ver van de verloochening van de waarden die een volk doen, deze terugkeer op de sombere uren d? een land zou bijdragen tot de versterking de communautaire samenhang door beter de minderheden te integreren in zijn ontwikkeling.
Hij n? hebben er geen enkel groot land aan de wereld, noch geen enkele grote beschaving die kan targuer van n? hebben niet een genocide plegen. Van de moordpartij van incas aan l? holocaust door via de repressie van Guelma of Sétif te gaan, hebben de grote volkeren de vuile handen en hun geheugen wordt van deze begraafplaatsen gevuld waar hun roemrijke adel is begraven. Hij n? heeft er niet landen die n? niet om van zijn geschiedenis rood te worden, noch heeft een werelddeel dat n? heeft niet om zich met zijn eigen drama's te verzoenen. Van de Zwarte code aan de Indische voorraden door via „de meisjes van troost“ ten dienste van het machtige leger nippone te gaan, zijn bepaalde volkeren enkele minder grote keer qu geweest? zij niet beweren het aujourd? vandaag en dit n? niet door deze werkelijkheid is qu te verduisteren? zij zullen erin slagen om l te handhaven? illusie d? een bijna indecente onschuld. Maar er is moed nodig om zich in gevaar te brengen, te doen en zijn mea culpa in deze levensmiddelen vooruit te gaan samen die dan het „bouwen geheel“ worden. Sommige hebben erover en d? andere stappen. Sommige bieden het hoofd en d? anderen stelen zich.
De dreiging op de republikeinse samenhang tegenover communautarisme van elke kant, ondraaglijke en onwaardige autoflagellation, repentance speelt een grote rol l? de inspanning van te veel en blijft een vorm d? antipathie voor zichzelf. Nochtans hebben talrijke landen van de misdaden van het verleden berouw gehad zonder dat dat hun „schitterend“, integendeel aantast. Dat heeft meer richtingen aan de herdenkingen, meer betekenissen aan de gebeurtenissen gegeven waar gedurende l? men probeert om het geheugen te laten heropleven. Aldus repentance, polemisch concept, n? oosten qu? een bewustwording van de fouten van het verleden, een historische rechtvaardigheid die aan de vergetelheid van l worden teruggegeven? geschiedenis.
[1] „de minister-president, travailliste Kevin Rudd, heeft voor het Parlement slechts de politiek d verklaard? de assimilatie, waar op grond van, tussen 1910 en 1970, inheemse kinderen aan hun families werden weggenomen om in families van Wit opgeheven te worden, was een vlek voor het geheugen van het land. “ - bron RFI
[2] „de Inboorlingen blijven, aan het begin van XXIe eeuw, de minder meest begunstigde sociale groep in Australië, met een lager levensverwachting van 17 jaar dan die van de rest van de bevolking, en het cijfer van kindersterfte, van werkloosheid, van echtelijk geweld, d? alkoholisme, d? opsluiting en van gebruik van
drugs zeer hoger dan het nationale gemiddelde. “ - bron RFI
[3] „L? Australië telt aujourd? vandaag 460.000 Inboorlingen en inwoners van de eilanden van de zeeëngte van Torres (noorden), d.w.z 2% van 21 miljoen d? inwoners van het land. Geen enkele Inboorling heeft in het nationale Parlement, in Canberra zitting. “ - bron RFI
[4] „bovendien d? een eeuw, Indische hebben pensionnats meer dan 150.000 autochtone kinderen van hun familie en hun gemeenschap gescheiden. (?) Namens de regering van Canada en alle Canadezen en Canadees, sta ik voor u op om onze verontschuldigingen te presenteren aan de autochtone volkeren voor de rol die door Canada in pensionnats voor Indiërs wordt gespeeld“, plechtig Stephen Harper verklaard? bron AFP.
[5] Bron Wikipedia.
[6] Rowan Williams, geestelijk hoofd van 77 miljoen d? De Anglicanen van de gehele wereld heeft verklaard dat deze verontschuldigingen „noodzakelijk“ waren. „L? De kerk heeft de plicht om de dienstregeling en de zonde van onze voorgangers te delen. Hij s? handelt niet over politiek juist. Dat maakt deel uit van wat wij als christelijke gemeenschap zijn. ». ? bron AFP.
[7] „de kolonisator is gekomen, hij heeft, hij s genomen? wordt gediend, hij heeft beheerd, hij heeft hulpbronnen geplunderd, rijkdommen die hem niet behoorden. Hij heeft gekoloniseerd van zijn persoonlijkheid, zijn vrijheid, van zijn aarde, van de vrucht van zijn werk ontdaan van. Hij heeft genomen maar ik wil met naleving qu zeggen? hij heeft eveneens gegeven. Hij heeft bruggen, wegen, ziekenhuizen, consultatiebureau's, scholen aangelegd. Hij heeft lege gronden vruchtbaar gemaakt, hij heeft zijn straf, zijn werk, zijn kennis gegeven. Ik wil de verklaring hier, alle kolonisten n? niet waren dieven, alle kolonisten n? niet waren een exploiteurs. “ - Redevoering van Dakar, de Heer. Sarokozy.
التوبة: عدل تاريخيّة
Automatically translated into Arabic thanks to WorldLingo
"يعذربنفسي نحن للقانون وقرارات من المجلس نواب وحكومات متعاقبة أيّ سبّب عظيمة أحزان, آلام وخسائر مع مواطناتنا أستراليّة". هذا فبراير - شباط 13, 2008 أمام الأمة أستراليّة, نطق [أوسترلين] الرئيس وزراء [كفين] [بودّ] هذا ملاحظات تاريخيّة أيّ اتّجه صالح [ل]? أستراليا مع تاريخه غير أنّ خصوصا أن يجعل سلام مع ذاكرته [1]. ال "مواطنات أستراليّة", هنا, يكونون هذا مئات الآلاف [د]? [أبوريجنل] [2] أيّ كان الضحايا يدوم طويلة وقرون مؤلمة من الوحي من السياسة [د]? تمثل, [ل]? تباين و [ل]? ظلم. في [س]? يعذر ل هذا "خطأ عظيمة", [أوسترلين] الرئيس وزراء لذلك أراد أن يفترض الأخرى ثقيلة واحدة والمسؤولية لبلده في [ل]? ضبطت [د]? عمّرت أيّ استحقّ كثير إعتبار [أن بهلف وف] ال "[كلونيست]". هو يتلقّى سيكون ضروريّة أن ينتظر تقريبا إحدى عشرة سنون بين التمييز من الحقائق والأعذار من الحكومة, و [ل]? يطيح من ال يحفظ حزب من الأعمال من البلد, أن يرى عمّاليّة رئيس وزراء يتبع التوصيات من التقرير برلمانيّة على السياسة [د]? تمثل, [ك]? [ب-ويث-ستتمنت] توبة من الأخطاء أيّ كان جعلت مع [ل]? مكان من هذا أقلية [3] [أوسترلين].
غير أنّ إلى ما بعد هذا إشارة قوّيّة, [ك]? يكون دروس [د]? تواضع و [د]? أنسيّة ما [ل]? أستراليا أعطى إلى العالم كاملة, [مورلس] أيّ يكتسح [ألّ ث] سياسيّة وخطب فلسفيّة. يجبر التمييز من الحقائق مع التوبة. ينجل إلتزام أخلاقية ومتطلب إنسانيّة من يقول "مغفرة" للجرائم والأسواء يجعل ب هذا "" الذي كان سددت بضررهم, كراهيتهم وحالت جهلهم. أمة يعرف, ب يميّز أخطاءه وفي [س]? يعذر, أن يكون لحمت مع بنفسي غير أنّ أيضا مع الأخرى الناس أيّ عانى [لونغ تيم] من الإحتقار و [ل]? عجرفة [أن بهلف وف] ال "أسياد سابقة". [ك]? دون شكّ في هذا اتّجاه أنّ في يونيو - حزيران 12, 2008, آخر رئيس وزراء, إسطفان [هربر], متحفّظ, يقدّم الأعذار كندا [4] للهجوم جدّيّة في كرامة إنسانيّة نحو ال "أمم أولى", محلّية الناس ضحية ه أيضا أثناء قرون ال [ل]? وحشية من السياسة [د]? تمثل. ال "[بوأرد سكهوول] هنديّة" يكون الحزينة أحد وصفحات مظلمة في [ل]? تاريخ من البلد, حقيقة أيّ دفع الحكومة كنديّة أن ينفق كإصلاح تقريبا بليون [د]? يورو. راحة باردة أيّ ن? سخر الألم من هذا أجيال ليس معادلة, غير أنّ أيّ سيجعل هو يمكن أن يبني جسور [مموريلس] بين الهدية والسابقة [إين وردر تو] هدّأت [ل]? مستقبل. [ربنتنس] ن? لذلك يتلقّى لاشيء [مسشست] مثل [ل]? واحدة استطاع ادّعيت هو, حتّى أقلّ الشنيعة واحدة. [ك]? يكون ببساطة ال "تمييز [د]? حزن بنّاءة" [5] أيّ يساند التقوية من هذا هوية غالية وطنيّة إلى كثير بلاد. [فر فروم] "يكرهبنفسي" [إينلسّبلمنت] [كليرونّ], يجعل هو هو يمكن أن يتنازع ضدّ [ل]? حالة سياسيّة في [س]? يساند على عمل صحّيّة تاريخيّة للأجيال حاضرة. يسهم التوبة إلى الإستيعاب من الثقافات مختلفة أيّ يشيّد أمة والناس أيّ يتلقّى واحدة عزم ال [ل]? تاريخ شارك ال نفسه مصير.
أن يرفض هذا توبة في أيّ واحدة يكون نمات, [ك]? يكون أن يرفض أن عودة إلى [ل]? أخرى ما [ل]? واحدة يستدينه, [ك]? [ب-ويث-ستتمنت] الحقيقة غير أنّ أكثر كرامة مهمّة. [ل]? كنيسة عرف تحت [ل]? يدخل دافع من البابا جان بول [إيي] أن يجعل هذا توبة حجة من [برينغ توجثر] الأديان وبين الرجال. [روون] ويليامس, رئيس روحانيّة من [أنغليكن], ن? لم ذهب هو في هذا بحث من ال "طعام معا" [جوسقو]? آسفة هذا الناس أيّ أثناء أبديّ عانى من المسوّدة [نغرير] مع التواطؤ من الراهبات, ب يؤكّد أنّ "[ل]? كنيسة يتلقّى الواجب رسم أن يشارك العار والخطايا من أسلافه" [6]? وماذا إلى رأي من أليزابث [إيي] ملكة من [أت ث تيم وف] الإحياء ذكرى من ال [بيسنتنري] ال [ل]? إلغاء ال [ل]? عبودية في 2007 [س]? عززت يعرف بما أنّ "" بالمسؤولية لالناسه [أت ث تيم وف] هذا حلقة [و] [هوو موش] مثيرة و [ل] مجيدة أقلّ? تاريخ. بعد ذلك أن يفكّر أنّ التوبة إنكار من بنفسي, [ك]? يكون [د]? نفذت أن يصدق أنّ ما [ل]? هناك حقيقة كان شرعيّة وأنّ [د]? طريق يحبّ [د]? آخر أنّ أتمّ تأثيرات إيجابيّة يتلقّى ليس فحسب ل بنفسي غير أنّ للضحايا [7], أيّ يوقف [ل] بالتّالي? أن يكون. [فر فروم] الإنكار من القيم أيّ يجعل أمة, هذا عودة على الأعزام مظلمة [د]? بلد أسهم إلى التقوية جماعة تماسك ب يضمّد على نحو أفضل الأقليات في تطويره.
هو ن? [ي] يتلقّى أيّ بلد كبيرة في العالم, ولا ما من حضارة عظيمة أيّ يستطيع كنت افتخرت على ن? أن يتلقّى لا أن يرتكب إبادة جماعيّة. مذبحة من ال [إينكس] مع [ل]? يتلقّى المحرقة بينما يمرّ بالقمع من [غلما] أو [ستيف], الأمم عظيمة الأيادي وسخة وذاكرتهم ملأت من هذا مقابر حيث نبالتهم مجيدة يكون دفنت. هو ن? لا يتلقّى [ي] بلد أيّ ن? لا يضطرّ حمّرت من تاريخه, ولا قارّ أيّ ن? لا يضطرّ صالحبنفسي مع ه خاصّة مآس. كان رمز سوداء مع الاحتياطيات هنديّة بينما يمرّ من خلال ال "بنات الراحة" إلى الخدمة من الجيش قوّيّة يابانيّة, أمم مؤكّدة بعض أوقات كبيرة [قو] أقلّ? هم لا يدّعون هو [أوجوورد]? اليوم وهذا ن? ليس ب يكسف هذا حقيقة [قو]? هم سيديرون أن يبقي [ل]? وهم [د]? حالة استقامة بذيئة تقريبا. غير أنّ يحتاج واحدة شجاعة أن يكون دعات داخل سؤال, أن يجعل ه [ما] [كلبا] وأن يتقدّم في هذا طعام معا أيّ بعد ذلك يصبح "أن يبني هو معا". بعض يتلقّى بعض و [د]? أخرى لا. يتمّ بعض وجه و [د]? أخرى أخفيت.
يهدّد على تماسك جمهوريّة [فيس--فيس] ال [كمّونوتريسم] من أيّ حافة, [أوتوفلجلّأيشن] طاق وصنع ساخطة, التوبة يكونون ل كثير [ل]? يتمّ جهد من أيضا وبقيت شكل [د]? بغضاء ل بنفسي. مهما, تاب كثير بلاد الجرائم من الماض دون أنّ لا يحمل يبلغ إلى هم "ممتازة", على العكس. أنّ أعطى كثير رائحة إلى الإحياء ذكرى, كثير أهمية مع الحادثات أثناء أيّ [ل]? واحدة يحاول أن يجعل أنعشت الذاكرة. لذلك, التوبة, مفهوم [بولميكل], ن? يكون [قو]? رجع يوقظ من الأخطاء من الماض, عدل تاريخيّة إلى الانقضاء الذاكرة ال [ل]? تاريخ.
--------------------------------------------------------------------------------
[1] "الرئيس وزراء, العضوة من ال [لبوور برتي] [كفين] [رودّ], أفاد قبل المجلس نواب أنّ السياسة [د]? كان تمثل, [أوندر ث ترمس وف] أيّ, [فروم] 1910 [تو] 1970, الأطفال محلّية كان أزلت مع أسراتهم أن يكون عال في أسرات الأبيض, بقعة للذاكرة من البلد. " - مصدر [رفي]
[2] "[أبوريجنلس] يبقى, في البداية من [إكسإكسي] قرن, الاجتماعيّة مجموعة أكثر [أوندربريفيلجد] في أستراليا, مع [ليف إكسبكتنسي] 17 سنون بانخفاض من أنّ من الالباقي من الالسّكان, وبطالة, [إينفنت مورتليتي] معدلات, من عنف زوجيّة, [د]? إدمان, [د]? حبس ومن إستهلاك
العقار الى حدّ بعيد [هيغر] من المعدل وطنيّة. " - مصدر [رفي]
[3] "[ل]? أستراليا يعدّ [أوجوورد]? اليوم 460.000 [أبوريجنلس] وساكنات من الجزائر من المضيق [تورّس] (شماليّة), [إي.] 2% من ال 21 مليون [د]? ساكنات من البلد. ما من يجلس أروميّة في ال [نأيشنل برليمنت], في كانبرّا. " - مصدر [رفي]
[4] "في كثير [د]? واحدة قرن, فصل ال [بوأرد سكهوول] هنديّة أكثر من 150.000 أطفال [أوتوشتونس] من أسرتهم وجماعتهم. (?) باسم الحكومة من كندا و [ألّ ث] كنديات وكنديّة, أنا يرتفع أمام أنت أن يقدّم أعذارنا في الالناس [أوتوشتونس] للجزء يلعب بكندا في ال [بوأرد سكهوول] ل [إيندينس]", يفاد إسطفان [هربر] بشكل جليل? الوكالة الفرنسيّة للأنباء مصدر.
[5] [ويكيبديا] مصدر.
[6] [روون] ويليامس, رئيس روحانيّة من ال 77 مليون [د]? أفاد [أنغليكن] من العالم كاملة أنّ هذا أعذار كانوا "ضروريّة". "[ل]? كنيسة يتلقّى الواجب رسم أن يشارك العار والخطايا من أسلافنا. هو [س]? يتمّ لا عمل من سياسيّا صحّ. أنّ انتسب إلى ماذا نحن نكون كجماعة مسيحية. ». ? الوكالة الفرنسيّة للأنباء مصدر.
[7] "أتمّ المستعمرة يأتي, هو أخذ, هو [س]? مفيدة, هو استغلّ, هو سلب موردات, [ريشنسّس] أيّ لم ينتسب إلى ه. هو جرد استعمر شخصيته, من حريته, من أرضه, ثمرة من عمله. هو أخذ غير أنّ أنا أريد أن يقول مع إحترام [قو]? هو أيضا أعطى. هو بنى جسور, طرق, مستشفيات, مستوصفات, مدارس. هو جعل خصيبة من الأراضي بتول, هو أعطى حزنه, عمله, معرفته. أنا أريد أن يقول هو هنا, كلّ [كلونيست] ن? [ب] لم سوارق, كلّ [كلونيست] ن? [ب] لم [إإكسبلويتيورس]. " - خطبة داكار, [مر.]. [سروكوزي].
Automatically translated into Arabic thanks to WorldLingo
"يعذربنفسي نحن للقانون وقرارات من المجلس نواب وحكومات متعاقبة أيّ سبّب عظيمة أحزان, آلام وخسائر مع مواطناتنا أستراليّة". هذا فبراير - شباط 13, 2008 أمام الأمة أستراليّة, نطق [أوسترلين] الرئيس وزراء [كفين] [بودّ] هذا ملاحظات تاريخيّة أيّ اتّجه صالح [ل]? أستراليا مع تاريخه غير أنّ خصوصا أن يجعل سلام مع ذاكرته [1]. ال "مواطنات أستراليّة", هنا, يكونون هذا مئات الآلاف [د]? [أبوريجنل] [2] أيّ كان الضحايا يدوم طويلة وقرون مؤلمة من الوحي من السياسة [د]? تمثل, [ل]? تباين و [ل]? ظلم. في [س]? يعذر ل هذا "خطأ عظيمة", [أوسترلين] الرئيس وزراء لذلك أراد أن يفترض الأخرى ثقيلة واحدة والمسؤولية لبلده في [ل]? ضبطت [د]? عمّرت أيّ استحقّ كثير إعتبار [أن بهلف وف] ال "[كلونيست]". هو يتلقّى سيكون ضروريّة أن ينتظر تقريبا إحدى عشرة سنون بين التمييز من الحقائق والأعذار من الحكومة, و [ل]? يطيح من ال يحفظ حزب من الأعمال من البلد, أن يرى عمّاليّة رئيس وزراء يتبع التوصيات من التقرير برلمانيّة على السياسة [د]? تمثل, [ك]? [ب-ويث-ستتمنت] توبة من الأخطاء أيّ كان جعلت مع [ل]? مكان من هذا أقلية [3] [أوسترلين].
غير أنّ إلى ما بعد هذا إشارة قوّيّة, [ك]? يكون دروس [د]? تواضع و [د]? أنسيّة ما [ل]? أستراليا أعطى إلى العالم كاملة, [مورلس] أيّ يكتسح [ألّ ث] سياسيّة وخطب فلسفيّة. يجبر التمييز من الحقائق مع التوبة. ينجل إلتزام أخلاقية ومتطلب إنسانيّة من يقول "مغفرة" للجرائم والأسواء يجعل ب هذا "" الذي كان سددت بضررهم, كراهيتهم وحالت جهلهم. أمة يعرف, ب يميّز أخطاءه وفي [س]? يعذر, أن يكون لحمت مع بنفسي غير أنّ أيضا مع الأخرى الناس أيّ عانى [لونغ تيم] من الإحتقار و [ل]? عجرفة [أن بهلف وف] ال "أسياد سابقة". [ك]? دون شكّ في هذا اتّجاه أنّ في يونيو - حزيران 12, 2008, آخر رئيس وزراء, إسطفان [هربر], متحفّظ, يقدّم الأعذار كندا [4] للهجوم جدّيّة في كرامة إنسانيّة نحو ال "أمم أولى", محلّية الناس ضحية ه أيضا أثناء قرون ال [ل]? وحشية من السياسة [د]? تمثل. ال "[بوأرد سكهوول] هنديّة" يكون الحزينة أحد وصفحات مظلمة في [ل]? تاريخ من البلد, حقيقة أيّ دفع الحكومة كنديّة أن ينفق كإصلاح تقريبا بليون [د]? يورو. راحة باردة أيّ ن? سخر الألم من هذا أجيال ليس معادلة, غير أنّ أيّ سيجعل هو يمكن أن يبني جسور [مموريلس] بين الهدية والسابقة [إين وردر تو] هدّأت [ل]? مستقبل. [ربنتنس] ن? لذلك يتلقّى لاشيء [مسشست] مثل [ل]? واحدة استطاع ادّعيت هو, حتّى أقلّ الشنيعة واحدة. [ك]? يكون ببساطة ال "تمييز [د]? حزن بنّاءة" [5] أيّ يساند التقوية من هذا هوية غالية وطنيّة إلى كثير بلاد. [فر فروم] "يكرهبنفسي" [إينلسّبلمنت] [كليرونّ], يجعل هو هو يمكن أن يتنازع ضدّ [ل]? حالة سياسيّة في [س]? يساند على عمل صحّيّة تاريخيّة للأجيال حاضرة. يسهم التوبة إلى الإستيعاب من الثقافات مختلفة أيّ يشيّد أمة والناس أيّ يتلقّى واحدة عزم ال [ل]? تاريخ شارك ال نفسه مصير.
أن يرفض هذا توبة في أيّ واحدة يكون نمات, [ك]? يكون أن يرفض أن عودة إلى [ل]? أخرى ما [ل]? واحدة يستدينه, [ك]? [ب-ويث-ستتمنت] الحقيقة غير أنّ أكثر كرامة مهمّة. [ل]? كنيسة عرف تحت [ل]? يدخل دافع من البابا جان بول [إيي] أن يجعل هذا توبة حجة من [برينغ توجثر] الأديان وبين الرجال. [روون] ويليامس, رئيس روحانيّة من [أنغليكن], ن? لم ذهب هو في هذا بحث من ال "طعام معا" [جوسقو]? آسفة هذا الناس أيّ أثناء أبديّ عانى من المسوّدة [نغرير] مع التواطؤ من الراهبات, ب يؤكّد أنّ "[ل]? كنيسة يتلقّى الواجب رسم أن يشارك العار والخطايا من أسلافه" [6]? وماذا إلى رأي من أليزابث [إيي] ملكة من [أت ث تيم وف] الإحياء ذكرى من ال [بيسنتنري] ال [ل]? إلغاء ال [ل]? عبودية في 2007 [س]? عززت يعرف بما أنّ "" بالمسؤولية لالناسه [أت ث تيم وف] هذا حلقة [و] [هوو موش] مثيرة و [ل] مجيدة أقلّ? تاريخ. بعد ذلك أن يفكّر أنّ التوبة إنكار من بنفسي, [ك]? يكون [د]? نفذت أن يصدق أنّ ما [ل]? هناك حقيقة كان شرعيّة وأنّ [د]? طريق يحبّ [د]? آخر أنّ أتمّ تأثيرات إيجابيّة يتلقّى ليس فحسب ل بنفسي غير أنّ للضحايا [7], أيّ يوقف [ل] بالتّالي? أن يكون. [فر فروم] الإنكار من القيم أيّ يجعل أمة, هذا عودة على الأعزام مظلمة [د]? بلد أسهم إلى التقوية جماعة تماسك ب يضمّد على نحو أفضل الأقليات في تطويره.
هو ن? [ي] يتلقّى أيّ بلد كبيرة في العالم, ولا ما من حضارة عظيمة أيّ يستطيع كنت افتخرت على ن? أن يتلقّى لا أن يرتكب إبادة جماعيّة. مذبحة من ال [إينكس] مع [ل]? يتلقّى المحرقة بينما يمرّ بالقمع من [غلما] أو [ستيف], الأمم عظيمة الأيادي وسخة وذاكرتهم ملأت من هذا مقابر حيث نبالتهم مجيدة يكون دفنت. هو ن? لا يتلقّى [ي] بلد أيّ ن? لا يضطرّ حمّرت من تاريخه, ولا قارّ أيّ ن? لا يضطرّ صالحبنفسي مع ه خاصّة مآس. كان رمز سوداء مع الاحتياطيات هنديّة بينما يمرّ من خلال ال "بنات الراحة" إلى الخدمة من الجيش قوّيّة يابانيّة, أمم مؤكّدة بعض أوقات كبيرة [قو] أقلّ? هم لا يدّعون هو [أوجوورد]? اليوم وهذا ن? ليس ب يكسف هذا حقيقة [قو]? هم سيديرون أن يبقي [ل]? وهم [د]? حالة استقامة بذيئة تقريبا. غير أنّ يحتاج واحدة شجاعة أن يكون دعات داخل سؤال, أن يجعل ه [ما] [كلبا] وأن يتقدّم في هذا طعام معا أيّ بعد ذلك يصبح "أن يبني هو معا". بعض يتلقّى بعض و [د]? أخرى لا. يتمّ بعض وجه و [د]? أخرى أخفيت.
يهدّد على تماسك جمهوريّة [فيس--فيس] ال [كمّونوتريسم] من أيّ حافة, [أوتوفلجلّأيشن] طاق وصنع ساخطة, التوبة يكونون ل كثير [ل]? يتمّ جهد من أيضا وبقيت شكل [د]? بغضاء ل بنفسي. مهما, تاب كثير بلاد الجرائم من الماض دون أنّ لا يحمل يبلغ إلى هم "ممتازة", على العكس. أنّ أعطى كثير رائحة إلى الإحياء ذكرى, كثير أهمية مع الحادثات أثناء أيّ [ل]? واحدة يحاول أن يجعل أنعشت الذاكرة. لذلك, التوبة, مفهوم [بولميكل], ن? يكون [قو]? رجع يوقظ من الأخطاء من الماض, عدل تاريخيّة إلى الانقضاء الذاكرة ال [ل]? تاريخ.
--------------------------------------------------------------------------------
[1] "الرئيس وزراء, العضوة من ال [لبوور برتي] [كفين] [رودّ], أفاد قبل المجلس نواب أنّ السياسة [د]? كان تمثل, [أوندر ث ترمس وف] أيّ, [فروم] 1910 [تو] 1970, الأطفال محلّية كان أزلت مع أسراتهم أن يكون عال في أسرات الأبيض, بقعة للذاكرة من البلد. " - مصدر [رفي]
[2] "[أبوريجنلس] يبقى, في البداية من [إكسإكسي] قرن, الاجتماعيّة مجموعة أكثر [أوندربريفيلجد] في أستراليا, مع [ليف إكسبكتنسي] 17 سنون بانخفاض من أنّ من الالباقي من الالسّكان, وبطالة, [إينفنت مورتليتي] معدلات, من عنف زوجيّة, [د]? إدمان, [د]? حبس ومن إستهلاك
العقار الى حدّ بعيد [هيغر] من المعدل وطنيّة. " - مصدر [رفي]
[3] "[ل]? أستراليا يعدّ [أوجوورد]? اليوم 460.000 [أبوريجنلس] وساكنات من الجزائر من المضيق [تورّس] (شماليّة), [إي.] 2% من ال 21 مليون [د]? ساكنات من البلد. ما من يجلس أروميّة في ال [نأيشنل برليمنت], في كانبرّا. " - مصدر [رفي]
[4] "في كثير [د]? واحدة قرن, فصل ال [بوأرد سكهوول] هنديّة أكثر من 150.000 أطفال [أوتوشتونس] من أسرتهم وجماعتهم. (?) باسم الحكومة من كندا و [ألّ ث] كنديات وكنديّة, أنا يرتفع أمام أنت أن يقدّم أعذارنا في الالناس [أوتوشتونس] للجزء يلعب بكندا في ال [بوأرد سكهوول] ل [إيندينس]", يفاد إسطفان [هربر] بشكل جليل? الوكالة الفرنسيّة للأنباء مصدر.
[5] [ويكيبديا] مصدر.
[6] [روون] ويليامس, رئيس روحانيّة من ال 77 مليون [د]? أفاد [أنغليكن] من العالم كاملة أنّ هذا أعذار كانوا "ضروريّة". "[ل]? كنيسة يتلقّى الواجب رسم أن يشارك العار والخطايا من أسلافنا. هو [س]? يتمّ لا عمل من سياسيّا صحّ. أنّ انتسب إلى ماذا نحن نكون كجماعة مسيحية. ». ? الوكالة الفرنسيّة للأنباء مصدر.
[7] "أتمّ المستعمرة يأتي, هو أخذ, هو [س]? مفيدة, هو استغلّ, هو سلب موردات, [ريشنسّس] أيّ لم ينتسب إلى ه. هو جرد استعمر شخصيته, من حريته, من أرضه, ثمرة من عمله. هو أخذ غير أنّ أنا أريد أن يقول مع إحترام [قو]? هو أيضا أعطى. هو بنى جسور, طرق, مستشفيات, مستوصفات, مدارس. هو جعل خصيبة من الأراضي بتول, هو أعطى حزنه, عمله, معرفته. أنا أريد أن يقول هو هنا, كلّ [كلونيست] ن? [ب] لم سوارق, كلّ [كلونيست] ن? [ب] لم [إإكسبلويتيورس]. " - خطبة داكار, [مر.]. [سروكوزي].
Tags:
« previous 5
Ludewic Mac Kwin De Davy's Profile
Ludewic Mac Kwin De Davy's Friends
Noblesse et grandeur...
Le berceau de mes...
La repentance...
L’angoisse de...
La repentance : une...
February 2009
Travel
Topics
Friends
Vidar Ekehaug
Ludewic Mac Kwin De Davy's Friends
Latest Posts
Noblesse et grandeur...
Le berceau de mes...
La repentance...
L’angoisse de...
La repentance : une...
Monthly Archive
February 2009
Change Language
Filter By Type
Travel
Topics
Friends
Vidar Ekehaug
6863 views